NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
SAN DIEGO, KALİFORNİYA 2013
YOKSULLUK BERBAT PHOENIX, ARİZONA
İşte orada.
Dikkat çekmeyin.
Hedef şu anda iş yerinde.
- Anlaşıldı. - İş hızla sarpa sarabilir.
Arabadan iniyor.
Mavi beyzbol şapkası. Ten rengi gömlek. Kot pantolon, beyaz spor ayakkabı.
Bob, neden çıkıp D.B. Cooper olmadığını söylemiyorsun?
1971 Şükran Günü arifesinde bir Northwest uçağı kaçırıldı...
FBI davayı çözemedi...
Cooper bir uçağı kaçırıp
200.000 dolar nakitle paraşütle atlayarak efsane oldu.
...D.B. Cooper denen gözü pek hırsız.
D.B. Cooper...
- D.B. Cooper... - D.B. Cooper...
Tüm zamanların en zeki ve kesinlikle en cüretkâr uçak korsanı.
D.B. Cooper davasının 50. yıl dönümünü geride bırakmamız ve bunun hâlâ
günümüz tarihinin çözülmemiş tek uçak kaçırma davası olması inanılmaz.
Başardığı şey gerçekten inanılmazdı.
Yanına kâr kaldı,
düzene karşı geldi ve bunu yaparken hiçbir sivile zarar vermedi.
Bugün bir efsaneyse sebebi budur.
Kaçırma sırasında sizi Oregon'da tutan tanıklarımız var. Orada mıydınız?
Ekibimin D.B. Cooper'ı bulduğumuza şüphesi yok.
Elimizde 100'ü aşkın delil var.
Birden fazla kimliği olan bir düzenbazla karşı karşıyayız.
Gerçek ortaya çıksın diye buradayım.
Acıysa acı.
Bu dava bir maraton.
Bir intihar, çetin bir sınav. İnsana kendi akıl sağlığını sorgulatıyor.
İnsanı imkânsıza inandırıyor.
Sözün özü ben teorilere, folklora, efsanelere bakmam. Gerçeklere bakarım.
Alo?
Faili meçhul dava dedektifleri ekibi meşhur D.B. Cooper olduğuna inanıyor.
Meşhur mu, ünlü mü? Ünlü sanıyordum.
Tamam.
BÖLÜM 1 PARAYI AL VE ATLA
LOS ANGELES, KALİFORNİYA
Bu 10 yıl bir davaya harcadığım en uzun süre.
Hep sordukları bir soruyu paylaşayım,
"Neden?" sorusu.
Ben ve eşim
neden 50 yıllık bir davayla uğraşıyoruz?
Bu dava aile bireylerimizi etkiledi.
Karımı izledim ve hüsrana uğradım.
Çocuklarım büyüyüp gitti
ve tüm bu araştırma süresince kendi cebimizden çok para harcadık.
Ailece peşini bırakmak istemedik
çünkü herkes gerçeği bildiğimize inanıyordu.
24 KASIM
Cooper'ın başardığı şey çok zordu
ve bunu mükemmel şekilde organize etmişti.
Özellikle de yılın en yoğun seyahat günlerinden biri olan
Şükran Günü arifesi olduğunu düşününce.
Elli yıl önce Oregon Üniversitesi'nde ikinci sınıftaydım.
Annemle babamı arayıp
"Portland'dan Seattle'a 37 dakikalık bir uçuşum var" dedim.
Güneş vardı ama hava bulutluydu.
Merdivenden çıkıp sol arka tarafa oturdum
ve kalkana kadar etrafımdaki kimseyi fark etmedim.
Yanımda oturan adamın güneş gözlüğü olduğunu
fark ettim.
"Değişik" diye düşündüm.
"Kendini kim sanıyor?"
Portland-Seattle uçuşu çok kısa sürer.
Bir şeyler içmeye bile vakit olmaz.
Uçak kalktıktan sonra
bu tuhaf görünüşlü adam hostese bir not uzatıyor.
Onu görmezden geldim.
Sonra dedi ki...
FLORENCE SCHAFFNER HOSTES
"Notu okumanı istiyorum."
İçinde
"Hanımefendi, çantamda bir bomba var" yazıyordu.
"Yanıma oturmanı istiyorum."
Olağanüstü D.B. Cooper draması böyle başlamıştı.
Konuştuğunu ve sonra kalkıp telefona gittiğini hatırlıyorum.
Ama ne olduğuna dair hiçbir fikri yoktu.
200.000 Amerikan doları ve dört paraşüt istedi.
Para istemek neyse
ama paraşüt?
Bu adam neden paraşüt istiyor?
Çok zekiydi. Bir ya da iki tane istemedi.
Dört tane istedi.
