Tego lata, gdy umarła.
Jest trudno...
Trudno to opisać.
Trzeba to przeżyć.
Wiesz, co dzieli porządek od rozpierduchy?
Pięciomilimetrowa szyba.
Odpierdolcie się!
Szerokości sklepowego okna. Tylko tyle.
Nic więcej.
Odsunąć się!
Oni rozbijali je w drobny mak.
Noc w noc.
A ten twój Errol był wśród nich i korzystał w najlepsze.
A trzy tygodnie później...
zadzwoniła sąsiadka.
W mieszkaniu na dole jest awantura.
Ona krzyczy!
On chyba próbuje wyważyć drzwi!
Patrz na mnie.
- Cały czas patrz na mnie. - Pat, dalej.
Dzień dobry, straż. Proszę się nie ruszać.
- Patrz na mnie. - Pat, obudź się.
Obudź się, Pat. Proszę cię.
Pat!
KARTOTEKA POLICYJNA
On się boi. Chodź tu.
Podoba ci się?
Lisa?
Tak. Uwielbiam go.
Co myślisz? Tato?
Tato?
Tak, właśnie to oglądam.
No i?
Dobre. Naprawdę dobre.
Ale posłuchaj, umawialiśmy się, tak?
On jest teraz twój. Czyli ty musisz go wyprowadzać.
Ty musisz go karmić. Jesteś za niego odpowiedzialna.
Możesz miło spędzać czas.
Nie ma w tym nic złego.
Nic a nic.
Lisa?
Widzisz, twoja mama...
Ona chciała tylko, żebyś była szczęśliwa.
Kiedy wrócisz z pracy?
Za niedługo.
To samo mówiłeś wczoraj. I przedwczoraj.
Niedługo będę, obiecuję.
Dobranoc, tatusiu.
Dobranoc, skarbie.
Jesteś podejrzany o zabójstwo Adelaide Burrowes. Masz prawo milczeć.
Twoje słowa mogą być wykorzystane przeciwko tobie.
Zostawcie go!
- Patty! - Zakujcie go.
- Patty. - Uspokój się.
- Mamo! - No już.
Jadę z tobą.
Jestem z tobą.
Zatrzymaliście jej chłopaka. Dobrze. W porządku.
Zegar tyka. Mamy 24 godziny, żeby mu to udowodnić.
Jesteśmy z tobą, Dan.
Co to znaczy? Że „jesteście ze mną”?
Czemu tym razem jest inaczej?
Pojawiły się pewne naciski.
Naciski? Jakie naciski?
Chcą z niego zrobić przykład.
Ostatnio nie mamy najlepszego PR-u.
Przykład? Z powodu zamieszek.
Zastanów się.
Pięć nocy plądrowania i palenia, i Bóg wie ile poważnych szkód.
Chryste.
Czemu nie przestawić narracji?
O to chodzi.
Powiązać ich. Ze wszystkich zrobić zwyrodnialców?
- Tak chcecie to sprzedać? - Nie. Ja ci tylko nakreślam kontekst.
To twoja decyzja. I tyle.
Ręce i ubrania we krwi?
Tak. Cały we krwi ofiary.
To nie znaczy, że ją zadźgał.
Mógł ją trzymać w ramionach.
- Jasne. - Tego się chwycą w sądzie.
Patrz. On z przodu, dzieciak z tyłu.
Bywał agresywny?
Sąsiedzi zadzwonili na policję w 2005 r. Był nastolatkiem... I na tym koniec.
- Mogę zobaczyć protokół? - Jasne.
Awanturował się z ojcem, ale ten nie wniósł oskarżenia.
A z ofiarą? Albo innymi partnerkami?
- Dzieckiem? Jak... - Patrick.
- Były awantury? - Nie.
Ale chłopak był w sypialni, drzwi zamknięte, klucza brak.
Wszystko słyszał. Całą tę pieprzoną jatkę.
Inna rodzina?
