Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
DNIA 7 MAJA 2022 ROKU
NAJLEPSI ARTYŚCI KOMEDIOWI SPOŁECZNOŚCI LGBTQ+
SPOTKALI SIĘ W TEATRZE GRECKIM W LOS ANGELES
NA HISTORYCZNEJ NOCY KOMEDII.
STAND OUT
Artyści czerpiący z własnego doświadczenia życiowego,
by użyć go do społecznej zmiany,
są tymi, którzy potrafią zmienić świat.
DOTARCIE TU WYMAGAŁO STU LAT,
KILKA POKOLEŃ KOMIKÓW
I NIEZLICZONĄ ILOŚĆ DOWCIPÓW.
Mając 14 lat oznajmiłam mamie,
że chcę zostać komikiem, a ona na to:
„Może lepiej, żebyś po prostu umarła”.
Widzisz queerowego komika
i nie masz pojęcia, ile przeciwności losu
musiał pokonać, by zaistnieć na ekranie telewizora,
w filmie, czy nawet na Instagramie.
Jestem w tym do bani...
Dobrze wyglądam?
Kiedy zaczynałam,
nie było zbyt wielu queerowych artystów.
Prędzej słyszało się o narkotykach, niż o byciu gejem.
W tamtych czasach,
gdy ktoś mówił, że jest gejem, większość ludzi kręciła głową
lub upewniała się, czy dobrze to rozumie.
Na każdego z nas wołali z widowni: „Ciota!”
Kiedyś usłyszałem: „Żyd!”.
Ja na to: „Tak?”.
Nie byłem otwartym gejem, gdy zaczynałem w tym biznesie...
Czterdzieści lat temu. Że co?
Ludzie się tego bali.
Musieli się ukrywać, by chronić karierę,
a potem podjąć trudną decyzję.
„Ujawnię się. Nie będę już się ukrywać”.
„Wystarczy. Pora na zmiany. To musi się zmienić.
Zróbmy to”.
Ta rewolucja nie będzie pokazywana w telewizji.
Ten ruch nie dotyczy preferencji seksualnych.
Chodzi o prawo do miłości.
Nawet nie uprawiając seksu z kobietą, nadal byłabym lesbijką.
Chodziło o to, żebyśmy zostali dostrzeżeni
i że możemy być przy tym zabawni.
Choć nie byłabym szczęśliwą lesbijką.
Wiele osób przetarło nam szlaki. To trwa już od jakiegoś czasu.
Bardzo duża grupa ludzi,
którzy przekraczali swój czas i epokę.
To była niesamowita podróż.
Historie artystów komediowych queer zasługują na opowiedzenie.
Teraz jest czas, w którym można to zrobić.
Gotowi, by tworzyć historię?
POZA SCHEMATEM: REWOLUCJA KOMEDIOWA
STAND OUT - TEATR GRECKI LOS ANGELES, 7 MAJA 2022 ROKU
Robimy show
z 22 artystami LGBTQ+.
Dwadzieścia lat temu to by się nie udało.
Niesamowite.
Teraz łatwiej mi być artystą komediowym stand-up,
niż kiedykolwiek wcześniej.
Bo przez długi czas
ludzie jak ja byli wykluczani.
Bycie gejem było czymś, do czego obawiano się przyznać.
W czasach mojej młodości homofobia była powszechna.
Trzeba było uważać, co się robi, z kim rozmawia i kto o tym wie.
Tak właśnie wtedy było, prawda?
Zagrażało to twojej karierze, całemu życiu.
Hej. Geje chcą się zabawić.
Teraz każdy humor jest akceptowany.
Nie sądziłam, że się tego doczekam.
- O ile ci to pasuje. - I to jak.
- To dobrze. - Tak. Szaleństwo.
Wszyscy razem w jednym pokoju.
Co za obłęd, coś wyjątkowego.
Zanim się ujawniłam,
miałam wystąpić w Last Comic Standing.
Spytałam, czy mój coming out nie będzie problemem?
„Mój żart w telewizji krajowej
będzie o tym, że jestem lesbijką”.
Powiedzieli: „Spoko. Taka jesteś.
Nie ma powodu, by to ukrywać”.
„Super!”
Było to możliwe dzięki ludziom, którzy byli przede mną.
Ta dziewczyna została wyrzucona z kraju
z powodu jej zainteresowania ruchem feministycznym.
zrobiła tak wiele dla kobiet. Powitajmy ją gorąco.
Robin Tyler!
Czasem ludzie denerwują się tym, co opowiadam.
Nie wiem czemu,
bo to tylko prawda, ale często innych denerwuje.
Raz jeden facet wstał i był dla mnie strasznie wredny.
„Hej... Nie podoba mi się to, co mówisz”.
I starał się mnie zdenerwować.
„Hej, jesteś lesbijką?”
Ja na to: „Hej, a ty co, alternatywa?”
ROBIN, SCENA 1, UJĘCIE 1
Kiedy odkryłaś, że jesteś lesbijką?
Kiedy lekarz mnie urodził i... Znaczy urodziła mnie matka.
Lekarz dał mi klapsa, a ja mu oddałam.
I wiedziałam, że jestem lesbijką.
Mój coming out był...
W 1958 roku, gdy miałam 16 lat.
Nazwałam się „małą lesbijką z prerii”, bo pochodzę z kanadyjskich prerii.
Przeczytałam artykuł, w którym napisano,
„Jeśli jesteś kobietą i kochasz kobietę, jesteś lesbijką.
Mogą mówić, że się mylisz, ale jeśli tak czujesz, to tak jest”.
Autorki: Del Martin i Phyllis Lyon.
Pomyślałam: „Świetnie. Jestem lesbijką. Powiem wszystkim”.
Myślałam, że to jak znak zodiaku.
Powiedziałam mamie, a ona nie przyjęła tego dobrze.
Ale dzięki temu artykułowi nigdy nie czułam się winna
i nie ukrywałam się.
W ukryciu jest jak w trumnie.
Dusisz się na śmierć.
Sprowadziłam się do Nowego Jorku w '97.
Poznałam kobietę, która wyglądała jak Audrey Hepburn.
Pat Harrison.
„Zakochałam się w tobie i wyjdę za ciebie”.
Jej partner się nie ucieszył.
Ale przeżyłyśmy z Patti 55 wspólnych lat.
Staliśmy się duetem komediowym Harrison i Tyler.
Poznałyśmy się z Patti w bardzo typowy sposób.
Tak, prowadziłam ciężarówkę, a ona ją ładowała.
W tamtych czasach nasz materiał był mocno feministyczny,
ale oglądali nas głównie geje i lesbijki.
Coraz więcej osób zaczęło się ujawniać,
bo ruch pro-homoseksualny narastał na sile.
W 1969 roku wybuchły zamieszki w Stonewall.
Dla społeczności gejów to był przełom,
bo po raz pierwszy stanęliśmy w obronie własnej.
Rebelia Stonewall uważana jest
za początek walk o prawa gejów.
Stonewall to bar w Greenwich Village w Nowym Jorku.
Popularny wśród gejów.
Policja zrobiła tam nalot.
Ludzie postanowili walczyć.
Zainicjowało to szeroki ruch,
ruch polityczny wspierający jawność orientacji seksualnej.
Młodzi kontrkulturowi homoseksualiści chcieli mieć swoją rewolucję.
Queer istniał i zawsze będzie istniał w tym kraju.
Stonewall to niezwykle ważny punkt odniesienie,
ale nie tam się to zaczęło.
Już przed drugą wojną światową pojawiały się sławne osobowości.
Rae Bourbon jest tego idealnym przykładem.
Mimo pogłosek, nie róbcie afery,
Na imię mi Rae, a nie Mary.
Jeśli słyszeliście jakieś plotki z grubej rury,
Zapewniam was, że to same bzdury.
W latach 20. dużo się działo w zakresie widoczności.
„BRATKI NA PARADZIE”
Ale Wielki Kryzys, a potem druga wojna światowa,
cofnęły nas znów w epokę konserwatyzmu.
Po drugiej wojnie światowej, po Czerwonej Panice,
przyszła pora na Lawendową Panikę.
Gejów zaczęło postrzegać jako zagrożenie dla bezpieczeństwa Ameryki.
Większość stand-upów w latach 50. i 60.
to hetero mężczyźni.
Bardzo często cechą charakterystyczną ich komedii
był strach prze byciem gejem.
Mel Brooks i Carl Reiner, świetni komicy,
ale znaczna część ich materiału skupiała się na lęku i niepokoju,
że mogą być gejami.
Fascynujące jest życie osobiste
wielkich postaci historycznych.
Na przykład generał Custer.
Pedał.
Nie, mówimy o generale Custerze. Był generałem.
Byłem tam, Charlie. To pedał.
To był bardzo represyjny okres.
Ale w epoce po Stonewall widać było zmianę kulturową,
która znalazła odzwierciedlenie
w rodzajach produkowanych komedii.
Ostatnia szansa.
Jeśli w ciągu 20 minut nikt się nie zapisze,
odwołam randkę w ciemno przy grillu.
Harrison i Tyler miały epizod telewizyjny, który napisałem.
Odwołam turniej skręcania papierosów,
zejdę na dół i zrobię coś paskudnego w jacuzzi.
Były bardzo popularne,
świetna para na ekranie i poza nim.
Ale nie ujawniały się w telewizji.
Dzień dobry, aniele!
Witaj, czerwona.
Mogę zapalić?
Jejku, oczywiście.
W tamtych czasach nie akceptowano bycia gejem na scenie,
chyba że grałeś przed publicznością czysto gejowską,
gdzie wszyscy wiedzieli, że jesteś homoseksualny
i mogłeś o tym mówić.
LESBIJSKA FALA
Występowałam w hotelu Fairmont w San Francisco.
Klientela klasy średniej.
Eleganccy managerowie.
Ale jak tylko mogli w weekend zdjąć garnitury,
sala roiła się od lesbijek tańczących w kombinezonach i klapkach.
I malutkich okularkach.
To było świetne.
Nigdy nie uważałam się za typową stand-up'erkę.
Liczyły się dla mnie postacie.
Reprezentuję społeczność heteroseksualną
i udzielam pomocy społeczności homoseksualnej.
Przyniosłam Quiche Pokoju.
Prawdę mówiąc, wielu z nas w Calumet uważało,
że quiche powoduje homoseksualizm.
Prawdziwi faceci nie jedzą quiche. Nie potrafią tego przeliterować.
Myślę, że od początku kreowałam te postaci
z pragnienia zmieniania świata na lepsze.
Tu panna Ernestine Tomlin z AT&T.
Czułam, że Ernestine może zmienić świat.