Ona sahte paraşüt vereceklerini
ve öleceğini düşündü. Ama dört tane istiyorsa
"Birini rehin alacak. Sahte veremeyiz."
Çok zekice, akıllıca.
EMNİYET KEMERİNİZİ BAĞLAYIN
Pilot gelip diyor ki "Motorda sorun var,
yakıtımız bitecek.
Herkes uçağın önüne geçsin."
O sırada ne olduğunu bilmiyordum.
Uçuyorduk, endişelenecek bir şey yoktu.
Cooper havalimanında her şey düzgünce ayarlanana kadar
jetin inmesini istemiyordu, bu yüzden jet hava dönüp duruyordu.
Hava kararıyor.
Karanlık ve fırtınalı bir geceye dönüşüyor.
Hava korsanı, taleplerinin karşılandığını,
istediği nakit 200.000, bugünkü parayla yaklaşık bir milyon doların
hazır olduğunu öğrenince
uçak Seattle'a inmek üzere alçalıyor.
Keskin nişancılar uçağı izliyor.
Cooper, hostesten pencereleri kapatmasını istiyor.
Uçak kararıyor.
Bir hostes çıkıyor, bir dedektif ona büyük para çantası veriyor.
Sonra paraşütlere gidiyor ve tüm yolcular iniyor.
Terminalden bir buçuk kilometre uzaktayız, bir otobüs geliyor, biliyoruz
ve havalimanına dönüyoruz.
Dün gece Seattle'da 36 yolcu uçaktan indi,
uçakta uçuş ekibinden dört kişi ve korsan kaldı.
Dışarıda muhtemelen 100 haberci vardı.
FBI ajanları herkesle görüşüyordu.
"Kaçırıldınız" dediler. İlk kez o zaman haberim oldu.
Sanırım paniği önlemek için uçuş ekibi bizi olanlardan haberdar etmedi.
Neler olduğunu hiç bilmiyorduk.
İki buçuk saat dönüp dolaştık.
Kimse bir şey olduğunu bilmiyordu.
- Ne zaman öğrendiniz? - Parayı uçağa getirdiklerinde.
Takım elbiseli hava korsanı 200.000 dolar istiyor ve uçuş ekibine
içinde patlayıcı olduğunu söylediği düz bir çanta taşıyor.
Büyük bir pil gördüm, etrafına altı çubuk dinamit sarılmıştı.
Bana dedi ki "Hepimizin ölmesi
şu kabloyu bu alete bağlamama bakar."
Eve varınca idrak etmeye başladım.
Bir bombanın yanında oturduğumu,
evet.
SEATTLE-TACOMA HAVALİMANI
1971 sonbaharında bu uçak kaçırma olayı gerçekleştiğinde
uçak yolculuğu deneyimi şimdikinden çok farklıydı.
Havalimanına girmek süpermarkete girmek gibiydi.
- Merhaba. - Merhaba.
- İstikamet? - "Hareket neredeyse oraya" diyelim.
1970'lerde havalimanı güvenliği nasıldı diye sorulmasına bayılıyorum.
En azından benim anımsadığıma göre cevap
"Hangi güvenlik?" Ben hatırlamıyorum da.
Metal dedektörüne, ya da ayakkabıları çıkarmaya gerek yoktu.
Köpekler yoktu.
Kimse sizi aramıyordu, dedektör falan tutmuyordu.
Öylece içeri girip, 20 dolar çıkarıp
Dallas'a bilet alabiliyordunuz. Hepsi bu kadardı.
Cooper da öyle yaptı.
O gün gidip bilet aldı. Çok sıradandı.
Unutmayın, toplu hava yolculuğunun yeni patlama yaptığı dönemdi.
Deneyimi keyifli hâle getirmek istiyorlardı.
Bu nasıl uçuş böyle?
Sosyetik uçuş.
Ama ne yazık ki o zamanlar hostesler fetişleşmişti.
DAR PİST
Bir Braniff International hostesi uçakta sizi karşılarken
giyimi böyle olacak.
70'lerin başında hostesler çok zorluk yaşıyordu.
Sürekli cinsel tacize uğruyorlardı.
Birlikte çalıştıkları erkekler kadar maaş almıyorlardı.
Hiç boş vakitleri yoktu.
Görünüşleri hakkında çok katı ve adaletsiz standartlara tabiydiler.
Sadece güzel değil. Güzel ve akıllı.
D.B. Cooper, notu hostese verdiğinde
muhtemelen ona not veren 10. kişiydi.
O zamanlar hostes olmak zordu
ve hızla tehlikeler diyarına dönüştü.
Gerilla uçak kaçırma çeteleri aynı anda dört havayolunu vurdu.
Houston, Teksas'ta bir gişe görevlisi öldü, biri yaralandı.
Hava korsanlığı yeni bir fenomen sayılmaz.