Brak. Wychowało ją państwo, wiesz jak to jest.
- On nie jest ojcem? - Na sto procent.
Patrick jest wynikiem... pijackiej, jednorazowej przygody.
- Pewnie jednej z wielu. - Ma wyraźną słabość do czarnych.
Czy ja się czepiam?
Mówię tylko, że każdy ma swój typ.
Poza mną. Byle miało puls.
Dobra. Przedstawmy nagranie z monitoringu jako dowód.
Potrzebuję oświadczenia zgłaszającej, że widziała Errola w mieszkaniu.
Namierzcie każdego, kto stamtąd wychodził.
I wszystkich przemocowców z okolicy.
Potrzebuję DNA każdego, kto tam był. Wiem, że tylko wymagam,
ale możemy przyszpilić go dowodami.
- Chyba że sam się przyzna. - Może.
Szefie, przepraszam, ale w czym ty widzisz problem?
W czym widzę problem? Problem widzę w stopniu obrażeń.
Ugryzienia? To się nie bierze znikąd.
A ten nawet noża nie nosi.
- Tego nie wiemy. - Nie?
Dziewięć razy był zatrzymywany i przeszukiwany. Ani razu nic nie miał.
Mam problem z tym...
Mam problem z tym, Tony, że chcę zobaczyć fakty.
Pokaż mi historię przemocy.
Tak? Szczęśliwi? Wspaniale.
Zanim zaczniemy, odczytam krótkie oświadczenie mojego klienta.
„Chcę współpracować przy śledztwie
w sprawie zabójstwa mojej partnerki, Adelaide Burrowes, z 20 września 2011 r.
Ale w wyniku traumy spowodowanej jej śmiercią,
nie pamiętam żadnych wydarzeń od chwili wejścia do miejsca zamieszkania,
mieszkania 616 w Manningham Flats,
do chwili odzyskania przytomności w szpitalu”.
Dobrze, odnotuję te uwagi.
Tak samo jak wynik tomografii, która wykluczyła jakikolwiek uraz głowy.
Rozumie pan, czemu tu jest?
Panie Mathis?
Pana partnerka od pięciu lat, Adelaide Burrowes,
została zadźgana na śmierć w waszym wspólnym mieszkaniu
pod numerem 616 w Manningham Flats.
Pan Mathis oświadcza, że w czasie, gdy panna Burrowes
została zabita, nie było go w mieszkaniu.
Szukał wtedy pracy.
Pracy?
- To pan pamięta? - Wcześniej tak.
Gdzie pan był?
VIP Cuts. To barber.
Barber.
Widział się pan z kimś? Rozmawiał z kimś w trakcie wizyty?
- Tak. - Z Mostaphą Demirem.
Mostapha Demir.
- Dlaczego o tym nie wiemy? - Gadałem wcześniej z Cardoną.
Słowem nie pisnął o alibi.
Dobra. Idźcie tam obaj.
Znajdźcie tego Mostaphę.
Możesz na nas liczyć, szefie.
Nie, Kim. Ja chcę faktów.
Lepiej wiedzieć od razu, niż obudzić się z ręką w nocniku.
Mam wicekomendanta na linii.
Dzwonił trzy razy.
Mówi komendant Bloom. Cieszę się z zatrzymania.
Życzę ci powodzenia.
Jak wiesz, sprawa zyskuje rozgłos i...
Gdzie jesteś, tato?
ZEZNANIE ŚWIADKA
Obiecałeś, że pogadasz z Marcellą o omlecie.
Tu znowu Laurie.
- Jeśli będziesz czegoś... - Omlecie?
O omlecie, no tak.
- Dasz mi ją do telefonu? - Dobra.
- Dzięki, skarbie. - Do nadkom. Hegarty'ego.
Jestem z działu PR.
Jeśli chodzi o treść komunikatu...
- Marcella. - Tak?
Tak na szybko, bo myślałem, że już to omówiliśmy...
