Iedereen, alsjeblieft stil.
Alsjeblieft, mensen.
Bedankt.
Nu...
Zoals we weten, was het de afgelopen dagen erg moeilijk.
De Split River Police beschouwt dit als
een onderzoek naar vermiste personen.
Ik weet dat dit alarmerend nieuws is, maar we
hebben alle hoop dat ze gevonden zal worden...
Hoe heette ze ook alweer?
Maggie iemand?
- Ze vonden een hoop besmeurd bloed
overal in de kast van de conciërge.
- Ik dacht dat het de stookruimte was?
- Ze denken dat haar telefoon nog ergens op school ligt.
Ik denk dat ze probeerden...
Mijn God. Heeft ze haar telefoon niet?
Dat is zo zielig.
Hey.
Kunnen jullie twee alsjeblieft focussen?
Het spijt me, Claire.
Heb je geslapen?
Nee.
Jij?
- we kunnen samenwerken om te laten zien hoe geweldig...
Nee.
- En ik herinner je eraan, als je iets weet,
wat dan ook, kom alsjeblieft naar voren.
En nu een beetje luchtigheid.
Ja, een routine van onze eigen cheerleaders van Split River.
Ja!
Bedankt.
Oké, laten we de cheerleaders naar het
midden van het veld laten komen, alsjeblieft.
Bedankt.
Ik wil even de tijd nemen om het debatteam te erkennen.
Ze werden derde op de regionale kampioenschappen.
Ja!
- Hé, ze hebben tenminste een mooie foto van jou gebruikt.
Ik probeer me te concentreren.
Klaar?
OK!
Hé, Split River, wat zeg je ervan?
- Als je het mij vraagt, wat hier echt ontbreekt, is een beetje tact.
Kom op, Split River, sta op.
De bandieten brengen de...
Hitte, hitte, hitte!
B-A-N-D-I-T-S!
Ga, bandieten, ga!
Voor Maggie!
Het is Maddie!
OK.
Zeg het nu met me, nog één keer.
Ze kunnen je niet horen.
- felicitaties aan de heer Anderson.
Ze hebben hun inzamelingsdoel bereikt.
- Het goede nieuws is dat het slechts een kwestie van tijd is
tot ze beseffen dat je dood bent.
- zullen hun debuut maken bij de staat
toernooi in Waukesha.
OK.
Dit is belachelijk.
Ik loop al drie dagen door de gangen en
ik weet nog steeds niet waar ik moet zijn.
- Als u ernaar op zoek bent om het logisch te maken, kunt u stoppen.
Het gaat niet.
Weet je zeker dat ik dood ben?
- Misschien... misschien lig ik ergens in coma in een ziekenhuis
en een overwerkte verpleegster trapt op mijn ademslang.
- En ik moet gewoon wakker worden. - Oké, wauw.
Ja nee. Iemand heeft veel te veel Stephen King gelezen.
Een coma is een mooie gedachte, maar nee.
Als je hier bent, ben je hier.
Ik haat het hier.
Luisteren.
Ik begrijp het.
Het is gewoon verhuizen van de ene gevangenis naar de andere.
Het enige verschil is dat de middelbare school vroeger
als een eeuwigheid aanvoelde, en dat is het nu ook echt.
He jij.
Wat ben je aan het doen?
Dat kun je niet stuiteren in de hal.
Kom op, geef het hier.
Je kunt het na school halen.
- Ja, dat is een ding dat voor mij niet is veranderd
sinds ik hier in de jaren '90 ging.
Ik was eigenlijk ook onzichtbaar toen ik nog leefde.
Ga je terug naar de seniorenvergadering?
Die vergadering is een grap.
Ik ga op zoek naar mijn vriend.
Nicole.
Nicole, kijk me aan.
Ik ben hier.
Nicole.
Kom op.
Er zijn mensen waarvan ik vind dat je ze moet ontmoeten.
Ik heb al vrienden.
Probeer gewoon één vergadering, oké?
En... en als je er een hekel aan hebt,
zal ik je er nooit meer mee lastig vallen.
Daar houd ik je aan.