12 EYLÜL 1970
CIA'deydim.
Uçak kaçırma ihbarları alıyorduk,
belki her ay bir ihbar geliyordu.
Sonra sayıları gittikçe arttı.
Samuray kılıçları, tabancalar ve el yapımı bombalarla silahlanmış
15 Japon radikal öğrenci Japan Airlines jet yolcu uçağını kaçırdı.
Elbette bu kaçırmaların hepsinin politik bir amacı vardı.
Bir ülkeyi, bir grubu cezalandırıyorlardı.
Kendilerini olduklarından daha büyük ve kötü hâle getiriyorlardı.
Neden silahı olduğunu düşündün?
Sırtıma sert bir şey dayayıp karşıma çıktı.
"Havana, Küba'ya gidiyoruz. Beni kokpite götür" dedi.
Uçak kaçırmanın sadece iki sebebi vardı.
Ya insanları öldürmekle tehdit edip para almak ya da bir yere gitmek,
genelde Küba'ya.
Kübalıların hemen hepsi şehirden kaçması gereken
genç radikallerdi.
Neymiş?
Üstünde süvetere sarılı bir kalem olan metal bir tarakmış.
HAVA KORSANLIĞINI DURDURMAK İÇİN NE YAPABİLİRİZ
Suç öyle bir şey ki her sanat tarzı gibi evriliyor.
Hava korsanlığında da sanat tarzı evrilmişti
ve içlerindeki en büyük sanatçı D.B. Cooper'dı.
Seattle bankalarından alınan fidye
ve dört paraşütle uçak Reno'ya doğru yola çıktı.
Cooper para çantasına bakıyor, mutlu. Talimatları var.
Bir jet için yavaş bir hız olan saatte 400 kilometre ile
kanatları açık olarak minimum yükseklikte uçmak istiyor.
Pilotlar bile uçağın
bu kadar yavaş ve alçaktan uçabildiğini bilmiyordu.
"Bu mümkün, yapın" dedi.
"Karanlık bölge" denen bir yerin üzerinden güneye gittiler.
KARANLIK BÖLGE
Tina Mucklow son sırada onunla yalnızdı.
Gergin değildi, daha ziyade kibar görünüyordu.
HOSTES
Ama bazı şeyler yapılmasını istedi.
O sırada Cooper, Tina Mucklow'u kokpite gönderdi
ve çıkmamasını söyledi.
Arkada tek başınaydı.
Saat 8.12 sularında
pilotların kulaklarında tıkanma hissi oldu.
Kabindeki basınç değişmişti.
Arka merdivenler açıldı.
Hava trafik kontrolörlerine arkadaşımızın gittiğini söyledim.
Cooper'ın yaptığı şeyi anlamak için
gözlerinizi kapatıp bir adım atın ve arka merdivenlerden indiğinizi düşünün.
Gecenin geç saati, çok yağmur var.
Kulaklarınızda jetin motorlarının sesi var.
Karanlığın ortasında dışarı baktığınızı
ve sonra merdivenlerden adım adım indiğinizi düşünün.
Dışarı bakıp kendinize "Ne zaman atlamalı?" diye sorduğunuzu.
Ya kaçtı ya da yerde büyük bir delik açtı.
Yerde delik açtıysa bulması zor.
"Delik" derken dağa çarptığını mı kastediyorsunuz?
Evet. Paraşütü açılmadıysa
şansını denemesi mümkün.
Paraşütü açılmadıysa
muhtemelen onu bulmak çok zor olacak.
Diyelim paraşütü açıldı, sizce güvenli bir şekilde inip
temiz bir şekilde kaçmış mıdır?
Şu noktada bir ağaca asılmış gibi görünmüyor.
Havadan aradığımız bu.
Paraşütle atlayıp başarılı bir iniş yaptıysa
paraşütünü saklamayı başarıp
kaçmış olabilir.
Yüzlerce asker Woodland yakınındaki ormanı ve Ariel'ın doğusunu taradı
ama nereye atladığını, nereye indiğini veya sağ kalıp kalmadığını bilen yoktu.
FBI'ın başta karşılaştığı temel sorun
uçağı terk ettiğinde uçağın tam olarak nerede olduğunu bilmemeleriydi.
Bir sürü değişken vardı. Peki ya rüzgâr?
"Belki de rüzgâr seni rotadan çıkarmıştır."
O zaman aradıkları arazı epey büyük olurdu.
Şu aşamada
onu bu bölgede bulma ihtimali çok düşük.
Ama nereye gideceğimize dair ipucu verecek bilgiler edinebiliriz.
FBI, hava korsanının 727'nin arkasındaki bu basamaklarda
paraşütünü kullanarak Seattle ve Portland arasındaki
bir yere atladığına inanıyor.