- bez pomidorów. - Bez pomidorów?
Tak, bez.
Dan, to znowu ja. Zbliżamy się do postawienia zarzutów?
Dasz mi jeszcze Lisę? Dziękuję bardzo.
Cześć, skarbie. Załatwione, powiedziałem jej.
Kiedy wrócisz do domu?
Niedługo.
Mostapha Demir jest w czwórce.
Tony i Kim pytają, czy na pana czekać, czy sami mają to załatwić?
Tak.
Tak, pan, czy tak, oni?
Tak, oni. Denise?
Zapytaj personel szpitala,
kto odwiedzał Errola.
Na przykład ojciec. Jak długo, jak często.
Hegarty.
Dzień dobry. Mówi Julie ze szpitala.
Patrick Burrowes wrócił na oddział.
Jak się czuje?
Lepiej niż dobę temu. Obudził się.
Wiem, że jeszcze wcześnie, ale mógłbym z nim porozmawiać?
Zapytam zespół, który się nim zajmuje. Proszę poczekać.
- Włącz dźwięk z czwórki. - Tak jest.
Pokażę ci teraz kilka zdjęć.
Jeśli jest na nich mężczyzna, którego widziałeś, to go zaznacz.
Nie mamy całego dnia, kolego. To jeden z nich czy nie?
Ten, tak?
Dziękuję.
- Panie Hegarty? - Tak.
Doktor Connor się zgodził. Ale nie dłużej niż kilka minut.
- Bardzo dziękuję. - Proszę.
Jesteś już wolny.
Idziemy.
Nie ociągaj się.
Najpierw musisz mnie złapać.
Złap mnie, jeśli potrafisz, Wilku.
Mam cię!
Uciekła.
Dokąd?
Przez dziurę.
Było blisko.
Ty mała...
Cześć, Patrick.
Mam na imię Dan.
Jestem policjantem.
Wszystko dobrze?
Gdzie mama?
Mamy tu nie ma.
A Errol?
Jesteś głodny?
Tak.
To dobry znak.
Co chciałbyś zjeść?
Makaron? Frytki?
Lody? Galaretkę?
Galaretki nie lubię.
Dobrze. Odpuścimy ją sobie.
Kto gotuje w domu?
Errol.
Dobrze się dogadują? Errol i twoja mama?
Nie krzyczą na siebie?
Nie kłócą się?
Errol podnosi czasami głos?
A pamiętasz, co mówił, co robił, kiedy podnosił głos?
Pewnego wieczoru... się pokłócili.
Jak się pokłócili?
Krzyczeli.
I o czym krzyczeli?
O pieniądzach.
- Pieniądzach? - Tak.
Patrick...
co on powiedział?
Co powiedział twojej mamie?
Jakieś wieści?
Tak. Jego stan się poprawia.
Jak się trzyma?
Czy on cokolwiek wie?
Pani Mathis, interesują mnie tylko fakty.
To dobry człowiek.
Przywiązał się do tego chłopca.
Pana Mathisa nie ma?
Nie.
Musiał wrócić do pracy.
Rozumiem.
Jeszcze ciepła.
- Co to? - Strona siódma.
Co z tym facetem?
Facetem? Jakim facetem?
- Z którym gadałem, barberem. - Rozmawialiśmy z panem Demirem.
Nie zna cię. Nie przypomina sobie.
Zatem... znów tu jesteśmy.
To jego widziałem i z nim gadałem.
NOWE ZDJĘCIA Z ZAMIESZEK
Przypomniało ci się cokolwiek?
Wiesz, jak to nazywają?
- Co to ma być? - Zakupy z przemocą.
To nie ja. Ktoś mnie wkleił.
Czyli nie plądrowałeś?
Tylko że w mieszkaniu znaleźliśmy ubrania z metkami.
- Zakładam, że masz paragony? - Nie jestem złodziejem.
Jaki to ma związek z tą sprawą?
- Te wasze kłótnie z Adelaide? - Kłótnie?
