ครั้งหนึ่งเคยเกิดมหาสงคราม
เหล่านักรบผู้เลื่องชื่อต่างต่อสู้เพื่อความเชื่อ และความทะเยอทะยานของตน
แต่ไม่มีฝ่ายไหนชนะ
และดาบ 21 เล่มซึ่งค้ําชูชะตากรรมของโลก
ได้กระจัดกระจายไปทั่วแดนตะวันออกไกล
เรื่องราวนี้เริ่มต้นขึ้น
เมื่อชายผู้หนึ่งได้ครอบครองดาบพิเศษ
(เบลด)
(ซึรุงิ)
(คิซามิ)
(มอนเมะ)
(โทกิ)
(เจ้าหญิงซายะ)
(โตเกียวเบลด)
(ละครเวที)
เจ้าหญิงซายะ
โทกิ
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น
(รับบทโทกิ โฮชิโนะ อควา อายุ 16 ปี)
(รับบทเจ้าหญิงซายะ คุโรคาวะ อากาเนะ อายุ 17 ปี)
(ละครเวที 2.5 มิติ โตเกียวเบลด ซ้อมการแสดงวันแรก)
โอเค พักสิบนาที
(รับบทซึรุงิ อาริมะ คานะ อายุ 17 ปี)
(รับบทคิซามิ นารุชิมะ เมลต์ อายุ 16 ปี)
(รับบทมอนเมะ คาโมชิดะ ซาคุยะ อายุ 22 ปี)
คุโรคาวะ มีเวลาสักครู่ไหม
ได้ค่ะ
นี่ก็ผ่านคอนเสิร์ตแรกของบี โคมาชิ มาหนึ่งฤดูกาลแล้ว
ผ่านไปสี่เดือน
ตั้งแต่นั้นมาเราก็ได้ขึ้นแสดง ในคอนเสิร์ตเล็กๆ อยู่บ้าง
และได้โพสต์วิดีโอลงโซเชียลอยู่ตลอด
ระหว่างนั้นก็มีแฟนๆ เพิ่มมากขึ้น
ส่วนพี่
พี่บอกว่าไม่อยากเป็นนักแสดง แต่ได้งานแสดงเข้ามามากขึ้น
บอกตามตรง หนูก็ไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่
อ๋อ จริงสิ
ตอนนี้พี่มีแฟนน่ารักซะด้วย
พวกเขาเริ่มเดตกันในรายการทีวี
แล้วทั้งสองคนก็จะแสดงละครเวทีกับรุ่นพี่ด้วย
แต่พี่บอกว่าที่รักกันเป็นแค่เรื่องงาน
หนูว่าพี่นิสัยแย่มาก เป็นศัตรูของผู้หญิงทุกคน
(ครอบครัวโฮชิโนะ)
หนูสบายดีค่ะ
จนกว่าจะได้ขึ้นไปยืนบนเวทีโดม ที่เป็นความฝันของหม่าม้า
หนูจะทุ่มเทต่อไปในฐานะไอดอล
(ไอดอลกรุ๊ปบี โคมาชิ โฮชิโนะ รูบี้ อายุ 16 ปี)
คอยดูหนูนะคะ หม่าม้า
โตเกียวเบลดเป็นการ์ตูนดัง ที่มียอดขายมากกว่า 50 ล้านเล่ม
เป็นเรื่องราวการต่อสู้สุดคลาสสิก ที่หลายทีมในญี่ปุ่น
ได้สร้างมิตรภาพและความรักที่ลึกซึ้งขึ้น ระหว่างการต่อสู้
อาริมะอยู่ทีมชินจูกุซึ่งเป็นทีมหลัก
ส่วนทีมชิบุยะของผมกับอากาเนะเป็นทีมศัตรู
ฉากในละครเวทีนี้
เอามาจากภาค “สงครามชิบุยะ” ที่สองทีมต่อสู้กัน
ผมต้องแสดงกับอาริมะแค่ตอนจบ
ผิดหวังหรือเปล่าที่ได้แสดงกับคานะจังแค่ไม่กี่ฉาก
พวกนายดูสนิทกัน
มาประชุมทีมงานพร้อมกันด้วย
ตรงกันข้ามเลย
ยัยนั่นบ้าการแสดงจนฉันกลัว
โชคดีที่ได้แสดงด้วยกันไม่กี่ฉาก จะได้ไม่บ่นเท่าไร
เหรอ...
