PĘD IKARA 3 LABIRYNT
EKSKLUZYWNY WYWIAD
CHRIS COLE GORĄCY FACET
NAJLEPSZA KLATA ŚWIATA!
Witam wszystkich. Jestem Sean Evans z „Na gorąco”.
Dziś dołączy do nas Chris Cole, znany z popularnej roli superbohatera
w „Pędzie Ikara”. Premiera „Labiryntu” za pasem,
więc może być to jego najlepszy rok.
CZŁOWIEK WYSOKICH LOTÓW
CHRIS COLE ODPOWIADA
CHRIS COLE W OBIEKTYWIE
W BIEGU!
SPRAWA RODZINNA
To nie moja wina. Wyszłam o czasie. Każdy normalny człowiek by to zrozumiał,
więc on też to zrobi. I inni.
W porządku. Jedź. To dla mnie lekcja, że jeśli cię wpuszczę, dojadę wcześniej.
Dobra karma… Boże, zaraz coś mnie strzeli!
Dziękuję, że przyszłaś. Że zmieniłaś plany.
Wiesz, że możesz na mnie liczyć. Wybacz, że tak pochłonął mnie film.
Nie martw się. Nie jestem bluszczem. Wszystko gra.
Dobra. W każdym razie… Przemyślałem,
gdzie w tym wszystkim jest miejsce dla Ashley, pięknej kobiety,
którą miałem szczęście poznać, i… jestem gotowy na odważny krok.
Słowo o daniach specjalnych? Im więcej, tym lepiej. Umieram z głodu.
Przepraszam na chwilę.
Oczywiście. Mamy…
Wiadomość od Chrisa Cole'a.
Przeczytaj.
Gdzie jesteś? Nie obchodzi mnie, jak to zrobisz, ale masz tu być albo cię zwolnię!
To, co mamy jest wyjątkowe. I spektakularne.
No wiesz… Widzi pan tego sławnego gościa, który spopiela mnie wzrokiem? To mój szef.
Muszę mu to…
Jestem wściek…le szczęśliwy.
Zabije mnie, jeśli mu tego nie dam. Tak naprawdę.
Bo wpuszczę tu paparazzich.
Dziękuję.
Rany, to Bradley Cooper? Gdzie?
Nie.
Zwykły facet.
Poproszę wodę… dziękuję.
Skarbie. Jesteśmy świetni. I właśnie dlatego czuję,
że zmierzamy w stronę czegoś, na co nie jesteśmy gotowi.
Bez reszty zaangażuję się w ten film. Ja tak pracuję.
Dlatego lepiej będzie zdjąć nieco nogę z gazu.
Co?
To ten odważny krok?
Mówiłem „kolejny”. Powiedziałeś „odważny”.
Wiem. Tak było.
Chodziło mi o odważne… zakończenie tego związku. Czy to ma sens?
Chcesz powiedzieć, że mnie rzucasz?
Ashley… Wiemy, że ta relacja ma przyszłość.
Ale przyszłość jeszcze nie nadeszła.
Nadal chcę się z tobą przyjaźnić.
Ty masz jakichś przyjaciół?
Przyjmę kolczyki, bo są cudowne. Dobrze.
Pa…
Pa.
Posłuchaj. Cher śpiewa o mnie.
Czy wierzysz w życie po miłości?
Próbuję, Cher.
Gdzie byłaś? Jezu.
Siedziałem tam, grając na zwłokę. Masz szczęście,
że jako dziecko wygrałem konkurs improwizacji.
To był mój życiowy występ. Ale musiałem rozwinąć wątek,
skazując Ashley na większe odrzucenie,
przez ciebie.
Serio mnie za to obwiniasz? Czasem tak dajesz plamę, że powinienem cię zwolnić.
To mnie zwolnij!
Nie.
To przez ten film?
Uznasz, że mam paranoję, ale jeśli trójka nie wypali,
piątki nie będzie. I co z tego? Miałbyś w końcu czas na inne sprawy.
Mówią, że scenariusz nie ma sensu. Bo nie ma. Jest niezrozumiały.
Sklepowi Mikołajowie nordyckimi terrorystami?
To miał być film świąteczny. „Szklana pułapka” i „Cud na 34. ulicy”.
Mikołaj zostaje porwany.
Po co lecisz na Antarktydę przed ucieczką z reniferem-samobójcą? To idiotyczne.
Nie. To „Szklana Pułapka” z „Cudem” i „Speed”.
„Speed” to szklana pułapka w autobusie.
Czepiasz się na siłę. Scenariusz trzeba poprawić i znalazłam kogoś, kto to zrobi.
Mam pomysł. Jutro rozejrzymy się za scenarzystą.
Przejrzę listy z agencji. Bądź u mnie po ósmej.
Ale najpierw posprzątaj ten bałagan i odbierz moje rzeczy od Ashley. Boże,
tylko nie to. Wiesz, jak się czułam,
odbierając Kimmy i Whitney kolczyki od ciebie? Jak hiena cmentarna.
Co ty mówisz? Zostawiłem tam podpisane Jordany,
koszulkę Himalayan, egzemplarz „odwagi by być nielubianym” i
kilka sztuk bielizny. Ludzie je sprzedają.
Więc u mnie,
po ósmej i przynieś latte
z prawdziwego mleka.
Jeszcze je robią, prawda? Czy jest bojkot?
Wiem, że to wtórne. I przepraszam. Ale… Czuję, że coś w tym jest…
tylko za dużo słów. Za dużo…
Jakbyś myślała o powrocie w obieg.
To, co piszę, wydaje się nieistotne. Czujesz się nieistotna?
Nie.
Raczej fascynująca.
Bo jesteś.
Boję się.
Dawno nie pisałam od serca.
To ból dorastania. Wszyscy go znamy.
Życie dało ci w kość.
Pozbieraj się. Świetnie wychowałaś Zarę, ale nie wiesz, co dalej.
W porządku, to ekscytujące. Przypomnij sobie, kim byłaś,
zanim zaczęłaś żyć dla innych.
Po co piszesz?
Po co?
By pojąć to, czego nie rozumiem.
Cóż…
Czego nie rozumiesz teraz? Teraz?
Odkąd zmarł Charlie, niczego.
Nigdy o nim nie pisałaś.
Bo to trudne.
Nawet nie mogłabyś tego przeczytać.
Dlaczego? Byłam twoim wydawcą, zanim zostałam teściową.
Ale przede wszystkim byłaś jego matką.
A jeszcze wcześniej młodą kobietą, która miała pragnienia.
Chciałam być Stevie Nicksem. Nadal to w sobie mamy, dzieciaku.
Chciałabym w to wierzyć.
Mamo?
Cześć, mamo.
Hej, skarbie.
Pięknie, prawda?
Co u babci?
Dobrze.
Wydałaś pierwszą książkę w moim wieku?
Nie. Miałam 29 lat. A co?
Zastanawiam się, kiedy zacznę żyć.
Masz 24 lata.
Jesteś sprytna, utalentowana…
I pracowita. To ci się zwróci.
Chris nie szykuje cię do roli menadżerki?
Czasem myslę, że o tym zapomniał. Nie pozwól mu na to.
Mów mu, czego chcesz. Sława nie daje mu prawa tobą pomiatać.
Nie bój się odezwać. Dasz radę.
Cześć.
Nie mogę zasnąć.
Rozmyślam nad tym, co mówiłaś o filmie.
Chris, pamiętasz, kiedy mnie zatrudniłeś, miałeś mnie przyuczyć…
Zrobisz coś dla mnie? To będzie drobiazg.
Jasne.
Jesteś pewien, że będzie w tym sklepie? Jak to się nazywało?
Izolat białka albo białko izolowane. Nieważne, szukaj sylaby „IZO”.
Rola superbohatera zrobiła z ciebie biochemika?