Powstrzymać zapędy monopolistyczne AT&T.
i wszystko byłoby lepiej.
Nie, nie chodzi o kraj.
Nie, jesteśmy kimś więcej.
Komedia często odzwierciedla to, co przeżywamy.
I może wskazuje ci drogę,
albo daje wskazówkę co do tego, jak może być.
Na naszej ulicy mieszkają dwie śliczne damy,
w zielonym domu, z trzema psami.
Spytałam, czemu tatusia nie spotykamy.
Odpowiedziały, że są lesbijkami.
Wczoraj całowały się na pożegnanie na werandzie.
Chyba zmienię imię z Edith Ann na „lesbijka”.
Brzmi uroczo.
Nie ukrywałam się przy publiczności gejowskiej.
Nie złożyłam publicznie oświadczenia, nie było konferencji prasowej,
zresztą to i tak były lata 70.
Na coming out zaproponowali mi okładkę Time'a w 1975.
Poczułam się obrażona, myśleli, że przehandluję swoje życie
na okładkę Time'a.
„JESTEM HOMOSEKSUALISTĄ”
Chcieli napisać artykuł o gejach,
co było w porządku,
ale dla mnie było na to za wcześnie.
ROŚNIE OPÓR PRZECIW PRAWOM GEJÓW
Świat wciąż nie był za różowy.
Jezus mnie kocha
ANITA BRYANT, AKTYWISTKA ANTYGEJOWSKA
Kiedyś Anita Bryant sprzedawała sok pomarańczowy.
To przeszłość.
Jej grupa walczy w hrabstwie Dade o uchylenie ustawy,
chroniącej homoseksualistów w pracy i domach.
BRYANT VS. GEJE
Anita Bryant była... „wokalistką”.
Postanowiła narodzić się nowo,
aby wyruszyć z krucjatą przeciwko prawom gejów.
W całym kraju zaczęli sprzeciwiać się prawom gejów.
POCZĄTEK WOJNY
To niebezpieczne, by homoseksualizm byl wzorem dla naszych dzieci.
To może mieć dalekosiężny wpływ na nasze dzieci i nasz naród.
Nie ma nic złego w odrodzeniu,
ale dlaczego musiała wrócić taka sama?
Homoseksualiści nie mogą rozmnażać się biologicznie,
muszą więc werbować nasze dzieci.
Nazywam się Harvey Milk
i jestem tu, by was zwerbować!
Mam dość słuchania Anity Bryant
przekręcającej Biblię, by pasowała do jej wypaczonych poglądów.
Komedia stała się aktem oporu.
Rozśmieszaliśmy się,
a gdy się śmiali i opuszczali gardę, bum,
masz ich.
Od gejów Anitę Bryant bardziej nienawidzą tylko
melomani.
Przez Anitę Bryant
zrozumieliśmy, że musimy zorganizować się politycznie.
Humor był jego istotnym narzędziem.
GWIEZDNA NOC DLA PRAW OBYWATELSKICH, 1977
W 1977 ROKU LILY TOMLIN ZORGANIZOWAŁA BENEFIS
„GWIEZDNA NOC O PRAWA OBYWATELSKIE”.
Dziękuję.
WYDARZENIE TO ZOSTAŁO ZORGANIZOWANE...
Dziękuję wszystkim.
...W ODPOWIEDZI NA ANTYGEJOWSKĄ KRUCJATĘ ANITY BRYANT
To bardzo ciepłe przyjęcie.
Pamiętacie dawne czasy, kiedy brało się puszkę farby
i szło pod wiadukt zrobić czteroliterowe graffiti?
Nazajutrz wracałeś tam, a jakiś dorosły zmieniał to na „Buick”.
Gwiezdna Noc została ogłoszona pod hasłem praw cywilnych,
ale głównie chodziło o gejów.
Oczywiście nikt nie był wtedy gejem.
Tylko nieśmiały.
To była ogromna gejowska publiczność,
musiałam tam pojechać, bo chciałam zobaczyć Richarda Pryora.
Producent poprosił, żebym żebym zatrudniła Richarda Pryora.
Przyjaźniliśmy się, odkąd wystąpił w moim pierwszym programie.
Był moją komediową bratnią duszą,
uwielbiałam go.
Powiedziałam: „Chcecie Richarda, proszę bardzo”.
Przybyłem tu
dla praw człowieka i...
Dziękuję.
Dowiedziałem się, o co w tym tak naprawdę chodzi.
Nie dać się złapać z fiutem w ustach.
Gdy pojawił się Richard, publiczność oszalała.
A jakiś skurwiel przyszedł i ogłosił się gejem.
„Tak. Będę ssać”.
„Jestem burmistrzem tego miasta. Mam prawo ssać fiuta”.
I nikt nic nie zrobił.
Wszyscy, jak to się mówi, omijali ten temat.
Też ssałem fiuta.
W 1952 roku. Ssałem Wilburowi Harpowi.
Było pięknie.
Richard Pryor to wielka gwiazda queerowej komedii,
ale nie możemy o tym mówić.
Otwarcie mówił o wszystkich, których kochał
i o wszystkim, co robił.
Jego szczerość była niesamowita,
zwłaszcza w latach 60. i 70.
Wilbur był wspaniały, oplatał mnie udami.
Dochodziłeś raz-dwa.
A potem Richard przeszedł do...
Nie widzę tu żadnych czarnuchów.
Tylko jakąś czwórkę,
gdzieś tam rozproszonych.
Poczuł się jak na białej imprezie, nie podobało mu się to.
Ale wy, biali, świetnie się bawicie.
„Dajcie nam prawa”.
I zaczął po nich jechać.
Gdy czarnuchy płonęły w Watts,
robiliście, co chcieliście, na Hollywood Boulevard.
Gówno was to obchodziło.
Wiedziałam, że coś takiego może się wydarzyć.
To wieczór o prawach człowieka.
A ja jestem człowiekiem.
W końcu powiedział: „Pocałujcie moją czarną dupę” i wyszedł.
Zapanował chaos.
„No cóż...
Powiedział, co miał na sercu... W porządku”.
PRYOR ATAKUJE PUBLICZNOŚĆ
Komicy, jesteśmy zawsze na pierwszej linii ognia.
Ludzie myślą, że wszyscy geje są tacy sami.
To nieprawda.
To szerokie spektrum.
Są gejowscy mizoginiści.
Są homoseksualni rasiści. Trzeba się z tym liczyć.
Taka jest komedia.
To cukier, którym posypujesz lekarstwo.
Kiedy się śmiejesz,
nie walniesz w twarz tego, kto cię rozśmiesza.
Każdy komik, który wykorzystuje swoją pracę,
by walczyć z fanatyzmem i nienawiścią, które nas zniewalają,
jest aktywistą.
Nikt wcześniej nie ujawniał się w komedii.
Patti mnie namawiała, ale nie wiedziałam, jak to zrobić.
Nie miałam na kim się wzorować, musiałam sama to wykombinować.
Nasz kolejny gość wydał nowy album, Zawsze druhna, nigdy pan młody.
Powitajmy Robin Tyler!
Pojawiłam się w programie Norma Crosby'ego jako lesbijka.
Pierwsza w telewizji.
Akcja „parzyste i nieparzyste” nie wypaliła, prawda?
Parzyste i nieparzyste. Geje w poniedziałek, hetero we wtorek.
Po co to?
Szłam ulicą z gejem, Terrym. Bardzo dumny.
Podszedł do nas facet,
„Wiem, kim jesteś. Homoseksualistą.
Powinni was wszystkich zabrać
i wywieźć na jakąś wyspę”.
„Już to zrobili, złotko. To Manhattan”.
Potem zażartowałam, że Anita Bryant jest dla chrześcijaństwa
jak malowanie po cyferkach dla sztuki.
Gazety pisały później,
że lesbijka Robin Tyler wzięła się za Anitę Bryant.
I... straciłyśmy kontrakt z telewizją.
To był dla nas cios. Miałyśmy świetne momenty
i zdarzały się wspaniale rzeczy.
Ale to zabolało.
Kara za odwagę.
Poślij dzisiejszej nocy buziaka
I wskaż mi jutro
Musiałyśmy to zrobić...
To wymagało odwagi i zaangażowania.
Bo każde słowo to kula.
Jesteś naładowaną bronią i wszystko, co mówisz, może trafić w cel.
Ale nie chcieli tego słuchać.
Takie było ryzyko.
My... Dlatego nie było coming outów w cholernych latach 70 . i 80.
Bo zawsze było to ryzyko.
DOŚĆ CISZY!
Każdy ruch do przodu wywołuje opór.
Wiedziałam, że nie mogę przestać walczyć.
Tak właśnie powiedziałam Patti.
Komedia może przekazać to, czego inaczej ludzie nie chcą słuchać.
Boisz się tego, czego nie znasz.
Gdy tylko zaczęliśmy się ujawniać,
nagle ludzie uświadamiali sobie, że to może być ich syn czy kuzyn.
I już się nie śmiali.
KONIEC DYSKRYMINACJI
Nie kieruje nami pragnienie władzy.
Chodzi o potęgą miłości.
To daje nam siłę.
Musimy być wolni. Będziemy wolni.
Będziemy wolni. Bo jesteśmy wszędzie!
JESTEŚMY WSZĘDZIE
Musisz poprawić sytuację ludzi na poziomie podstawowym,
by każdy miał równe szanse na dotarcie do celu,
na to, jak chce spędzić swoje życie.
Takie mam podejście do komedii.
To mogło mieć wpływ.
Kiedyś nikt nie mówił, że jest gejem.
A oto te dwie kobiety,
uznane artystki,
obie dążyły do zmiany
na różne sposoby,
w latach 70.!
Jest wyjątkowa dla mnie osoba, Jane Wagner,
której talent przyczynił się do tego, co robię
najbardziej na świecie
i z którą dzielę ten zaszczyt.
To odwaga i szczerości wobec siebie.
W otwartym mówieniu prawdy.
W latach 70. homoseksualiści ruszyli naprzód.
Mieliśmy nadzieję, że kolejni artyści pójdą w te ślady.
Oddaję głos komuś wyjątkowemu.
W jednej chwili mam ochotę na banana
Zaraz potem na sałatkę krabową
Śmiało, wyoutujcie mnie!
Sandra Bernhard.
Byłem fanką Lily Tomlin,
odkąd pierwszy raz zobaczyłam ją w Laugh-In.
Była jak objawienie.
Każdy musi mieć swoje wzorce.
To ważne.
To, co łączy nas z innymi gejowskimi artystami
to wielka moc.
A Sandra była po prostu...
Wszystko, co robiła, zawsze chciałam być taka jak ona.
Komedia jest jak balsam.
„Ukoję cię, uwolnię cię od twoich lęków
i więzów, które sam sobie nakładasz”.
Niektórzy z was też muszą się dziś ujawnić.
Większość ludzi znało Sandrę Bernhard,
bo grała w Królu komedii Martina Scorsese
z Robertem De Niro.
Stała się jeszcze bardziej znana po występie u Davida Lettermana.
Jej pojawienie się w programie to było coś.
- Zanim skończymy... - Pokazać, jak urodzę dziecko?
Przestań. Nie chcemy...
Uważam mój program za rozrywkowy,
bo zawiera elementy performance.
To jak powrót do lat 70.
Telewizyjne programy rozrywkowe
stanowiły podstawę amerykańskiej rozrywki w ogóle.
Będę tam.
Były jak kalejdoskop.
Mnóstwo aktorów, piosenki i kostiumy.
Dla queerowych dzieciaków lat 70.
to był świat marzeń.
W dzieciństwie to była ważna część mojego życia.
„To właśnie chcę robić”.
Kochałem Flipa Wilsona. Występował w programie.
Geraldine była wspaniała.
Już dawno cię skasowałam.
Nie był tylko facetem w sukience.
To Geraldine była bardzo zabawna.
Uwielbiam te programy,
pisałem je dla miliona różnych osób.
Wzięłam udział w $1.98 Beauty Contest,
I wygrałam.
Myślałem, że to Kris Kristofferson...
Oglądali te programy
i może zobaczyli się w piosenkach,
w przebraniach, jako aktorzy.
Pół wieku temu!
Roiło się tam od zarówno ukrytych, jak i jawnych queerdo.
Wszystkie możliwe osobowości queer,
w latach 60. i 70.
Bo tylko tam mogli się publicznie pojawić...
Pycha.
W 1984 roku poznałam Johna Boscovicha,
zaczęliśmy razem pisać i pracować nad piosenkami,
łącząc muzykę popularną komedię i narrację.
To był mój program Without You I'm Nothing.
Pierwszy dzień w pracy i pierwsza randka z szefem,
a on zabiera mnie na nieziemską wycieczkę po San Francisco.
Sandra Bernhard połączyła storytelling, piosenki i przepych.
Stuprocentowa queerowa wrażliwość,
zupełnie inny sposób przekazu komediowego.
Zaczynamy na Lombard Street, krętej uliczki,
ale dla mnie wszystko było proste.
Próbowaliśmy być zabawni,
zrobić coś mądrego, szalonego
i wywrotowego.
Without You I'm Nothing nie omijało kwestii politycznych,
to był początek ery Reagana,
konserwatywnego Republikanina religijnej prawicy.
Religijna Ameryka budzi się,
w samą porę dla dobra kraju,
Wszystko się zmieniało.
Doświadczaliśmy
wyzwolenia seksualnego i wyzwolenia homoseksualnego,
a jednocześnie byliśmy za to karani.
Myślę o pastorach za kazalnicą,
prowadzących normalne życie hetero,
nawróconych homoseksualistów.
W obliczu Ewangelii Jezusa Chrystusa
narodzili się na nowo i zmienili się.
Myślałam: „Skąd te prześladowania?
Dlaczego chcemy coś innym odbierać?”
Czemu nasze rozczarowania i traumy muszą hamować innych?”
„WIĘKSZOŚĆ” KONTRA GEJE
Ruch wyzwolenia gejów opiera się na idei
„Chcę mieć możliwość ekspresji mojej seksualności”.
Mamy gejowską kulturę, która jest głośna i dumna,
ale klimat polityczny dla gejów w latach 80.
bardzo zmienił ten ton.
Dostaliśmy po głowie,
musieliśmy zmienić podejście do kwestii polityki.
Od Christopher Street do Castro.
Od nocy w Stonewall do śmierci Judy Garland.
Od Little Richarda do Liberace.
To niezaprzeczalny rytm.
Żyjemy w trudnych czasach.
AIDS zaczęło zbierać żniwo.
I myślę, że było dużo aktywizmu,
w odpowiedzi na republikańską administrację,
usiłującą stłumić wszystkie problemy społeczne.
To była kolejna fala,
musieliśmy wcisnąć gaz do dechy.
Jest coś...
Ta staromodna religia...
...o co chcę cię spytać
... ta staromodna konstytucja.
Musisz o czymś wiedzieć
93% Amerykanów uważa,
że homoseksualizm to nieakceptowanym styl życia.
...Masz odpowiedzi
Odpowiedzi można znaleźć w Słowie Bożym.
Powiedz mi...
Reagan był okropny.
Było ciężko, ale Sandra była odważna.
Dzika kobieta wytykająca hipokryzję.
Jerry Falwell próbuje walczyć z funkiem
i każe nam z nim walczyć.
Jerry Falwell ulegnie funkowi.
Fajnie było to oglądać, robiło to wrażenie.
Nie pokonasz funku.
Funk walczy z faszyzmem, rasizmem, seksizmem, homofobią.
To było jak okrzyk wojenny, zakładanie stroju wojownika.
„Ruszamy na bitwę
i przebijemy się”.
Nie unikniecie funku, niewdzięczni skurwiele!
Przekraczała granice w kwestii seksualności
i przyciągała do siebie ludzi.
Na mój show przychodziło wiele wspaniałych osób,
jak Mary Tyler Moore, Keith Haring i Madonna.
Gdzie ona jest? Madonna?
Madonna? Ujawnij się!
Kultura queer dzieli się na przed Sandrą Bernhard i Madonną
u Davida Lettermana, i potem.
- Co porabiasz? - Kręcimy się w barze Kava albo MK.
- W drodze do Cubby... - Hole.
Przysięgam na Boga, zamieniłem się w kupkę kurzu na podłodze.
Co to ma być?
Rozmawiały o Cubbyhole, lesbijskim barze w Nowym Jorku.
Czas przyznać się i być szczerym.
Kiedy tylko będziesz gotowa.
- Bądź szczera. - Nie znoszę tego.
Nie znoszę takich rzeczy.
- Dobra, tak. Spałam z Seanem! - Zamknij się!
- Był okropny! - Dobra.
Łżesz!
- Posłuchaj... - Ty byłaś dużo lepsza!
Madonna i Sandra, dwie popularne
i wpływowe kobiety, które otwarcie ze sobą flirtowały.
To było bardzo pozytywne dla społeczności queer.
W tych mrocznych czasach.
Sytuacja polityczna była trudna.
a jednak zdarzały się takie chwile,
kiedy dostrzegaliśmy, co może nadejść.
Dziś wieczorem będziemy rozmawiać o seksualności
i dobrze się bawić, trzymając się za ręce.
Mężczyźni, kobiety, ludzie.
Lata 80. mnie nie straumatyzowały.
Dzięki Bogu nie przeżyłam traumy.
Miałam szczęście,
w przeciwieństwie do innych.
Kocham was. Dziękuję za przyjście.
Sandra łączyła teatr, muzykę i komedię
i to zawsze mnie pociągało.
Obserwując artystów jak Sandra Bernhard,
pomyślałem, że mogę dodać muzykę do stand-upu...
...korzystając z mojego talentu muzycznego.
Komedia jest subiektywna. Kiedy dodasz muzykę,
„nie jestem totalnym bufonem”.
Jestem bufonem w peruce.
Jak się macie, gnojki?
Uwielbiam stand-up.
Problem w tym, że opiera się na wiarygodności.
A ja tak błyskawicznie zdobyłam sławę i pieniądze,
że identyfikuję się tylko z bogaczami.
Biedni ludzie? Nawet was nie znam.
Tę piosenkę...
Dedykuję ją wszystkim bogaczom.
Hej, bogaci
Piękni, bogaci ludzie
Nie wkurza was Parkowanie wielkich jachtów?
Hej, bogaci...
Queerness to świat, w którym ważna jest relacja z mentorem.
O tym, kim jesteśmy, dowiadujemy się od ludzi, którzy karmią nasze dusze.
Chodzi o społeczność.
Cześć, przystojniaku!
Cudownie cię widzieć.
- Stęskniłem się. - O rany. Niezłe wąsy.
Gejowscy komicy się kumplują
i w większości świetnie się dogadujemy, kochamy się.
Będziemy sobie żartować,
przygadywać sobie.
Ale się kochamy.
Jest koleżeństwo, scena, rodzina.
Scott Thompson.
Na studiach widziałem Scotta Thompsona z Kids in the Hall
w występie u Conana O'Briena i to było niesamowite.
Jawnie się ujawnił jako homoseksualista
i mówił o gejowskim seksie.
Chyba się jeszcze nie znamy.
Oczywiście. Poznaj Randy'ego i Ralpha.
- Randy i Ralph! - Jak się macie?
A może Ralph i...
Noszą różne kapelusze, żeby ich odróżnić.
- Tak. - Ale czasem są niegrzeczni!
Gdy byłem młody, w telewizji było trzech mężczyzn,
którzy byli gejami, ale im na to nie pozwalano.
Rip Taylor.
Patrzcie. Niedobrana para.
Charles Nelson Reilly.
Twoje rządy dobiegły końca. Kobiety zwracają się do mnie.
Paul Lynde.
Prawda czy fałsz? Krzysztof Kolumb lubił nosić długie gatki i pończochy.
Niełatwo zatrudnić ekipę na pół roku.
Geje byli akceptowani, o ile byli... zabawni.
To byli szaleni, zabawni faceci,
taki był wtedy humor.
Decydując się na komedię, nie chciałem się ukrywać.
Zacząłem pracować w biznesie komediowym
i pomyślałem, że zajmę się stand-upem.
Ale szybko odkryłem, że to niemożliwe.
Gdy pierwszy raz wyszedłem na scenę w latach 80.,
komik, który mnie przedstawił,
powiedział publiczności, że zrobiłem mu loda.
Nazwał mnie pedałem i wyprowadził na scenę.
Publiczność mnie znienawidziła.
Tak było za każdym razem.
A ja się ujawniłem.
To było bardzo trudne.
Postanowiłem tworzyć postacie,
by w jakiś sposób... ominąć ten świat.
The Kids in the Hall cechowała queerowa wrażliwość.
Sam fakt mężczyzn ubierających się w suknie i dobrze wyglądających,
był bardzo transgresywny.
Pani Francesco Fiore, bije pani męża?
Co?
Nie!
Może.
Tak! Ale trudno go nie uderzyć.
Scott Thompson nawet nie pomyślał,
że nie wolno mu mówić tego, co mówił.
Właśnie zerwałem z chłopakiem.