Tak. Opowiesz mi o nich?
- Nie kłóciliśmy się. - Errol...
Próbuję ci pomóc.
Mój klient nigdy nie stosował przemocy domowej ani żadnej innej.
Ofiara została pogryziona, a ślady pasują do twojego uzębienia.
- Pogryziona? - Wyjaśnisz to?
Co to ma być?
Mamy świadka, który zadzwonił na 112 i zgłosił tego dnia awanturę w twoim domu.
- To nie byłem ja! - Ponoć nie pamiętasz.
- Ale... - To skąd wiesz?
- Po prostu! - Po prostu?
Czyli pamiętasz?
Milusio.
Łapie pan? Próbują mnie wkurzyć.
Posłuchaj. Posłuchaj mnie.
Nic na mnie nie znajdziecie.
Kochałem ją.
Mieliśmy się pobrać.
- Pobrać? - Tak.
To gdzie pierścionek?
Jaja se, kurwa, robisz?
Moja kobieta nie żyje! A zabójca biega na wolności!
On jest na wolności, a wy tutaj.
I wypytujecie mnie o pierścionek. Bez jaj! Ona nie żyje! Nie ma jej!
Bez jaj!
Dokąd teraz?
Zobaczymy, co powie prokuratura.
Czy pozwoli postawić zarzuty.
Dobra. Cieszy mnie to. „To nie byłem ja. Nie jestem złodziejem”.
Jezu. Urodzony krętacz.
To nie czyni go zabójcą.
Wielu z nich to zwierzęta.
Mówię ci, przegrywamy tę wojnę.
Zaczęło się.
No co?
Lepiej uważaj.
- Tak? - Tak.
Na to, co mówisz.
Nie mówię tego byle komu.
DNA i odciski. Co mamy?
DNA i odciski?
Z miejsca zbrodni. Kto jeszcze był w mieszkaniu?
Przerobiliśmy to wczoraj.
Sprawdziliśmy każdego z kryminalną przeszłością.
Mamy sprawcę.
Lisa cieszy się z psa?
Osobiście nie mogę zdzierżyć smrodu.
- Przynajmniej jest szczęśliwa. - Tak daleko bym nie szedł.
Ma sporo do przetrawienia.
Jedenaście.
Jedenaście dni od rentgena do dziury w ziemi.
Nie było na to nawet czasu.
Złe wieści z prokuratury?
- Co dokładnie powiedzieli? - Stwierdzili,
że nie jesteśmy gotowi postawić zarzutów.
Potrzebujemy więcej twardych dowodów.
Na litość boską.
- Poprosisz o więcej czasu? - Tak, właśnie składamy wniosek.
Kiedy wrócisz, tato?
- Niedługo. - Piesek cię potrzebuje.
Rozumiesz już „psiowy”?
Szefie, jestem z komisarzem.
Skarbie... No i? Dali nam więcej czasu?
Marcella myszkowała w ubraniach mamy.
Dobrze...
Szpital przesłał ocenę stanu psychicznego.
Errol może być niestabilny.
Tato?
Czyli mamy 24 godziny...
- Tylko? - ...a potem zarzuty albo wychodzi.
Dwadzieścia cztery godziny? Potrzebuję, kurwa, trzech dni.
- Wszystko dobrze? - Jezus Maria.
Wara od ubrań mojej żony, jasne?
Jeśli to dla ciebie za dużo, zbyt szybko, nikt nie będzie miał ci tego za złe.
Tego nie powiedziałem.
- Kiedy wrócisz do domu? - Niedługo. Wrócę...
Jesteśmy z tobą, Dan.
Niedługo.
Ze mną. Dobrze.
Założyłam, że zapomniał pan jeść, więc...
Przestań mi już „panować”.
Siła nawyku.
Przeglądałam dowody. Nie żebyś potrzebował drugiej opinii...
- Ale ją otrzymam, co? - Cóż...