แต่คุยเรื่องการแสดงก็สนุกดีไม่ใช่เหรอ
ฉันคุยได้ทั้งวันเลย
ล้อเล่นแน่ๆ
มีแต่พวกบ้าการแสดงเท่านั้นแหละ ที่จะทําอะไรแบบนั้น
แล้วนายไม่ใช่เหรอ
ไม่
คนที่เล่นละครเวที โดยพื้นฐานแล้วต้องเป็นพวกที่รัก
และจริงจังกับการแสดง
ฉันไม่เหมือนพวกนั้น
การแสดงเป็นวิธีเข้าถึงความจริงเรื่องไอ
ตัวแทนโรงละครลาลาไล คินดะอิจิ โทชิโร่
คนคนนี้อาจมีอิทธิพลกับไอในบางแง่
นี่เป็นวิธีเข้าถึงตัวชายคนนี้
- เกือบหมดเวลาพักแล้ว - อื้อ
รอเดี๋ยวสิ
ไปกันเถอะ
ได้ยินว่ามีชายผู้หนึ่งได้รวมเขตที่ไร้กฎหมาย อย่างชินจูกุให้เป็นหนึ่งเดียว
เขาชื่อเบลด
เหรอ น่าสนใจ
ไปส่องหมอนั่นสักหน่อยดีกว่า
คิดให้ดีก่อนไปตีกันนะครับ
ขอไปด้วยได้ไหม
รอบนี้ไม่มีนักแสดงห่วยๆ เลยนะ
ดาบคู่ใจของฉันมีชื่อว่าอิวาดาชิ
อาริมะก็เป็นนักแสดงมานานแล้ว
และทุกคนที่ลาลาไลก็แสดงเก่ง
เมลต์นี่ตอนเห็นในวันนี้แบบหวาน ก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร
แต่เขาก็ทําได้ไม่เลว
อควาคุงบอกว่าแสดงละครเวทีครั้งแรก แต่ช่างสังเกตและไม่มีข้อผิดพลาดเลย
เวลาส่งเด็กไปทํางานให้คนอื่น คาบุรางิเลือกที่เก่งสุดมาตลอด
การขับเคี่ยวกันของอาริมะจังกับอากาเนะจัง
อัจฉริยะคนเก่ากับคนใหม่ ที่อายุรุ่นเดียวกันก็น่าตื่นเต้น
คนแบบที่จมดิ่งเข้ากับบท
กับคนที่ปรับตัวตามการแสดงของคนอื่นได้
ทั้งคู่แตกต่างกันสิ้นเชิง
ผมว่าอากาเนะจังนําหน้าอยู่หนึ่งก้าว
หวังว่าอาริมะจังจะไม่แพ้นะ
อย่าเพิ่งแน่ใจนัก
ดาบนี้ดีไปสําหรับซามูไรบ้านนอกอย่างนาย
ยังไงเราก็มีฮิเมคาวะอยู่
อาริมะใช่ไหม
เต็มที่ได้เลยนะ
(รับบทเบลด พระเอกของโตเกียวเบลด ฮิเมคาวะ ไทกิ อายุ 19 ปี)
อยากสู้กับฉันเหรอ
ดูเหมือนเราจะคุยกันไม่รู้เรื่อง
ผู้ชนะคือผู้ที่คู่ควรกับดาบ ว่าไงล่ะ
ได้เลย แบบนั้นเข้าใจง่ายดี
ตายแล้วอย่ามาว่ากันนะ
เช่นกัน
มีฝีมือแค่นี้เองเหรอ
นายสู้ฉันไม่ได้หรอก
หยุดพล่ามได้แล้ว!
เป็นอะไรไป จะยอมแพ้งั้นเหรอ
อย่ามาทําปากดี
คราวนี้แหละ!
มีอะไรตลกนักหรือไง
เธอแข็งแรงใช้ได้นะเนี่ย
ไปให้พ้นเลย
อาริมะ คานะ ไปหาอะไรกินกันไหม
ก็ดี ฉันมีคําถามเยอะเลย
มาด้วยกันสิเมลต์
หา ฉันด้วยเหรอ
แน่นอน เราต้องเล่นด้วยกันหลายฉากนี่
คานะจัง
เมื่อไม่นานมานี้ ยังให้ความสําคัญกับคนอื่นก่อนอยู่เลย
ไม่ใช่นักแสดงประเภทที่อยากเด่น
ไม่ใช่ประเภท
ที่จะทําเป็นเห็นแก่ตัวและขโมยซีนทุกคน
เป็นเพราะความมั่นใจ หรือความมุ่งมั่น ได้บางอย่างมาจากการเป็นไอดอลหรือเปล่า
ช่วงนี้ลาลาไลก็แผ่วๆ
ฉันรับงาน 2.5 มิติและรับนักแสดงข้างนอกมา
เพราะคิดว่าเราต้องการแรงกระตุ้นบางอย่าง
ทุกคนรักการแข่งขัน
เห็นแบบนั้นแล้วไม่มีทางที่พวกเขาจะไม่รู้สึกอะไร
พวกเขาคงต้องคิดแทบตาย
ว่าจะเอาชนะได้ยังไง
ถ้าหากเป็นนักแสดงที่แท้จริง
(ละครเวที 2.5 มิติ โตเกียวเบลด การซ้อมวันที่สาม)
ปกติแล้วเราจะซ้อมละครเวทีกันสามเดือน
เริ่มตั้งแต่กลางวัน แล้วซ้อมกันหกหรือเจ็ดชั่วโมง
หลายคนมีงานยุ่ง ดังนั้นไม่ใช่จะมากันได้ครบ
โดยเฉพาะนักแสดงนํา มักจะมาซ้อมไม่ได้เพราะติดงานอื่น
เราเลยจ้างสแตนด์อินให้มาซ้อมแทนอยู่บ่อยๆ
แต่คนของคณะละครรักการแสดงมาก
พวกเขาเลยมาซ้อมกัน ถึงจะมาได้แค่กลางคืนก็ตาม
อาริมะ มีเวลาสักครู่ไหม
มีอะไรเหรอ
คํานี้อ่านยังไง
“ซากิโมริ”
เหรอ
อ้าว นึกว่าอ่านว่า “โบจิน”
อาริมะนี่ฉลาดจริงๆ
ก็ธรรมดานะ
ทําไมคนของคณะละครหลายคน ถึงอ่านตัวคันจิไม่ออก
น่าจะอ่านหนังสือให้เยอะกว่านี้หน่อย
ฉันไม่ชอบหนังสือ ตัวอักษรมันเล็กเกินไป
ฉันชอบดูรูปมากกว่า
ฉันเข้าใจ ฉันเองก็อ่านแต่การ์ตูน
พวกคณะละครนี่น้า...
พอถึงวันที่สาม ก็เริ่มมีการจับกลุ่มกันในห้องซ้อม
ฉันจะเอาหนังสือมา อ่านซะบ้างนะ
กลุ่มนักแสดงนํา
ก็ได้
กลุ่มลาลาไล และกลุ่มนักแสดงสมทบ
และ...
แฟนฉันดูโดดเดี่ยว
เขาเข้ากับคนอื่นไม่เก่งหรือไงนะ
คือเขาปล่อยออร่าด้านลบมากออกมา
แต่ฉันก็พอจะเข้าใจ
มองคานะจังอยู่เหรอ
ใช่
“ใช่” งั้นเหรอ
คือฉันเป็น...
อาริมะติดนิสัยปรับระดับการแสดงของตัวเอง ให้เข้ากับของคนอื่นในฉาก
สมัยก่อนเขาเคยตกงานเพราะอวดฝีมือการแสดง
นี่อาจเป็นกลยุทธ์ที่เขาใช้เอาตัวรอดในวงการนี้
ก่อนหน้านี้ รอบๆ ตัวเขามีแต่นักแสดงธรรมดาๆ
ที่มีฝีมือการแสดงธรรมดาๆ
แต่ตอนนี้
ข้างๆ เขามีฮิเมคาวะ ไทกิ นักแสดงคนดังของโรงละครลาลาไล
ถ้าอาริมะจะแสดงในระดับเดียวกับเขา...
อากาเนะ เธออยากเอาชนะอาริมะใช่ไหม
ถ้าเป็นแบบนี้เธอจะต้องแพ้หลุดลุ่ยเลยละ
ฮึ่ม!
โกรธก็พูดออกมาสิ เธอเป็นเด็กหรือไง
ยังจะมาห่วงฉันอีก ถ้าเป็นแบบนี้ นายจะ...
ฉันไม่ได้พยายามเอาชนะตั้งแต่แรกแล้ว
ฉันรู้ว่าเอาชนะคนที่มีพรสวรรค์ไม่ได้
(สตูดิโอบี)
ต้องฆ่าพวกชินจูกุ
ไม่ให้เหลือสักคนเดียว
คุโรคาวะ พูดให้ดูแรงกว่านี้หน่อย
ต้องปรับอารมณ์ตัวเองให้เข้ากับคนอื่นด้วย
เข้าใจแล้วค่ะ
ให้แรงกว่านี้ พูดให้ดูแรงกว่านี้
แบบนี้เหรอ
ต้องฆ่าพวกชินจูกุไม่ให้เหลือสักคนเดียว
โอเค เอาแบบนั้นแหละ
ต่อไป ฉากชินจูกุ อาริมะเริ่มก่อน
ได้ค่ะ
เขาต้องการแบบนั้นสินะ
เราจะไปชิบุยะได้ยังไงแล้วนะ
ไม่เคยไปที่นั่นเหรอ
คะ... เคยสิ หลายครั้งแล้วด้วย อย่ามาล้อฉัน!
แน่ใจเหรอ ฉันว่าบางทีแม่นี่พูดเหน่ออยู่นะ
เหรอ เมื่อไหร่
ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันเลย เธอไม่รู้ตัวเหรอ
ฉันเริ่มต้นละครนี้ได้ไม่ค่อยดี
ก็เพราะบทที่เขียนออกมานี้
บทเจ้าหญิงซายะที่ฉันแสดง ไม่มีอยู่ในการ์ตูนต้นฉบับมากนัก
ตอนแรกเธอเป็นคนรักของโทกิ
แต่แฟนๆ เริ่มจิ้นเขากับซึรุงิที่เป็นศัตรู
สุดท้ายเธอก็เลยถูกแย่งฉากที่เป็นคู่หูโทกิไป
เรียกได้ว่าเป็นนางเอกผู้พ่ายแพ้
ในบทล่าสุดของการ์ตูนต้นฉบับ
แม้แต่การที่เป็นคู่หมั้นของโทกิ ก็ถูกลืมไปอย่างน่าเศร้า
ผู้ชายชอบผู้หญิงที่กล้าแสดงออก และร่าเริงอย่างซึรุงิสินะ
ก็คงงั้น ดูเหมือนการ์ตูนก็ยังเบนไปทางนั้น
ถ้าฉันยังเงียบล่ะก็ จะต้องถูกผู้หญิงแบบนั้นแย่งทุกอย่างไป
การที่เจ้าหญิงซายะแทบไม่มีบทบาทเลย
หมายถึงฉันแทบไม่มีข้อมูลให้วิเคราะห์ตัวละคร
ต้องใช้จินตนาการมาเติมชิ้นส่วนที่หายไป
และเติมเต็มตัวละครด้วยตัวเอง
แต่การตีความตัวละครของฉันอาจต่างออกไป
จากการตีความของบท
พูดอีกอย่างคือเธอต่างออกไป จากต้นฉบับโดยสิ้นเชิง
กลายเป็นตัวละครดาษๆ
เดิมทีเธอเป็นคนขี้อายและนุ่มนวล
เป็นผู้หญิงที่รู้สึกขัดแย้งในใจที่ต้องฆ่าคน
แต่เธอกลายเป็นคนรักการต่อสู้
เพื่อตัดเวลาของละครให้สั้นลง
เหมือนเธอคลั่งไคล้การฆ่าคน
ฉันรู้ว่าต้องมีการปรับเปลี่ยนบ้าง
ถ้าจะเอาการ์ตูนมาแปลงเป็นละครเวที
แต่นี่มันเปลี่ยนเอาตามใจชอบของคนเขียนบท
ฉันสงสารเจ้าหญิงซายะ
ในการ์ตูนเธอต้องผ่านอะไรหลายเรื่อง แล้วยังถูกทําแย่ๆ ในนี้อีก
ฉันชอบเธอนะ
แต่คงช่วยไม่ได้
นักเขียนต้นฉบับอนุมัติบทละครแล้วนี่นา
ฉันก็ต้องเล่นไปแบบนี้แหละ
(ละครเวที 2.5 มิติ โตเกียวเบลด การซ้อมวันที่ห้า)
สวัสดี ผมมาแล้ว
ไง โกอา เป็นไงบ้าง
ตารางงานเขียนบทเรื่องอื่นเละไปหมด
พวกเขาอยากให้ปรับภายในเช้าวันนี้ เลยลําบากหน่อย
ผมง่วงมากเลย
คุณโกอาที่เป็นนักเขียนบทก็มาด้วย
ใช่
นักเขียนต้นฉบับก็จะเข้ามาด้วย มิน่าเขาถึงได้มา
นี่ นายว่าบทนี่เป็นยังไง
หืม
มันต่างจากต้นฉบับอยู่หน่อยๆ นะ
ใช่
แต่ฉันว่าส่วนใหญ่ก็เป็นไปตามต้นฉบับนะ
นี่ดีกว่าบทละครที่ฉันเล่นครั้งก่อน 90 เท่าเลย
ใช่ เรื่องวันนี้แบบหวาน ห่วยสุดๆ
ถ้ามีอะไรข้องใจ ทําไมไม่ถามเขาไปเลยล่ะ
ไม่ได้ เราควรต้องฟังคําแนะนํา เรื่องการแสดงจากผู้กํากับ
ถ้าได้คําแนะนํามากไป จะทําให้นักแสดงสับสนไม่ใช่เหรอ
คุณคินดะอิจิไม่ชอบ ให้นักแสดงวิจารณ์กันเองด้วยซ้ํา
อืม
มีเวลาไปดูสแมชเฮเว่นไหมครับ ผมได้ยินว่าบัตรยังเหลือ
- เออ - ขอโทษครับ
คุโรคาวะมีคําถามเรื่องบท
ถ้าเราได้ความเห็น จากคุณคินดะอิจิด้วยก็เยี่ยมเลย
เดี๋ยวสิ อควาคุง
แบบนี้ก็จะได้ไม่สับสนใช่ไหม
ใช่ แต่ว่า...
หืม มีอะไรเหรอ
ถามมาเลย คุโรคะวา
เรื่องเจ้าหญิงซายะค่ะ
จะพูดยังไงดีนะ...
อ่านบทแล้วฉันไม่ค่อยเข้าใจคาแรคเตอร์ของเธอ
ทําไมเธอถึงเป็นแบบที่เป็น
อ๋อ ใช่ เธอรุนแรงกว่าในการ์ตูนต้นฉบับ
ใช่ค่ะ ในต้นฉบับเธอดูขัดแย้งมากกว่านี้
ก็ใช่
ผมเองก็คิดเรื่องนั้นแทบแย่
แต่ถ้าเราพยายามโชว์ความขัดแย้งนั้น ในสื่ออย่างละครเวที
ถึงจะทําได้ แต่ก็ใช้เวลามากไป
เราแสดงความรู้สึกของตัวละครได้ ในการ์ตูนช่องเดียว
แต่ถ้าจะให้ผู้ชมที่นั่งไกลๆ เห็นบนเวที
เราต้องคํานึงถึงเวลาที่ใช้ด้วย
ผมเขียนบทละครความยาวสองชั่วโมง
ที่มีตัวละครมากมายและมีอารมณ์ต่างๆ กัน
เมื่อเป็นแบบนั้นก็ต้องทําให้ทุกอย่างเรียบง่าย
ไม่อย่างนั้นแต่ละฉากจะสะเปะสะปะ
และดูไม่สมเหตุสมผลสําหรับผู้ชม
เราคงไม่ต้องมีคนเขียนบท
ถ้าเอาทุกอย่างมาจากต้นฉบับ
งานของผมคือค้นหา และเลือกส่วนที่น่าตื่นเต้นมาใช้ในละคร
ผมเองก็เป็นแฟนการ์ตูนต้นฉบับ เลยไม่ได้อยากเปลี่ยนมากเกินไป
การต้องรับหน้าที่ที่ชวนขัดใจแบบนั้น ก็คงเป็นส่วนหนึ่งของงานผมด้วย
แต่คุณก็คือคนที่เล่นบทนั้น
ถ้าไม่สบายใจ ผมจะเปลี่ยนให้
อย่าเอาใจนักแสดงเกินไปสิ
ฉันอ่านการ์ตูนเล่มแรกๆ มาแล้ว
ถ้าใส่ความรู้สึกของเจ้าหญิงซายะ เรื่องมันจะซับซ้อน
ทําให้เธอเป็นตัวละครที่แอคทีฟ ปรับโครงสร้างความขัดแย้งให้ง่ายขึ้น
ผู้ชมก็จะเห็นส่วนที่เราให้ความสําคัญได้ง่ายขึ้น
การตัดสินใจของคนเขียนบทไม่ผิดอะไร
ฉันถึงได้ยอมรับไงล่ะ
ในละครนี้ เธอไม่ต้องแสดงออกมา ว่าตัวละครนี้ซับซ้อนแค่ไหน
แต่ต้องแสดงความเป็นศัตรูกัน ของตัวละครให้เห็นง่ายๆ
นั่นแหละ พอใจหรือเปล่า
อื้ม
(โครงสร้างความขัดแย้ง โชว์ความเป็นศัตรูให้เห็นง่ายๆ)
ทําให้เรียบง่ายเหรอ
สวัสดีทุกคน
วันนี้เรามีแขกพิเศษ!
อ้อ เอ่อ สวัสดีค่ะ
นี่นักเขียนเรื่องโตเกียวเบลด อาจารย์อาบิโกะ
ฉันชื่อคิจิโจจิ มาเป็นเพื่อนเขาน่ะ
อาจารย์คิจิโจจิ ไม่เจอกันตั้งนานนะคะ
คุณอาริมะ ไม่ได้เจอกันตั้งแต่ งานเลี้ยงปิดกล้องวันนี้แบบหวาน
ดีใจที่ได้เจอเธอด้วยนะ คุณอควา
ขอบคุณครับ
อาจารย์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ
อ้อ จ้ะ
นึกแล้วเชียวว่าเขาต้องเย็นชากับฉัน
ก็นายแสดงเรื่องวันนี้แบบหวานได้ห่วยแตก
นักเขียนต้นฉบับก็ต้องไม่ชอบนายอยู่แล้ว
ก็ใช่
อาจารย์ ดีใจที่ได้เจอค่ะ
นี่ ทักทายเขาดีๆ หน่อยสิ
เวลาสบตากับคนหน้าตาดีแล้วฉันประหม่า
ฉันเข้าใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
ตามสบายนะครับ
ขอบคุณมากค่ะ
อาจารย์คิดว่ายังไงบ้างครับ
ทุกคนเป็นนักแสดงที่เก่งมาก
ฉันว่าละครต้องออกมาดีมากแน่
แน่นอนครับ ลาลาไลมีแต่นักแสดงชั้นหนึ่ง
ทุกคนคงฝึกกันหนักมาก
อาจารย์ ในละครเวทีนี่ ควรใช้คําว่า “ซ้อม” ไม่ใช่ “ฝึก” นะ
เหรอคะ ขอโทษที
ฉันไม่รู้เรื่องอะไรพวกนี้เลย
พวกเขาเก่งมาก ฉันไม่มีวันทําแบบพวกเขาได้
แต่เพราะอย่างนี้ถึงควรทําใช่ไหมนะ
ฉันควรพูดออกมาเองใช่ไหม
บทน่ะ
ยังเปลี่ยนได้ไหมคะ
ได้สิ ส่วนไหนครับ
“ส่วนไหน” เหรอ คือว่า...
ทั้งหมดเลยค่ะ
คําบรรยายโดย ณทิตา เกิดแก้ว