Daha önce Reno'ya daha yakın bir yere atlamış olabileceği düşünülüyordu
ama bu bölgedeki arama çalışmaları durduruldu.
Şükran Günü'nde
dünyanın dört bir yanındaki insanlar hikâyeyi öğrendi.
Adam ortadan kaybolmuştu.
Dava, olağanüstü bir hava korsanlığından bir Amerikan halk efsanesine dönüştü.
ŞÜKRAN GÜNÜ 1971
Dün gece uçağa binerken sıradan bir yolcuydu.
Ama bugün bir haber ajansının tanımına göre,
bir Northwest Airlines jetini kaçırıp,
yolcuları fidye ile Seattle'da bırakıp orayla Reno arasında bir yere
paraşütle atlayarak kaçtıktan sonra o bir suç ustası.
Bu ne, biliyor musunuz? Jesse James'in geri dönüşü.
Yüz yıl önceydi. Bir düşünün.
Lincoln 100 yıl önce öldürüldü. Kennedy de var. Her şey eskiye dönüyor.
- Sizce o bir kahraman mı? - Tabii.
Neden?
Çünkü belli ki adam her şeyi planlamak için
çok zaman harcamış.
İşini iyi yapmak için zaman harcayan bir adama saygı duyarım.
O, dünyaya gelmiş en kurnaz insanlardan biri.
AJANLAR KORSANI ARIYOR
Davadaki karışıklıklar, bütünleştiremediğiniz detaylar
korsanın takma adıyla başlıyordu.
Korsan D.B. Cooper değildi.
Portland'da gişe memuruna Dan Cooper ismini vermişti.
Yani D.B. Cooper aslında Dan Cooper.
Ama olan şuydu,
medya dikkatini ağırlıklı olarak buna vermişti
ve biri bir hata yapmıştı.
FBI, KORSANI ARIYOR
Yetkililer ellerindeki kayıtları incelediler,
bir muhabir "D.B. Cooper" olarak duymuştu.
Dan Cooper birkaç özensiz muhabir yüzünden D.B. Cooper olmuştu.
Bir iki gün içinde herkes farkına varıp
"Hayır, D.B. Cooper değil, Dan Cooper" dedi.
Ama açıkçası D.B. Cooper, Dan Cooper'dan daha havalıydı,
o yüzden D.B. Cooper kaldı.
D.B. Cooper böyle markalaştı
çünkü her halk kahramanına iyi bir marka gerekir.
D.B. Cooper...
"D.B. Kimdir o?"
İşte böylece hava korsanı D.B. Cooper gökten
kahraman olarak yeryüzüne indi.
Pasifik Kuzeybatısı'nda onun bir tür tanrı olduğu bile söylenebilir.
Adam sisteme karşı geldi.
Ne zaman biri bu kadar cesur ve başarılı olsa
herkes onu destekliyor.
CÜRETKÂR HAVA KORSANI, HALKI CEZBETTİ
İnsanlar bir ABD uçağını kaçırıp
paçayı kurtaran ilk ve tek adamın şerefine şarkılar yazıp tişörtler sattılar.
Bence D.B. Cooper hiç bulunamadığı için hafızalarda kalmaya devam edecek.
Bu dava çok Amerikanvari.
Düzene karşı gelen mazlum kahraman var.
Cooper ta Billy the Kid gibi kahramanlara,
meşhur eşkıyalara ve banka soyguncularına kadar uzanan
bu kültürel marşı yeniden canlandırdı.
George Makineli Tüfek Kelly,
Bebek Yüzlü Nelson
ve John Dillinger.
Suçluları ödüllendiriyoruz.
Kuralları çiğneyenlere bayılıyoruz
çünkü %95'imiz bunu yapmıyor.
Herkes D.B. Cooper'ın kim olduğunu bilmek istiyor ve zaman geçtikçe bu
daha da büyük bir gizeme dönüşüyor.
Delillere göre Cooper böyle bir suçu planlayıp
başarıyla uygulayabilmek için askerî deneyime sahip olmalıydı.
Döndüğümüzde D.B. Cooper'ın kimliğine ilişkin yeni
ve önemli bir ipucu ortaya çıkaracağız.
Bu noktada pek çok kişi D.B. Cooper rolünü oynadı.
Bence D.B. Cooper'ın
pek çok popüler kültür türünde bu kadar tutulmasının
birçok farklı nedeni var.
Amelia Earhart gibi
gerçekte ne olduğu hakkında çok az bilgimiz var.
Batı dünyasının her soruya bir cevabı olmalı.
Bir hikâyenin sonu olmaması çok sinir bozucu.
Mutlu son olmak zorunda değil
ama cümlenin sonuna bir nokta lazım.
D.B. Cooper davası yarım kalmış bir cümlenin en iyi örneği.