Nadstawiam ucha.
Brak alibi plus analiza krwi, ugryzienia...
- Ugryzienia? - Zgłoszenia.
Chłopak w mieszkaniu, ucieczka z miejsca zdarzenia,
zderzenie z furgonetką...
Ciężko rozgryźć, co się tam wydarzyło.
Czy to było celowe? Czy w głowie mu się pojebało?
Nigdy wcześniej jej nie skrzywdził.
Palcem nikogo nie tknął, z tego, co wiem.
Mówię tylko, że moim zdaniem, patrząc obiektywnie...
Mamy sprawcę.
Denise.
Zapytałam Tima i Connora,
kto odwiedzał podejrzanego, kiedy przebywał w szpitalu.
Powiedzieli, że tylko mama.
Nikt inny? A ojciec?
Nikt inny. Tak powiedzieli.
Panie Mathis?
Tu się pan ukrywa?
Co pan robi?
Sadzę.
Sadzi pan.
To dobrze, to postęp.
Przyglądałem się przeszłości Errola.
Ponoć mieliście z nim problemy w 2005?
Errol skończył szkołę.
Sąsiedzi do nas zadzwonili, zgłaszając awanturę.
To nic takiego.
Mówili, że tak jest prawie co wieczór, kłótnie między ojcem i synem.
Co wy tam wiecie.
Nie krytykuję.
Starałem się go wychować.
Wierzę. To niełatwe.
Bóg mi świadkiem, jestem ostatni do rzucania kamieniem.
- Moja żona... - Co? Rozwód?
Zmarła.
Pół roku temu.
Dwa tygodnie okolicznościowego.
Przykro mi to słyszeć.
- Dzieci? - Jedno.
Córka. Ona przechodzi to najgorzej.
To...
jak pan sobie z nią radzi?
Jak sobie radzę?
Co masz zrobić, gdy komuś zawalił się cały świat?
Kupiłem jej psa.
- Psa? - To wszystko załatwi, nie?
Robisz, co możesz...
kiedy możesz.
Proszę spojrzeć.
Skąd pan to ma?
Z jej mieszkania. Może pan je zatrzymać.
To odbitka. Może pan ją wziąć.
Często przychodziła z młodym, żeby pomóc?
To musiało być dla niej ważne.
Tak.
Jak tak pomyśleć o jej życiu.
Nie miała rodziny.
Wychowywało ją państwo.
I pojawił się pan.
Ojciec, którego nie miała.
To mój syn.
A co z nią?
Kto jej pomoże?
Nikt?
Proszę pana.
Miał 17 lat.
Siedemnaście.
Errol, mój syn...
wrócił do domu nawalony jak torpeda.
Kumple czekali na zewnątrz.
„Tato, potrzebuję kasy”.
I co pan na to?
„Co ty sobie myślisz? Nic nam już nie zostało.
Zabrałeś wszystko”.
Mówię to nieoficjalnie.
On to zrobił?
Dźgnął pana?
A co będzie z chłopcem?
Co z Patrickiem?
Pod tym samym dachem z człowiekiem...
Mamy go? Mamy sprawcę?
Jak nie jesteś pewien, to spoko. Powiedz tylko...
Nie. Mamy sprawcę.
Na sto procent.
W porządku.
W takim razie zegar tyka. Zostało nam jakieś siedem godzin.
Psychiatra się niecierpliwi,
a prokuratura oczekuje, że podamy im wszystko na tacy.
No dobra, to co teraz robimy?
Errol.
Chcę sprawdzić, czy zdołamy pobudzić twoją pamięć, rozjaśnić coś.
Nam wszystkim.
Jeśli się zgodzisz, chcę cię zabrać z powrotem do mieszkania, gdzie zginęła.
Twój obrońca będzie z tobą z cały czas.
Dobrze?
Zapraszam.
No dobrze.
Na spokojnie.
Pokaż mi je.