Jeśli zobaczysz coś fajnego, to też to kup.
Co to ma znaczyć? To skrajnie wieloznaczne. Mam inny gust niż ty.
Cokolwiek, co jest inne, fajne albo ciekawe.
Znajdę coś, co lubisz.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłem w sklepie.
W Ikarze jeden wysadziliśmy. Wiesz, o co chodzi.
Nie mogę iść po szynkę do osiedlowego.
Kiedy ty jadłeś szynkę…
Pewnie z dekadę temu.
Jak to możliwe? Wariactwo. Z tym się zgodzę.
Sklepy zmieniły asortyment?
Patrzę na regał z Oreo i kogoś tu pogięło. Jest Oreo cynamonowe,
Oreo w polewie lukrowej, o smaku ciasta truskawkowego…
Oreo truskawkowe?
Tak.
Nie mów?
Kupić ci?
Tak.
Ale fajnie. Co jeszcze jest?
Co jeszcze… A słyszałeś o…
Nadal sprzedają warzywa w osłonkach?
Uwielbiałem je.
Tak.
Fajnie.
Chyba znalazłam twój skarb. Pięć gramów BCAA,
pół grama tłuszczu, 25 gramów białka, to to?
Czy ja wiem, Zaro… Jestem scenarzystką. Nie lubię poprawiać po innych.
Było już sześć poprawek.
Nie chcę robić siódmej.
To dobrze płatna praca. Nie chcesz jej?
Nie. Spełniam się, układając bogaczom w szafach.
To niepokojące. Po co jej tyle chust?
Nie ma szyi. To taka przypadłość. Czuję się strasznie, bo o to zapytałam.
Nie możesz poprawić scenariusza Chrisa?
Zaro.
Przeczytałby go, pomógłby znaleźć producenta i wydawcę.
Nie umiałabym pisać o bohaterach.
Umiałabyś. A co z poprawkami w moim filmie?
Były świetne. Przyda mu się jeszcze kilka scen z
dziećmi. Ale mniejsza z rolą ojca. To ma być dramat o odnajdywaniu siebie…
O czym jest film?
To miks „Szklanej Pułapki” z „Cudem na 34. ulicy”. Czyli o niczym.
Wiem. Ale będzie świetny. Kiedy zaczniesz?
Muszę ułożyć całe życie tej pani, co potrwa do jutra.
Jak ja przeżyłam 24 lata bez takiego stanika?
Bierz do torebki.
Nie! Zmieniłem kod.
Przecież nie umiesz.
Dzwoniłem do Taylor.
Do masażystki?
Halo?
Miałaś być po ósmej. Dzwoniłem. Nie odbierałaś.
Byłam na spotkaniu ze scenarzystą w sprawie poprawek.
Z jakim scenarzystą? Mówiłem, żebyś tu była.
Boże.
Rozumiem, Chris, ale… Dałaś plamę, i to ostro. Oczekuję pisemnych przeprosin.
I mojego latte, albo faktycznie cię zwolnię. Poważnie.
Poważnie? TY jesteś poważny?
Przestańcie. Nie róbcie mi zdjęć.
Zaro… mogłem otworzyć. Musiałam to zrobić sama.
Gdzie on jest?
Na górze. Panienka mówiła,
że gdyby puściły jej nerwy, to kazać oddychać. Panienka oddycha!
Nie tym razem. Ojej.
39…
40. Kto cię wpuścił?
Wspięłam się.
Wspięłaś się? To nowy poziom desperacji. Masz moje rzeczy?
Odchodzę.
Co?
Przyzwoitość wymaga mówić takie rzeczy osobiście. Odchodzę.
Zaczekaj. Zara! Niech to. Zatrzymaj się.
Nie możesz teraz odejść. W poniedziałek zaczynamy filmować.
Co z moim dialogiem? Wynajmij kogoś, a go podszkolę.
Nie odchodź, Zaro. Przestań, Mila.
Zaro! Nie znajdę zaufanej osoby w weekend.
Moja szansa rozwoju nie może być zakładnikiem.
Żył dla ciebie wypruwam, i po co?
Lubisz to robić? Przez ciebie Mila płacze.
Dwa lata temu mówiłeś, że mnie podszkolisz,
że awansuję na producentkę a potem zostanę szefową twojej firmy.
Nie masz doświadczenia w produkcji. A jak mam je zdobyć,
kiedy obieram twoje pranie? Mówiłam,
żebyś zagrał u Farra. Nie posłuchałeś mnie,
a aktor, który to zrobił, dostał Oscara.
Nie zagram ślepego alkoholika. To się kłóci z moim wizerunkiem.
Mam zbyt ładne oczy, by je ukrywać.
Mówiłam, że będzie je widać.
To nie jest biografia Stevie Wondera.
Według widzów mam być trzeźwy i sokolooki. Sęk w tym,
że nie rozumiesz tego interesu. Nie rozumiem go widząc,
jak agenci wciskają ci gnioty, by cię wydoić?
Zależy mi na tobie i to ja powinnam kierować firmą.
Bo wiesz wszystko?
Bo nikt nie obejrzy „Szklanej pułapki na 34. ulicy”. I „Speed”.
Jak możesz tak mówić! I tak jestem wzburzony!
Zapłacili mi krocie. Oddaj im pieniądze.
Oddać… Zwariowałaś? Wiesz, ile kosztuje moje życie, Zaro? Tak.
Ochrona, wydawcy, prawnicy, lekarze, kucharze,
psychiatrzy, leki, prochy…
Wiesz, ile kosztuje wynajem samolotu?
Dużo! Dobrze, że na prąd zostaje!
Nigdy mi nie dasz awansu.
Co jest?
Co?
Włożyłaś moją Shahtoosh do torby z brudnymi butami?
Twoje co?
To jest koszulka z Shahtoosh, wełny zagrożonej, tybetańskiej antylopy.
Jedyna w swoim rodzaju. Mam tylko dwie! Ubierasz się w wymierający gatunek.
To był dar od Tybetańczyka, którego poznałem w Santa Barbara.
Nie do zdobycia. Jesteś zwolniona! Wiesz co?
Czuję do ciebie odrazę i mam cię dosyć.
Więc wynoś się stąd. Z radością.
Pa.
To tyle.
Sayonara, suko.
Nawet nie próbuj wracać.
Wychodzę.
Poważnie. To koniec. Już po wszystkim.
Nie ma odwrotu.
Miłego golenia szyi. Baw się dobrze na tym świecie.
Boże.
Nie trzaskaj drzwiami. Zaro! Nie trzaskaj.
Zaro!
Dobrze.
Co teraz?
To ty, Zaro?
Tak.
Cześć.
Co się stało? Nic. Jestem zmęczona. Wpadnie Genie.
Pożyczę jej coś ładnego na pierwsze spotkanie z rodzicami Malcolma.
To miłe, ale w twojej szafie nic nie ma. Może wziąć z mojej.
Naprawdę?
Tak.
To miłe.
Dziękuję.
Wróciłam. jesteśmy w kuchni.
Trzeba to uczcić! Co świętujesz?
Mój dzień wolnego od… pracy. To trzeba uczcić. Zrobisz spaghetti?
Z chlebem czosnkowym? Już się robi.
Nie przyznałaś się?
Odradzała mi tę pracę. Nie dam jej satysfakcji.
Świat by się skończył, gdybyś przyznała jej rację.
Chodzi mi o to, że zmarnowałam dwa lata życia. Jestem do niczego.
Daj spokój. Nie jesteś.
To dobra zmiana.
Traktował cię podle.
Bo jest zestresowany. Prowadzi podwójne życia jako
dupek i superbohater. A ty byłaś jego przydupasem,
ale nie jesteś, więc mam dla ciebie to:
Nie jestem godna! Morda. Jesteś. Moja supersuczko. Mam 24 lata,
jestem bezrobotna i mieszkam z matką. Supersucz jest za osiągnięcia,
jak awans albo negatywny wynik badania.