Gelinen noktada FBI 1.000'den fazla şüpheliye göz attı
ve bu şüphelilerden bazıları çok dikkat çekiciydi.
Richard Floyd McCoy göze çarpan bir şüpheliydi.
ARANIYOR D.B. COOPER
Vietnam'daydı, uzman bir paraşütçüydü.
McCoy, D.B. Cooper'dan beş altı ay sonra
başka bir 727'yi kaçırmış ve atlamıştı.
Ama çok büyük bir sorun var.
D.B. Cooper'ı gören tanıklar Richard Floyd McCoy'a bakıp
"Bu o değil" dedi.
Duane Weber ölüm döşeğinde itirafta bulunmuş
ve ikinci robot resme çok benziyormuş.
Çift hayatı varmış. Biri sevimli bir sigorta satıcısı olarak,
diğeri azılı suçlu olarak.
Sanırım 16 kez tutuklanmış
ama paraşüt eğitimi aldığına dair bir kanıt yok.
Hapisten bir türlü çıkamayan bir suçluymuş.
Bir de Barb Dayton var.
D.B. Cooper olduğunu itiraf etmiş.
Washington'da ilk cinsiyet değiştirme ameliyatını olmuş.
Eskiden Bobby'ymiş
ve Bobby sert, kavgacı bir adammış.
Barb ise tatlı bir kütüphaneciymiş.
Tam anlamıyla kılık değiştirmiş.
Erkekken Bob Dayton kinci biriymiş.
Ticaret gemisi personeliymiş, uçaktan atlayabiliyormuş.
Ama sorun şu ki
Barb Dayton'ı herhangi bir şekilde D.B. Cooper davasına bağlayacak
hiçbir somut kanıt yok.
Kimi Ken Christiansen'dan biliyordu. Northwest Orient Airlines'ta çalışıyordu.
Kimi ise Sheridan Peterson'dan biliyordu. Peterson, Boeing'de çalışıyordu
ama bazı teknik sebeplerden dolayı iki ihtimal de elendi.
Cooper'ın kim olduğunu hâlâ bilmesek de insanların 50 yıl sonra
kendilerini Cooper'la bu kadar özdeşleştirmesi dikkate değer.
Vancouver, Washington'da Victor-23'teyiz. Burası D.B. Cooper temalı bir bar.
Pilsner Schaffner'ımız burada,
Flight 305 amber'ımız burada,
Skyjacker IPA'imiz, Headless Hijacker'ımız
ve Jet Fuel IPA'imiz.
İnsanların hâlâ onu sinemaya ve kültüre yerleştirmek istemeleri de.
Hazır olsan iyi olur.
Büyüleyici yanı,
uçaktan atlayıp ortadan kaybolan bir adamdan
çok daha ilginç bir hikâye olması.
Şuraya bakın. D.B.'nin indiği yeri saptamış.
Bu inanılmaz.
Son 50 yılda muhtemelen
D.B. Cooper'ın kim olduğunu öğrenme konusunda hiç yol alamadık.
Şuraya bak.
FBI'ı arayıp D.B. Cooper'ı bulduğumu mu söylesem?
Şaka yaptım.
Herkes ülkedeki en parlak beyinliler ve en iyi ajanlar tarafından
çözülememiş bir gizemi çözmek istiyor.
Elli yılın ardından
Cooper davası âdeta çözülmemiş faili meçhul vakaların babası.
LOS ANGELES, KALİFORNİYA 2016
Herkese günaydın. Ben Tom Colbert.
Davayı şu köşede gördüğünüz eşim Dawna Kay'le birlikte
biz gündeme getirdik.
İhbarı biz aldık.
Benim için her şey Rich Kashanksi adında bir arkadaşımın
beni aramasıyla başladı.
Rich'i 25 yıldır tanıyorum. Rich aradığında her şeyi bırakırım.
Bir projenin ortasındaydım ve "Rich, ne haber?" dedim.
LAS VEGAS, NEVADA
Vegas'taydım. Bir dizi reklam filmi çekiyordum.
Bir arkadaşımın arkadaşı
D.B. Cooper'ın kim olduğunu bilen bir kumarbazı tanıdığını söyledi.
Gözlerimi devirdim. Dedi ki "Hayır Tom, dinle.
Kamerada bir adam var."
Ona dedim ki "Bu adam güvenilir görünüyor
ve yalan makinesi testi yaptırmaya hazır."
"Bana inanmanızın tek yolu buysa bunu yapmaya hazırım."
Bu ihbar doğru çıkarsa
en sansasyonel faili meçhul davalardan birini çözeceğimizi fark ettim.
Ron Carlson'ın kasetinde bulduklarım bütün ezberleri bozdu.
Hikâye, Ron Carlson'ın hızlı arabasıyla
kıyı boyunca uyuşturucu kaçırmasıyla başladı.