GWIAZDA TYGODNIA PATRICK BURROWES
- Mogę pomóc? - Pewnie.
Właśnie tak.
- Naprawdę. - Kocham cię.
Cokolwiek?
Nie. Nic.
Naprawdę?
Dobrze.
Boże, ale leje. Poczekaj tutaj.
- Marco, podjedź autem bliżej. - Jasne.
LISA: KIEDY WRÓCISZ DO DOMU?
- Chodźmy. - Okej.
- Ross. - Co tam?
Dzięki za poświęcenie. Warto było spróbować.
- Szkoda, że zmarnowaliście czas. - Mieszkasz na Mile End?
Za karę. Żona zatrzymała dom. Jak znów mieszkam jak student.
- Bez sensu, żebyś nadkładał drogi. - Nie szkodzi.
Yvette. Podwiozłabyś pana Cardonę do domu?
Jasne, nie ma problemu.
Jeśli to nie kłopot.
- Żaden. - Odstawi cię pod drzwi.
Dokąd jedziemy?
Puścić ci tam klimę?
Co jest grane? Mieliśmy wracać do aresztu.
Chyba zostawiłem tam telefon.
Nie masz nic przeciwko?
Errol? Światło nie działa.
Pomożesz mi je włączyć?
Errol? Nie znajdę telefonu po ciemku.
Proszę.
No i pięknie. Dziękuję.
Nigdy nie chciałeś własnych dzieci?
Nie.
Nie?
- Nie potrzebowałem. - Nie.
Miałeś Patricka.
Mogę spytać, jak cię nazywał? Errol? Tata? Tatuś?
Czasami.
Czyli byłeś po prostu tatą? Zwykłym, poczciwym tatą.
Kiedy moja córka, Lisa, była mała, bardzo kiepsko spała.
- Te krzyki w nocy... - Czego pan chce?
Ja tylko szukam.
- Szukam telefonu. - Nie zabiłem jej.
Przysięgam na Boga Wszechmogącego.
Kochałem ją. Nie zabiłem jej.
To nie przesłuchanie, więc nie angażuj mi tu Boga.
Tak tylko gadam.
Myślałem, że może martwisz się o Patricka.
Wariuję z nerwów, szczerze mówiąc.
Tak? Co chcesz wiedzieć?
Dobrze z nim?
Niemal stracił nogi i mówią, że nie będzie chodzić.
Więc nie, nie bardzo.
O Boże.
- Hej. - Niedobrze mi.
Już dobrze.
Nie tracimy nadziei, tak?
To niesamowite, co medycyna dziś potrafi. Wszystko jest możliwe.
Pyta o mnie?
- O ciebie? - Tak.
Tatusia? Tatę? Errola? Czy pyta o ciebie?
- Nie wiem. - Co mu powiedzieli?
- O mamie? - Tak.
- Kontrola do Alpha Bravo Jeden. - Chwilę!
Przepraszam. Przyjąłem...
Co powiedzieli? Nie wiem. On ma dopiero sześć lat.
Umarła. Nie wiem, czy to do niego dociera.
Ale chłopak mi imponuje. Jest dzielny, nie?
Prawdziwy z niego lew.
Wcześniej nie byłem do końca szczery.
Miał takie dżinsy, babskie, z jednorożcami.
Wiem, że to głupie.
Kumple go wyśmiewali,
więc pomyślałem... Nie mogłem mu nawet zapewnić porządnych ciuchów.
Dżinsy. Plądrowanie.
Tak.
Czyli kłamałeś wtedy?
- Tak. - Kłamałeś wtedy?
- Kłamałeś? - Tak.
Dobrze. Dziękuję. To dobrze.
Bo jeśli rozejrzysz się teraz wokół,
dotrze do ciebie, że stoisz w kipieli.
Pora, żebyś był ze mną szczery.
Nie pamiętam.
Nie zrobiłem tego. Musisz mi uwierzyć.
Wierzę ci. Wierzę, że nie pamiętasz.
Ale co tkwi w tobie, do czego jesteś zdolny –
to wiesz tylko ty. Tylko ty i może twój tata?
Co sugerujesz?
Daj spokój. Pomyśl o tym.
Rozbiłeś auto.
Roztrzaskałeś tego chłopca jak porcelanę.
Przestań.
Czemu? Twój umysł dał ci azyl. Zakręcił kurek wspomnień.
Nie wiesz, co mam w głowie.
- To samo, co tutaj. - Nie.
- Do czego doszło w tym miejscu. - Nie.
- Tu, w tym miejscu. - Nie!
Na kuchennej podłodze. Widziałem ją.
Wszedłem i widziałem, co z niej zostało.
Nic dziwnego, że chcesz to wymazać z pamięci.
Co to było?
Twój telefon?
To podłe. Jesteś podły. Taki był plan.
Przyprowadzić mnie tu, zgrywać miłego. „Gdzie mój telefon?”
Jesteś obrzydliwy, wiesz o tym?
LISA: TY MOGŁEŚ UMRZEĆ ZAMIAST NIEJ
Otworzyłem się przed tobą,
a ty kłamiesz mi prosto w oczy i przekręcasz moje słowa.
Chuja cię obchodzi moja dziewczyna, co?
Dobra, idziemy.
Jesteś chory.
Nic o nas nie wiesz, co nas łączyło.
Co was łączyło?
- Nawet nie zrozumiesz! - Jasne, nie zrozu...
- Coś pięknego! - Coś pięknego.
Oczywiście, wybacz.
Co ja tam wiem o pięknych rzeczach.
Tylko ty coś o tym wiesz,
bo tylko ty takie miałeś?
Tylko ty miałeś rodzinę? Taki jesteś idealny?
Nie to powiedział mi Patrick.
Co?
- Gadaliście? - Tak.
To nagranie? Co mówił? Puść.
- Chcesz usłyszeć jego głos? - Tak.
- Co Patrick mi powiedział? - Błagam.
Co powiedział o tobie?
- Tak. - Słuchaj.
Co powiedział? Co powiedział twojej mamie?
Pewnego wieczoru...
się pokłócili.
Pokłócili się.
Jak się pokłócili?
- Krzyczeli. - Krzyczeli.
I o czym krzyczeli?
- O pieniądzach. - Pieniądzach.
- Pieniądzach? - Tak.
Patrick...
co on powiedział?
Co powiedział twojej mamie?
Zatłukę cię.
„Zatłukę cię”.
Zabiłem Adelaide Burrowes.
Wbiłeś jej nóż w gardło?
Tak.
Gdzieś jeszcze?
W pierś.
Dlaczego...
Dlaczego skrzywdziłeś ją...
w ten sposób?
Wiesz?
Puściły mi nerwy.
Puściły ci nerwy?
Puściły mi nerwy.
Dobry wieczór. To Patrick.
DOM DZIECKA
Są rzeczy, których nikt cię nie uczy.
Sprawy, które pozostają w domyśle.
Jeśli czasami musisz pójść o krok dalej...
nie ma w tym nic złego.
Ty jebany Judaszu! Mówiłem ci. Ostrzegałem.
Cały internet tym zasrała.
- O czym pan mówi? - Masz, spójrz.
On dawno temu miał dziewczynę. Taką jak ja.
Dobrze...
„Głupia dziwka. Nie słuchała się”.
- To nie ja. - Ciągle wytrącała go...
Dźgnął ją wiele razy tym samym nożem, który wbił we mnie.
I ona teraz nie żyje.
Jeden facet został skazany i odsiaduje 24 lata za jej zabójstwo.
- Proszę podać mi nazwisko partnera. - Nie.
#UWOLNIĆERROLA #SPRAWIEDLIWOŚĆDLAERROLA
On mówi, że ten facet, co siedzi...
w Whitecross...
Mówi, że to frajer i...
Napisy: Daria Okoniewska