Wyleczyłaś się z Chrisa Cole'a. Niewiele kobiet to potrafiło.
I co robimy w jej pokoju?
Cóż… wiesz, że mama pisuje teksty dla Vogue'a, kiedy ma blok twórczy? Tak.
Vogue nie płaci za dobrze…
…ale mają styl.
Nigdy ich nie zakłada.
Co?
Twoje spotkanie z rodzicami Malcolma wymaga…
…może Chanel?
Mam się wcisnąć w ubrania twojej mamy – modelki?
Mam figurę jak karton mleka. Dawaj to.
Genie jeszcze jest?
Nie, poszła.
Mamo? Tak?
Co mam robić w życiu?
Co?
Rzuciłam pracę.
U Chrisa.
Kochanie. Myślałam,
że tam wytrwasz. To nie moja wina.
Nie traktował mnie poważnie.
A ty się tak traktujesz? To pytanie mówi mi, że ty nie.
Ja tylko mówię, że za szybko się poddajesz. Boże!
Jak było z kursem scenopisarstwa?
Odradzałaś mi go. Z ekonomią i filmem dokumentalnym?
Rzuciłaś też kurs produkcji. Jasne.
Nie obrażaj się. Chcę ci pomóc. Zaraz oszaleję, nie wiem, co robić,
proszę cie o pomoc a ty mi ciśniesz.
Nie mów tak. Spytałaś, co masz robić w życiu,
jakby chodziło o obiad. Nie wiem tego. Miałaś rację.
Zmarnowałam z nim dwa lata życia.
Nie chcę mieć racji, tylko tego, co dla ciebie najlepsze. Powiedz mi zatem,
co jest dla mnie najlepsze. To mnie ciekawi.
To wiesz tylko ty.
Idę pod prysznic.
Grzeczne pieski. Smakuje wam? Będzie dokładka.
Przez ciebie zginąłem.
Elfy – terroryści. To straszne.
Halo?
Jest tu kto?
Zara?
Boże! Przepraszam!
Pan jest szefem Zary! Drzwi były otwarte.
Zawsze pan tak wchodzi?
Jestem… sławny, więc tak.
Szukam Zary.
Pracujesz tu?
Nie. To mój dom. Jestem jej mamą.
Jesteś…
Mamą Zary?
Tak.
Urodziłaś ją w przedszkolu?
Zara wyszła. Załatwia… sprawy.
Kiedy wróci?
Za kilka godzin.
Będę przeszkadzał, jeśli zaczekam?
Nie, ani trochę. Tam jest kuchnia, jeśli chcesz się napić. Idę się przebrać.
Przepraszam.
Masz może tequillę?
Tak. Częstuj się.
Zły dzień?
Tak.
Sprzątałam biuro. Usiądź.
Dobrze.
Słyszę południowoafrykański akcent?
Nie, jestem Australijką.
Znasz Margot Robbie?
Nie.
A ja tak.
Zara mówiła, że odeszła.
To dobrze.
Myślałem, że ją zwolniłem i że to moja wina. Naprawdę?
Przyszedłem ją błagać, żeby wróciła.
Świetnie! Tak…
Jakże się cieszę.
Ja też! I bardzo zależy mi na jej powrocie.
No jasne.
Tobie też nalałem.
Na zdrowie. Za powrót Zary!
Idę po czipsy.
Dobrze.
Poradzimy sobie bez Chrisa. Żaden z niego ojciec. Same zbierzemy pieniądze.
Będziemy żebrać? To straszne.
Ja to zrobię. To pikuś. Zbierałam kiedyś do puszki na UNICEF. To chyba to samo.
Czy ja wiem. Doceniam twoją pomoc i pewnie niczego
bym nie skończyła, gdyby nie ty,
ale to mój pierwszy scenariusz i moja
szansa. Nie rób mi tego, Stella.
Zasięgnęłam języka.
U kogo? Nikogo nie znasz. Bogata szafiarka mówi,
że potrzebuję prawdziwego producenta. Przykro mi.
Boże…
To było nieporozumienie. Działam pod dużą presją.
Nie szukam wymówek, ale scenariusz mojego nowego
filmu jest fatalny.
To po co w nim grasz?
Bo jest częścią sagi, w której gram od początku.
Widziałaś może Pęd Ikara? Nie, nigdy.
Ani jednego?
Nie, wybacz. Nawiązują do mitu o Ikarze?
A on zabijał terrorystów?
Nie.
Czy twoje skrzydła topią się w słońcu?
Nie, ale przypalam je lecąc zbyt blisko podziemnego reaktora fuzyjnego.
Jak to zgadłaś?
To mit o Ikarze. Mam taką książkę. Chcesz go przeczytać? Tak. W porządku?
Tu ją mam.
Dobra.
Ikar był synem Dedala. Inżyniera,
który zbudował labirynt dla króla Minosa i zamknął w nim minotaura.
Doktor Minotaur był moim arcywrogiem w trzech pierwszych filmach. No proszę.
Ale chciał podwyżkę, więc zginął.
Możesz ją zatrzymać, Mam dwie. Naprawdę?
Dziękuję!
Za co dostałaś te nagrody?
Za pisanie.
Pisanie? Tak.
Jesteś pisarką?
Taką prawdziwą?
Zara nie wspominała.
Nie?
Nie.
To…
Straszny tu nieporządek… Opowiedz o swoim scenariuszu.
Co z nim zrobisz?
Nie wiem.
Podejmuję same złe decyzje.
Męczę cię. Rozgadałem się jak na terapii.
Wręcz przeciwnie. Zara nic mi nie mówi.
Co twoim zdaniem mam zrobić?
Nie mam kwalifikacji, by ci doradzić.
Dlaczego? Jesteś najmądrzejszą osobą w tym pokoju.
Co doradziłaby Zara?
Żebym zmienił scenarzystę.
To doby pomysł. Zara jest bystra i ma dobry gust.
To tata Zary?
Tak. Zmarł 11 lat temu.
Przykro mi.
Mówiąc to czuję, jak wiele lat minęło.
A czujesz, jakby to było wczoraj.
Tak.
Mój brat…
Przykro mi.
Stare dzieje.
A to co?
To zdjęcie z okładki mojej pierwszej książki.
Piękne.
Zastanówmy się. Jaki jest główny problem ze scenariuszem?
Że istnieje.
Nie mogę zostać pisarką. Mama pisze. Tata też pisał. To ich konik.
Mama miała w moim wieku dorobek, a ja tu wcinam pączki.
Boże, ale narzekasz. Przestań porównywać się do mamy. Powiedz, co cię uszczęśliwia?
Ludzie myśleli, że mam dorobione mięśnie ud.
Że to implanty. People Magazine wypuścił o nich artykuł
na cztery strony. Nie! Zmieniłem kod.
Nazwali mnie Udawaczem.
To nie było zabawne. Pozwałem ich. A mięśnie są prawdziwe.
Widzisz, jak się ruszają?
Tak, wyglądają na prawdziwe… I twoje.
Bo są.
Chociaż miałem operację.
Tak?
Tak.
Gdzie?
O tu.
Upadłem na planie.
Tak, widzę. Weszło mi szkło.
Ja złamałam rękę. Miałam osiem lat. Grałam w futbol.
Grałaś w futbol? No co ty.
Tak łatwo mi się z tobą rozmawia.
To bardzo miłe.
Pięknie pachniesz.
Co to?
Krem z filtrem.
Shiseido, trzydziestka piątka? Tak.
O, nie. Przepraszam Nic się nie stało, tylko nagle dotarło do mnie,
że od dawna nikt mnie nie całował.