Gerçek olduğuna inandığım
ve D.B. Cooper'ı ilgilendirdiğini düşündüğüm
bir hikâyeyi anlatmak için buradayım.
1978'e kadar
D.B. Cooper'la tanışmamıştım.
Onunla tanıştım
ve dürüst olmak gerekirse
o benim kokain tedarikçimdi.
Dick Briggs adında bir adam.
Neredeyse tanıştığımız andan itibaren bize aslında D.B. Cooper olduğunu söylüyordu.
"İnanmıyorsunuz, değil mi?" diyordu. Sonra 1980'de bir partideydik.
"Sana kim olduğumu kanıtlayacak bir şey söyleyeceğim" dedi.
Dedi ki "Şuradaki çift." "Evet?" dedik.
"Onlar ve oğulları..." dedi. Hippi görünüşlü bir çiftti.
"...paramı bulacak olanlar."
Dick Briggs dedi ki "Şu kuzey kıyısında üç gün içinde
paramın bir kısmını bulacaklar." Cooper'ın parasının.
10 ŞUBAT 1980
Para burada bulundu,
Kolumbiya Nehri kıyısından birkaç metre ötede.
Ateş yakacaktım ve kucağımda odunlar vardı.
İndirmeye hazırlanırken oğlum "Bekle baba" dedi.
Kumda bir yeri tırmıkları ve işte oradaydı.
Yüzeye çıkıvermişti.
Bir çocuk FBI'ı sekiz buçuk yıllık D.B. Cooper gizemini
çözmelerine yardımcı olacağını umduğu bir yolun
başlangıcına götürdü.
Partiden birkaç gün sonra haber geldi.
D.B. Cooper'ın parasının sanırım 6.000 dolarını
buldukları söyleniyordu.
Parayı bulanları gösterdiler,
partideki çiftti.
Brian Ingram ve ailesini yıllardır tanırım,
bu parayla menfur bir ilişkileri olduğunu gösteren hiçbir şey görmedim.
Bence Brian Ingram ve ailesi Cooper davasında
masum görgü tanıkları.
Bunlar bu karmaşık yapbozun bunca yıl boyunca
yüzeye çıkan ilk parçaları olsa da yerlerine kolayca oturmuyorlar.
Kırk yıl sonra birdenbire Dick Briggs'in
parayı kumsala yerleştirdiğini iddia eden bir adam çıktı.
Bu da olayın düzmece olduğunu ve Cooper'ın sağ olabileceğini gösteriyor.
O zaman eşime dönüp dedim ki "Sanırım elimizde elle tutulur bir ipucu var."
Dick Briggs bu uçağı kaçırabilmek için
gereken her şeye sahipti.
Söylediğine göre
Vietnam Savaşı sırasında özel kuvvetlerde askermiş.
Başarılı bir paraşütçüydü.
Bölgeye aşinaydı. Planladığına eminim.
Fiziksel ve zihinsel yetenekleri vardı.
Çok zeki bir adamdı
ama biraz şirazesi bozuktu.
Üniversiteden bir arkadaşı Dick'in sık sık sinirlendiğini söylemişti.
Bipolar olduğunu düşünüyordu.
Birkaç biradan sonra sinirlenir, çöp kutularını bar camından atardı.
Çok insan ondan korkuyordu.
Halterciydi, 192 kilo kaldırabiliyordu.
Sağı solu belli olmadığı için ona Bugsy diyorlardı.
Dick Briggs'le ilk karşılaştığımda
eşim ona bir kokteyl ikram etmişti.
Sek bir bourbonu fondip yaptı
ve hemen bardağı yemeye başladı.
Yüzünden kan damlıyordu. Bardağı çiğniyordu.
Ailesinin dediğine göre Dick Briggs'in basit numaraları vardı.
Kadınların şapka iğnesini alıp
hiç kan akıtmadan ön koluna batırıp çıkarıyordu.
Bir keresinde her yıl
D.B.Cooper festivali düzenleyen küçük bir kasabaya gittik.
D.B. COOPER PARTİSİ
"Bu insanlara kim olduğumu söylemek istiyorum" diyordu.
"Benim için buradalar."
D.B. Cooper olmak için gerekli olan bu egoya sahipti.
Bence D.B. Amerika'nın en havalı adamı.
COOPER KÖŞESİ
BEVERLY HILLS, KALİFORNİYA
- Kayıtta mı? - Evet.
- Odaklanayım. - Mükemmel.
Dick Briggs'in Cooper olabileceğini anlayınca
sonunda belgesel olarak satabilmek için soruşturmayı belgelemeye başladım.
Rich bana uyuşturucu kaçakçısı Ron Carlson'ı getirdiğinde
Dick Briggs hakkında doğruyu mu söylüyor diye araştırdık.