Myślę, że mnie zdradzał.
Przezywał mnie „Następny!”.
Z Buddym Cole'em przejęliśmy stereotyp zniewieściałego geja
i odwróciliśmy go.
To nie on był obiektem żartów,
ale wy.
Mam teraz bar dla gejów, nie muszę się już ukrywać.
Jestem szanowanym radnym miasta.
Innym ważnym powodem,
który odróżnia Buddiego Cole od wcześniejszych postaci
jest jego jawna seksualność.
Gejom nie wolno było mówić o seksie,
W przypadku Buddiego Cole'a widać było, że to robi.
Pomyślałem, że życie może się zmienić,
tak jak i społeczeństwo.
Pod koniec lat 70.
pojawił się ruch, który wspierał homoseksualistów
w społeczeństwie i w telewizji.
W kinie, w popkulturze.
Jak San Francisco, disco.
Młodzieńcze, jest miejsce Dokąd możesz pójść
Młodzieńcze...
Uznano typ gejowskich artystów
i stali się oni popularni.
...Tyle sposobów na dobrą zabawę
Jesteśmy wszędzie!
Fajnie jest zostać w Y...
A potem uderzył AIDS.
Tajemnicza choroba zwana „dżumą gejów”
Zupełnie nowa epidemia w historii medycyny amerykańskiej.
Cofnęliśmy się o 30, 40 lat.
Natychmiast, prawie z dnia na dzień.
Homoseksualizm uznano za coś plugawego.
AIDS LECZY CIOTY
Musicie wiedzieć, że za rządów Reagana
odbyła się konferencja prasowa, na której po raz pierwszy omawiano AIDS.
Wszyscy się śmiali.
BIAŁY DOM
Czy ktoś w Białym Domu wie o tej epidemii?
Znanej jako „dżumą gejów”.
To poważna sprawa.
Umiera co trzeci chory.
Czy prezydent jest tego świadom?
Nie mam tego. Czy ty...?
Też nie masz, dobrze to słyszeć, Larry.
Czy Biały Dom traktuje to jak żart?
Potrafię żartować z każdej grupy i ze wszystkiego.
Ale nie, jeśli źródłem jest nienawiść.
NOWOTWÓR HOMOSEKSUALISTÓW
Nie żartuje się z AIDS, gdy umierają ludzie.
LICZBA ZGONÓW NA AIDS PRZEKRACZA 100 000
To były czasy, gdy komedia akceptowała homofobię.
Jeśli mi nie wierzycie, otwórzcie Spotify
i wpiszcie „Eddie Murphy - Pedały”.
Pedałom nie wolno gapić się na mój tyłek na scenie.
Wyobraź sobie, że jesteś gejem, fanem Eddiego Murphy'ego i to słyszysz.
Przeraża mnie to, bo laski się z nimi zadają.
Idą z przyjacielem gejem do klubu, bawią się, może mały buziak...
i wracają z AIDSem na ustach.
Do swojego męża. Pięć lat później:
„Ma pan AIDS, panie Johnson”. „AIDS?
Nie jestem homoseksualistą”.
„Pewnie, że pan nie jest”.
Sam Kinison wystąpił w Dangerfields
i opowiedział ten żart, w którym powiedział...
Kilku pedałów przeleciało małpy.
Z nudów, ich własne zadki im nie wystarczały.
A teraz przez to mamy wszyscy nosić gumki.
Pamiętam, byłem tam wtedy jako 16-latek.
I nikt nie wychodził zniesmaczony.
„To nie komedia”.
Histerycznie się śmiali.
Jak AIDS w końcu obrośnie cały nasz kraj jak pleśń,
20 milionów ciot będzie biegać w kółko,
pytając: „Skąd to się wzięło?”
„Jak mogę to złapać?”
To bardzo proste. Wyjaśnię wam.
Jeśli codziennie chodzisz z gównem na fiucie,
na pewno coś złapiesz, wiecie o co mi chodzi?
Było ciężko. Bałem się ujawnić.
Nie chodziło o to, kiedy to zrobić, ale że nigdy się nie odważę.
Nie ujawniłem się na scenie.
Byłem gejem w życiu, na scenie nie.
Nie miałem... odwagi.
Myślałem, że to mi zaszkodzi.
Pracowałem w klubie Comedy You w The Village.
Nagle na scenie pojawił się Bob Smith.
To było ważne, bo w latach 80. było niewielu
jawnie homoseksualnych komików.
Pochodzę z bardzo konserwatywnej rodziny.
Nie było łatwo powiedzieć im, że jestem gejem.
W Święto Dziękczynienia wygłosiłem przygotowane oświadczenie.
„Mamo, podasz, proszę, sos homoseksualiście?”
Podała go mojemu ojcu.
Nie było żadnych gejowskich gwiazd.
Bob Smith, po raz pierwszy,
wystąpił w The Tonight Show jako jawny gej.
Nie rozumiałem wtedy,
że to był pewnego rodzaju ślepy zaułek.
Agenci nie wiedzieli, co z nim zrobić.
Żadnych ról. Nie było dla takich osób miejsca.
Czemu nie weźmiesz mnie całego?
No dobra.
- Nic na to nie poradzę. - Świetny występ.
- Dziękuję. - Dzięki.
Przez pierwsze kilka lat nie wiedziałem, że Todd jest gejem,
a występowaliśmy razem.
Jego coming out był inny niż mój.
Miał już wtedy ugruntowaną pozycję jako ukochany, przezabawny
znany, stand-upowy komik.
Z Miasta Braterskiej Miłości, powitajcie Todda Glassa!
Panie i panowie, Todd Glass.
Dzisiejszy monolog, pan Todd Glass!
Myślałem, że tego nie zrobię.
Nigdy.
Aż dostałem ataku serca.
W Largo po występie.
Sarah Silverman & Friends. Było tam wielu innych komików.
Nie mogłem złapać oddechu.
Nie wiedziałem, o co chodzi.
W końcu wezwano karetkę.
Ładują mnie do niej, a ja krzyczę do Sarah:
„Zadzwoń do mojej dziewczyny!”
Bo wiedziała, że jestem gejem.
„Zadzwoń do mojej dziewczyny”.
Jakie to żałosne. W takiej chwili?
„Ten gość ma chyba zawał. I jest też gejem”.
W szpitalu,
mój... chłopak
przyszedł mnie odwiedzić...
I przyniósł mi kwiaty.
I...
To było bardzo słodkie, myślę, że zerwał je po drodze,
jakieś dzikie kwiatki.
I wsunął mi je pod poduszkę.
Pomyślałem...
Byłem zdruzgotany,
że tak wygląda nasze życie.
Zdecydowałem,
że jak wyjdę ze szpitala, coś z tym zrobię.
Powitajcie aktora i komika, Todda Glassa!
Dzięki coming outowi mój stand-up stał się lepszy.
Ludzie współczuli mi,
że musiałem wymyślać te wszystkie historie o dziewczynie.
Nie wymyślałem historii. Zmieniałem je.
Bo związki, to po prostu związki.
Dlatego jak widzę komików:
„Kobiety to, kobiety tamto”,
„Faceci tak samo. Tylko się z nimi nie umawiacie”.
Myślicie, że jak para gejów musi wyjść o 7.30,
to obaj siedzą w samochodzie o tej godzinie?
Przez długi czas nie mieliśmy wzorców.
Musieliśmy sami wszystko rozgryzać.
Jestem z ciebie dumny. Świetnie ci poszło. Gratulacje!
Komicy geje nie mogli patrzeć
na białych komików hetero jak na Gwiazdę Polarną.
Jak się masz, Guy?
Świetnie wyglądasz. Co u ciebie?
Właśnie wróciłem z Palm Springs.
Palm Springs to utopijna społeczność,
która wyobraża sobie, jaki byłby świat wspólnoty gejów i republikanów.
Przez kilka lat stand-upu
widziałem jak moi znajomi hetero dostawali wsparcie
i wskazówki od swoich poprzedników.
I dotarło do mnie, że ja nie mam takich osób.
Nie ma ich, bo nie robią stand-upu.
Nie istnieją, bo się ukrywają, bo się mnie boją
i wielu z nich zmarło na AIDS,
bo rząd nic z tym nie zrobił.
Podziwiałem wiele kobiet-komików,
jak Sandra Bernhard i inne,
które wtedy występowały.
Nie znam nawet jednego przykładu w ciągu... kilkunastu lat przede mną,
kiedy widziałem występ innego geja.
Kobiety queer miały większy wpływ.
Jestem queer.
Tak lubię się identyfikować,
co oznacza, że nie obchodzi mnie, kim jesteś.
Chcę, tylko żebyś mnie chciał.
Dorastałam w San Francisco i mój punkt widzenia jako komika
ukształtowała różnorodność tego miasta.
Mieliśmy długą tradycję bohaterów kontrkultury.
Mieliśmy długą tradycję feminizmu.
Gejowskich artystów,
a komedie queer były tego ważnym elementem.
W Josie's Juice Joint występowali gejowscy komicy,
było też dużo pokazów drag.
Artystów jak Lypskina, łączących sztukę, stand-up i drag.
Mieszaliśmy politykę, aktywizm, punk rocka.
Twój queerness cię nie hamował,
można było osiągnąć sukces.
Możesz być gejem i zostać gwiazdą w San Francisco.
W 1990 roku szło mi całkiem nieźle w stand-upie.
Będę sławna. Dobrze mi idzie.
Mam własny program telewizyjny.
Nazywa się All American Girl i jest... Dziękuję.
Chciałam, by był to Margaret Cho Show,
bo jestem cholerną egocentryczką.
Mieli własne sugestie. Wschód Spotyka Zachód.
Wok na Wild Side.
W-o-k, wok.
Wściekłam się. „Pieprzcie się. Nazwiemy go Chinki”.
Ale program o ósmej w telewizji
to zupełnie co innego.
Tych użyłam na imprezę powitalną.
Jesteś debiutantką?
Nie, lesbijką.
Nie zrozumieli. Nie chodziło tylko o moją azjatyckość.
Byłam kobietą. Waliłam prosto z mostu.
Byłem queer. To było za dużo.
Chcieli czegoś, co mogliby zrozumieć,
a nie obcesowej laski, która lubi kobiety.
„Słuchaj, jest problem”.
„Sieć ma z tobą problem”.
Więc mój występ w telewizji został odrzucony.
ABC ODRZUCA „ALL-AMERICAN GIRLS” CHO
Artystom queer w telewizji stawia się dziwne warunki.
Możesz się ujawnić,
ale nie rób tego za jawnie.
Wspaniale, że jesteś gejem, byle nie za bardzo.
Jak „Nie pytaj, nie mów”.
Jestem tu dziś, by omówić trudne wyzwanie,
które spotkało się z ogromnym rozgłosem
i debatą publiczną i prywatną.
Polityka naszego kraju wobec homoseksualistów w wojsku.
Jesteśmy tu, jesteśmy queer...
W kraju czuło się, że jest coraz gorzej,
panowała taka jakby punkowa wrażliwość,
pilna potrzeba chwili obecnej.
Jesteśmy queer. Jesteśmy feministkami. Nie zadzieraj z nami.
Nie mamy czasu na stopniowy postęp.
Musisz tylko zacząć walczyć.
CISZA = ŚMIERĆ
Kryzys AIDS rozbudził aktywizm w ludziach
którzy mówili:
„Nie mogę już milczeć”.
Kwestia życia lub śmierci.
Moi ulubieni aktywiści z lat 80. to grupa ACT UP.
Mieli świetny slogan „ „Milczenie równa się śmierć”.
„Jeśli nie będziemy rozmawiać o AIDS, umrzemy na niego”.
Zaadoptowałam to hasło dla siebie.
„Milczenie równa się nieistnienie”.
W komedii queer
radzimy sobie z traumą.
Traumą w postaci homofobii, traumą w postaci rasizmu,
traumą w postaci seksizmu
i traumą w postaci braku akceptacji przez społeczeństwo.
Po tym, jak nie zostałam gwiazdą telewizji,
powrót do stand-upu był naturalnym krokiem.
Chciałam znaleźć publiczność. Chciałam znaleźć swoją grupę.
Musiałam zrobić to po swojemu.
Margaret Cho!
Udało mi się stworzyć własne programy komediowe
i nagrywać je dla telewizji, nie martwiąc się o to,
co powiedziałam. Mogłam robić, co chcę.
Też przez to przeszłam. „Jestem homo?”
„Jestem hetero?”
Zrozumiałem, że jestem po prostu zdzirą.
Podczas jej występu
po raz pierwszy zobaczyłem, jak ktoś dyskutuje o tożsamości queer,
bez obrażania jej.
Podoba mi się słowo „ciota”,
bo opisuje kogoś mojego pokroju.
„Geje istnieją,
są prawdziwi i są też niesamowici”.
Rany, nie wiedziałem, że tak można.
Kochamy tylko trzy rzeczy. Tyłki, Judy Garland i Margaret Cho.
To było coś dla nas o nas,
co zapoczątkowało falę komedii alternatywnej.
Różnorodność artystów.
Bardziej zróżnicowana grupa komików,
którzy brzmią i wyglądają inaczej.
Pamiętam, jak po raz pierwszy usłyszałem stand-up Margaret.
Na coś takiego nie zgadzano się, gdy robiłem pierwsze kroki w tej branży.
To było swawolne, sprośne. Po prostu,
miała to wszystko gdzieś.
Wielu z nas czuło, że nie pasujemy do tradycyjnych przestrzeni.
Wiele razy inni komicy radzili mi przed występem:
„Nie mów o seksie”.
Zawsze, gdy mówisz o seksie, nawet o randkach,
przypominasz im o tym, jak to robisz.
Nawet jeśli to nie żart o seksie analnym, o tym właśnie pomyślą.
To ich zniesmaczy.
Gdy tylko nadarzyła się okazja,
chciałem mówić właśnie o tym, co inni woleli trzymać w ukryciu.
Mój chłopak to moja bratnia dusza.
Jest biały, ale często w nocy
ma w sobie azjatyckie DNA.
Heja!
Tak! Nienawidzi tego żartu.
Ale jest na dole, nie ma wyjścia.
W tamtych czasach komedia queer była swego rodzaju pocieszeniem.
Dla mnie bardzo ważne jest,
by widownia queen miała swój głos. który przyniesie im
nadzieję i radość.
To afirmacja życia.
Jakby mnie nie widziała.
Przepraszam.
Jestem największą gigantką na świecie.
- Przepraszam. - Żartuję.
W porządku.
Idealnie.
Chwila. Odłożę to.
- Co jest... - Kurwa.
- Nie chcę tego w kieszeni. - Wezmę to.
Cześć.
Zawsze wiedziałam, że chcę być artystką, ale nie wiedziałam jak.
Byłam taka wysoka, niezręczna i gejowska.
Widziałam kobiety
jak Joan Rivers, Moms Mabley,
Zuchwałe, szczere
i przekomiczne.
Pomyślałam, że to właśnie chcę robić.
Chciałam być komiczką, która przy okazji jest lesbijką
i tak się właśnie zawsze czułam.
Ludzie o tym wiedzieli,
ale nie miałam skeczy o tym, że jestem lesbijką.
Uwielbiam wkurzać swoją mamę. Zrobiłam jej to.
Jeśli chcecie wkurzyć matkę, zróbcie tak.
Jak będziecie mijać klub ze striptizem,
zaparkujcie, mówiąc: „Zaraz wracam”.
„Muszę tylko wbiec i odebrać czek”.
Jakbyś tam pracowała!
Powiedziałam to w Atlancie a ktoś krzyknął:
„Płacą nam w gotówce”.
Widziałam, jak nas szufladkowano.
Występy tylko dla określonej publiczności,
trudno było znaleźć pracę.
Jestem Suzanne Westenhoefer, słynna lesbijska komiczka.
Na początku występowałam w klubach komediowych w Nowym Jorku.
W latach 90. jeśli przyznałeś się,
że jesteś lesbijką lub gejem, to był koniec twojej kariery.
Wielu innych komików radziło mi przestać o tym mówić.
„Daleko tak nie zajdziesz”.
„Możesz zrobić karierę, a tak już nigdy cię nie zaproszą”.
Występowałam z treścią gejowską w Nowym Jorku.
W wielu klubach, poza jednym.
Nie chcę wymieniać nazwy.
Comic Strip!
Ciekawa sprawa. Byłam na castingach trzy razy.
Świetnie mi poszło, a ta gnida manager
podchodzi do mnie i mówi: „Byłaś świetna, ale nic z tego.
Przygotowujemy ludzi do telewizji,
a w telewizji nigdy nie będzie lesbijek”.
Zdawałam sobie sprawę, że to mnie ogranicza.
Myślę, że homofobia objawiała się w tym, że nie dostawałam rzeczy,
o których istnieniu nawet nie wiedziałam.
Nie dostawałam ofert jak inni komicy.
„Żadnych lesbijek w telewizji?”
„A co z Wimbledonem?”
Nie zapraszano mnie na castingi.
Kiedyś usłyszałam: „Jesteś otwarcie gejowską artystką?”
„Mówisz tylko o tym?”
„Nie tylko. Ale to jak bycie Czarnym.
Jesteś Czarny na scenie, czy o tym mówisz, czy nie”.
Usłyszałam: „Dziękujemy. Zabierzcie ją”.
I to zawsze...
mnie dobijało.
Owszem, zdarzało mi się płakać,
próbując powstrzymać spływanie tuszu do rzęs.
Tak było. To było bolesne.
Wciąż panowała nienawiść, bigoteria,
było tyle do zrobienia.
Kiedy ktoś ci powie: „Sama wybrałaś bycie lesbijką”,
odpowiedz: „Nie wybrałam tego.
Zostałam wybrana”.
Twierdzenie, że związki jednopłciowe
muszą mieć równy status,
jest absurdalne.
Musimy powstrzymać homoseksualizm,
który przejmuje nasze miasto, nasze szkoły.
Gejowskie lata 90. nie były takie gejowskie.
Mieliśmy ustawę „Nie pytaj, nie mów”.
I ustawę o obronie małżeństwa,
definiującą małżeństwo jako związek mężczyzny z kobietą.
Chodzi też o dzieci.
Geje chcą adoptować dzieci.
Jeśli będą mogli brać ślub, jeśli na to pozwolimy,
czy kobiety i mężczyźni staną się wymienni jako rodzice?
To niemoralne.
Niezdrowe i destrukcyjne.
Szaleństwo.
Bracia Menendez. Ich rodzice oglądali telewizję,
jedząc lody, a oni ich zastrzelili.
I wolno im mieć żony! Ożenili się więzieniu!
A mi tego nie wolno.
Jerry Sandusky. Pedofil.
Ma więcej praw niż ja.
Mary Kay Letourneau, wyszła za swojego ucznia
i urodziła mu dziecko.
Doprowadzało mnie to do szału,
wszystko się zmieniło.
A gdy sama urodziłam dziecko, miałam dość.
Ujawniłam się jako rodzic gej.
Każdy komik mówi o rodzinie.
Ja też będę mówić o mojej.
Jestem lesbijką i mam dzieci,
opowiem wam nieco o tym.
Urodziłam dzieci z byłą partnerką, Wendy.
To nie jest jej prawdziwe imię. Nie chce by była zidentyfikowana.
Mam mówić o niej Wendy. Naprawdę nazywa się Sharon. Więc...
Co przekazujesz swoim dzieciom,
jeśli nie odnosisz się z dumą
i uwielbieniem dla własnej rodziny, którą stworzyłeś?
To był anonimowy dawca spermy. Siedzi tu.
Dzięki za przyjście.
Dzieci nie mogą się doczekać jutrzejszego spotkania.
Gdy mówiłam o rodzinie i dzieciach,
wiedziałam, że ryzykuję karierę.
Ale nie mogłam tego zrobić inaczej.
Nie mogłabym patrzeć synowi w twarz.
„Nie mówimy o tym”.
„Powinniśmy się wstydzić”.
„Nie jesteśmy tacy sami”.
Nie mogłam.
Uwielbiam Judy Gold.
W jednym z nagrań usłyszałem, jak mówiła, że ma dziecko.
„Rany, ona ma żonę i dziecko.
Jest lesbijką. Ale ma rodzinę”.
To był szok.
A potem to było normalne,
sprawy rodzinne, nie „gejowskie sprawy rodzinne”.
Witajcie!
Witajcie, queers!
Kocham was!
Komedia daje ludziom szansę
spojrzeć na świat cudzymi oczyma.
A dobry komik rozbawi cię i da ci do myślenia
i może nawet... zmienisz zdanie.
Judy jako jawna lesbijka nie miała wiele opcji występów.
Zobaczyłem ją jako producentkę w programie Rosie O'Donnell Show.
Mam mało pracowników. Chodź po syna. Proszę.
Kiedy pracowałam nad Rosie O'Donnell Show, myślałem, że to fenomen.
Wszyscy ją oglądali. Była na wszystkich okładkach.
Myślałam sobie: „Gdybyście wiedzieli, że wszyscy jesteśmy tam gejami”.
„Jesteśmy gejami, którzy wystawiają dla was przedstawienie”.
Kiedy podpisywałam z Warner Bros. umowę na talk show,
powiedziałam im.
Wydawali miliony dolarów
na promocję programu, powinni byli wiedzieć.
Powiedziałam im: „Na wszelki wypadek, chcę, żebyście wiedzieli”.
Inaczej nie wyaoutowałabym się nigdy, nie wyobrażałam sobie tego.
Mój program wystartował w '96 roku.
Przed Will i Grace , przed coming outem Ellen.
Kiedy Ellen chciała się ujawnić,
myślałam, że zrujnuje tym swoją karierę.
„Zrobisz to?” „Tak”.
„Wow. Denerwujesz się? Boisz się?” „Trochę”.
Nie wiem, jak to wyciekło,
bo staraliśmy się odkrywać to stopniowo,
tak by stopniowo zmieniać nastawienie ludzi.
Mieliśmy dowiedzieć się, że postać jest Libanką i...
- Libanką. - Tak.
Powiedziała, że postara sie
przedstawić swoją postać jako Libankę,
a ja się zgodziłam.
Rozmawialiśmy o żartach wokół tego.
„Mogę powiedzieć, że lubię baba ghanoush i Caseya Kasema”.
- Jestem fanką Caseya Kasema. - Dalej, dziewczyno.
Może jestem Libanką.
- Może. - Też mogę być Libanką.
Nie wiedziałam.
No wiesz... to smutne,
bo czasem wyczuwam, że możesz być Libanka.
Nie chciałam zostawić jej bez wsparcia,
chciałam, żeby je poczuła.
Jak w piosence Tori Amos. „Twoja mama zjawia się w paskudnej kiecce,
twoja kolej, by zająć moje miejsce”.
„Wszyscy na ciebie patrzą. Weź mnie za rękę”.
Tak to właśnie czułam. „Nie pozwolę ci tam tak stać.
Weź mnie za rękę, dobrze? Zrobimy to razem”.
Pół Hollywood to Libańczycy.
- Naprawdę? - Tak.
Ludzie nie wiedzą!
„ELLEN” HISTORIĄ TELEWIZJI
Coming out Ellen był w Ameryce przełomowy.
Widywaliśmy ją co tydzień
w uroczym sitcomie, jawnie mówiącej o byciu queer.
Susan,
jestem lesbijką.
Program został odwołany.
ale to zmusiło ludzi do zastanowienia się
nad życiem wewnętrznym osoby queer.
Znaliśmy i kochaliśmy Ellen,
a okazało się, że jest queer.
Co się stało?
Zniszczyła swój program, promując gejowskie treści?
Czy to stacja ją porzuciła?
Problem w tym, że dla wielu osób,
kiedy mówię o żonie, mówię o swoim życiu.
Ale gdy mówię o mężu, nagle mam w tym jakiś gejowski cel.
„Coś jest nie tak”.
„Nie jesteś normalna. Ty nie... Coś jest nie tak”.
Nie ma w tym nic złego i pewnego dnia ludzie to zrozumieją.
TAK, JESTEM LESBIJKĄ
Zauważyliście, że wiele ważnych postaci, które się ujawniły,
to lesbijskie artystki komediowe?
Ludzie mówili:
„Nie lubię gejów, ale lubię Ellen”.
Myślałaś sobie: „Dobra”.
To jest właśnie moc rozśmieszania innych.
„Dzięki niej czuję się dobrze.
„Może bycie gejem nie jest takie złe”.
Kobiety są odważniejsze od mężczyzn.
Najgłośniejsze coming outy
to była Ellen, Rosie i Wanda.
COMING OUT WANDY SYKES
Zrobiłam to
w narodowy dzień protestu przeciwko Prop 8.
- Dwa, cztery, sześć, osiem! - Bóg nie dyskryminuje!
Kobieta, która kierowała akcją
powiedziała, że jest na widowni ktoś,
kto jest silnym sprzymierzeńcem naszej społeczności,
Rozejrzałam się. „Drew Barrymore?
Pink? Kto jest na widowni?
Kto tam jest?”
A ona powiedziała: „Wanda Sykes”.
Byłam w szoku. „Mają mnie za sprzymierzeńca?
Oni... nie wiedzą, że jestem częścią ich społeczności”.
JOIN THE IMPACT, LAS VEGAS, NEVADA
Wzięłam ślub 25 października.
Moja żona tu jest.
WYRÓŻNIJ SIĘ! RÓWNOUPRAWNIENIE
Kiedy wróciłam do przyjaciół
i do mojej żony, Alex,
usłyszałam: „To twój coming out”.
Pomyślałem, że faktycznie.
W końcu to zrobiłam.
Bardzo wam dziękuję.
Chcę tylko powiedzieć...
Ogromne brawa dla wszystkich, których dziś widzieliście.
Wielkie nieba.
Jest tylu wspaniałych artystów,
dzięki którym dziś tu jestem.
Pierwsza Czarna kobieta, którą zobaczyłam na scenie, była lesbijką.
Ken Williams.
Była zabawna
i nie bala się mówić o swojej orientacji.
„Wiecie, moja dziewczyna...” Jak to?
Powiedziała to na scenie. Myślę: „Wszyscy to słyszeli?”
Lesbijki podczas orgazmu wzywają Jezusa.
Jakby to była zasługa mężczyzny.
Uwielbiałam Jackie „Moms” Mabley.
Była Czarną kobietą, rzadko się to widziało w telewizji.
Charakterystyczna i autentyczna,
przypominała mi moje ciotki i babcię.
Pamiętam, jak w dzieciństwie
oglądałam Moms Mabley w programie Smothers Brothers.
- Nie lubię starszych facetów. - Nie?
Nie. Jak zobaczysz, że takiego obejmuję,
to przytrzymuję go dla policji.
Jako dziecko nie miałam pojęcia. że była lesbijką.
Ujawniła się w młodości, w latach 20.
- Panie Jones, to Marcella. - Witaj!
Przygotowałam rybę i ryż.
Też jestem z Karoliny Południowej.
Gdybym mogła cofnąć się w czasie,
występowałabym z Mom Mabley, podrywając kobiety.
Macie pojęcie?
Błyskotliwie wykorzystywała komedię
jako narzędzie krytyki dynamiki społecznej swoich czasów.
To było genialne.
Będę głosować na kogo chcę
i zagram na nosie Klanowi.
Wyzywam ich, by ściągnęli te kaptury
i zmierzyli się ze mną jak mężczyźni!
Widziałem Moms Mabley u Wandy Sykes.
Podejmowała różne tematy, ważkie i mniej znaczące,
albo po prostu związane z życiem codziennym.
Trudniej być gejem niż Czarnym.
To prawda. Niektóre rzeczy...
Musiałam zrobić jako osoba homoseksualna, ale nie jako Czarna.
Nie ujawniałam koloru skóry.
Nie musiałam przyznawać się do tego rodzicom.
Sadzać ich przy stole.
„Mamo, tato, muszę wam coś powiedzieć.
Nie przestańcie mnie kochać.
Po prostu to powiem.
Mamo, tato...
Jestem Czarna”.
„Co? Coś ty powiedziała?
Słodki Jezu!
O Panie! Powiedziała „Czarna?”
„Mamo, jestem Czarna”. „Tylko nie Czarna! Boże!
Nie Czarna, Panie!
Wszystko, tylko nie to, Jezu!”
Gdy się ujawniła, poczułem moc.
Była czarnoskórą artystką queer.
To było mi bardzo bliskie. Tak się czułem.
Nie potrafiłem ująć tego w słowa.
HOMOFOBIA JEST DO KITU
W jednym ze swoim programów
opowiadała o swoim życiu z żoną Francuzką.
To była wzruszającą opowieść
o wspólnym życiu dwóch kobiet.
Podobno chrapię.
To nowość. Tak.
Chrapanie. Moja żona, niech Bóg jej błogosławi, znosi to.
Zaczęło się od cięższego oddechu.
Wiecie, jak...
Potem zmieniło się w...
Skąd to wiem?
Bo moja żona to nagrywa.
To normalizowało queer,
a zwłaszcza wielorasową kobiecą miłość.
„JESTEM DUMNĄ LESBIJKĄ”
Dzięki Wandzie i lesbijskim pionierkom
zaakceptowałam swoją homoseksualność.
Wcześniej
lesbijki mnie przerażały.
Jak jasna cholera.
Byłam jak...
Czego one chcą? Co tak na mnie patrzą?”
Zostawcie mnie w spokoju”.
Potem nabrało to sensu.
Zdałam sobie sprawę z tego,
jak często próbowałam stłumić swój homoseksualizm.
Tak by był znośny, do przyjęcia.
Nie muszę już tego robić, to bardzo wyzwalające.
Nie wiedziałam, kim jestem.
W latach 50. i 60. nikt nie mówił o byciu gejem.
Nie wiedziałem, co to.
Że w mojej rodzinie są lesbijki.
A nawet się nie ukrywały.
Jak ciocia Butchie i wujek Twirl.
To bardzo ważne, by komicy queer byli widziani i słyszani.
Są ludzie, którzy nie mogą się ujawnić.
Dobrze widzieć, że możemy mówić ich głosem.
To dodaje odwagi.
W środowisku queer jest coraz więcej opcji
dla kobiet, dla Czarnych, by zostać kimś.
Byłam emigrantką, nikt mnie tu nie znał.
Pracowałam w Olivii, operatora rejsów i wycieczek dla kobiet.
W końcu zaczęłam zarabiać w Ameryce jako komiczka,
zajmując się tematyką queer.
Od lat 80., aż do pierwszej dekady XXI wieku,
scena rozrywkowa queer stopniowo się rozrastała.
Mówią na to „lawendowy układ”.
Widzimy osoby queer, czarnoskóre, identyfikujące się z kobietami,
występujące na scenie.
Na początku była Kate Clinton,
Karen Williams, Marga Gomez, Lea DeLaria.
Występy na gejowskich imprezach i festiwalach.
Czy kabarety, z ich własnym show.
Jeśli nie wiecie, czym jest festiwal muzyki kobiecej,
tak to wygląda.
W określonym czasie
grupy kobiet zbierają się w lesie,
dzieląc się komarami, pijawkami i chipsami,
by stać się lepszymi lesbijkami.
Jestem dziewczyną z miasta, co nie?
W lesie czają się mordercy z siekierami. Nie chcę tam być!
Nie!
Trochę jak scena niezależna.
Byli artyści i wieczory gejowskie.
Komicy queer mogli jawnie występować,
w większości dla gejowskiej publiczności.
Gość chciał mnie przedstawić.
Chciał powiedzieć, że jestem lesbijką ze Stonewall,
Ale wyszła mu lesbijka ze Stonehenge.
Brawo, hetero.
Pozwólcie nam żenić się ze sobą, to nie będziemy z wami!
Nie ma nic bardziej upokarzającego, niż gra w softball.
ALEC MAPA, KOMIK
Rzucić mogę co najwyżej pawia.
Kiedy zaczynałam, popularne były występy queer
na statkach wycieczkowych rejsów dla gejów.
Latem zawsze dużo się działo,
była parada Pride, na którą czekaliśmy.
Mój pierwszy występ miał miejsce
w klubie Pulse w Orlando.
Zatrudniano mnie w takich miejscach, klubach gejowskich.
To byli ludzie, którzy mówili:
„Jesteś jedną z nas. Wspieramy cię”. To było ważne.
Akceptowali cię i kochali. Chcieli się po prostu dobrze bawić,
pośmiać się i wspierać
gejowskiego artystę.
Te miejsca są ważną częścią społeczności komediowej.
Uwielbiam tam występować, przychodzi mnóstwo gejów.
Pochodzą z miejsc, w których muszą się ukrywać,
a tam w końcu mogą być sobą.
To sprawia, że to cudowna widownia.
Są szczęśliwi, mogąc czuć się swobodnie.
Po premierze mojego show Sweet and Salty byłam wniebowzięta.
Dostałam wiele wiadomości od rodziców,
że ich dzieci używają mojego programu jak papierka lakmusowego,
by sprawdzić reakcję rodziców.
Jeśli rodzice się śmiali, decydowały się na coming out.
„Mamo,
jestem gejem”.
Wiem, że brzmi to banalnie, ale śmiech to lek.
Pomaga nawiązać z ludźmi więź.
Potrzebujemy tego.
Powinniśmy mierzyć wysoko.
HISTORYCZNE ORZECZENIE REGULUJĄCE PRAWA GEJÓW
Komedia powinna coś przekazywać, motywować nas do zmian.
Nadal walczymy o równouprawnienie.
Kocham was wszystkich, dziękuję, że tu jesteście.
Jestem szczęśliwa, że mogliśmy tu wystąpić.
Dziękuję wam.
Ludzie wyrażający siebie, autentyczni, szczerzy,
i zdolni do spojrzenia na własne życie z dystansu,
pomagają innym, zwłaszcza w społeczności queer.
- Eddie. Rosie. - Cześć.
- Cześć, Rosie. - Co u ciebie?
Jest wiele osób, które robią stand-up w pełni świadomie.
Pamiętam Eddie Izzard, kocham ją od zawsze.
Obserwowałam jej przemianę ku wolności, by ubierać się,
być i żyć taką, jaka naprawdę jest.
To mało efektowne.
Ale potrzebne.
To było dla mnie niesamowite.
Tak pomocne dla świata, który często wiele nie rozumie,
kiedy ludzie stają w swojej prawdzie i tożsamości
i potrafią ją wyrazić.
Ujawniłam się w 1985 roku,
a stand-up zaczęłam w 1988 roku, jako męska postać.
bo myślałam, że tylko tak mogę to robić.
„Krew jest gęstsza od wody”, czyli bądź miły dla rodziny.
Ale polewa jest gęstsza niż krew.
Mamy być mili dla deserów?
W miarę upływu czasu moja kariera się rozwijała.
Pomyślałam, że pora to w końcu powiedzieć.
Nie słyszało się wtedy o TV.
TV, trans. Tak się kiedyś mówiło.
Byliśmy poza społeczeństwem.
W tamtym czasie było LGB, ale...
T tam nie było.
To było w 1985 roku.
Trzydzieści siedem lat temu.
Wcześniej też byli artyści trans.
Koncept transseksualizmu pojawił się publicznie
w 1952, 1953 roku,
głównie dzięki Christine Jorgensen.
CHRISTINE JORGENSEN, ARTYSTKA
Jorgensen była pierwszą transseksualną celebrytką.
Była Caitlyn Jenner swojego pokolenia.
Christine Jorgensen wychodziła na scenę i opowiadała dowcipy,
śpiewała, tańczyła, szybko zmieniała numery.
Pierwsza gwiazda trans współczesnych czasów.
Jej występy były komediowe.
Zaczęłam mówić o tym na scenie,
ale bez sukienki i szminki.
Dziennikarze wciąż powtarzali... „On powiedział... bla-bla”.
„To jakiś żart? Dobra, założę kieckę”.
Kobiety mogą mówić o seksizmie.
Faceci nie mają na to szans.
Rasizm jest dla mniejszości.
Biali mężczyźni z klasy średniej, kompletnie bezużyteczni.
Nie ma punktu odniesienia. „Gdy dorastałem, miałem to...
no dobra”.
Jeśli wszystko się uda, „Dzięki Bogu, jestem transwestytą”.
„A więc tym jesteś?”
„Trans, TV, cokolwiek, jakkolwiek to definiujesz”.
„Ale wygląd do bani”. Potem czepiali się tego.
Dobra, mam tylko kilka sukienek, odwalcie się.
Pomyślałam, że lepiej popracuję nad wyglądem.
Moja tożsamość stała się silniejsza.
Uczciwość w byciu trans
ma strony pozytywne i negatywne.
Trochę ich chyba zaskoczyłam.
„Co mamy o niej myśleć?”
Jeśli byłeś transseksualistą i się malowałeś,
myśleli, że chodzi tylko o makijaż.
Znacie mnie. To nie ma z tym nic wspólnego.
Po prostu jestem trans.
Kocham Monty Pythona, oryginalne fryzury, banjo,
świnie w kosmosie, koniec i początek świata.
W Ameryce było inaczej. Ojcowie Założyciele w tysiąc sześćset...
Wyruszyli z Plymouth i tam wylądowali.
Niezły fart, co nie?
„To jest Plymouth?”
„Przyjechaliśmy z Plymouth”.
„Zrobiliśmy kółko. Wracamy do łodzi”.
W końcu dotarli. „Oto, gdzie nas zaprowadził Bóg.
Krzewmy tu naszą religię.
Załóżmy rodzinę. Nikogo tu nie ma.
Przepraszam.
Nikogo tu nie ma...
O, tak, pusta kraina, bez ludzkich istot... A ci to, kurwa, kto?”
Gdy Eddie Izzard pojawiła się na scenie
w tym wspaniałym jedwabnym komplecie, czy szacie, cokolwiek to było,
zupełnie zmieniła perspektywę.
Brała ludzi, którzy byli tylko przedmiotami,
i dawała im podmiotowość
z ogromnym dowcipem, urokiem i stylem.
Wiedzieliśmy, że istnieją geje.
Rozumieliśmy, że żyją wśród nas.
Ale osoby trans były postrzegane
jako epizod w Night Court, czy coś takiego.
Jako społeczeństwo zawsze postrzegaliśmy transpłciowe kobiety przedmiotowo,
a trans mężczyzn nie dostrzegaliśmy.
Bycie osobą trans
różni się od bycia gejem na scenie.
Byłem gejem na scenie.
Album następnego artysty, Butcher, trafił na szczyt playlisty iTunes.
Powitajmy jedynego gościa tutaj, który lubi sport.
River Butcher!
To coś, o czym możesz mówić lub nie.
Nie chodzi o to, że powinieneś stale o tym nawijać,
to twoja tożsamość i droga, którą kroczysz przez świat.
Ale nie chcę się bać tego tematu.
Uwielbiam być sobą w pokoju pełnym ludzi.
Powiedzmy, że jest 50 osób,
a ktoś wali prosto do mnie,
„Hej, jakie masz zaimki?”
Nie musisz znać 49 innych zaimków, tylko jego?
Chodzi o moje bokobrody? Z tej strony...
i ten słabszy z drugiej, który cię dezorientuje?
Ktoś, kogo uwielbiam oglądać,
co wyprawia z płcią, to Solomon Georgio.
Kompletne szaleństwo. Uwielbiam to.
Czysta radość i zabawa. Ludzie go kochają.
Solomon Georgio!
Komedia zawsze pomagała mi w kwestii mojej tożsamości.
Na początku nosiłem garnitury.
Nie wiem dlaczego. Próbowałem być showmanem.
Chciałbym zacząć od szczerych przeprosin.
Starałem się wyglądać przyzwoicie,
ale wyszło nieziemsko.
Mówiłem głębszym głosem
i hamowałem się przed krzyżowaniem nóg.
Nie pozwalałem sobie cieszyć się swoimi kobiecymi cechami.
Ukrywałem je, ale dzięki stand-upowi nauczyłem się,
że nie powinienem tego robić
i że samoakceptacja przynosi mi korzyść.
Jak widzicie po moim stroju,
byłem w tym roku agresywnie gejem.
To moja osobista podróż,
pogodzenie się z tym, że mogę wychodzić poza standardowe ramy.
I uważam, że największy wpływ na mnie i moją ekspresję płciową,
wywarł Dress to Kill Eddiego Izzarda.
Ciągle oglądam Dress to Kill i znajduję coś, z czego mogę czerpać.
Co pozwala mi zrozumieć siebie
i absurdalność kultury, w której żyjemy.
Gdy nie słyszysz opowieści jak twoja
i nie ma artystów podobnych do ciebie,
trudniej ci wyobrazić sobie, że masz do tego dostęp.
To zmienia twój światopogląd,
bo społeczeństwo pokazało ci, że brak na to przyzwolenia.
- Używam właściwych zaimków? - Ze mną?
- Tak, zaimki. - Jestem „ona/jej”.
A ty jesteś „oni”?
Próbuję. Staram się być „ono/oni”.
Nie chcę mówić o płci i seksualności,
ale czuję, że powinnom, bo inni to robią.
Korzystają z przewagi medialnej,
krytykując mniejszości społeczne.
Kiedyś dorośli pytali dziecko,
„Kim chcesz być, gdy dorośniesz?”, pytając o zawód.
„Penis równa się mężczyzna? Jasne, boomerze.”
W stand-upie zawsze szuka się obiektu, z którego można się śmiać.
W tej chwili to osoby trans, jak odkrył to Dave Chappelle.
EMMY DLA PROGRAMU DAVE'A CHAPELLE
Humor to ostra jak brzytwa krawędź prawdy.
Nie ma czegoś takiego tylko żart.
Jeśli ktoś używa żartów homofobicznych, to szczerze.
„TO TYLKO ŻART” POLITYCZNA I KULTURALNA MOC KOMEDII
ABC, klaps.
Wiele z tych żartów i pomysłów,
nie uznałabym ich za przemoc,
ale dostrzegam ich szkodliwość.
Gdy program komediowy jest grany w całym kraju.
I z pewnością przyczyni się do tego, jak ludzie postrzegają świat
i traktują tych, którzy się od nich różnią.
REKORDOWA ILOŚĆ USTAW ANTYTRANSPŁCIOWYCH
Problem w tym, że takie komentarze,
używane przez komików, odczłowieczają nas.
Najczęściej skupiają się na genitaliach,
z której toalety korzystamy.
Nie obchodzą mnie twoje intencje,
czy jak mamy interpretować twoje żarty.
Jeśli mówimy, że to transfobiczne, nie zaprzeczaj.
KOMICY TRANS STAJĄ W OBRONIE NIEWYSŁUCHANEJ SPOŁECZNOŚCI
Jako trans-komicy mamy specyficzne...
doświadczenie z pewnymi przeszkodami,
bo o problemach transpłciowych jest teraz głośno w mediach
i to gorący temat.
Tęsknię za dawnymi, dobrymi czasami, gdy facet w kiecce był facetem.
Nie kwalifikują się do Mistrzostw Świata Kobiet,
bo kiedyś byli kobietami, ale już nimi nie chcą być.
W społeczeństwie władzę ma ten,
z kogo nie wolno sie śmiać.
Absolutnie.
Nie można się z nich śmiać.
Jasne, że mają władzę instytucjonalną w naszej kulturze.
Bycie kobietą, która jest Czarna i trans,
i jednocześnie obiektem takich żartów.
Łatwiej to czytać,
niż patrzeć na to na sali pełnej śmiejących się ludzi.
„Płeć to fakt”.
„Spójrzmy na to z kobiecej perspektywy.
Tak jak Caitlyn Jenner, którą poznałem. cudowna osoba.
Caitlyn Jenner została wybrana Kobietą Roku
rok po staniu się kobietą.
Nieźle, co?
Pokonała wszystkie suki w Detroit.
Jest lepsza od was.
A nie miała nawet okresu. Czy to nie jest coś?”
Jestem zarówno Czarny, jak i transpłciowy.
Warto mówić tych o dwóch obszarach,
o ich podobieństwach.
Ale zrozumiesz to tylko wtedy,
jeśli utożsamiasz się z jednym i drugim.
To nie są żarty. Pouczają ludzi.
i myślą, że wolno im to robić, bo są komikami.
Ale jeśli nie żartujesz,
nie ma znaczenia, czy jesteś komikiem.
Ci komicy są postrzegani
jako „największe umysły swojego pokolenia”,
a miliony ludzi, którzy ich słuchają,
uważają, że wszystko, co wychodzi z ich ust, jest genialne.
To dla nas niebezpieczne.
2017 - NAJGORSZY ROK DLA OSÓB TRANS
ROK 2018 - ŚMIERTELNE ZAMACHY NA TRANS AMERYKANÓW
2019 - WZROST ILOŚCI PRZESTĘPSTW WOBEC OSÓB TRANSPŁCIOWYCH
2020 - NAJGORSZY ROK W HISTORII TRANS AMERYKANÓW
2021 - ŚMIERTELNE ŻNIWO DYSKRYMINACJI
Nie chodzi mi o samego Chappelle'a, ale bardziej o ludzi
wspierających jego idee.
Jak że płeć jest faktem.
Nawet według WHO płeć to konstrukt społeczny.
A jeśli coś jest nieprawdziwe, niebezpiecznie jest to promować.
Bo ponosi się odpowiedzialność
za realną przemoc, którą to skutkuje.
NOWE DANE NA TEMAT ZGONÓW OSÓB TRANS W USA W 2022 ROKU.
Myślę, że mamy do czynienia z bardzo szkodliwą reakcją
i robieniem z osób queer i trans kozła ofiarnego.
Jestem ciekawy, jak komedia się tym zajmie.
Powitajcie jeden z największych skarbów z Wielkiej Brytanii,
aktorkę i artystkę komediową, Eddie Izzard!
Ludzie ujawniają się jako trans.
I dociera do nas, że jest ich więcej, niż nam się wydaje.
Tak jak w latach 80.,
słuchajcie, geje są wszędzie.
Ale wiele ludzi jest na nie. To to samo. Boją się.
To lęk przed nieznanym.
Dlatego tak ważne jest, by artyści trans mogli występować,
rozśmieszać ludzi, sprawić, by mówili:
„Naprawdę mi się podobało”.
W Ameryce wciąż wierzycie w Boga.
Ale nie ma go tam.
Brawo, że nadal w niego wierzycie po drugiej wojnie światowej.
Zginęło 60 milionów, a on nic. Ale...
Nazwiecie mnie ateistką.
Nie! Mam wiarę. Wierzę w nas. W człowieczeństwo.
W to, że na świecie jest więcej dobrej niż złej woli.
To moja wiara.
Dobranoc. Dziękuję bardzo.
Sama komedia weszła w inną fazę.
Ludzie chcą już słuchać naszych historii
i wielu komików LGTBQ je opowiada.
Mój mikrofon był wyłączony.
Tak miało być.
Tak. Właśnie.
Rok 2012 był dla mnie...
wyjątkowo trudny.
Wyszłam więc na scenę i postanowiłam...
opowiedzieć o tym, przez co przechodzę,
zamiast zwyczajowych gagów.
Zdiagnozowano u mnie obustronnego raka piersi
i przeszłam podwójną mastektomię.
Wcześniej i tak
byłam już dość płaska.
Przez lata żartowałam z mojego mikrego biustu.
Zacząłem myśleć, że może moje cycki
podsłuchały mnie
i stwierdziły:
„Wiecie co?
Dość tego.
Zabijmy ją".
Wcześniej oglądało się komików: „Opowiedz mi dowcip.
O czym? Jaka puenta? Nie chcę słuchać twojej historii”.
Teraz komedia ma charakter osobisty.
Hannah Gadsby dzieliła się intymnymi sprawami ze swojego życia.
Otworzyła drzwi do zupełnie innego stylu komedii.
Tłumiłom się, by móc występować,
by prosić o pozwolenie na to.
Więcej już tego nie zrobię.
Dla mnie i dla tych, którzy się ze mną utożsamiają.
Zrozumiałom, że opowiadam swoją historię w bardzo toksyczny,
prawie homofobiczny sposób.
Wiedziałom, że się różnię
i zawsze mówiłom o tym na scenie.
By móc rozśmieszyć moją widownię,
najpierw rozwiązywałom dla nich zagadkę tego, kim jestem.
Zacznijmy od porządków, ludziska.
Jestem lesbijką.
Co? Ach!
O nie!
W miarę doświadczenia
twoja frustracja rośnie, aż robisz show jak Nanette.
Pieprzyć to.
SZTUKA HANNAH GADSBY MIAŻDŻY KOMEDIĘ, CELEBRUJE DUSZĘ
W starych, dobrych czasach
„lesbijka” oznaczało coś innego niż dzisiaj.
Nie chodziło o seksualność.
To była każda kobieta, nie śmiejąca się z mężczyzny.
„Czemu się nie śmiejesz? Jesteś lesbijką?”
Klasyk.
W latach 90. chodziło o żarty, a nie tożsamość.
Teraz jest odwrotnie i tak jest ciekawiej,
i bardziej różnorodnie.
Pierwszy azjatycko-amerykański gej,
z własnym show na Netflixie, to naprawdę...
coś wielkiego.
Netflix dał mu własny program, a mnie nie?
Bo on ma trójpak...
a ja jestem w ciąży.
Nadchodzi cała nasza fala.
Nie zadowolimy się kawałkiem tortu,
możemy go zabrać całego.
Mówimy nasze historie. Jesteśmy autentyczni.
Kiedy się pieprzę,
brzmię jakby tatusiek obudził się w środku nocy
i nie zapalił światła.
Auć. Cholera jasna!
Cholera!
Chwila!
Chryste! Kto to tam zostawił?
Grałem w wielu zakątkach Ameryki, gdzie nie powinienem był trafić.
Ludzie wychodzili. Krzyczeli na mnie po występie.
Ale też zostawali, żeby mi podziękować.
„Dużo dla mnie znaczyło móc zobaczyć gejowskiego komika”.
Ludzie pisali do mnie
i mówili, że zmienili perspektywę.
Chcę więc robić to dalej.
Wielkie brawa dla tej niesamowitej, historycznej obsady.
Komedia to jedyne medium, by przekazywać:
„Nie, wszyscy możemy się z tego śmiać”.
Moim zdaniem to potężne narzędzie równouprawnienia.
Artyści queer nauczyli Amerykę, by przestać się nas bać.
Żartując.
Wiele osób ryzykowało swoją karierą.
Każdy coming out na scenie
otwierał drzwi odrobinę bardziej.
To zupełnie inny świat. W komedii, w kulturze.
Nie jest to już nic zakazanego.
Nie musimy się ukrywać.
To mainstream. Jakby podtekst stał się tekstem.
Straszne rzeczy wciąż się dzieją, ale dobra jest więcej.
trzeba wyjść do tych ludzi i starać się jak najbardziej.
Jeśli chcesz być komikiem, bądź najlepszym.
Chcesz być bibliotekarką, bądź najlepszą.
Musimy to robić, jak kobiety czy mniejszości rasowe.
Jak my, LGBTQ zaczniemy ich nudzić.
Wtedy nam się uda.
Muszę mieć nadzieję na przyszłość, bo jeśli dożyję stu lat,
mam żyć jeszcze osiemnaście lat.
Więc jeśli chcę żyć tak długo,
muszę mieć nadzieję na przyzwoite warunki.
Może dożyję 110 lat.
Nie powinnam mieć tego dziecka.
Ale tak będzie.
To dziecko Steve'a Bannona.
Jest ważne.
Jako dziecko chciałem zostać Martinem Lutherem Kingiem.
A jestem Martin Luther Queen.
Mam wiele postaci w zanadrzu.
Mój garaż jest pełen skrzyń z kostiumami.
Żona pyta: „Możemy się ich pozbyć?
Jesteś dorosłą kobietą”.
„Ale to moje kostiumy!”
„To moje kostiumy!”
James Adomian nie jest gejem.
Wszyscy o tym wiedzą. To był wybór kariery.
Był taki lokal, Bajgle Rusty'ego.
Jako artysta szedłeś tam
i kupowałeś bajgla z twarożkiem
przed wyjściem na scenę.
Czego chcieć więcej?
Mam napisać książkę i ją sprzedać?
Kobiety queer są świetnymi komiczkami,
bo nie obchodzi nas, co myślą faceci.
Mamy to gdzieś.
Napisy: Anita Rudomina