Czy mogę w tym jakoś pomóc?
Nie ruszaj się.
Bardzo ładna sukienka.
Z promocji.
To był udany zakup. A to shahtoosh?
Tak, Rwij.
Całe życie na ciebie czekałem.
To kwestia z filmu?
Tak, ale tym razem tak myślę.
Jest taka podniecająca! Pomóż mi ze stanikiem.
Mamo?
Mamo!
Zara!
Cholera.
Rany, Zara… wszystko w porządku? Mam wezwać karetkę? Zara,
za który film dostałem nagrodę publiczności? Nic jej nie jest.
Pachniecie seksem.
Dasz radę usiąść? Dobrze. Jesteś skołowana?
W porządku. Musimy wezwać doktora.
Fuj, jego skóra! Jest tak blisko! Zabierz go.
Nie mogę na to patrzeć. Ubierz się. Porwałaś mi koszulkę. Ja też się ubiorę.
Postanowiłeś zajrzeć, choć mieszkasz tak daleko?
Rozmawialiśmy o twojej przeszłości. My?
To było po tym, jak rozebrałeś moją matkę? Zanim. To był tylko seks.
Co ty do mnie mówisz?
Że to był tylko seks. Cześć, Chrisie Cole'u.
Hej.
Jak śmiesz tak mówić o mamie?
To twoja koszulka?
Nie miał się w co ubrać. Porwała mi shatoosh.
Sytuacja wciąż się pogarsza. Tak wyszło. Spójrz na niego.
Spójrz na nią.
On jest 20 lat młodszy od ciebie.
Szesnaście.
Wybacz.
Wiem, że to nie jest łatwe i sprawia ci ból, ale… pamiętasz swój kolczyk w brwi?
Błagałam, żebyś go nie robiła,
ale nie posłuchałaś mnie, pokłóciłyśmy się,
a kiedy zapytałam „Dlaczego? ” odparłaś,
że to wyglądało na dobry pomysł,
kiedy ci go wkładał.
Tak to podsumujesz? Że gdy ci wkładał, to miało sens?
To była fatalna analogia. Ale rozumiesz? Nie do wiary. Co u ulubionej pacjentki?
W coś się walnęła.
Przynajmniej nie walił mnie aktor.
Czy odczuwasz ból?
Zbyt wielki, by go opisać słowami. Jasne.
Wybaczcie. W poczekalni pełno fanów.
Co? Chris Cole w moim gabinecie? Jak leci?
Nie mów, że jesteś z nimi?
Poniekąd. Nie.
Muszę przyznać, że byłeś wspaniały w „Trudnym bracie”.
Dzięki.
A jak śpiewałeś!
Mam głos od dziecka.
Zawsze chciałem wiedzieć, jak sfilmowali twoją wspinaczkę na pomnik.
Zrobiłem to naprawdę. Tylko w uprzęży. Niesamowite.
Mogę prosić fana o pomoc lekarską?
Lekarz… Podążaj wzrokiem za latarką.
Jedno pytanie o uprząż. To ważne.
Brooke, dasz nam chwilę?
Pa… Chris.
Do zobaczenia.
Nie jesteście Jackiem i Rose. Wysiadaj. Już!
Czego chcesz?
A gdybym cię zrobił współproducentką?
Żartujesz sobie? Czy wróciłabyś do pracy?
Boże. Przez ciebie podle się czuję. A co ja takiego zrobiłem?
Nie chcę mieć forów, bo moja matka przespała się z celebrytą.
Z celebrytą? To mi urąga. Ona przespała się z gwiazdą filmową.
Nie mam na to siły. Nie przyszedłem tu z nadzieją
na seks z twoją mamą. Przyszedłem zaproponować ci tę pracę.
To raczej tytuł niż stanowisko. Orka na ugorze.
Ale jeśli dzięki temu wrócisz,
to niech tak będzie.
Boże… To obrzydliwe coś z moją matką, ta… sekskapada… ma się skończyć!
I nie ma prawa się więcej powtórzyć. Nigdy więcej. Jasne. Nigdy więcej.
Dobrze!
Widzimy się jutro.
Porozmawiamy?
Proszę, nie teraz.
Trochę mi odbiło.
Ale mogę, nie?
Zobaczymy się rano?
Wcześnie wychodzę. Wróciłam do pracy. Jako współproducentka.
To dobrze, prawca?
PLAN 8
Mój ojciec oddał życie, bym mógł tu latać.
Oddał ostatnie tchnienie za wolność.
I nie spocznę… póki nie zapanuje sprawiedliwość.
Do zmierzchu zabiję ich wszystkich, jeśli będę musiał.
Jezusie! Cięcie! Bez spluwy i strzelania. O co poszło tym razem?
Hej.
Ona musi mówić po francusku? Proste słowo, „cięcie”. A tak dobrze wyszło.
Wyszło świetnie, tylko nie chcą, żebyś strzelał.
Dlaczego? To mnie motywuje. To ujęcie do trailera. Nie chcą w nim pokazywać broni.
Dlaczego? To film o zemście. Może dlatego, że ten kraj ma problem z bronią.
Ma nie przerywać mi ujęć. Nic jej nie powiem.
Jesteś tu pierwszy dzień. Sam to zrób.
Wykluczone.
Nazwała mnie grubasem.
Spytała, czy zjesz lunch.
Słyszałaś, jak to powiedziała? „Pora lunchu, ty głodny?” Przestań. I to już.
Ona wie, że przerobimy skrypt?
Problematyczne sceny gramy tuż po świętach. Wie. Mam scenarzystkę,
nazywa się Stella Poms i jest zawodową pisarką.
Zostawiłam ci skrypt w przyczepie.
Jeszcze raz! Dobrze.
Idź.
Ale tu upał. Za gorąco!
Kiedy się pocę, nie mogę latać.
Przeczytaj scenariusz Stelli.
Wieczorem to zrobię.
Przekaż, że potrzebuję tłumacza, żeby dogadać się z reżyserką.
I odbierz moje pranie.
O tym marzyłam.
Idziemy na kolację?
Nie wiem…
Tylko porozmawiać.
Może innym razem.
Zrobię rezerwację.
Na wszelki wypadek.
Pomogę pani. Dziękuję.
Co byś zrobił, gdybym nie przyszła?
Zjadłbym z obsługą. Pracowałem tu.
Cześć.
Tyle zachodu, żeby „tylko porozmawiać”?
Tak się stroisz, żeby „tylko porozmawiać”?
Wisi w szafie od lat.
Przesadziłam?
Wyglądasz…
To miłe.
Mam zostawić strzelaninę w Victoria's Secret? To seksistowskie i przestarzałe.
Czym byś ją zastąpiła?
Rozmową na tematy intymne? To na nic. On musi zabić Rudolfa, handlarza koksem.
To mnie dobija.
Mój kolega ze studiów sprzedał właśnie reality
show o nazwie „Chłopcy na posyłki z Hollywood” Oglądałabym przez łzy.
Ja też.
Przeniosłam się do L. A. jak Joan Didion. Tam poznałam męża,
Charliego. Był pisarzem.
Opowiedz mi o nim.
To był wspaniały, świetny facet. Zabawny, sprytny i towarzyski.
Doskonale pisał i pewnie nie pokazał światu pełni swoich umiejętności.
Ale dość o mnie. Nie chcę rozmawiać o sobie. Ty zawsze chciałeś zostać aktorem?
Nie.
Tak wyszło.
W młodości mieszkałem na odludziu. Mama zmarła,
gdy byłem mały i zostałem z tatą i starszym
bratem. Później zmarł mój brat. Był bardzo chory,
o czym nie wiedzieliśmy. Potem…
Przestałem się tam czuć, jak w domu,
więc wyjechałem do L.A…
I… po prostu…
Co?
Nic.