Ron Carlson'la üç kez görüştük, biri yalan makinesi denetiminde.
Tamam, sandalyeyi çevireceğim.
Testi FBI ajanı Jack Trimarco'ya yaptırdık.
Fort McClellan, Alabama'da
Savunma Bakanlığı Poligraf Enstitüsü'ndeki poligraf okuluna gittim.
Poligraf söz konusu olduğunda Jack Trimarco'nun üstüne yoktu.
Üç bin beş yüzden fazla poligrafı yönetmişti.
Sandalyeye yaslan.
Havuza dalacakmış gibi kollarını öne doğru aç.
Bu, karın bölgenden geçecek.
Gerçekleşen tüm fizyolojik anomaliler
açık ve net şekilde bana ulaşacak.
Yani insan yalan söylediğini bildiğinde
o birkaç saniye vücudunda gerçekleşen değişiklikler.
Test başlamak üzere.
Dick Briggs sana hiç D.B. Cooper olduğunu söyledi mi?
Evet.
"Dick Briggs sana hiç D.B. Cooper olduğunu söyledi mi?" sorusunda
çok iyi iş çıkardı.
Bir otorite figürüne yalan söyledin mi hiç?
Hayır.
Yalan makinesi testinden sonra Rich'e "Sanırım doğru söylüyor" dedim.
Böylece Dick Briggs'in D.B. Cooper olup olmadığını araştırmaya başladık.
D.B. Cooper, Walter Mitty tarzı bir adamdı.
Çocukluğundan beri, kahraman olduğu çılgınca maceraların
hayalini kurarak öz güvenini perçinlemiş.
JON RICHARD BRIGGS CUMA GÜNÜ TRAFİK KAZASINDA YARALANIP VEFAT ETTİ
Bir gün Dick Briggs'in gizemli bir şekilde öldüğünü öğrendik.
Arkadaşları öldürüldüğünü düşünüyor.
Portland'da ıssız bir yerde bir araba kazası olmuş.
Bundan önce Vietnam'dan bahsetti.
Ama bu noktada hikâyesinde ciddi bir sorun vardı.
Bu konu üzerinde sekiz ay çalıştım.
Onun Cooper olduğuna inandım.
Ama sonra Vietnam'a hiç gitmediğini, paraşüt bilmediğini öğrendim.
Hava Kuvvetleri'nde yarı zamanlı bir yedek askerdi,
yani Vietnam'a gitmek zorunda değildi. Tam o anda
adama bakıp "Yanlış adammış" diye düşündüm.
Elimizdeki bilgiler şu şekilde.
Cooper uzun boylu, esmer bir adamdı.
Dick Briggs kısa boylu, tıknaz, cüsseli, kaslı bir adamdı.
Briggs o değildi.
Sadece "Ben D.B. Cooper'ım" diyen palavracının tekiydi.
"Bu iş bitti" diye düşünüyorduk.
Ron Carlson berbat hissediyordu
çünkü 40 yıl onun Cooper olduğu söylenmişti.
Ona benzemiyordu ama parayı buldurdu diye ona inanmıştı.
Bu olayın detayları
neredeyse her konuda fikrimi değiştirdi.
Sanırım hiçbir şey beni şaşırtmaz.
Cooper'ı arayan herkes Cooper laneti denen şeyi yaşıyor.
Kim, nereden geldi, nereye gitti, bilmiyoruz.
Bu dava bubi tuzaklı.
Tam hava korsanının kim olduğunu bulacağınızı düşünürken
bir şey ortaya çıkıyor ve yanıldığınızı görüyorsunuz.
Bu dava çözülmedi ve hâlâ D.B. Cooper'ın peşindeyiz.
Cooper'a ne olduğunu veya kim olduğunu asla öğrenemeyebiliriz.
Ama çözülmemiş gizemin cazibesi devam ediyor.
Dava üzerinde çalışmaya başladığımda bu davayı da çözebilirim sanmıştım.
O sırada Manhattan'ın güneyinde muhabir ve yazar olarak çalışıyordum.
Suç işlerine bakıyordum.
Araştırmacı gazeteci olmanın en sevdiğim yanı
zor davaları, çözülmesi imkânsız vakaları üstlenmek.
D.B. Cooper hakkında ilk ihbar aldığımda benim olduğunu biliyordum.
Peşinden gitmeliydim.
Dava hakkında bir kitap yazdım, ilk kitabımdı.
"Davayı çözersem
Pulitzer ödüllerini ve bütün ödülleri kaparım" diye düşündüm.
Random House Audio, Geoffrey Gray'den Skyjack: The Hunt for D.B. Cooper'ı sunar.
İşte Geoffrey Gray.
Dört yıldan uzun sürdü ve lanetin gerçek olduğunu söylemeye geldim.