OK.
Gaan we nu basketballen?
Mijn god, nee.
Laat de sport alsjeblieft aan de levende kinderen over.
We zijn hier.
Je hoeft niet te wankelen.
Ze kunnen je niet zien en ze kunnen je geen pijn doen.
Het is een van de kleine voordelen van het hele wezen dood zijn.
Kom op.
Ik zit daar.
Dat is Rhonda.
Ze houdt erg van Kerouac-gedichten en confrontaties.
Sorry.
Is deze stoel bezet?
Niet meer.
Dat was van Janet.
Wat is er met haar gebeurd?
Oké, iedereen.
Laten we beginnen.
Hallo.
Ik ben blij dat je hebt besloten om met ons mee te doen.
Ik ben meneer Martin.
Nou, we hebben vandaag een nieuwe leerling bij ons.
Eh, wil je jezelf even voorstellen?
Ik ben goed.
Eh, zeker.
Hey.
Ik ben Madison Nears, maar iedereen noemt me Maddie.
Hallo Maddie.
- Welkom bij de Split River High Afterlife Support Group.
Er is veel moed voor nodig om
hier te zijn, vooral als je nieuw bent.
Bedankt.
- Wil je iets over jezelf vertellen?
Wat wil je weten?
- Nou, je zou kunnen beginnen met hoe je dag verloopt.
Is Charley een behulpzame gids geweest?
Hoe ben je gestorven?
Oké, Rhonda.
Waarom proberen we niet onze hand op
te steken als we een vraag gaan stellen?
Het ene moment was ik de studiezaal aan het
dumpen, en het volgende moment ben ik hier.
Maar ik weet niet wie me dit heeft aangedaan.
Je bent vermoord.
Welkom bij de club.
- Kunnen we misschien eerst namen uitwisselen, Maddie
voelt zich wat meer welkom?
Ik weet het niet precies.
Precies?
- Kijk, ze hebben mijn lichaam nog niet gevonden.
Maar ik weet dat er bloed aan de muren
van de stookruimte zat, en nu ben ik hier.
Wat is
Wat?
Is dat... is dat raar of zo?
Niet weten?
Nou, um, het is een primeur.
- Dus wat herinner je je nog, kersenpop?
Oké, Rhonda.
Maddie wil er duidelijk niet over
praten, en ze kan het zich niet herinneren.
Denk je dat het pijn doet?
Wat?
Ga op de been.
Zoveel glimlachen.
Ik zou het niet weten.
Ik ben te bang om het te proberen.
Maar je zou echt meer moeten glimlachen.
Assjat.
Ga, bandieten, ga!
De bandieten zullen hete, hete, hete hitte brengen.
B-A...
Hé Simon!
Wacht even.
OK.
Zie ik je in de studiezaal?
Ja.
Dus wat dacht je?
- Nou, ik denk dat je het misschien overdreven hebt.
Wat?
- Kijk. Ik denk gewoon, waarom rotzooien met een klassieker?
De originele "Carrie" was geweldig.
- Waarom opnieuw maken? - Mijn god, daar gaan we.
Zeg eens.
Ernstig.
Welke gedurfde nieuwe verklaring krijg je van het opnieuw opstarten?
Feminisme?
Het is een verhaal over een underdog-verliezer
die bedekt raakt met heel veel varkensbloed
en verbrandt vervolgens iedereen
die haar op het bal dood heeft gekruist.
Het is inherent feministisch.
Dus je haat vrouwen?
Ik zweer dat ik dat niet doe.
- OK. Ben je nog steeds in voor "Night of the Living Dead"
bij de Apex vanavond?
Ja, zou het niet missen.
Heb je je ticket uitgeprint?
Ik ben het vergeten.
- Si, ik heb je een herinnering gestuurd, waarvan ik weet dat je die hebt gelezen.
- Weet je, je vertrouwenskwesties zitten behoorlijk diep
wanneer u de mensen in uw leven nodig heeft
om de leesbevestigingen in te schakelen.
Ik zal het later afdrukken.
- Vind je het goed als Xavier meedoet?
Waarom?
Hij houdt niet eens van horrorfilms.
Ja, maar hij heeft het nooit gezien.
En ik dacht dat het leuk kon zijn.
Ja nee.
Het wordt leuk.
Wat is dit?
Ik hoop dat de arme klootzak extra krediet krijgt.
- Terwijl we hier zijn, moeten we hem vragen of hij wil
ook naar de film komen?
Stop.
Hoe gaat het, hoe gaat het met je moeder?
Ze is prima.
Ze is aan het ontnuchteren.
Over twee weken is ze terug.
Dus tot die tijd is het kasteel helemaal van mij.
Man, moeten we een ziek feest
geven en al onze vrienden uitnodigen?
We geven een feestje?
Nicole.
- Wil je naar een feestje komen? - Zeker.
- Oké, ik heb al onze vrienden uitgenodigd.
Het wordt een razernij.
Begin je een beetje vroeg met de harde dingen, Nicole?
- Nee, ik had deze portfolio beoordeling gisteravond,
en het was behoorlijk heftig.
Ik was de hele nacht aan het zoemen.
Nicole, wat?
Voor scholen?
Hoe ging het?
Heel goed.
Twee scholen in Chicago zeiden dat ze dol waren op mijn spullen.
Gast, dat is geweldig.
Verdomme, kijk naar ons!
We komen er allemaal uit.
Sayonara, Shit Rivier!
Northwestern zal niet weten wat hen overkomt!
Sorry man.
Mijn fout. Sorry.
Ik heb het.
Vertraag je worp.
We zijn nog niet eens binnen.
- Hier komt het, mijn favoriete geluid.
Ja.
Jullie ontaarden zijn laat.
Laten we gaan. Laten we gaan.
Ik zit niet eens in jouw klas.
- Jij bent ook laat en gedegenereerd.
Kom op.
Binnen, binnen.
Mevrouw Nears, wat is dit, Kurt Cobain-cosplay?
- Wauw, meneer A. Daarmee verouder je jezelf echt.
- Dat zal ik als een compliment opvatten.
Iedereen binnen?
OK.
Alles goed, Maddie?
Ik...
Ik moet naar het damestoilet.
Maar daarom hebben we tijd tussen de klokken.
Ik zal zo snel zijn.
Maar je komt toch niet terug, of wel?
Ben je?
Ik hou van mijn werk.
Jezus!
Heb ik je laten schrikken?
Een klein beetje.
Wat doe je buiten de les?
- Ik kwam naar buiten om je dezelfde vraag te stellen.
Ik dacht dat we rondhingen in de studiezaal.
We zijn.
Ik sla de sportschool over.
Telefoon was helemaal dood.
Kwam hierheen om het in alle rust op te laden.
Maar nu kan ik mijn oplader niet vinden.
- Ik zei het je, die dingen zullen je doden.
Telefoons?
- Weet je, je hoeft niet tegen me te liegen.
OK.
Prima.
Ik ben een totale burn-out die de les
overslaat om high te worden in zijn auto.
Gefeliciteerd. Je hebt me.
- Voor de goede orde, je bent de ergste leugenaar ter wereld.
- Misschien ben je gewoon de beste rechercheur.
- Nou, ik zou even binnenstappen en met je meegaan
als je eindelijk de zonsondergang in zou
rijden en de stad voorgoed zou overslaan.
Maar ik zal je achterlaten om je toekomst in later te verkwisten.
Bedankt daarvoor.
Geef de drugs op, Xavier.
Weet je, ik wil dat je tenminste tot
thuiskomst uit de jeugdgevangenis blijft.
Ik wil het niet alleen overslaan.
Ik dacht dat je telefoon dood was.
Nee nee nee nee nee.
Shit.
- Ga je gewoon naar die vent staren?
Je hele hiernamaals, of...
Ik bedoel, hij is schattig.
Dat zal ik je geven.
Hij doet het niet erg goed.
OK.
- Ik wou dat hij wist dat ik hier ben.
Nou, dat zal hij nooit doen.
Helaas hebben ze geen idee dat we hier zijn.
Het waait, maar zij zijn de pauzes.
Is er een manier om terug te gaan?
Er is geen achterkant.
Dat leven dat je vroeger had?
Het is geen optie.
Maar misschien is er een weg vooruit.
Wat?
Waarheen doorsturen?
- Nou, je weet wel, het grote daarbuiten.
Vooruit, omhoog, waar dat ook mag zijn.
We proberen allemaal gewoon over te steken,
daarom is het belangrijk om bij elkaar te blijven.
Ik bedoel, Janet deed het, en ze was hier al sinds 1960.
Ze was een totale groep diehard.
Sinds 1960?
Ja.
Het alternatief is Dawn.
Ze komt nooit naar de groep.
Nee. In plaats daarvan hobbelt ze gewoon doelloos rond.
- Wat is er met haar gebeurd? - Geen idee.
Nee. Maar het waren de jaren '70, dus, je weet
wel, slechte acid, cult-initiatie ging fout.
Waarschijnlijk de verkeerde Kool-Aid gedronken.
Zoet.
Ja.
Je kunt het aanraken.
Maar je gaat nooit iets
in hun wereld veranderen.
Dat is deprimerend.
Ja.
Als je jezelf echt deprimerend wilt maken, volg dan.
2004.
De fanfare kreeg een heel zware storm
toen ze terugkwam van een wedstrijd.
De bus spinde en draaide op de campus.
Een half dozijn kinderen kwam hier ineens terecht.
Kijk naar hen.
Blijf maar rond marcheren in hun metaforische
cirkels, als een stel kleine idioten.
Samenwerken met meneer Martin, deel
uitmaken van onze kleine club, dat helpt.
Zorgt ervoor dat je niet blijft hangen in het verleden.
Geweldig. En we zijn weer aan het staren.
Nee. Neem mijn advies niet aan.
Laat me zwijgen. OK.
Kom me maar zoeken als je er klaar voor bent.
OK.
Voordat we beginnen, zijn er nog
vragen over de lezing van gisteravond?
- Ik heb een vraag. - Ja?
- Denken we serieus dat dat meisje gaat?
Om terug te komen voor haar jas?
Wees geen lul.
Maddie zou dat niet dragen.
Nee, maar ik zou het wel doen.
Dat is van mij.
Dat is Maddie's stoel.
We gaan het voor haar bewaren tot ze terugkomt.
Simon, had je een vraag?
Hoe gaat dat helpen?
- Het is een herinnering om je klasgenoot in onze gedachten te houden.
- Ik ben zo ziek van al deze stomme deugdzaamheid
onzin signaleren.
Het is nep.
Twee seconden nadat we haar in onze gedachten hebben
gehouden, doen we cheer-routines, hangen blazers over bureaus,
doen alsof alles normaal is?
Mensen lachen erom.
Er is een aanmeldingsformulier voor een zoektocht.
Niemand heeft zijn naam erop gezet.
Niemand.
Simon.
Inclusief jou.
Moet jouw naam niet bovenaan de lijst staan, Xavier?
Simon.
Laten we allemaal even op adem komen.
We weten nog niet wat er is gebeurd.
We mogen de hoop niet opgeven.
Hij weet iets.
Simon.
- Wat weet ik? - Ik heb jullie allebei nodig...
- Nee nee nee. Je denkt dat je zo slim bent.
Vertel me wat je denkt dat ik weet.
- Je weet waar ze is. - Mijne heren.
Ik pik deze shit niet.
- Hé, je gaat nergens heen.
- Pardon, ik denk het niet. - Stop!
Waarom heb je Maddie's telefoon?
Had je dit de hele tijd?
Wil je er iets over kwijt?
Een paar, twee, drie dagen geweest.
Je hebt de telefoon.
Je zegt niets.
Niet fixeren.
Er zijn veel betere manieren om je tijd hier door te brengen.
- Hij heeft die telefoon niet voor niets.
Hij probeert het waarschijnlijk te gebruiken
om erachter te komen wat er met mij is gebeurd.
Door het niet aan de politie te geven?
Ik weet het niet, oké?
Ik bedoel, misschien weet hij iets,
en dan is er iets aan de telefoon.
Misschien heeft hij het nodig om iets te bewijzen.
- Nee nee nee nee. Oke.
Ik roep een time-out in. oké?
Ik denk dat je een kalmeringspil moet nemen.
Laten we naar mijn kantoor gaan.
Is dit niet leuk?
- Hoe zou dit mij moeten helpen?
- OK. Wauw.
Ben je niet zo goed in eerste indrukken?
Het is heel ik, ik, ik, ik, ik met jou.
Ik weet dat we veel tijd samen zullen
doorbrengen, maar je zou er niet dood aan gaan
om op zijn minst te doen alsof ze
geïnteresseerd zijn om mij te leren kennen.
Oké, prima.
Hoe ben je gestorven?
OK. Wauw.
Ja, we slaan koetjes en kalfjes
over, gaan recht op het zware werk af?
Ik geef het op.
Zou je het niet weten, de enige dag dat ik mijn EpiPen vergeet,
is de enige dag dat ze de frites in arachideolie koken.
- God. - Nee, maak je niet druk.
De grotere teleurstelling was mij aan het denken
Ik zou alle klootzakken achtervolgen
die me martelden terwijl ik hier was.
Maar in plaats daarvan werd ik achtervolgd door
alle grappen die ze maakten toen ik weg was.
Wat bedoel je?
- Ik was een homoseksuele jongen in de jaren '90 die stierf omdat hij
was allergisch voor noten.
Oké, daar moet je lachen.
Ben je nog steeds aan het fixeren, of niet?
Xavier heeft die telefoon niet voor niets.
Misschien.
Maar misschien maakt het uiteindelijk niet uit.
Waarom zou het niet uitmaken?
- Ik probeer je er alleen op voor te bereiden
dat je misschien niet alle
antwoorden op al je vragen leuk vindt.
- Als mensen dachten dat je vriendje je vermoordde,
zou je het niet willen weten?
- Niemand heeft me ooit hun vriend genoemd.
En trouwens, zelfs als ze dat deden, zouden we het moeten verbergen.
Daarom hou ik van deze plek.
Ik kan hier niets verbergen.
En probeer me niet te vertellen dat dit roofzuchtig gedrag is.
Ik ben een geest.
Wat ga ik in hemelsnaam doen?
- Je gaat ons in de problemen brengen.
Jij bent degene die problemen veroorzaakt.
- Ik mag je echt, Maddie Nears.
Shit, shit, shit. Kom op.
Ik heb een idee.
- Kom op. - Waar ga je heen?
Shit.
Verbergen, verbergen!
- Hallo? Iemand hier?
Hallo?
Iemand hier binnen?
Je mag hier niet zijn.
Xavier, wat... wat ben je verdomme aan het doen?
Meneer G, wat bent u aan het doen?
Ik ben aan het douchen.
- Xavier, de school is om 18.00 uur gesloten.
- Je mag hier niet zijn. - Meneer G, het spijt me.
Ik voel me gewoon niet op mijn
gemak als je zo naar me kijkt.
- Ik... dat was ik niet.
Ik was net aan het afsluiten.
Maak gewoon af waar je mee bezig bent.
Je moet... je moet hier weg.
- Ik voel me nu erg blootgesteld aan jou.
Het is een zeer compromitterende positie.
Ik voel me gecompromitteerd. Vraag me af wat...
Verdomme, maak het gewoon af.
Goede nacht.
Hij heeft het met geen mogelijkheid gedaan.
Wacht wat?
Waar ga je heen?
Simon.
Rustig.
Simon.
Hey! Sorry.
Simon.
Ik wist het.
Ik wist het verdomme.
We weten nog niet alles.
Hij heeft haar telefoon, Nicole.
Dat is bewijs.
Bewijs waarvan?
Je doet gek.
Kijk.
Wat als ze hem gewoon haar telefoon gaf voor...
Ik weet het niet, dus ze kan een paar dagen de stad uit?
- Buiten de stad? Waar?
Waar zou Maddie heen gaan? En hoe zit het met het bloed?
Waarom doe je dit?
Naar het slechtste scenario gaan?
Hoe helpt dat iets?
Wat?
Wat doet Claire Z?
Hey.
- Het is nu niet echt een goede tijd.
Wally Clark.
Klasse van '84.
Ik werd op de grond gelegd door een tackle tijdens
mijn thuiskomstwedstrijd in het laatste jaar.
Nooit van het veld gekomen.
Aangenaam.
Eh, Maddie.
Huidige ongemaakte mysterie.
Plezier.
Wacht, Wally Clark?
Ja.
Waarom klinkt dat bekend?
Nou, ze hebben het stadion naar mij vernoemd.
Dat moet fijn voelen.
Luister, ik kan nu niet echt praten, omdat
ik wat gaten in mijn geheugen moet vullen.
Hey. Nou, daarom ben ik hier.
Ik kan... Ik kan je helemaal helpen om je gaten te vullen.
Pardon?
Eh, oké.
Het was duidelijk niet mijn bedoeling om het zo over te laten komen.
In mijn hoofd was het meer een metaforisch...
Ik kan je helpen dingen uit te zoeken, als je dat nodig hebt.
- OK. Ik kan het zelf regelen.
OK. - En ik denk niet echt dat ik advies nodig heb
van iemand die eruitziet alsof ze dat zijn
- op weg naar aerobicsles. - Ja, toch?
Ik bedoel, ik ben blij dat ik dit in mijn kluisje
had, anders had ik schoudervullingen geschommeld.
Dat zou stom zijn geweest, want
ik denk dat die nu helemaal uit zijn.
Ik wou dat ik die dag mijn Walkman naar school had gebracht.
Of schone sokken. Of deodorant.
Wachten. Heb je iets gemist toen je hier kwam?
- Ik bedoel, behalve een hartslag en een hartslag?
Nee. Nee, niet echt. Waarom?
- Mijn telefoon en mijn rugzak, die waren bij me.
De kaartjes zijn hier ergens.
Ik heb ze vanmorgen uitgeprint.
Aha.
Daar zijn ze.
Shit.
Ik kan vanavond niet.
Kom op.
Sorry, ik ging helemaal uit elkaar.
Ik heb bandoefeningen.
- Zou het niet rustiger zijn om me gewoon te vertellen dat jij
- wil je deze film niet zien? - Dat is het niet, oké?
Ik doe. Het is gewoon... het is de enige avond dat we het kunnen doen.
En je weet wat ze zeggen.
Wat zeggen ze?
- Bros voor sterke, onafhankelijke vrouwen
met mooie toekomsten. Het is een zeer populaire uitdrukking.
Je bent stom.
Je hebt geluk dat je schattig bent.
- Wat de Heer in de hersenen ontkent, levert Hij in schoonheid.
En jongen, ontkende Hij.
Gek?
Ik moet wat dingen gaan regelen.
Gaat alles goed?
- En ik mis mijn ketting ook.
Kun je alsjeblieft stoppen met zeggen
hey.
Misschien is het maar goed dat je je niet alles herinnert, oké?
Soms zou ik willen dat ik het kon vergeten.
Xaverius?
Xavier, luister naar me.
Ze lieten je vrij?
Laat me gewoon alleen.
- Je had haar telefoon drie dagen.
Waarom zei je niets?
- Ik hoef je niets te vertellen.
- Waarom kom je niet gewoon schoon?
Bespaar ons dat we het uit je moeten forceren.
- Wie gaat het uit me forceren, Simon?
- Jij? - Hey. Ontspan.
Simoon, genoeg!
Hé, jullie twee!
Stop!
Stop daarmee!
- Stop Stop Stop! - Stop daarmee!
Stop Stop!
Xavier, stop alsjeblieft!
Hou op!
Wat denken jullie kinderen dat jullie aan het doen zijn?
Gaat alles goed?
- Geef me niet nog een reden om je van school te sturen.
Gaat alles goed?
Even kijken.
Vraag je je nog steeds af waar het bloed vandaan kwam?
- Maddie? Hallo.
We... we zijn net begonnen met de sessie. Wil je me helpen, grote jongen?
Prima. Help me.
Ik wil dat je iemand een bekentenis afdwingt.
Je weet wel, laat wat kettingen rammelen.
Bewoon zijn lichaam.
Maak hem de stuipen op het lijf.
Koste wat het kost.
Wat is het probleem?
Ik heb je nodig om al je spookachtige energie te kanaliseren
en deze zak stront uit een raam te laten bengelen totdat
hij barst.
Oké, je snapt het niet.
Zo werkt dit niet, oké?
Het is niet zoals in de films.
Dat zouden we niet kunnen, al zouden we het willen.
En dat wil ik wel.
Ja. Misschien vind je het prima om dit gewoon te accepteren, maar ik niet.
Ik moet weten wat er is gebeurd.
- We zijn niet in een of ander spookhuis, meid.
Misschien komt dit niet overeen met je fantasie
van wat dit zou moeten zijn, maar wij wel
letterlijk een wereld verwijderd.
Wij zijn er niet. We zijn hier.
Vast.
Nee. Niet goed genoeg.
Weet je, als mijn vrienden de waarheid niet
uit hem kunnen krijgen, dan moet ik het wel.
- Wat je nu voelt is volkomen natuurlijk, Maddie.
Je snakt naar een gevoel van controle.
We hebben het allemaal weleens meegemaakt.
Er doorheen praten kan helpen.
Ik was niet klaar om te sterven.
Erover praten verandert niets.
Als ik deze hele stad moet doorzoeken op antwoorden, dan doe ik dat.
Ik ben niet bereid om zomaar op te geven, zoals de rest van jullie.
We geven niet op.
- We gaan vooruit. - Ja?
Nou, voor iemand die mensen hier weg
moet krijgen, ziet dit er nog steeds goed uit
als een behoorlijk volle kamer.
Ik ga verdomme weg van deze plek.
Wat ben je aan het doen?
- Ik weet niet wat er aan de hand is.
Je bent over het hek gesprongen.
Pardon?
Je kunt deze plek niet verlaten.
Gebeurt elke keer.
In het begin is het een beetje raar, maar na
de derde of vierde poging raak je eraan gewend.
Vijfde poging, het begint pijn te doen.
- Ik denk dat ik gek ga worden.
Klinkt leuk.
Stop!
Ik heb geen medelijden met Gatsby.
Hij is nep, nep.
Niet beter dan de stront in poedervorm
die ze ons vertellen is sinaasappelsap.
Wie moet ik vertrouwen?
Mijn begeleidingsadviseur zou me moeten helpen.
Zei dat ik het had, wat ervoor nodig
was om hier weg te komen, weet je?
Hij stuurde me net twee meter onder water.
- Je bent vermoord door je begeleidingsadviseur?
Ja.
Heeft me rechtstreeks naar het licht geleid.
Maddie, welkom terug.
We hadden een discussie over literatuur.
Ben een beetje ontspoord.
Hoe kun je erom lachen?
Wat, wil je dat ik huil?
OK. Je moet... je moet proberen het
als bemoedigend te beschouwen, toch?
Op een gegeven moment zul je bijvoorbeeld
kunnen lachen om wat er met je is gebeurd.
Of niet.
Maar kijk.
Hoe dan ook, vasthouden aan het verleden...
Wat is er wel of niet gebeurd...
Kan je alleen maar tegenhouden.
En dat is wat we hier samen proberen te leren.
Juist, Rhonda?
- Nu, ik weet niet waarom je werd afgeleid
van de snelweg van het leven.
Maar ik geloof echt dat de gerustigste manier
om je uitgang te missen, is door altijd te staren
in de achteruitkijkspiegel.
Hij heeft gelijk Maddie.
- "Niets achter mij, alles voor mij,
zoals altijd op de weg."
Alles voor me.
Wat is het?
Ik denk dat het jouw gedenkteken is.
Waken.
Geen lichaam, geen begrafenis.
Ik kan niet geloven dat ze hier is.
- Is dat...
Mijn moeder.
Bedankt allemaal voor het komen.
Zoals je weet, zijn we hier om mensen bewust
te maken van de verdwijning van Madison Nears,
terwijl we werken om haar thuis te brengen.
- Wat deed het in je rugzak?
Ik weet niets, oké?
- Hoe kwam haar telefoon dan in je rugzak?
- En nu hebben we een paar woorden van Madison's moeder, Sandra.
Alsjeblieft.
Hey.
Ik ben de moeder van Maddie.
Het is grappig.
Maddie zou zich waarschijnlijk schamen dat ik hier ben.
I...
Ik heb gewoon, eh...
Het spijt me.
Pardon.
Um, ik... Ik weet gewoon niet of ik dit kan.
- Nee, het is in orde. Het is prima. Het is prima.
- Ik weet niet zeker of ik dit kan.
- Het is Algoed. Het is Algoed.
- Ik... - Je bent in orde. Bedankt.
Dank u wel, mevrouw Nears.
We zijn er allemaal voor jou.
Kijk me aan.
Wat, ben je nu high?
Kijk me aan.
Weet je, ik kan je niet helpen tenzij je me
vertelt wat er aan de hand is. Je begrijpt dat?
Ik heb Maddie geen pijn gedaan.
Ik weet niet wat er met haar is gebeurd.
Waarom dan de telefoon?
Ik beschermde haar.
- Dames en heren, laten we over ongeveer weer buiten bijeenkomen
10 minuten.
- We zijn er voor je, Maddie. - En onthoud...
Echt. - Eén kaars per persoon, alstublieft.
Wees niet hebberig.
Er zijn een paar veiligheidsregels die
ik wil bespreken voordat we vertrekken.
U ziet verschillende sheriff- en
politievoertuigen op de parkeerplaats.
Ze zullen ons vandaag vergezellen.
Haar beschermen?
Haar beschermen tegen wat?
Je moet het me vertellen.
- Van het ontdekken over mij en Claire.
Ik heb contact gehad met deze cheerleader.
Maddie wist het niet.
En ik sta op het punt haar te ontmoeten, en dan
verschijnt Maddie gewoon bij mijn vrachtwagen.
En ik ben... ik word gek.
En dus sms ik Claire, weet je, om haar te waarschuwen om van koers te veranderen.
Maar in plaats daarvan gaat die tekst naar Maddie.
En omdat ik wist dat ze het niet had gezien...
Hoe zou je dat weten?
Lees bonnen.
Ik stal Maddie's telefoon in de studiezaal
zodat ik die tekst kon verwijderen.
Ik wist niet dat ze niet terug zou komen, pap.
- Oke. Oke.
Het is Algoed. Kom hier.
Je koelt gewoon af.
Ik zal hier voor zorgen.
Hé, ik zal je daar ontmoeten.
Geef me even.
Wat? Ik heb een minuutje nodig, oké?
Meneer Elroy.
Terug voor ronde twee?
Ja.
Wat kan ik voor je doen?
Het spijt me.
Ik weet dat je dat bent, Simon.
En voor de goede orde, het was geen loos gebaar, oké?
Ik ben net zo bezorgd om haar als jij.
Er is iets gebeurd.
Ik weet dat het zo was.
Iets slechts.
Ik ken Maddie langer dan bijna iedereen in mijn leven.
Ze is veel dingen, maar ze is niet iemand die rent.
Ze heeft dingen gezien.
Ze heeft dingen meegemaakt die niemand ooit zou moeten meemaken.
Ze wordt niet bang.
Ze rent niet.
En als ze dat ooit zou doen,
Ik zou de eerste zijn die het weet.
Ik ken Maddie.
Ze... ze is nog nooit eerder stil geweest tegen mij.
Daardoor weet ik dat er iets met haar is gebeurd.
Ze zou niet zomaar verdwijnen.
Ik weet niet hoe ik deze
plek zonder haar ga overleven.
Simon.
Je koelt gewoon af.
Ik ga hier voor zorgen.
- Simon, neem gewoon alle tijd die je nodig hebt, oké?
Ik ga erheen.
Dank je, Simon.
Maddie?
Simon?