Jezu, co ty w sobie masz? Dlaczego zbijasz mnie z tropu?
Próbuję ci zaimponować, ale bez skutku…
Czy to takie ważne? Zwykle tak. Zawsze. Tylko nie teraz.
Pocieszę cię, że przychodząc tu byłam cała w nerwach.
Tak?
Przymierzyłam ze 20 sukienek.
Co sprawiło, że się zgodziłaś?
Czułam, że musimy porozmawiać.
Zara nie wie o tym spotkaniu. Muszę jej powiedzieć.
Dobrze.
Czyli to, co się stało…
już się nie powtórzy?
Myślę, że nie powinno.
Wielka szkoda.
Cóż…
Zostaniemy przyjaciółmi? Bardzo bym chciała.
Ja też.
Nie mam prawdziwych przyjaciół.
Nie? Nie. Przyjechałem tu mając 19 lat. Nie znałem nikogo.
A potem stałem się sławny i nagle wszyscy mnie znali… i nikt.
Czujesz czasem, że możesz być sobą?
Tak.
Chociaż…
Sam nie wiem. Jeszcze nikt nie interesował się takim mną.
Może nikt go nie poznał.
Słuszna uwaga.
Proszę.
Dziękujemy.
Dzięki.
Wygląda pysznie.
Przejdziemy się po kolacji?
Dokąd tu iść w L.A.?
Do Nowego Jorku.
Gotowa?
Nie nuży cię granie wciąż tego samego faceta?
Tak.
Czasem nuży. Ale bardzo go szanuję.
Tylko dzięki niemu ktoś się mną przejmuje.
Nie każdy. Ja nie.
Tak…
Ty nie.
A ty?
Co ze mną?
Co teraz pisze wielka Brooke Harwood? Nie wiesz, czy jestem wielka.
Nie czytałeś niczego, co napisałam.
Był jak bezludna wyspa, gdyż odprawił wszystkie okręty.
Dobra.
Jestem pod wrażeniem.
Pięknie piszesz.
Dziękuję.
Nie wiem, co to za facet, ale współczuję mu. O kim pisałaś?
O nas wszystkich.
Widzę w nim każde z nas.
Tak sądzisz?
Wszyscy byliśmy tą wyspą… i statkami.
A życie to niekończący się taniec, by nimi nie być.
Są pewne zasady. Nie, posłuchaj. Nie wolno ci złamać mi serca. Proszę.
I nigdy mnie nie okłamuj udając, że to jest coś więcej.
Czuję się, jakbym wrócił z dziewięciu najlepszych randek w życiu.
Co to za strój?
Nie podoba ci się?
Podoba, ale gdzie w nim byłaś?
Musimy porozmawiać. Dobrze.
Chodzi o Chrisa.
Dobrze…
Nie chciałam cię martwić, ale byliśmy dziś na kolacji.
Powiedziałabym ci wcześniej, ale nie czułam się bezpiecznie.
Dobrze.
W porządku, opowiedz.
Chcieliśmy porozmawiać o tym, co się stało.
On jest bardzo miły i chyba nieco bardziej skomplikowany, niż sądzisz.
Nie jest.
To wszystko? Tylko kolacja?
Tak.
Czuję się podle. Nie wiedziałam, co robić, więc skłamałam jej w żywe oczy.
Ukrywam coś przed własną córką.
Wspaniale.
Skąd mam wiedzieć, czy to była tylko kolacja?
Nie uprawiali seksu. Nie chcę tego słuchać.
Przez was nie bardzo mam czas na swoje życie. Ktoś z tobą jest?
No pewnie.
Zapytałaś ją?
Jak miałam to zrobić? Posuwasz mi szefa, mamo?
Co za galimatias.
Czy aż tak ci się podoba, żeby postawić na swoim?
Mama przygruchała sobie mojego szefa i teraz chodzą na kolacje.
To takie słodkie, że aż chce się im kibicować.
Czy na pewno uprawiali seks? Ubrała się w komplet Vogue'a.
Czyli się pukają.
Jego podejście do kobiet złamie jej serce, a wtedy go zabiję.
On jest gwiazdą. To nie jest prawdziwe.
Brook, naciesz się życiem. Racjonalne podejście nie
pomaga w uczuciach.
O, nie!
Mogę na słowo? Przepraszam, szumi mi w uszach.
Chris potrzebuje bardziej wyraźnych wytycznych.
Póki nie zjawi się tłumacz, postaram się pomóc.
Mój francuski jest całkiem dobry, zwłaszcza w L.
A. Tak, wolałabym mówić po francusku.
Jeszcze jedno: na Chrisa dobrze działa twarda ręka,
więc tłumacząc używała bardziej dobitnych słów. Świetnie.
Akcja.
Ariadno!
Zimno mi… Mów do mnie, żołnierzu! Trzymaj się! Patrz na mnie i nie zasypiaj!
Musisz wytrzymać.
Pora polecieć.
Dobrze, cięcie.
Co jest?
Co się stało?
Trochę zabrakło emocji.
Było do bani. Ma być mocniej.
Pokaż, co naprawdę czujesz.
Słabo zagrałeś. Nie kupiła tego.
I nie przejmuj się wyglądem, bo liczą się głębsze emocje.
Patrz na nią, jakby była jedną z kobiet, które zdradziłeś. Musisz nam pokazać,
jak brzydki jesteś w środku i jak żałujesz,
że taki drań wykorzystał tyle osób.
Dobra. Żołnierze. Są twoim mięsem armatnim.
Kobiety jak żołnierze? To powiedziała? Tak.
Jasne.
Dobrze?
Dla mnie spoko. Świetnie.
Będzie świetnie.
Tak powiedziała.
Słuszne uwagi. Chyba. A żebyś wiedział.
Lubię ją.
Ja też.
Hasztag MeToo
Nie o to w tym chodzi!
Czas?
404. Jedziesz od razu tam? Nie. Najpierw do domu. Wzięłaś zaproszenie?
Na kogo ma być? Na osobę towarzyszącą. Reżyserka klepnęła scenarzystę.
Stellę?
Ona się nie nadaje, ale mam kogoś lepszego.
Nie podobał ci się jej scenariusz?
Podobał. Jest świetna.
Ale było za dużo scen z ojcem. To nie jest jego historia. Czas?
452.
Wyłaź.
Nie… Jestem panem tej kąpieli. Posiedzę tu cały dzień.
Podaj poduszkę to się zdrzemnę.
Coś się zmieniło. Ostatnio wciąż się kłócimy.
Po prostu jest sobą. Pasujecie do siebie.
Cześć, skarbie! Nie spodziewałam się was. Właśnie wychodzę. Widać,
kto chodzi na Pilates.
I dziękuję bardzo. Jak było u rodziców Malcolma?
Zachwycali się strojem bardziej niż mną.
Na pewno im się podobał. Muszę już iść.
Bawcie się dobrze, pa!
Pa. Szybko poszło.
Jak mógł wziąć scenarzystę bez konsultacji ze mną?
Malcolm nie odpisuje. To dziwne.
Na pewno jest zajęty. Współproducent to pic na wodę.
Wymyślone stanowisko. Faktycznie dalej jestem asystentką.
Wiem, o co poszło. Niechcący zadrapałam jego mamę pod stołem.
Mam tego dość, że dla wszystkich jestem popychadłem.
Będziesz na liście płac. To świetna odskocznia.
Doceń ją. A ja docenię drugie wino.
Są w barku. Weźmiesz i dla mnie?
Tak. zaraz wrócę.
Genie? Tak?
Gól pachy, wychodzimy.
Dzięki.
Chodź.
Tędy. Dawaj.
Hej! Przepraszam. Zara Ford, asystentka Chrisa Cole'a.
Miało mnie tu nie być, ale Chris poprosił o swoją dietetyczkę
cześć żeby pomogła mu dobrać posiłek.
Przykro mi, nie ma cię na liście.
Jak mówiłam, jestem jego asystentką. Właśnie do mnie dzwonił.
A jak ja mówiłam, nie ma cię na liście.
Aleś ty ważna! Dopiero teraz widzę, jak to od niej bije! Skarbie, widzę cię.
Kto cię skrzywdził? Mamusia czy tatuś? O, hej, to Jesse, wydawca Chrisa.
Pomożesz nam wejść? Chris Come prosił o dietetyczkę.
Gdzie jest Larissa?
Ona jest w ciąży.
Mogłaby przyjść w tej ciąży, kobiety są niezniszczalne,
ale dziś się o tym dowiedziała i od razu zaczęła rodzić. Nie dzwoń do niej,
bo nie jest zachwycona. To jej zastępstwo.
Cześć.
A ty to…
Clarissa Mia Thermopolis… Do usług w kwestii przekąsek.
Dobra, o tym później. One są ze mną. Dzięki, Jesse. To było piekło kobiet.
Czekaliście, aż wejdę, żeby to zrobić?
Zacznijmy przyjmować gości. Jedną chwilę.
Okłamałaś mnie.
Miałam ci o wszystkim powiedzieć. O którym z kłamstw? O tym,
czy o twoim scenariuszu?
Ona ma świetne pomysły, Zaro. Przepraszam. Mogłam tego nie ukrywać.
Myślałam, że jesteś sprytniejsza. Uległaś bombardowaniu miłością. Wiesz,
jak ja się czuję? Chris, chodź na sesję.
Wybacz. Jasne. Powodzenia.
To nie jej wina. Nie odzywaj się.
Mów ciszej. Przez całe życie przejmowałam się tym,
co czujesz. Nie wiedziałam,
że tak ci to ciąży. I w imię czego?
Czy seks jest aż tak ważny?
Przestań!
I pozwól na słowo.
Skarbie, to coś więcej.
Coś więcej? Przykro mi,
ale nie. Każda, z którą sypiał tak myślała.
Mówię poważnie. Posłuchaj. Przecież to jasne,
że on wykorzystuje kobiety. Dlaczego tak się upierasz?
Bo nie masz racji.
Znów zaczynam czuć coś,
czego miało już nie być.
Ostatni raz miałam tak z tatą.
Co? Jak mogłaś! Co cie napadło? Nie wierzę, że to powiedziałaś.
Nie porównuj go z tatą. Nie z moim tatą! Czy ja się dla ciebie liczę? Oczywiście!
Pewnie, że się liczysz! Tylko dlaczego mam między wami wybierać?
Nie możesz mieć nas obojga. A ja nie jestem laureatką
nagrody Pulitzera. Dlaczego to ma znaczenie?
Bo nie rozumiesz, jak to jest być twoją córką.
Nigdy ci nie dorównam, A on wybrał ciebie zamiast scenarzystki,
którą znalazłam.
Nie wiedziałam, że cię czegoś pozbawiam. Nie zrobiłabym tego świadomie.
Ale zrobiłaś, i jeśli z nim nie zerwiesz, wyprowadzę się.
Może tak będzie lepiej.
Zara!
Jak się macie? Cześć, Malcolm.
Cześć.
Hej.
Wszystko gra?
Niezbyt.
Co u Zary?
Nocuje u Genie.
Nie zrobiliśmy nic złego.
Nakłamaliśmy trochę.
Trochę?
Kiedy się zobaczymy?
Jadę pomóc teściowej w przygotowaniach do Wigilii. Może po świętach?
A po Sylwestrze?
Zara może mieć rację. Nie mogę tak przeginać. Muszę zając się córką.
W porządku.
Dziękuję.
Odpocznij i niczym się nie martw. Zobaczymy się po świętach.
Jasne. Wesołych świąt.
Nawzajem. Kocham cię.
Pa.
Tak?
Mogę się z tobą zobaczyć?
Teraz?
To dziwne uczucie. Jakby oboje mnie zdradzili.
Odbiło mi? Nie. To twoja mama i twój szef. Zwłaszcza, że tyle o nim wiesz.
To prawda. Ale może nic z tego nie ma związku z tobą.
Tak czy inaczej jest bardzo niezręcznie. Chciałabym zostać u was po świętach.
Co macie w planach? Jedziecie do rodziny Malcolma?
Jeszcze nie wiemy.
Może sam tam pojadę.
Na czym stanęło z Chrisem?
Na tym, że to będzie zbyt trudne dla Zary.
Chcesz go zaprosić to dzwoń. Ona to przeżyje.
Bardzo bym chciała, ale to nie w porządku. Była wściekła.
Znam Zarę. Porozmawiam z nią. Pozwól mi zaczarować.
Przekonam wnuczkę, by pozwoliła zaprosić największe ciacho na BuzzFeedzie.
Nie pozwoliłam ci go googlać.
Wiem, ale nie mogłam się oprzeć.
Nic dobrego z tego nie wyjdzie. Pewnie na żywo jest jeszcze wspanialszy?
Kiedy się rusza?
Chcesz go zobaczyć bardziej niż ja. Tak.
Zadzwoń.
Ale bądź przy nim grzeczna.
Dobrze. Nudziaro.
Jak się cieszę, że jesteś skarbie!
Porównała go do taty.
To był przystojniak.
Przyjechała tu zapłakana. Od dawna namawiam ją,
by ułożyła sobie życie. Po śmierci taty nie było jej łatwo.
Nastolatka wymaga mnóstwa uwagi. To nie moja wina, że nie randkowała.
Próbuje teraz, a ty jej przeszkadzasz.
Bo ze wszystkich mężczyzn wybrała jego. On jest… egocentryczny, samolubny…
i strasznie rozkapryszony.
To tak jak ty, skarbie.
Dlaczego nagle naszło ją na faceta? Nie naszło jej,
a ty nie musisz wiedzieć wszystkiego.
A ja uważam, że muszę.
A jeśli Chris ja uszczęśliwia? Boże.
To jest jej życie.
Nie chcę, żeby ją zranił. To moja mama.
Widzisz w niej tylko mamę?
A co powinnam?
Jako dziecko – nic więcej. Ale jako osoba dorosła – może kobietę?
On tu jest?
Kazałam jej go zaprosić. To moja wina.
Babciu!
Wiem, co czujesz, ale posłuchaj.
Wiesz, że cię kocham i staram się dociec, co w tu się dzieje.
Nie chce jej krzywdy i znam się na ludziach.
To jest mój dom, są święta,
a twoje marudzenie je nam wszystkim uprzykrzy. Więc bądź
miła, zachowaj się się jak dorosła i najwyżej udawaj.
Uwielbiam cię.
Co ma wspólnego wieża Eiffla z kleszczem?
Oddzieliłam się od grupy… dlatego, ze musiałam iść za potrzebą…
Było bardzo ciemno, więc uznałam,
że jedynym wyjściem jest
iść w głąb pustyni.
Bez wody? O suchym pysku.
To szaleństwo! Byłam na wyjeździe w kryzysie wieku średniego.
Zwariowana historia.
Ale ciekawa.
Niesamowita. Dobrze, że żyję.
Takie rzeczy zdarzały mi się w filmach… Były i słabe. Spytajcie Zary.
„W głębi mórz”.
Nie przypominaj mi go. Opowiedz. O czym był?
O niewidzialnych zombie, zamieniających mózgi w wodorosty.
W wodorosty? Nie wiedziałam, że go nie lubisz.
Wodorosty. Rany…
Chciałem powiedzieć, że robiłem takie rzeczy w filmach,
ale nie na żywo. Więc twoje zdrowie.
Jesteś legendą.
Ty też. To prawda. Zdrowie Leili.
Dziękuje wam bardzo. Jak dobrze być z wami. Cieszymy się, że tu jesteś.
Dziękuję. Od lat nie byłem na świątecznym obiedzie.
A co z ake como Z Georgem Clooneyem?
Naprawdę?
Chodziło mi o prawdziwy dom. Dziękuję.
Bez was byłbym smutnym człowiekiem.
Sławnym, ale smutnym.
Boże. Mam tak codziennie. Ostrzegałaś mnie.
To rumianek.
Z Sorrento?
Oczywiście.
No dobrze.
Co o nim sadzisz?
Skarbie. To rodzynek.
Ciekawe, jak wygląda nago.
To by mnie zabiło.
Ty zabiłabyś jego.
Umarłabym szczęśliwa.
Czuję, że to się robi poważne. To prawda?
Tak jakby.
Nie wiem…
Ale nie chcę przechodzić przez to, co miałam z Charliem.
Charlie umarł tak młodo. To straszne. Nie o to chodzi.
Tylko…
Nie mówiłam ci, że mieliśmy problemy… jeszcze przed diagnozą.
Duże problemy. On coś mówił?
Nie.
Nie chciał już ze mną być.
Myślał o rozwodzie.
Charlie…
Tak mi przykro.
Miał wtedy trudny okres.
Przed chorobą przez trzy lata pisał książkę… która przeszła bez echa,
a moja od razu… Tak…
Był ze mnie dumny, ale nie miał lekko.
Zaczął się staczać. Próbowałam go ciągnąć w górę,
ale tylko pogarszałam sprawę, więc umniejszałam sobie,
by nie czuł się nieistotny.
A potem zachorował.
I już więcej o tym nie rozmawialiśmy. Tylko wisiało w powietrzu.
Zostałam przy nim, trzymałam go za rękę i kochałam go.
Wiem.
A potem zmarł.
Boże… przez lata dusiłaś to w sobie?
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Dlatego, że…
Jesteś dla mnie przede wszystkim córką.
Nie wiesz tego?
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Wiem.
Ten facet daje ci szczęście?
Tak. Czuję się przy nim wspaniale.
To nie ma sensu, ale jest cudowne. Może taki jest sens? Tak.
I gdyby jutro zniknął, pozbierałabym się, choć…
Nie chcę go potrzebować, bo jeśli to się skończy, będzie bolało.
Koniec będzie bolesny.
Skarbie, nie myśl o końcu.
Uwielbiasz przy nim być, i to jest początek i koniec.
Jutro nadejdzie i tak.
Dobrze.
Zagłosujmy nad tym.
Jestem na tak.
Ja też. Wspaniale.
Wypij za to.
No proszę. Cudowna. Jest śliczna! Dziękuję. Wesołych świąt.
Dla pani
Zobaczmy. Patrzcie na to!
Zara Ford, współproducentka. Ale fajnie!
Wesołych Świąt.
Brawo.
Dobrze. Dla ciebie.
Dziękuję.
ANTOLOGIA BROOKE HARWOOD
Co?
Twoje eseje z New Yorkera i Vogue'a. I wszystkie opowiadania w jednym miejscu.
Ty je zebrałeś?
Podoba ci się?
Bardzo, dziękuję!
Wesołych świąt. Proszę… Co dalej?
Pomogę ci. Jest ciężka.
Dziękuję.
Ostatni uścisk.
Dziękuję za wszystko. Jesteś słodka…kochany To były najlepsze święta.
Byloby po niej widać… Widzimy się w domu.
Dobrze.
Zara?
Co się stało?
Nic mi nie jest.
Do zobaczenia.
Jedź ostrożnie.
Wy też.
Chętnie potańczę.
Skarbie, zamówimy coś. Może tajskiego?
Umieram z głodu.
Nie powinieneś tu zostać.
Zara, co jest?
Prawie mnie przekonałeś.
W te święta prawie ci uwierzyłam.
O czym ty mówisz?
Chciałeś się z kimś zabawić, spędzić gdzieś święta.
Z kimkolwiek. Nie mów czegoś, czego będziesz żałować.
Tylko ci się wydaje, że go znasz. Czy wiesz,
że kazał sobie zamówić olejek do łokci za 500 dolarów?
Mam egzemę.
I że szykuję kosze urodzinowe jego psom, ale sama mam za nie płacić,
żeby to była niespodzianka.
Przecież właśnie o to chodzi.
Że co? Albo że powietrze ma być czystsze albo mnie zwolni.
Tylko raz. A gdy tylko coś mi nie wyjdzie,
muszę pisać do niego listy z przeprosinami.
A czasem bez powodu.
To prawda?
Ale nie o tym chciałam mówić. Najbardziej boli mnie to,
że każdej kobiecie, z którą zrywa,
każdej,
daje identyczną parę diamentowych
kolczyków.
I ma je też dla ciebie.
To nieprawda.
Nawet nie próbuj. Boże.
Zaczekaj. Zaro, to nie tak. One były w rezerwie.
Zanim wymyśliłem książkę, nie wiedziałem, co kupić. Przestań już, Chris.
Zabrał cię na New York Street?
Wyjdź.
Ja… Ona coś powiedziała.
Proszę cię, odejdź.
Dobrze.
Co za upokorzenie.
Skąd wiedziałaś o New York Street?
Bo to ja dzwonię do ochrony, żeby wpuściła go na plan.
Wszystko się skomplikowało. Nie zrobiłam tego najzgrabniej,
ale musiałam ci pokazać, kim on jest.
A ty wiesz, kim on jest?
Tak. Dobrze go znam.
A on po dwóch latach współpracy i troski nie zna mnie ani trochę.
Może i ja ciebie nie znam.
Żałuję, że tak to zrobiłaś.
To…
Nie wiem, od czego zacząć.
Znalazłam kolczyki w torbie Chrisa. Wiesz, co to znaczy.
Przestań na chwilę, Zaro. Proszę.
Gdzie jest Malcolm?
Mogę spać z tobą, jeśli go nie ma?
Zerwaliśmy.
10 dni temu.
Co?
Byłam tu przed wyjazdem, a wy byliście razem! Nie, tylko ci nie mówiłam.
Dlaczego?
Bo nie czułam, żebyś była zdolna się tym przejąć i o mnie martwić.
Mówisz, że mnie nie obchodzisz?
Ostatnio rozmawiamy tylko o tobie. A nawet nie ostatnio.
Wiem, że nie masz tego na myśli, ale bardzo mnie ranisz.
Tak się składa że mam.
Mówiłam, że się kłócimy. Ani razu nie pytałaś, jak się czuję.
Naprawdę uważasz, że jestem taka straszna i nie przejmuję się tym, co przeżywasz?
Czy ty się słyszysz?
Znów mówisz o sobie, kiedy zwracam ci uwagę,
że bez przerwy mówisz o sobie. To mnie wykańcza.
Kocham cię… ale nie mam już siły.
Nie mogę.
Już nie.
Panienko!
Mila.
Już dobrze.
Wejdź i zjedz coś.
MITOLOGIA
Szczęśliwego nowego roku.
Cześć. To w ramach, jak się domyślam, okropnego rozstania,
i jako wynagrodzenie ci okropnej przyjaciółki.
Ja ci to dałam, suczko.
Jestem nią i nie mam żadnych zalet.
Dobrze, że masz czipsy.
Szczęśliwego nowego roku. Szczęśliwego nowego roku.
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU, SKARBIE. KOCHAM CIĘ. MAMA.
To twoja mama?
JA CIEBIE TEŻ.
Mogłeś być w Bllomingdale's. A wybuchniesz tutaj.
Mamy problem.
Chris? To ja, Zara.
Co się dzieje?
Chris.
Co ja robię?
Dlaczego gram bohatera?
Nikt, na kim mi zależało już ze mną nie rozmawia.
Powinienem grać łotrów.
Nie jesteś łotrem, Chris.
Czasem go tylko udajesz.
Ona mnie nienawidzi?
Nie.
Jest zajęta.
Jedzie wykładać na Princeton.
Tak.
Zaro.
Wiem, że mi nie uwierzysz, ale to były tylko kolczyki.
Posłuchaj. Przyszło mi na myśl,
żeby zerwać z twoją mamą, ale tylko z nawyku,
bo zawsze uciekam, kiedy jest mi zbyt dobrze.
A potem wpadłem na pomysł z książką, żeby sprawić jej radość.
Myślałem tylko o tym.
I… zapomniałem… o tych kolczykach.
Zapomniałem, że są w torbie.
Wiesz dobrze, że plan to jedyne miejsce, w które mogę uciec fotografom.
Nie mam innych.
Niełatwo jest ze mną być.
Albo dla ciebie pracować.
Tak…
Wiem, że jest już za późno, ale możesz jej kiedyś powiedzieć.
Zara. Nowy Jork…
Nie, to ja przesadziłam.
Przepraszam.
Z twoją mamą było inaczej.
W jaki sposób?
Nigdy nie zakochałem się w Nowym Jorku.
Nadal zamieszasz odejść?
Tak.
Ale załatwię ci jakąś opiekę.
Jak zawsze.
Zbierzesz się w kwadrans?
Urodziłem się gotowy.
Dobra.
Zaro… Tak?
Dzięki.
Jesteś dobrą producentką.
Cześć.
Hej. Rany… wyjeżdżasz.
Pakuję się. Wybierzcie sobie co chcecie z Genie, zanim je oddam.
Jak idzie film?
Dlaczego przyjęłaś ofertę z Princeton? Potrzebuję odmiany. To będzie ulga,
nie musieć pisać. A co?
Chris nie ma z tym nic wspólnego? Nie. Miałaś rację.
Ja…
Tak, kazał mi robić to wszystko. Listy z przeprosinami i tak dalej…
Ale nie wiem, czy ja nie zmuszałam cię kiedyś do gorszych rzeczy.
Miałam siedem lat, kiedy kazałam się wnieść na wieżę Eiffla.
Boże, to prawda. Przez całą drogę krzyczałaś.
Co wieczór siedziałaś przy mnie aż zasnę. Do dwunastego roku życia.
Nikt ci za to ni płacił.
Nigdy nie chciałaś niczego w zamian.
Kiedy zmarł tata, byłam straszna. Miałam 13 lat i wszystko wyładowywałam na tobie.
Myślę teraz o dzieciakach, których marzenia są wielkie jak ocean.
Rodzice mówią im, że nie dadzą rady.
A ty nie.
Wiem, że cokolwiek nie postanowię, będę cię miała.
Mam wielkie szczęście. Dopiero teraz dotarło do mnie,
że twoje szczęście niczego mi nie odbiera.
Masz pełne prawo by być szczęśliwa. Czuć radość życia i zostać dostrzeżoną.
W końcu cię widzę, mamo. Naprawdę.
Najbardziej na świecie uwielbiam być twoją mamą.
Wiem.
To…
Tak?
Nie chcę zmieniać tematu, ale…
Zmień go, szybko!
…Co z Chrisem?
Nic. To koniec. Załatwione… Wracam do rzeczywistości.
Wiem, że unikasz makaronu, ale semolina jest zdrowsza.
Nie chodzi o mąkę. Ja mam alergię na węglowodany.
Nike nie ma takiej alergii. Możesz mieć na gluten. Prawie wszyscy ją mają.
Jesteś pewna?
Chris.
Będzie dobrze. Zaufaj mi. Już czas. Chodź. Może zostanę tutaj?
Przestań. Daj mi torebkę. Chodź. Zapewniam,
że będzie fajnie. Rozerwiesz się.
No chodź! Nie! Będzie świetnie. Nikogo to nie obchodzi.
Jesteś facetem w jedwabnej kurtce, który idzie do sklepu.
To zamsz.
Może być zamsz.
Nikt mnie nie widzi.
Dobrze to znosisz.
Co się dzieje?
Nie wiem. Przyszli sami normalsi?
Nie wierzę!
Tak!
Jak one się nazywają?
Kiwano. Ogórki kolczaste.
Po co ci one?
Na demencję.
Nie masz demencji. Bo jem ogórki kolczaste,
które sprzedają tylko tutaj. Trzy wystarczą.
Dobra.
Wrócę.
Chcesz organiczne awokado?
No pewnie. To wszystko organiczne?
Tak myślę. Rany, Chris. No co ty. Myślałem, że są w kiściach.
Brooke?
Cześć.
Co ty tu robisz?
Leila pilnie potrzebowała ogórków kolczastych
na swoją demencję i dopiero teraz rozumiem, jakie
to niedorzeczne. Co ty wyprawiasz, Zaro?
Jak ja mam to powiedzieć? Byłam… w błędzie. I przepraszam.
Tak.
To było trudne.
Nie tak jak ja. To moja wina. Dobrze, dość tego.
Wiemy że się kochamy i bardzo dobrze. Strasznie nam przykro
że byliśmy w błędzie. Ta sytuacja jest zupełnie nienormalna
i może właśnie dlatego działa. Bo wbrew wszystkiemu razem
jesteście uroczy.
Nie tego wam życzyłam, ale muszę przyznać,
że zasłużyliście na swoją szansę i nie będę wam więcej przeszkadzać.
Wyprodukowałaś nas, tak?
Dobra jest. Bardzo. To moja córka. To ja już sobie pójdę. Bawcie się dobrze.
Nie wiem, jak to zaplanowała ale o niczym nie
wiedziałam. Mogę ci coś powiedzieć? Tylko jedno. Jasne. Co?
Przez lata brałem ludzi za pewnik.
I póki cie nie poznałem, nie czułem, kim się stałem.
A kim się stałeś?
Bezludną wyspą.
Nie chcę nią być.
Nie mam infrastruktury.
Nie wiem, co z tego będzie…
To ryzykowne.
To nie jest powód, by nie próbować.
Nie musimy wiedzieć, jak to się skończy.
Nie mówmy o końcu, gdy dopiero zaczynamy.
No weź.
Dobrze. Co chcesz zrobić?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Chcę wziąć wózek i iść na dział z płatkami, bo widzę tam coś pięknego.
Nigdy nie byłeś na dziale z płatkami? Nie na takim. To najfajniejszy sklep,
w jakim byłem w życiu. Rzadko mam okazję do zakupów,
tym bardziej z kimś, kogo lubię.
Możemy tam iść?
To całkiem dobre miejsce, by zacząć.
Deszcz start.
Grzmoty start.
Nie przerywajcie im. Chris zapłaci za dodatkowy czas. Dziękuję.
Przepraszam, to prawda, że jest tam Chris Cole?
Nie wiem, o co chodzi. Są tam moja mam i jej facet.
ROK PÓŹNIEJ
Jest dobrze, ale więcej emocji.
Kręcimy!
Poproszę o cyfrową kopię dla mnie i reżyserki a dla Chrisa papierową,
bo nie chce cyfrowej.
Proszę też o połączenie z kierownikiem produkcji bo mam do niego kilka pytań.
A gdyby była taka możliwość, poproszę jeszcze gorącą kawę.
Jasne.
Dziękuję.
O której zaczynamy?
O 19.00
Gotów na nocną zmianę?
No pewnie.
Nigdy nie wytrzymałeś do rana. Twoja mama sądzi inaczej…
Nie to miałem na myśli! Wyjdź.
Wynocha z mojego biura!
To nie tak, żartowałem!
Zamknij się!
Przepraszam. Nie wracaj tu.
Do zobaczenia wieczorem.
Kocham cię. Ja ciebie też.