Onlarca yıl boyunca
bazı şüpheliler ortadan kayboldu, bazıları da kendini ölmüş gösterdi.
Bir adam, korsanın fidyesini bulmak için
bir denizaltıyla gölün dibini ararken öleyazdı.
Bir muhabir, şüphelisinin sahtekâr olduğu ortaya çıkınca intihara kalkıştı.
D.B. COOPER SAHTEKÂRLIĞI MAHKEMEDE ANLATILDI
Sadece düzenli bir elektroşok tedavisi programı
onu sarsarak tutarlı hâle getirdi.
Davanın Cooper'la değil,
Cooper'ın peşindekilerle ilgili olduğunu anlamaya başladım.
HOŞ GELDİNİZ HAFİYELER!
Tom Colbert ve diğerleri gibi insanlarla ve benim gibi insanlarla.
Ona hayran olmamak elde değil.
Bu dava sizi psikolojik olarak karanlık bölgeye götürüyor.
Bu dava kim olduğunuzu, neye inandığınızı,
neye inanmak istediğinizi ve gerçekte ne olduğunu sorguluyor.
Dünyada D.B. Cooper'dan daha ünlü olan tek kişi
onu bulan kişidir.
Öyle bir duruma geldim ki dört şüphelim vardı.
Hepsinin D.B. Cooper olduğunu düşünüyordum.
Geri çekilip "Neden dört kişiyi aynı kişi sanacak duruma geldim?" dedim.
Mesele de bu. Altına hücum hırsı.
Şüphelinizin o kişi olduğunu kanıtlamayı öyle çok istiyorsunuz ki
inanç sistemleriniz mantığınızı ele geçiriyor.
Dört kişi birden o adam olamaz ve bazı şeyler doğru olamaz.
PORTLAND, OREGON 2011
Tamam, yine buradayız.
Bekle, yine tren sesini aldık. Dur. Pardon.
Dick Briggs'in D.B. Cooper olmadığını anlayınca
"Bir ortağı olabilir mi?" dedim.
Tom'ın azmi inanılmaz. Pes etmiyor.
Bir çıkmaza girince "Tamam, buraya kadar" diyorum
ama o devam ediyor.
Karar veriyorum. Portland'daki polis departmanını arayıp
birkaç eski narkotik polisi bulacağım.
Arayıp "Dick Briggs'i hatırlayan bir narkotik polisiniz var mı?" dedim.
Gerçekten de bir hafta sonra 80'li yaşlarda bir adam buldum.
Bana Dick Briggs'in mahalleden sekiz on arkadaşının adını verdiler.
Onları teker teker konuşturup onun hakkında hikâyeler öğrendim.
Aramaya karar verdiğim son adam Tıknaz Hunt adıyla
beni korkuttu.
Tıknaz lakaplı adamın pompalı tüfek çektiği
çok kovboy filmi izledim.
Sana niye Tıknaz diyorlar?
Dokuz aylıkken 16 kiloymuşum sanırım.
Briggs'in arkadaşını anlat.
Bir ara Dick Briggs beni bir arkadaşıyla tanıştırdı.
Bu adam yerel gazetelerden askerlik hizmetinde
Yeşil Bereli olduğundan ve madalya kazandığından bahseden
kupürler kesiyordu.
O zaman Dick Briggs'in ortağının Robert Rackstraw olduğunu öğrendim.
Bu her şeyi değiştirdi.
Rackstraw'ın o yaştaki bir resmini
D.B. Cooper'ın robot resmiyle karşılaştırdık.
Rackstraw'ın resmi neredeyse aynıydı.
Bahsettiğin gibi paraşüt eğitimin var.
Geçmişine bakılırsa D.B. Cooper olma ihtimalin var.
İhtimalim var.
Bu adam yetenekli.
O zaman D.B. Cooper'ın elimize geçtiğini biliyordum.
"Şükürler olsun" dedim.
Rackstraw'la 50 yıllık bir davayı çözdüğümüze inanıyordum.
Tanrı'nın mucizelerine tanık oluyorum,
kafama vurup "Bunu nasıl buldum ben?" diyorum.
D.B. Cooper olup olmadığını söyleyecek misin?
Böyle bir hikâye kurgu mu olmalı, gerçek mi?
Nasıl olacağı esasen Amerikan halkına bağlı.
Ekibim Rackstraw'ı araştırmaya başlayınca
uçaktan atlamadığı zamanlarda ne yaptığını öğrenmeye başladılar.
Sahte kimlikleri, birçok suç unvanı vardı.
Adam standartların ötesinde. Nasıl çığırından çıktığına inanamazsınız.
D.B. Cooper sen misin?
Böyle şeyler hakkında konuşamam.
Böyle bir şey hakkında konuşamam.
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu