‎(เล่นแร่แปรวิญญาณ ‎ภาค 2)
‎ข้าพยายามคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียว ‎บนยอดต้นไม้ที่สูงใหญ่
‎ข้าไม่รู้จักใคร
‎ไม่สามารถทำอะไรได้และอยู่ตัวคนเดียว
‎ข้าหวังให้ใครสักคนมาหาข้า
‎และเจ้าก็มา
‎เจ้า…
‎เรื่องนั้นคืออะไรอีก
‎นี่เป็นแค่เรื่องของข้านะ
‎ก็บอกว่าเป็นความคิดของข้า ‎ตั้งแต่ตอนที่ถูกขังอยู่ในนั้นไง
‎ตอนนี้หินนั่นก็ไม่ได้อยู่กับข้านะ
‎ข้าคงเป็นบ้าไปแล้ว
‎เพราะเจ้าแน่เลย
‎ทำไมเจ้าชอบทำให้ข้าสับสน
‎มีอะไรให้เจ้าสับสนอีก
‎ต่อให้จับมือข้าและฟังเรื่องของข้า
‎เจ้าก็ยังคิดถึงคนอื่นอยู่ดีนี่
‎ถ้าเจ้าคิดถึงนางจนแทบบ้าขนาดนั้น ‎ก็ให้ข้าช่วยอีกไหมล่ะ
‎ไหนๆ จับมือแล้ว ‎ให้ข้ากอดและกล่อมนอนด้วยไหม
‎ไหนๆ ก็บ้าแล้ว ‎ให้ข้าทำทุกอย่างไหมล่ะ
‎มีต้นไม้แบบนั้นอยู่จริงๆ
‎ต้นไม้ที่สูงใหญ่มากๆ
‎ต้นไม้ที่พวกเราสัญญาว่าจะปีนขึ้นไปด้วยกัน
‎มันมีอยู่จริงๆ
‎ที่ดันฮยังกกหรือ
‎ข้าพูดถูกหรือ
‎ข้ารู้จักที่นั่นได้ยังไงนะ
‎ข้าเคยไปตอนเด็กๆ หรือเปล่านะ
‎เพราะแบบนี้ ‎ข้าถึงไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องของเจ้าไง
‎จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจเจ้าเถอะ
‎ยังไงซะ นี่ก็คือมือของข้า
‎และคนที่จะจับมือและกล่อมเจ้านอนก็คือข้า
‎เพราะงั้นแล้ว…
‎ในเมื่อเจ้ามองข้าอยู่ ‎ก็ตั้งสติแล้วมองดูให้ดีว่าข้าเป็นใคร
‎เหมือนคืนวันนั้น
‎ข้าไม่ได้ฝันอยู่นะ
‎เจ้ารู้หรือว่าข้าเป็นใคร
‎อือ
‎ก็เจ้าปลุกข้าไง
‎เมื่อครู่มีใครบางคนเข้ามาทางนั้น
‎ข้ามองเห็นพลังของคน
‎อยู่หลังต้นไม้นั้น
‎แต่มันเหมือนพลังของคนที่ข้ารู้จักเลย
‎คนที่เจ้ารู้จักหรือ คนของจินโยวอนหรือ
‎ไม่ใช่
‎เพื่อนของเจ้าน่ะ จางอุก
‎ซอยุลหรือ
‎จางอุกหรือ
‎เป็นเจ้าจริงๆ ด้วยแฮะ
‎นางบอกว่าเห็นพลังเจ้า ข้านึกสงสัยอยู่
‎เจ้ามาทำอะไรที่นี่
‎ข้ามาตามหาใครบางคนน่ะ
‎มีวิธีที่จะนำหนอนออกมาอยู่
‎ถ้าเจ้าบอกมาว่าใครรู้บ้าง ‎ข้าจะไว้ชีวิตเขาเอง
‎กะแล้วเชียว
‎มีวิธีที่จะช่วยให้รอดชีวิตจริงๆ
‎ใช่แล้ว ใครหรือ
‎บอกข้ามา
‎- จินมูเจ้าค่ะ ‎- จินมูหรือ
‎ไม่สิ
‎พัคจินแห่งซงริมเจ้าค่ะ
‎อะไรนะ
‎ที่จริงแล้ว…
‎ฝ่าบาทต่างหากเจ้าค่ะ
‎ถ้าเจ้าพูดออกมาแต่โดยดี ‎ข้าก็ว่าจะให้เจ้าตายแบบไม่ทรมาน
‎เจ้าเลือกความเจ็บปวดเองนะ
‎ดูหน่อยแล้วกันว่าถ้าได้กินยา ‎ที่ทำให้แขนขาบิดเบี้ยวนี้
‎แล้วเจ้าจะปริปากพูดออกมาไหม
‎ผู้อำนวยการ
‎จางอุกขอพบผู้อำนวยการเจ้าค่ะ
‎ตอนนี้หรือ บอกเขาว่าข้านอนแล้ว
‎เขารู้ว่าท่านไม่อยู่ในห้องเจ้าค่ะ
‎ถ้าเขาออกตามหาว่าท่านอยู่ไหน ‎ก็อาจเป็นเรื่องได้นะเจ้าคะ
‎ดึกดื่นป่านนี้มีเรื่องอะไร
‎ข้ามีเรื่องจะขอร้องท่านขอรับ
‎ช่วยอนุญาตให้ข้า ‎เข้าไปในจินโยวอนสักครู่ด้วยขอรับ
‎จินโยวอนหรือ
‎ข้าคิดว่าจะขอร้องจินบูยอน ‎และแอบเข้าไปเงียบๆ ด้วย
‎แต่คิดว่าคงไม่ถูกต้อง ‎เลยมาขอร้องท่านด้วยตัวเองขอรับ
‎โซอี ตั้งสติหน่อย
‎จำได้ไหมว่าข้าเป็นใคร
‎ซอยุลหรือ
‎ใช่แล้ว
‎จับข้าไว้นะ
‎นางบอกว่ามีวิธีเจ้าค่ะ
‎นางบอกว่ามีวิธีช่วยให้ท่านมีชีวิตรอดได้เจ้าค่ะ
‎เราไม่มีเวลาแล้ว
‎ไปคุยกันข้างนอกเถอะ
‎จินบูยอนหรือ
‎เจ้าเป็นอะไรไหม แม่ข้าทำเจ้าหรือ
‎เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นจินบูยอนจริงๆ สินะ
‎เจ้าพูดอะไร
‎นางช่วยข้าตามหาเจ้านะ
‎รีบออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ
‎นี่คือนกเพลิง
‎คือไข่นกที่ยังไม่ฟักตัวสินะขอรับ
‎หากนกเพลิงฟักตัวออกมาและโบยบิน
‎โลกก็จะแห้งแล้งราวกับถูกไฟเผาไหม้
‎ถ้านำมันออกไป
‎จินโยวอนจะพังทลายหรือขอรับ
‎อ้อ
‎ข้าไม่คิดจะทำเช่นนั้นหรอก วางใจเถิดขอรับ
‎ท่านอาจารย์อีมาขอดูจากข้าเองก็ได้
‎ทำไมต้องให้เจ้ามาตรวจสอบด้วยนะ
‎เพราะเขาไม่เชื่อใจท่านไงขอรับ
‎ท่านเคยนำหินน้ำแข็งออกไปด้วยนี่ขอรับ
‎ข้าทำเช่นนั้นเพื่อช่วยชีวิตบูยอน ‎ลูกสาวของข้าที่อยู่ในท้อง
‎แต่คนที่ไม่นำหินน้ำแข็งมาคืนหลังใช้เสร็จ
‎ก็คือจางกัง พ่อของเจ้า
‎สุดท้ายแล้ว
‎ลูกชายของเขาก็ได้มันเข้าไปอยู่ในร่างนะ
‎ผู้อำนวยการมีเหตุผล ‎ให้เกลียดข้ามากมายเกินกว่า
‎ที่พวกเราจะเป็นแม่ยายลูกเขย ‎ที่รักกันดีได้นะขอรับ
‎ข้าถึงอยากจบความสัมพันธ์ ‎ที่ไม่น่ายินดีนี้ไงล่ะ
‎นางใช้ชีวิตอยู่ใต้ร่มเงาของแม่อย่างดี
‎แล้วทำไมเจ้าต้องพานางไปด้วย
‎นั่นสิขอรับ
‎พอดีข้าดันเห็นเงานั่นไป
‎ข้ารู้สึกว่าห้องที่อึมครึม
‎และด้ายที่เย็บที่หลังนาง ‎ไม่ใช่ร่มเงาที่อบอุ่นจากความรักของแม่น่ะ
‎ใช้ชีวิตอย่างดีหรือ
‎ผู้อำนวยการมีรสนิยมแบบนั้นหรือขอรับ
‎ท่านชอบขังคนไว้ในห้องมืดๆ ‎และใช้เข็มจิ้มแทงหรือขอรับ
‎ข้าทำเพื่อปกป้องนาง
‎นางเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลจิน
‎นางมีหน้าที่ที่ต้องให้กำเนิดลูกสาว
‎และสืบเชื้อสายต่อ ‎เพื่อปกป้องสำนักจินโยวอน
‎ท่านกำลังกดดันข้าหรือขอรับ
‎งั้นก็จับไก่แม่พันธุ์ ‎มาทำเป็นมื้อเย็นให้ข้าทานแทนสิ
‎แต่ก็นะ ท่านพาข้ามาดูนกเพลิงแทนไก่แล้ว
‎ข้าจะนับว่าเป็นการปลุกใจข้านะ
‎คนที่ซอยุลมาตามหาบาดเจ็บหนักเลยล่ะ
‎- ใครหรือ ‎- นางเป็นผู้หญิง
‎เห็นว่าชื่อโซอีนะ
‎โซอีหรือ
‎ดูจากที่ท่านมาช่วยข้า
‎ท่านคงได้ยินเรื่องที่ข้าฝากบอกแล้วใช่ไหม
‎ใช่แล้ว
‎เป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ
‎มูด็อกที่เคยอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านซารี
‎เป็นลูกสาวตัวจริงของจินโฮกยองเจ้าค่ะ
‎เจ้าจะบอกว่าจินบูยอนที่เห็นเมื่อครู่ ‎เป็นตัวปลอมหรือ
‎ข้าก็คิดว่าเป็นเช่นนั้นถึงได้ไปที่นั่น
‎แต่นางเป็นลูกสาวตัวจริงเจ้าค่ะ
‎- ว่าไงนะ ‎- จินโฮกยอง
‎บอกว่านางช่วยชีวิตมูด็อกที่ตกลงไปตาย ‎ในทะเลสาบคยองชอนแดโฮไว้ได้เจ้าค่ะ
‎แต่ในร่างนั้น
‎ยังมีวิญญาณของนางอยู่เจ้าค่ะ
‎นักซู
‎นักซูหรือ
‎เจ้าค่ะ
‎นักซูยังมีชีวิตอยู่ในร่างของจินบูยอนเจ้าค่ะ
‎ใบหน้าของจินบูยอนในตอนนี้
‎ก็เป็นใบหน้าของนักซูเจ้าค่ะ
‎มิน่าข้าถึงได้คุ้นหน้านางตั้งแต่แรก
‎แต่ข้าคาดไม่ถึงว่าจะได้พบนางอีก
‎เลยจำนางไม่ได้
‎ท่านอยู่นี่เองหรือ
‎เด็กคนนั้นยังไม่ตาย
‎จินบูยอน
‎คือเด็กคนนั้น
‎ท่านเป็นอะไรไหม
‎ท่านเหมือนจะร้องไห้เลย
‎ไม่ทราบว่า
‎ท่านรู้สึกไม่สบายหรือ
‎ท่านทำแบบนี้ทำไม
‎ไม่สบายหนักหรือ
‎ตอนนี้ข้าสับสนมาก
‎จนความคิดของข้าจับต้นชนปลายไม่ถูก
‎แค่ครู่เดียว
‎ขอข้าพิงท่านสักครู่นะขอรับ
‎ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว
‎ข้าว่าคงต้องบอกจางอุกแล้ว
‎อย่าบอกเขานะขอรับ
‎ข้าไม่อยากให้อุกรู้
‎พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะขอรับ
‎ซอยุล ‎นายน้อยซอยุลอนุญาตให้เราเข้ามาขอรับ
‎ซอยุลหรือ
‎เด็กคนนั้นพูดถูกแล้ว
‎ข้าพาพวกเขาเข้ามาเอง ปล่อยเขาไปเถอะ
‎นี่มันเรื่องอะไรกัน
‎ได้ยินว่าเด็กที่เจ้าไปช่วยมาคือโซอีนี่
‎ทำไมเจ้าถึงไปยุ่งกับเด็กคนนั้นได้
‎นางทำอะไรเจ้าหรือ
‎อย่าห่วงเลย
‎โซอีเคยช่วยเหลือข้าน่ะ
‎พอได้ยินว่านางถูกผู้อำนวยการจินโฮกยอง ‎ลากตัวไป ข้าจึงไปช่วยนางเฉยๆ
‎โซอีเคยช่วยเหลืออะไรเจ้า
‎ตอนที่ข้าบาดเจ็บหนักอยู่ในเกราะกำบัง
‎เด็กคนนั้นดูแลข้าน่ะ
‎หมอหญิงฮอยุนอ๊กก็รู้
‎งั้นหรือ
‎แต่เจ้าก็เสี่ยงอันตราย ‎ปีนกำแพงจินโยวอนคนเดียวเนี่ยนะ
‎ข้าออกมาได้ปลอดภัยเพราะเจ้าเลย ขอบใจนะ
‎เฮ้อ
‎แล้วมีสิ่งที่ข้าต้องรู้หรือช่วยเจ้าอีกไหม
‎ข้ามีเรื่องที่ต้องรับมือด้วยตัวเอง
‎รอบนี้ข้าจะรับผิดชอบเอง
‎เราถูกโจมตีอย่างกะทันหัน ทำให้ไม่เห็นหน้า
‎แต่เป็นผู้ชายแน่นอนเจ้าค่ะ
‎ใครกันนะ
‎จินมูเจ้าค่ะ
‎ไม่สิ
‎พัคจินแห่งซงริมเจ้าค่ะ
‎ฝ่าบาทต่างหากเจ้าค่ะ
‎ไม่ว่าใครก็ให้ทราบเรื่องไม่ได้
‎ห้ามให้ถูกจับได้เด็ดขาด
‎ค่อยยังชั่วที่ไม่มีบาดแผลที่รุนแรงเจ้าค่ะ
‎แค่ทายาให้ดีก็พอแล้วเจ้าค่ะ
‎ขอบคุณขอรับ
‎นายน้อยยุลพูดถูกแล้วเจ้าค่ะ
‎ตอนนั้นโซอีทุ่มเท ‎ดูแลนายน้อยอย่างดีจริงๆ เจ้าค่ะ
‎ท่านบอกว่าดูอยู่ข้างๆ งั้นก็คงจริงสินะ
‎เด็กคนนั้นลงทุนกรีดเลือดตัวเอง ‎และแบ่งปันให้เขาด้วยเจ้าค่ะ
‎แบ่งปันเลือดหรือขอรับ
‎ถึงมันจะช่วยไม่ได้มาก
‎แต่นางก็เป็นห่วงเขาขนาดนั้นเจ้าค่ะ
‎ท่านจะพักอยู่ที่จองจินกักใช่ไหมเจ้าคะ
‎ข้าเองก็จะอยู่ที่นี่เพื่อดูแลโซอีเช่นกันเจ้าค่ะ
‎เดี๋ยวนะ
‎เห็นว่าท่านไปทักทายท่านแม่ที่จินโยวอน ‎แต่กลับมาอยู่ที่นี่ได้นะเจ้าคะ
‎เรากลับมาแล้วน่ะ
‎พวกเรารีบกลับมาเพราะต้องมาช่วยเพื่อน
‎อ้อ
‎นายน้อยอุกคงเห็นว่าเพื่อนสำคัญกว่าสินะ
‎ท่านคงช่วยเพื่อนของเขา ‎เหมือนคุณหนูของข้าไม่ได้
‎อยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ กลับบ้านเถิดเจ้าค่ะ
‎ข้าจะไปส่งเอง
‎เพื่อนที่ข้าพูดถึงไม่ใช่เพื่อนของนายน้อยอุก ‎แต่เป็นเพื่อนข้าต่างหาก
‎ถ้างั้น คุณหนูจะบอกว่า ‎ตัวเองเป็นเพื่อนกับนายน้อยซอยุลหรือเจ้าคะ
‎ใช่ แล้วข้าก็ไม่ได้อยู่แบบไร้ประโยชน์นะ
‎ข้ามีเรื่องต้องคุยกับซอยุลเพื่อนข้า
‎ขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะ
‎เจ้ามีเรื่องอะไรต้องไปคุยกับยุลด้วย
‎คุณหนูบอกว่าเป็นเพื่อนกับนายน้อยยุลเจ้าค่ะ
‎ใช่แล้ว เพราะงั้นข้าเลยมีเรื่องจะคุยกับเขา
‎แล้วยังไง เจ้าจะไม่กลับบ้านหรือ
‎ไม่กลับ ข้าก็จะอยู่ที่นี่ด้วย
‎ถ้างั้นนายน้อยก็เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ
‎ขอรับ ถ้างั้นข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะขอรับ
‎กลับด้วยกันเถอะน่า
‎ก็ได้ เอาแบบนั้นก็ได้
‎กลับกันเถอะ
‎เจ้าเป็นเพื่อนกับยุลตั้งแต่เมื่อไหร่
‎พวกเราตกลงเป็นเพื่อนกันแล้วน่ะ
‎เพราะต่างก็หัวไม่ดีเหมือนกัน
‎เจ้าอาจจะใช่ แต่ยุลหัวไม่ดีตรงไหนกัน
‎เวลาสับสน เขาจะหลงทางนี่นา
‎เขาเล่าเรื่องนั้นด้วยหรือ
‎พอได้ไปไหนมาไหนด้วยกันก็เลยรู้น่ะ
‎เจ้าไปไหนมาไหนกับเขาเยอะแค่ไหนถึงได้รู้
‎ไปมาเยอะเลยล่ะ
‎ไปทั้งชวีซอนรูด้วยกัน ‎แล้วยังไปหมู่บ้านแกมาด้วยกันอีก
‎อ้อ
‎ผู้หญิงที่ชื่อโซอี ‎คือคนที่ข้าเจอที่หมู่บ้านแกมาตอนนั้นนี่เอง
‎ตอนนั้นหรือ
‎ข้าถูกผู้หญิงคนนั้นชิงทรัพย์ไป ‎แล้วซอยุลก็มาช่วยข้าน่ะ
‎มีเรื่องแบบนั้นด้วยหรือ
‎มีหลายเรื่องที่ข้าไม่รู้เลยนะ
‎เจ้าคงสนิทกับยุลมากแล้วล่ะสิ
‎อันที่จริง ตอนที่ข้าเจอเขาครั้งแรกที่ชวีซอนรู
‎ข้านึกว่าซอยุลเป็นเจ้าบ่าว ‎ที่ข้าจะแต่งงานด้วยแหละ
‎ถ้าได้เจอเขาก่อน ข้าก็คงไม่คิดหนีด้วยซ้ำ
‎อ้อ
‎เจ้าคงเสียดายน่าดู ถ้าได้ยุลเป็นสามีก็คงจะดี
‎เขาทั้งหล่อ ทั้งใจดี
‎และคงไม่บอกว่าจะบ้าตาย ‎ตอนที่จับมือข้าเหมือนใครบางคน
‎แล้วตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วหรือ
‎เจ้าบอกให้ข้าดูให้ดีว่าเจ้าเป็นใครไง
‎ไหนๆ ตั้งสติได้แล้วก็ว่าจะตั้งใจดูหน่อย
‎จางอุก
‎เรียกหิ่งห้อยมาหน่อยสิ
‎การเรียกหิ่งห้อยมามันยากมากเลยนะ
‎ถ้าอย่างนั้นก็ยิงดอกไม้ไฟขึ้นฟ้าหน่อย
‎นี่ ดอกไม้ไฟนั่นแพงมากนะ
‎แล้วตอนนี้ข้าจะไปหาของแบบนั้นได้จากที่ไหน
‎ห้ามบอกความจริง ‎เรื่องที่จินบูยอนคือนักซูกับใครนะ
‎ข้าไม่บอกใครอยู่แล้วเจ้าค่ะ
‎เราต้องเก็บความลับนั้นไว้ ‎จินโฮกยองถึงจะช่วยชีวิตท่าน
‎ห้ามให้จางอุกทราบเด็ดขาดนะเจ้าคะ
‎ข้ารู้
‎เขาเคยรับผิดชอบอย่างเจ็บปวดแล้ว
‎- รอบนี้ข้าจะรับผิดชอบเอง ‎- ท่านจะรับผิดชอบหรือ
‎มีอะไรที่ท่านต้องรับผิดชอบ ‎เกี่ยวกับนักซูด้วยหรือ
‎เพราะข้าเองก็รู้อยู่แล้ว
‎ตอนนั้นท่านรู้อยู่แล้ว
‎ว่าเด็กคนนั้นคือนักซูหรือ
‎ถ้างั้นท่านก็ปกปิดทั้งที่รู้หรือเจ้าคะ ทำไมกัน
‎แผลของเจ้าไม่ลึกมาก ไม่นานก็คงหายดี
‎ข้าจะเตรียมที่ปลอดภัยไว้ให้
‎เมื่อพร้อมก็ไปจากที่นี่ซะ
‎นายน้อยเป็นไรไหมเจ้าคะ
‎เจ็บหรือเจ้าคะ
‎ข้าแค่ฝันร้ายดั่งที่เคยฝันบ่อยๆ เท่านั้น
‎คนที่มักปรากฏตัวในฝันของท่าน
‎คือหญิงคนนั้นหรือ
‎ข้าพอรู้ดี ‎เพราะข้าเองก็เก็บสิ่งของแทนใจไว้เช่นกัน
‎การที่ท่านยังเก็บมันไว้อยู่
‎แปลว่าท่านยังรู้สึกเหมือนเดิม
‎งั้นข้าคงต้องทิ้งสิ่งนี้แล้วสินะ
‎ถ้าเป็นแบบที่เจ้าพูด ‎ทุกความเสียใจและความเจ็บปวดของข้า
‎เกิดขึ้นเพราะข้าทิ้งมันไม่ได้
‎อย่าบอกนะว่าท่าน…
‎ตั้งใจจะกำจัดนักซูหรือ
‎ถ้างั้นจินโยวอนจะไม่ช่วยท่าน ‎และท่านก็จะตายไปด้วยนะ
‎ข้ารู้
‎ข้าไม่คิดหวังให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อ
‎โดยกำจัดเด็กคนนั้นหรอก
‎ใช่แล้ว
‎ถ้าจะมีชีวิตต่อ ท่านก็ทำเช่นนั้นไม่ได้ ‎และ…
‎ท่านชอบนางนี่
‎ไปพักผ่อนเถิด
‎นายน้อย
‎ข้า…
‎ให้สัญญากับท่านผู้นำพัคจินแห่งซงริม
‎ว่าจะเป็นภรรยาของเขาแล้วเจ้าค่ะ
‎ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะเจ้าคะ
‎น้อยใจที่ข้าจะแต่งงานหรือเจ้าคะ
‎- งั้นข้าไม่แต่งดีไหม ‎- ไม่หรอก
‎ข้าแค่ไม่รู้ว่าตอนนี้ต้องเรียกเจ้าว่าอะไรดีน่ะ
‎โธ่เอ๊ย
‎แค่เรียกว่า "แม่บ้านคิม" เหมือนเดิมก็ได้
‎ถึงข้าจะแต่งงานกับท่านผู้นำแล้ว
‎นายน้อยก็ยังคงเป็น ‎นายน้อยของข้าต่อไปเจ้าค่ะ
‎ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‎เจ้าเป็นคนสำคัญ ‎และเป็นคนที่ข้ารู้สึกขอบคุณที่สุดในโลก
‎ข้าจึงไม่อยากพูดแค่ว่า
‎"แม่บ้านคิม ยินดีด้วยนะ" น่ะ
‎จะเรียกว่ายังไงก็ไม่สำคัญหรอกเจ้าค่ะ
‎ถึงข้าจะเรียกท่านว่า "นายน้อย"
‎แต่ในใจของข้า
‎ท่านก็เหมือนลูกชายข้านะ
‎อือ
‎ข้าก็เหมือนกัน
‎แม่บ้านคิม
‎ยินดีด้วยนะ
‎นายน้อยของข้า
‎พวกเราอยากรีบให้ท่านเห็นสิ่งนี้
‎จึงได้แห่กันไปหาเมื่อคืนขอรับ
‎ยินดีกับการหมั้นหมายอีกครั้งนะขอรับ ท่านผู้นำ
‎- ยินดีด้วยขอรับ ‎- ยินดีด้วยขอรับ
‎ขอบคุณทุกคนนะ
‎ในที่สุดข้าก็ได้ต้อนรับอาสะใภ้สักทีนะขอรับ
‎ถ้างั้นข้าจะมีหลานด้วยหรือเปล่าขอรับ
‎ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ
‎ทำไมยอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ
‎พวกเจ้าเจอสิ่งนี้ในบ่อน้ำที่แห้งเหือด ‎ทั้งในและนอกป้อมแดโฮมากมายหรือ
‎ขอรับ คนเดินเรือที่นี่พบมันที่ทางเดินน้ำด้วยขอรับ
‎คงมีใครบางคนตั้งใจทำให้น้ำแห้งเหือดสินะ
‎ข้าจะตามสืบแหล่งที่มา ‎ว่าพวกมันถูกทำขึ้นจากที่ไหนขอรับ
‎มันมีพลังของภูเขาไฟอยู่ ‎คงจะถูกทำขึ้นจากที่นั่นแน่ๆ
‎จงตรวจสอบสินค้าทั้งหมด ‎ที่มาจากภูเขาไฟทางทิศใต้อย่างละเอียดด้วย
‎ขอรับ
‎ซงริมจะตรวจสอบสินค้าที่มากับเรือทุกลำหรือ
‎ขอรับ
‎คงยากที่จะปล่อยให้ ‎แค่เรือของท่านใต้เท้าเข้ามาขอรับ
‎เรือที่มาจากภูเขาไฟ ‎น่าจะใกล้ถึงป้อมแดโฮแล้วด้วย
‎ส่งนกพิราบไปบอกพวกเขา ‎ให้ทิ้งของทั้งหมดบนเรือซะ
‎ขอรับ
‎เขาสั่งให้เราทิ้งทั้งหมดนี่เลยหรือ
‎แต่เรานำของน่ากลัวแบบนี้ ‎มาทิ้งที่ทะเลสาบคยองชอนแดโฮได้หรือ
‎จริงๆ เลย ทำตามที่ได้รับคำสั่งมาก็พอ
‎เฮ้อ เร่งมือเข้าเถอะ
‎ให้ตายเถอะ
‎ข้าตรวจสอบนกเพลิงที่อยู่ในจินโยวอนแล้วขอรับ
‎ถึงมันจะตัวเล็กกว่าที่คิดไว้ แต่มันก็ยังอยู่ดีขอรับ
‎งั้นหรือ
‎ไหนจะไม่ไปเพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวไง
‎ข้าต้องไปที่นั่นพอดี ‎ไหนๆ แล้วก็เลยไปตรวจสอบให้น่ะ
‎คนที่ไม่ยอมขยับตัว ‎ถ้าไม่อยากทำอะไรอย่างเจ้า
‎แต่ไหนๆ ไปแล้วเลยดูให้หรือ
‎ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยจริงๆ
‎แต่ข้าขอบอกท่านเพราะได้ยินมา
‎มีใครบางคนจ้องอยากได้ ‎นกเพลิงในจินโยวอนอยู่ขอรับ
‎เนื่องจากภัยแล้งที่ยาวนาน
‎ทำให้ราษฎรหวาดผวา ‎เพราะน้ำดื่มและทางน้ำแห้งเหือดพ่ะย่ะค่ะ
‎ชอนบูกวันจึงจะเป็นผู้นำเรียกประชุมลงมติ
‎เพื่อเลื่อนพิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบขึ้นมาพ่ะย่ะค่ะ
‎ภัยแล้งทำให้น้ำดื่ม ‎และทางน้ำแห้งเหือดด้วยงั้นหรือ
‎ช่างแปลกจริงๆ
‎ค่อยยังชั่วที่จางอุกได้กำจัดนักซูไป
‎ทำให้ประชาชนในเมืองหลวง ‎คลายกังวลเรื่องผู้แปรวิญญาณไปพ่ะย่ะค่ะ
‎องค์รัชทายาท ‎จงเดินทางไปมอบเงินรางวัลให้จางอุกด้วย
‎ฝ่าบาท
‎ครั้งนี้โปรดพระราชทาน ‎รางวัลที่ใหญ่กว่านั้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎โปรดทรงแต่งตั้งและส่งจางอุก ‎ไปเป็นนายพลแห่งป้อมเหนือด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎เจ้ากำลังจะบอกให้ข้า
‎ส่งเขาออกไปนอกป้อมแดโฮหรือ
‎ถ้าเขาไม่อยู่ ‎คนในเมืองหลวงก็จะไม่สบายใจอีกหรือเปล่า
‎ตอนนี้สำนักชอนบูกวันมีจอมเวทมากมาย
‎มากกว่าซงริมในอดีตอีกพ่ะย่ะค่ะ
‎ถ้าหากองค์รัชทายาท ‎ผู้ซึ่งถูกรับเลือกจากดวงดาวกษัตริย์
‎นำทัพพวกเขาปกป้องเมืองหลวง
‎ก็ไม่มีใครเป็นกังวลแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‎ตอนที่โลกแห้งแล้งเมื่อ 200 ปีก่อน
‎หินน้ำแข็งได้ตกลงมาจากฟากฟ้า
‎พวกเขาตั้งใจจะปลุกนกเพลิง
‎และทำให้เกิดเหตุการณ์เหมือนตอนนั้นสินะ
‎คนที่อยู่เบื้องหลังคือราชวงศ์และชอนบูกวันขอรับ
‎ท่านอาจารย์อีต้องการให้ข้า ‎ต่อสู้กับพวกเขาหรือขอรับ
‎หากเจ้าเริ่มการต่อสู้เช่นนั้น ‎มันก็ถือเป็นการก่อกบฏ
‎ถ้าเจ้าต่อสู้ชนะ
‎เจ้าก็อาจขึ้นเป็นกษัตริย์ได้
‎ทำไม
‎เจ้าก็น่าจะรู้อยู่แล้วมิใช่หรือ ว่าดวงดาวกษัตริย์ ‎ที่คนเข้าใจว่าเป็นขององค์รัชทายาท
‎จริงๆ แล้วมันเป็นของเจ้า
‎ถ้างั้นเจ้าก็น่าจะรู้ว่า ‎พ่อของเจ้าเป็นใครด้วยมิใช่หรือ
‎ท่านจะกักขังข้าไว้ที่นี่ไปจนถึงเมื่อไหร่ขอรับ
‎เจ้าในตอนนี้
‎ถึงข้าจะอยากกักขัง
‎ก็ใช่ว่าจะทำได้นี่
‎เจ้าได้รับพลังจากหินน้ำแข็งแล้วเชียวนะ
‎ข้ารู้ว่าเจ้ายอมอดทนเพราะเห็นแก่ข้า
‎เป็นฝีมือ
‎ของจินมูและราชวงศ์ที่คอยคุ้มกันจินมูขอรับ
‎- ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้น ‎- เมื่อรู้แล้ว
‎เจ้าก็จะสังหารพวกเขาให้หมดหรือ
‎อย่างที่ท่านพูด ตอนนี้ข้ามีพลังทำได้ทุกอย่าง
‎การต่อสู้กับราชวงศ์และชอนบูกวัน ‎ถือเป็นการก่อกบฏนะ
‎เจ้าจะทำให้โลกอยู่ในความวุ่นวาย ‎หลังได้รับพลังจากฟากฟ้าหรือ
‎โลกจะเป็นยังไง…
‎ไม่ว่าโลกจะเป็นยังไง ข้าก็ไม่สนใจขอรับ
‎คนเดียวที่ข้าต้องการปกป้องตายไปนะขอรับ
‎แถมยัง…
‎ตายด้วยวิธีที่น่าเวทนาที่สุด
‎นี่คือ…
‎จดหมายและป้ายแกะสลักทองคำ ‎ที่พ่อที่แท้จริงของเจ้า
‎ซึ่งไม่ใช่จางกังที่เจ้าอยากรู้มาตลอด ‎หลงเหลือไว้ให้
‎จางกังใช้วิชาแปรวิญญาณ
‎สลับร่างกับคนผู้นั้นระยะหนึ่ง
‎วิญญาณของคนผู้นั้นได้ไปหาแม่ของเจ้า ‎และเด็กที่เกิดขึ้นมาในตอนนั้น
‎ก็คือเจ้า
‎เจ้าคือพระโอรสของกษัตริย์องค์ก่อน
‎เจ้าเกิดขึ้นมาจากการแปรวิญญาณ
‎เป็นเด็กที่จริงๆ แล้วเกิดมาไม่ได้
‎เป็นคนที่ไม่ควรเกิดขึ้นมา
‎ท่านกำลังจะบอกว่า
‎ข้าผิดที่เกิดมาหรือขอรับ
‎ในวันที่เจ้าเกิด
‎ดวงดาวกษัตริย์ปรากฏขึ้น
‎และโจชุง
‎พ่อของนักซู ‎ก็ได้ตายเพื่อปกปิดความจริงนั้น
‎จางกังก็ตายเพื่อปกปิด ‎และรับผิดชอบในเรื่องทั้งหมดเช่นกัน
‎คนเดียวที่เจ้าต้องการปกป้อง
‎ก็คงตายหลังถูกคนที่อยากกำจัดเจ้าหลอกใช้
‎หากเจ้าที่เกิดภายใต้ดวงดาวกษัตริย์
‎ใช้พลังที่มีอยู่ในมือ ‎ทำให้โลกเกิดความวุ่นวาย
‎ข้าเองก็คง…
‎ต้องขัดขวางเจ้า
‎แม้จะต้องตายด้วยมือเจ้าก็ตาม
‎ข้ามีความผิดที่มีตัวตน
‎ทั้งที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่
‎ข้าเลยตัดสินใจว่าจะไม่ทำอะไรสักอย่างขอรับ
‎จางอุก
‎"ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็ตายไปเถอะ"
‎อาจารย์ของเจ้ามักพูดเช่นนี้นี่
‎ท่านอาจารย์ซอกยอง อาจารย์ของข้าน่ะ
‎ถึงเขาจะเกิดมาพร้อมดวงดาวกษัตริย์
‎แต่เขาก็ไม่ได้เป็นกษัตริย์
‎แต่เขาปกป้องโลกแทน
‎ขนาดคนเดียวที่ข้าเคยให้สัญญาด้วย ‎ข้ายังปกป้องไม่ได้เลย
‎แล้วข้าจะปกป้องอะไรได้ขอรับ
‎เจ้าได้พลังนั้นมา หลังตายด้วยมือคนคนนั้น
‎เจ้าเองก็คงไม่ยินดีกับพลังของหินน้ำแข็งเท่าไร
‎ท่านอาจารย์ซอกยองน่ะขอรับ
‎ทำไมเขาถึงเหลือหินน้ำแข็งนี้ไว้ขอรับ
‎เขาหลงเหลือไว้เพื่อไม่ให้จินซอลรัน ‎ซึ่งเป็นคนรักตาย
‎ตำราแห่งหัวใจก็บอกไว้นี่
‎แต่จินซอลรันก็ตายนี่ขอรับ
‎แล้วทำไมเขาถึงเก็บมันไว้ ‎ในจินโยวอนมาตลอดด้วยขอรับ
‎เขาคงเหลือไว้ให้เจ้ามั้ง ‎เพราะเป็นดาวกษัตริย์เหมือนกัน
‎ข้าไปดีกว่า
‎เจอแล้วขอรับ
‎มีอยู่จริงๆ ขอรับ
‎เจ้าเก่งกาจจริงๆ
‎ที่เขาว่ากันว่าเจ้าเหมือนจินซอลรัน ‎กลับชาติมาเกิดคงไม่เกินจริงเลยสินะ
‎เจ้ามองเห็นพลังพวกนั้นด้วยตาเปล่าด้วย
‎ตอนนี้ข้าทำได้แค่มองเห็นอย่างเดียวเจ้าค่ะ
‎เจ้าบอกว่าถ้ารื้อฟื้นความทรงจำได้ ‎พลังก็จะกลับมาใช่ไหม
‎เป็นยังไงบ้างหรือ
‎ความทรงจำกลับมาเยอะหรือยัง
‎ข้าเห็นหลายๆ ความทรงจำในอดีต
‎แต่มันไม่ใช่ของข้าเจ้าค่ะ
‎ข้ามองเห็นความทรงจำของคนอื่น ‎เมื่อแตะสิ่งของได้เจ้าค่ะ
‎ดูเหมือนพลังของข้า ‎จะค่อยๆ เริ่มกลับมาแล้วเจ้าค่ะ
‎งั้นหรือ
‎ถ้างั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย
‎หากเครื่องดินเผาสีแดงนั่นเป็นของอันตราย
‎ให้ข้าช่วยตามหาอีกไหมเจ้าคะ
‎ถ้าเจ้าช่วย ข้าก็ขอบใจ
‎ถ้ามีเจ้าอยู่ข้างๆ
‎ก็คงหลีกเลี่ยงของที่มีพลังอันตรายได้สินะ
‎บางคนก็มีพลังที่ควรหลีกเลี่ยงเจ้าค่ะ
‎มีคนแบบนั้นด้วยหรือ
‎พลังในตัวคนอาจจะไม่เสถียร
‎แต่พลังของผู้ที่อยู่ตกในความบ้าคลั่งจะขุ่นมัว ‎จนรู้สึกหายใจไม่ออกเมื่ออยู่ใกล้ๆ เจ้าค่ะ
‎ผู้คนต่างก็ตั้งฉายาให้เจ้า จินโชยอน
‎ว่าเป็นฤดูใบไม้ผลิ ‎ซึ่งเป็นฤดูที่งดงามที่สุดใช่ไหม
‎เจ้ามีชีวิตชีวา
‎และเปล่งประกายจริงๆ นะ
‎เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะ
‎คนที่แห้งแล้งอย่างข้า
‎ปรารถนาฤดูใบไม้ผลิเหลือเกิน
‎ข้าถูกใจเจ้า มาหาข้าบ่อยๆ นะ
‎ข้าอยากจะเห็นฤดูใบไม้ผลิ
‎ที่จะมาหาข้าล่วงหน้าไว้ก่อนน่ะ
‎เพคะ
‎องค์รัชทายาท ทำไมจู่ๆ ถึงจะเสด็จ ‎ไปลานล่าสัตว์ที่อยู่ไกลหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้ารู้สึกอึดอัดเมื่ออยู่ในวัง
‎ข้าจะออกเดินทางทันที ‎เตรียมการให้พร้อมด้วย
‎พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‎ถ้ามองเห็นพลังก็บอกได้เลยนะขอรับ
‎ข้าจะสั่งหยุดเรือให้
‎เข้าใจแล้ว
‎หยุดก่อนเจ้าค่ะ
‎หยุดเรือ
‎ข้ามั่นใจว่าข้าเคยโหนตัวแบบนี้ที่นี่
‎เมื่อไหร่กัน
‎ทำไมล่ะ
‎ไม่มีเรี่ยวแรงเลย
‎มีอะไรหรือขอรับ
‎จู่ๆ ทำไมไปโหนตัวเช่นนั้นขอรับ
‎พอโหนตัวแล้ว
‎ข้าก็ตระหนักได้ว่าข้าไม่มีเรี่ยวแรง
‎อ้อ คือ…
‎ท่านคงจะเหนื่อยเพราะอากาศร้อน
‎ท่านไปพักผ่อนแถวนี้หน่อยดีกว่านะขอรับ
‎นี่เป็นความทรงจำของข้า
‎ข้ายังจำความรู้สึกที่ปวดแขนได้อยู่เลย
‎ข้าลืมไปว่าทิ้งเต่าไว้ที่นี่
‎เกือบทิ้งมันไว้ที่นี่ตัวเดียวแล้ว
‎กระหม่อมบอกนายหญิงที่นี่ ‎ให้ดูแลอย่างดีแล้ว
‎ถึงยังไงมันก็น่าจะกังวล ‎ที่เจ้าของไม่มาหานะ
‎เจ้าออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยเถอะ
‎อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ
‎ออกไปรอข้างนอก
‎อ้อ
‎พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‎"ไม่มีเรี่ยวแรงเลย" หรือ
‎งั้นก่อนหน้านั้นข้าก็เคยมีกำลังมาก่อนหรือ
‎มันไม่ชอบอันนั้นหรอก
‎ท่านขันที
‎ท่านมาแล้วหรือ
‎ถ้าไม่ใช่ผักกาดหอมห่อเนื้อ ‎มันก็ไม่กินหรอก
‎- จริงหรือเจ้าคะ ‎- เจ้าโง่หรือเปล่า
‎มันไม่กินเพราะเจ้าให้น่ะสิ ‎ถ้าเจ้าของให้ มันก็กินเก่ง
‎ดูนะ
‎นี่ เจ้าเต่า
‎กินผักกาดหอมนะ
‎เอ้า
‎เห็นไหม
‎มันสนใจแค่ข้าคนเดียวเช่นนี้แหละ ‎เจ้าเต่าแสนฉลาด
‎ขยับตัวรวดเร็วดั่งฟ้าแลบเลย
‎มันคงเป็นเต่าที่รวดเร็วที่สุด ‎ในอาณาจักรแดโฮแล้วล่ะ
‎เจ้าเต่านี่น่าอิจฉาจริงๆ
‎ที่มีเจ้าของที่รักมันขนาดนี้
‎ทำไม
‎สามีของเจ้าที่ถูกนกยูงแย่งหัวใจไป ‎ยังไม่กลับมาอีกหรือ
‎เดี๋ยวนี้เขากลับบ้านมาอยู่หรอก
‎แต่ยังแยกห้องนอนเหมือนเดิม
‎ทำไมเจ้าทนอยู่แบบนั้นน่ะ เจ้าเป็นแม่หมอนี่
‎เจ้าใช้ยันต์สาปแช่งนกยูง ‎และแยกพวกเขาออกจากกันก็ได้
‎หรือไม่ก็ให้สามีกินยาเสน่ห์ ‎เพื่อให้มาหลงรักเจ้าก็ได้
‎เจ้ายังสาวอยู่แท้ๆ ‎แต่แยกห้องนอนกับสามีหรือ
‎ขันทีอย่างท่านรู้เรื่องชีวิตแต่งงานที่ไหน ‎ถึงได้มายุ่งเนี่ย
‎รู้หรือเปล่าเถอะ ว่าแยกห้องนอนคืออะไร
‎ถึงข้าจะไม่รู้เรื่องนั้นเท่าไร ‎แต่ก็พอรู้สถานะเจ้า
‎ถ้าเขาออกจากบ้านไป ‎ก็ยังคาดหวังให้เขากลับมาได้
‎แต่บ้านเดียวกันแต่แยกห้องนอนหรือ
‎งั้นก็หมดหวังแล้วล่ะ
‎สามีเจ้าเข้าออกทุกห้อง ‎แต่ไม่มาห้องเจ้างั้นหรือ
‎เจ้าก็ย้ายออกมาเถอะ
‎ท่านพูดถูกเจ้าค่ะ
‎ข้าเองก็จะไม่อยู่ห้องนั้นคนเดียวแล้ว
‎ใช่แล้ว เจ้าก็นอกใจเขากลับไปเลย
‎อย่าเอาแต่แนะนำวิธีเสื่อมทรามเช่นนั้นสิเจ้าคะ
‎ข้าจะหาห้องที่จะเป็นของข้าจริงๆ เจ้าค่ะ
‎เจ้าไม่มีห้องของตัวเองด้วยหรือ
‎ข้ากระวนกระวายเพราะรู้สึกเหมือน ‎ห้องที่ข้าอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ของข้า
‎เพราะแบบนั้นเขาถึงสับสน
‎และหาตัวตนที่แท้จริงของข้าไม่เจอ
‎ข้าจะหาห้องที่เป็นของข้าจริงๆ
‎ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะเจ้าคะ ‎มันช่วยข้าได้มาก
‎งั้นหรือ
‎ถ้าเจ้าหาห้องไม่ได้ ก็มาที่บ้านข้านะ
‎บ้านข้ามีห้องเยอะเลย
‎ท่านกำลังจะไปไหนหรือเจ้าคะ
‎บ้านข้ามีห้องอยู่เยอะ ‎แต่ไม่มีห้องที่ทำให้ข้าสบายใจ
‎ข้าก็เลยหนีมาน่ะ เพราะมีเรื่องที่อยากเลี่ยง
‎ท่านมีพลังสูงส่ง ‎ที่เหมือนจะครอบครองทุกอย่างได้
‎แต่ดูเหมือนท่านก็มีนกยูง ‎ที่ทำให้ท่านว้าวุ่นใจอยู่เหมือนกันสินะ
‎ใช่แล้ว ข้ามี
‎มีคนเลิศเลอ ‎ที่แค่นึกถึงข้าก็หมั่นไส้แทบบ้าอยู่
‎เคยได้ยินเรื่องที่อีกาขโมยขนนกยูง ‎มาแซมขนตัวเอง
‎แล้วอวดดีเหมือนเป็นนกยูงไหม
‎ข้ากำลังทำแบบนั้นอยู่
‎ถ้าท่านขโมยขนนกยูงมาแซมแล้วไม่สบายใจ ‎ท่านก็ทิ้งไปก็ได้นี่
‎ข้าทำเรื่องไม่ดีไปหลายอย่าง
‎ข้าคงหมดหวังแล้วล่ะ
‎ท่านช่วยเต่ามาด้วยนะ
‎แล้วคนอย่างท่านจะหมดหวังได้อย่างไร
‎ถึงเจ้าจะดูโหงวเฮ้งห่วยแตก ‎แต่ก็พูดปลอบคนอื่นเก่งนะ
‎ข้าก็ขอบคุณที่ท่านกระตุ้นข้า ‎ด้วยคำพูดแย่ๆ นะ
‎ข้าทำงานค้างไว้ คงต้องไปก่อนแล้ว
‎เดินทางดีๆ นะเจ้าคะ
‎ข้าล้มเลิกไปล่าสัตว์แล้วไปหาจางอุกดีไหมนะ
‎เขาเคยช่วยดูแลเจ้าด้วยนี่
‎กระหม่อมแจ้งเขาก่อนแล้ว ‎ว่าพระองค์จะเสด็จมาหา
‎แต่กลับไม่ออกมารออีก
‎กระหม่อมจะไปตามจางอุกมาพ่ะย่ะค่ะ
‎(ไข่ของนกเพลิง)
‎(นกเพลิง)
‎นกเพลิง
‎จางอุกรู้เรื่องนี้อยู่แล้วสินะ
‎เสด็จมาพระราชทานเงินรางวัลหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎งั้นก็ทรงวางไว้เถิด
‎ฝ่าบาท
‎ตรัสว่าจะพระราชทานรางวัล ‎ที่ใหญ่กว่าเงินรางวัลให้เจ้า
‎ทรงมีรับสั่งว่าจะแต่งตั้ง
‎และส่งเจ้าไปเป็นนายพลที่ป้อมเหนือ
‎ป้อมเหนือหรือ
‎- ไกลเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ‎- ถ้าส่งไป
‎เจ้าจะยอมไปไหม
‎ถ้ากระหม่อมไปอยู่ไกลๆ ‎แล้วพระองค์จะวางพระทัยไหมพ่ะย่ะค่ะ
‎ถ้าไม่อยากก็ไม่ต้องไปหรอก
‎เจ้าอาจเป็นเสี้ยนหนามที่ตำนิ้วสำหรับข้า
‎แต่สำหรับจินมู เจ้าคืออุปสรรคใหญ่
‎ดูเหมือนทรงเริ่มไม่สบายพระทัย ‎ที่ร่วมมือกับจินมูแล้วสินะ
‎แต่ทำอย่างไรดีล่ะ
‎กระหม่อมไม่คิดจะถูกใช้เป็นอุปสรรค ‎เพื่อองค์รัชทายาทนะ
‎เจ้าคิดว่าข้าตั้งใจจะใช้เจ้า ‎เพื่อคุมอำนาจของจินมูสินะ
‎ก็จริง
‎ไม่ว่าข้าจะพูดอะไร เจ้าก็คงเข้าใจแบบนั้น
‎ทำไมจู่ๆ ถึงเสด็จมาตรัสเรื่องนี้ ‎กับกระหม่อมล่ะ
‎เต่าน่ะ
‎- ทำไมเจ้าถึงมาดูแลเต่าของข้า ‎- เต่าหรือ
‎เจ้าเกลียดข้าขนาดนั้น ‎แล้วมาช่วยดูแลเต่าของข้าทำไม
‎มันเป็นเต่าของพระองค์หรือพ่ะย่ะค่ะ ‎ไม่ใช่ของขันทีโอหรือ
‎อย่างนี้นี่เอง
‎ข้าเข้าใจผิดไปไกลเลยสินะ
‎ทรงคิดไปเอง
‎ว่ากระหม่อมทำลงไป ‎ด้วยความหวังดีหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎แค่เพราะเต่าตัวเดียวเนี่ยนะ
‎ไม่ใช่แค่เพราะเต่านะ
‎มันเป็นความคาดหวัง ‎ที่ทำให้ข้าพูดเช่นนี้กับเจ้าได้
‎แม้จะรู้ว่าเจ้าเกลียดและไม่ไว้ใจข้า
‎ช่างเถอะ
‎แต่ดูจากที่เจ้าอ่านตำราเกี่ยวกับนกเพลิงอยู่
‎เจ้าคงไม่ไปป้อมเหนือสินะ
‎ถ้ากระหม่อมไปล่ะพ่ะย่ะค่ะ
‎ทั้งที่รู้ว่านกเพลิงอันตรายแค่ไหน ‎แต่ก็จะปล่อยไปหรือ
‎กระหม่อมคิดถูกจริงๆ ที่เปิดตำรานี้ไว้
‎เพราะมันทำให้กระหม่อม ‎ได้เห็นสีพระพักตร์ที่คาดไม่ถึง
‎ถ้ากระหม่อมมีความรู้สึกดีต่อพระองค์
‎ก็คงคิดไปเองว่าพระองค์เป็นห่วงโลก ‎และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีแล้วนะเนี่ย
‎ทั้งที่เจ้ามีพลังที่ยิ่งใหญ่นั้น
‎แต่ก็ยังแย่กว่าข้า ‎ที่ช่วยเหลือเต่าเพียงตัวเดียวสินะ
‎เพราะตอนนี้กระหม่อมไม่มีสิ่งที่อยากปกป้อง ‎แม้จะเป็นเต่าแค่ตัวเดียว
‎นี่ จางอุก
‎ตอนที่เจ้าช่วยทุกคนในเกราะกำบัง ‎เจ้าเคยพูดไว้เช่นนี้ใช่ไหม
‎ว่าจะทำตามคำสอนของอาจารย์ ‎ที่ว่า "หากไม่ทำอะไรสักอย่าง
‎ก็สู้ตายไปซะยังดีเสียกว่า"
‎ตอนนั้นเจ้าดูเปล่งแสงประกาย ‎แม้จะสูญเสียพลังก็ตาม
‎แต่ตอนนี้เจ้าดูดับแสง แม้จะมีพลังนั้น
‎ได้
‎จงไม่ต้องทำอะไรสักอย่าง
‎เพราะเจ้าดับแสงไปแล้ว
‎"ความคาดหวัง" หรือ
‎ต้นไม้ในความทรงจำของข้าไม่ได้เล็กเช่นนี้
‎มันสูงและใหญ่กว่านี้มาก
‎ข้ายืนอยู่บนยอดต้นไม้นั้น
‎ความทรงจำที่ข้า
‎ยืนโดดเดี่ยวบนต้นไม้นั้น
‎เป็นของข้าแน่นอน
‎ข้าอยากปีนขึ้นไปบนนั้นอีก
‎นายน้อย
‎นายน้อย ท่านเป็นอะไรไหม
‎เปิดประตูหน่อย
‎ข้าบอกให้เปิดประตูไง
‎ข้าไม่เป็นไร เจ้ากลับไปเถิด
‎ทั้งที่ท่านเจ็บปวด ‎แล้วทำไมถึงไม่ไปจินโยวอน
‎ก็ได้
‎งั้นข้าจะไปหาจินโฮกยองอีกครั้งเอง
‎ท่านคิดอะไรอยู่กันแน่
‎ท่านคิดอะไรอยู่ถึงได้ทนอยู่แบบนี้
‎ข้าอยากชดใช้ความนึกเสียใจ
‎ที่ข้ารู้สึกมาตลอด
‎เพราะความเจ็บปวดนั้น
‎มันรุนแรงกว่าอาการเจ็บนี้มาก
‎เจ้ามอบโอกาสให้ข้าทำเช่นนั้นได้
‎ข้าคิดขอบใจเจ้าอยู่
‎เพราะงั้นแล้วเจ้าไม่ต้องทำ…
‎ไม่ต้องทำอะไรเพื่อข้าแล้ว
‎เจ้าทำมามากพอแล้ว
‎ข้ามียาแก้ปวดที่คุณหนูยุนอ๊กมอบให้อยู่
‎ข้าจะนำมาให้
‎ทานยาด้วยนะเจ้าคะ นายน้อย
‎ดูจากที่เขายังมีชีวิตอยู่ ‎ทั้งที่หนอนเข้าไปในศูนย์กลางพลังแล้ว
‎คนคนนั้นคงอดทนต่อความเจ็บปวดเก่ง
‎แต่ว่า
‎หากพลังของหนอนไหลเวียนผิดพลาด ‎และบ้าคลั่งขึ้นมา
‎เขาก็จะเจ็บปวดแทบบ้าจนตายไป
‎พวกเขาน่าจะต้องการความช่วยเหลือจากข้า ‎เพื่อให้ชีวิตรอด
‎คงไม่ผลีผลาม ‎บอกความลับของบูยอนกับใครหรอก
‎แต่ว่ามีวิธีกำจัดหนอนที่เข้าไปอยู่ในศูนย์กลางพลัง
‎หรือไม่เจ้าคะ
‎สิ่งที่จะจับหนอนกินได้
‎ก็คือนกยังไงล่ะ
‎ดูเหมือนจินบูยอนจะเป็นนักบวชหญิงที่เก่งกาจ ‎กว่าที่คาดไว้จริงๆ นะขอรับ
‎พลังของจินบูยอนเริ่มกลับคืนมาแล้วหรือ
‎ท่านเคยบอกนางว่าถ้าความทรงจำกลับมา
‎พลังของนางก็จะกลับมาด้วยใช่ไหมขอรับ
‎ไม่ใช่
‎หากพลังกลับมา ‎ความทรงจำก็จะกลับมาด้วยต่างหาก
‎มันก็เหมือนกันนี่ขอรับ
‎ให้นางตามหาต่อไปด้วย
‎หากพลังของจินบูยอนกลับคืนมา
‎นักซูก็จะรื้อฟื้นความทรงจำ ‎ที่ถูกลบไปกลับคืนมาได้
‎และอีกไม่นาน ‎นางก็จะถูกไล่ออกจากร่างนั้นสินะ
‎นี่
‎ข้าได้ป้ายหินแกะสลักของซงริมมา
‎เขาบอกว่าข้ามีคุณสมบัติพอๆ กับ ‎จอมเวทจองจินกัก
‎จึงอนุญาตให้เข้าออกได้ทุกเมื่อ
‎พอเห็นเจ้าได้มันมาเช่นนี้
‎ก็ทำให้อดีตของข้าที่กว่าจะได้รับมันมา ‎ดูไร้ค่าไปเลย
‎เจ้าได้มันมายากหรือ
‎เจ้าเรียนไม่เก่งสินะ
‎ได้ที่เท่าไรในการฝึกฝนหรือ
‎คนที่ผ่านขั้นชีซูได้เร็วที่สุด ‎หลังเปิดประตูพลังได้ก็คือข้านะ
‎เจ้าคงพยายามอย่างหนักเลยสินะ
‎เพราะมีคนคอยผลักไสข้า
‎ให้อยู่ในสถานการณ์ที่อาจตายได้ ‎ถ้าไม่พยายามอย่างหนักน่ะ
‎ใครหรือ
‎ท่านอาจารย์
‎ของข้าน่ะ
‎อาจารย์ของข้าเป็นอาจารย์สุดโหด ‎ที่มักจะผลักไสข้าให้ไปอยู่ริมหน้าผาเสมอ
‎และเพราะแบบนั้น
‎ข้าจึงลุกขึ้นมาได้อีกครั้งแล้วครั้งเล่า
‎เพราะท่านอาจารย์ไม่อนุญาตให้ข้าหยุด
‎และไม่ยอมให้ข้าอยู่เฉยๆ แน่
‎หากไม่ทำอะไรสักอย่าง ‎สู้ตายไปซะก็ยังดีเสียกว่านี่
‎ทำไม
‎ข้าทำเจ้าสับสนอีกแล้วหรือ
‎ตอนนี้ข้าไม่รู้แล้ว ว่าใครกำลังพูดอยู่
‎แต่แปลกจังเลยนะ
‎วันนี้ข้าได้ยินคำนั้นหลายหนเลย
‎เพราะข้ากำลังจะหยุดหรือเปล่านะ
‎หยุดหรือ
‎เจ้าตั้งใจว่าจะล้มเลิกทุกอย่างหรือ
‎อือ
‎เพราะข้าคิดว่า
‎ข้าเจอวิธีที่จะโยนสิ่งที่หนักอึ้งนี้ไปได้แล้ว
‎เจ้า…
‎ลำบากมากหรือ
‎ท่านผู้นำมอบสิ่งนี้ให้ข้า
‎และชมว่าข้าเก่งกาจ
‎ข้าจะค่อยๆ ได้รับพลังกลับคืนมา
‎และข้าจะใช้พลังนั้น…
‎ปกป้องเจ้านะ
‎ข้าเริ่มสับสนเรื่องนี้เหมือนกัน
‎ว่าจริงๆ แล้ว
‎ข้าคาดหวังอะไรจากเจ้าอยู่
‎ข้าวางแผนไว้
‎ว่าจะตามหาห้องของตัวเอง
‎ข้าจะตามหาให้ได้ว่าตัวเองเป็นใคร ‎และตกแต่งห้องนั้นอย่างดี
‎เมื่อถึงตอนนั้น
‎เจ้าก็มาหาข้าโดยไม่สับสนนะ
‎ข้าจะทำให้เจ้าอบอุ่น
‎และพักผ่อนอย่างเต็มที่เอง
‎ข้าอุตส่าห์เลื่อนพิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบเข้ามาได้
‎แต่ท่านกลับทิ้งสิ่งของ ‎ที่จะใช้ในพิธีลงทะเลสาบหรือ
‎ข้าต้องทำเช่นนั้นเพราะกลัวซงริมจับได้ขอรับ
‎ข้าคงต้องฝากฝังงานนำเข้าสินค้า ‎ให้โซอีตามเดิมแล้ว
‎ไปพานางมา
‎ข้าไม่เห็นโซอีที่บ่อนพนันหลายวันแล้วขอรับ
‎ตราบใดที่หนอนยังอยู่ในตัวของนาง
‎นางก็เป็นหนูอยู่ในกำมือของข้า
‎ไปรอนางที่นั่นแล้วพาตัวนางมา
‎ขอรับ
‎นำจดหมายนี้ให้พวกเขานะ
‎แล้วพวกเขาจะดูแลเจ้า
‎นายน้อยจะไปหาจินโฮกยองเมื่อไหร่เจ้าคะ
‎ท่านควรรีบไปหานางมิใช่หรือ
‎ข้ารู้
‎โปรดมีชีวิตรอดด้วยนะเจ้าคะ
‎ถ้าท่านปลอดภัยแล้ว ‎ท่านก็จะกลับไปที่ป้อมซอโฮใช่ไหมเจ้าคะ
‎เดินทางปลอดภัยนะ
‎ข้ากำลังหาฤกษ์มงคล
‎ที่จะจัดงานแต่งงานของเราอยู่
‎รีบแต่งให้เร็วที่สุดกันเถอะ
‎เจ้าค่ะ
‎ข้าต้องหาฤกษ์แต่งงานให้นายน้อยเหมือนกันนะ
‎งานแต่งงานของเรา
‎เราเชิญญาติของท่าน ‎ที่อยู่ที่ป้อมวอลมาให้หมดกันเถอะ
‎ข้าจะส่งเรือลำใหญ่ไปรับเอง
‎ขอบคุณเจ้าค่ะ
‎แล้วข้าต้องเชิญใคร ‎ให้มางานแต่งงานของนายน้อยดีนะ
‎เขาไม่มีครอบครัว ‎แต่จะให้แขกมาน้อยก็ไม่ได้
‎แม่บ้านคิมแกะเกาลัดไปทำไมหรือ
‎ก็นายน้อยชอบทานข้าวหุงเกาลัดไงเจ้าคะ
‎ข้าน้อยใจจังนะ
‎ไม่ว่าจะเรื่องอะไร
‎อุกก็มาก่อนเสมอ
‎นั่นเพราะเขาเป็นนายน้อยของข้าไงเจ้าคะ
‎และข้าก็เป็นห่วงเขาหลายเรื่องด้วย
‎เอาล่ะ
‎สมมติว่าข้ากับอุกตกน้ำพร้อมกันเช่นนี้
‎ท่านจะช่วยใครก่อนหรือ
‎ข้าจะช่วยทั้งสองท่านไปทำไมเจ้าคะ
‎ทั้งคู่ขึ้นมาจากน้ำเองได้ง่ายๆ เลยนะ
‎สมมติว่าเราขึ้นจากน้ำไม่ได้
‎ถ้าหากว่าเราสองคนตกน้ำ ‎และว่ายตะเกียกตะกายอยู่
‎ท่านจะเรียกชื่อใครก่อนหรือ
‎ก็คง…
‎- จาง… ‎- คงจะเป็น
‎"นายน้อยของข้า" ‎คงเรียกชื่อเขาก่อนแหงๆ
‎ท่านเป็นห่วงแต่อุก
‎และคง…
‎ไม่คิดถึงจินสักนิด
‎แล้วท่านผู้นำล่ะ
‎ท่านเคยบอกว่าถึงข้าจะถูกขังอยู่ข้างในนั้น
‎ท่านก็จะปิดประตูมิใช่หรือเจ้าคะ
‎- ข้าพูดแบบนั้นตอนไหนกัน ‎- อุ๊ยตาย
‎ถ้างั้นข้าขอถามอีกที
‎ถ้าหากว่าข้าถูกขังอยู่ในห้องที่อันตรายมากๆ
‎และท่านผู้นำก็ต้องปิดผนึกประตูนั้น
‎แล้วท่านผู้นำจะปิดประตูนั้นหรือไม่เจ้าคะ
‎มันเป็นสถานการณ์ที่ฉุกเฉินแค่ไหนหรือ
‎ถ้าข้าไม่ปิดประตู
‎จะเกิดอันตรายกับโลกไหมขอรับ
‎เห็นไหมๆ
‎ท่านกำลังคิดถึงความสำคัญอย่างเย็นชา
‎ข้าบอกว่าข้าตกอยู่ในอันตรายนะ
‎ข้าอาจตายได้นะเจ้าคะ
‎ท่านอย่าสมมติเรื่องที่ฉีกหัวใจ ‎ออกเป็นเสี่ยงๆ เช่นนั้นเลย
‎จะไม่มีวัน…
‎เกิดเรื่องอันตรายกับท่านหรอก
‎เพราะมีข้าอยู่ทั้งคน
‎เชอะ
‎ถึงท่านผู้นำจะปิดผนึกประตูนั้นจริงๆ
‎ข้าก็ทราบดีว่า ‎หัวใจของท่านถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ แค่ไหน
‎ข้าไม่เสียใจหรอกเจ้าค่ะ
‎เพราะฉะนั้นแล้ว ‎แม้ว่าข้าจะเรียกชื่อนายน้อยอุกก่อน
‎ท่านก็โปรดจงทราบไว้นะเจ้าคะ ‎ว่าความรู้สึกของข้าที่มีต่อจินไม่ได้น้อยกว่าเลย
‎ข้าเลินเล่อไป
‎คำถามนั้น
‎มันสื่อถึงการตัดสินใจที่น่ากลัว ‎ในการต้องเห็นคนสำคัญตายจากไป
‎ต้องช่วยชีวิตทั้งคู่สิ
‎ไม่ว่ายังไงก็ต้องช่วยชีวิตทั้งคู่ให้ได้
‎ทั้งสองท่านไม่มีวันตกน้ำหรอกเจ้าค่ะ
‎ดึงทึ้งหัวใจออกมาและทำลายมันเป็นเสี่ยงๆ
‎ท่านอยากไปที่ดันฮยังกกหรือขอรับ
‎ไปที่นั่นทำไม
‎ข้าได้ยินว่าที่นั่นมีต้นไม้ใหญ่อยู่ ‎เลยอยากไปดูด้วยตัวเองน่ะ
‎มันมีต้นไม้ใหญ่อยู่ที่นั่นจริงๆ ขอรับ
‎อุก ยุลและ…
‎ข้าเคยไปที่นั่นด้วยกัน
‎ต้นไม้ที่ข้าอยากเห็นคือต้นไม้ของข้าเจ้าค่ะ
‎อะไรนะขอรับ
‎ข้าจำได้ว่ามีต้นไม้ใหญ่ในความทรงจำของข้า
‎และข้าก็อยากไปตรวจสอบ
‎ว่ามันมีจริงหรือเปล่า
‎ข้าไม่แน่ใจว่า ‎ท่านพูดถึงต้นไม้ต้นเดียวกันอยู่หรือเปล่า
‎แต่มันอยู่บนเนินสูง คงตามหาง่ายเลยขอรับ
‎ข้าเองก็อยากพาท่านไปเหมือนกัน
‎แต่ข้ายุ่งน่ะ
‎ให้ข้าส่งคนพาท่านไปดันฮยังกกไหมขอรับ
‎ถ้าข้าต้องการ ข้าจะมาขอร้องท่านนะเจ้าคะ
‎ท่านจะไปดันฮยังกกหรือขอรับ
‎จริงด้วย ยุลรู้จักดันฮยังกกดีกว่าข้าอีกขอรับ
‎เพราะตอนเด็กๆ เขาไปที่นั่นบ่อยๆ
‎ข้าก็อยากไปที่นั่นเหมือนกัน
‎ไปด้วยกันไหมขอรับ
‎พอดีเลยที่ยุลเสนอตัวพาท่านไป ‎ท่านไปกับเขาสิ
‎ข้าได้ยินว่าที่นั่นอันตราย
‎ท่านจะไม่เป็นไรหรือ
‎ขอรับ
‎ไปที่นั่นด้วยกันนะขอรับ
‎(นกเพลิง)
‎พวกเขาตั้งใจจะปลุกนกเพลิง
‎และทำให้เกิดเหตุการณ์เหมือนตอนนั้นสินะ
‎ทั้งที่รู้ว่านกเพลิงอันตรายแค่ไหน ‎แต่ก็จะปล่อยไปหรือ
‎หากไม่ทำอะไรสักอย่าง ‎สู้ตายไปซะก็ยังดีเสียกว่านี่
‎ตอนนี้หินนั่นก็ไม่ได้อยู่กับข้านะ
‎ถ้านางไม่ได้พกไปไหนมาไหนจริงๆ
‎ก็น่าจะวางไว้ที่ไหนสักแห่งในห้องนะ
‎อะไรน่ะ
‎ข้าบอกให้มาหาก็มาทันทีเลยแฮะ
‎ทำไม
‎เจ้านอนไม่หลับอีกแล้วหรือ ‎ให้ข้ากอดกล่อมนอนไหม
‎ข้าคงนอนหลับสบายตายแหละ
‎ข้าไม่ได้มาเพราะเจ้าบอกนะ
‎ข้าแค่มาตรวจสอบ
‎ว่าเจ้าไม่ได้พกหยกนั่นจริงหรือเปล่า
‎ดูสิ ข้าเก็บไว้ที่นี่ตลอด
‎งั้นแปลว่า
‎นั่นเป็นเรื่องของเจ้าหรือ
‎ข้าเองก็รู้สึกแปลก
‎ก็เลยว่าจะไปตรวจสอบที่ดันฮยังกกพรุ่งนี้
‎ดันฮยังกกหรือ
‎ข้าจะไปดูต้นไม้
‎ต้นไม้ที่เจ้าเคยพูดถึงอยู่ที่นั่นใช่ไหม
‎ข้าจะไปดูด้วยตัวเอง ‎ว่าต้นไม้ที่ข้าจำได้มีอยู่จริงหรือเปล่า
‎ข้าสับสนไปหมดเพราะหยกนั่น
‎แต่สิ่งที่ข้ามั่นใจ
‎คือต้นไม้ต้นนั้น
‎อยู่ในหัวของข้าตั้งแต่ก่อนมาเจอเจ้าแล้ว
‎ข้าคิดว่าถ้าไปดูด้วยตาตัวเอง ‎คงจะรู้ว่าตัวเองเป็นใครได้น่ะ
‎ก็ได้ งั้นก็ไปดูให้เห็นเองเถอะ
‎- พรุ่งนี้ข้า… ‎- ข้าจะไปกับซอยุลพรุ่งนี้
‎- กับยุลหรือ ‎- ข้าบอกว่าอยากไปดู เขาก็เสนอตัวไปด้วย
‎เห็นว่ารู้จักที่นั่นดี
‎นี่ ทำไมเจ้าต้องไปรบกวนยุลด้วย
‎เขาบอกว่าอยากไปดูต้นไม้ด้วยเหมือนกัน
‎เพราะเขาเป็นเพื่อนข้าไง
‎เพราะเห็นแก่ข้า ‎เขาเลยปฏิเสธเจ้าไม่ได้
‎- เขาเป็นเพื่อนข้าด้วยนะ ‎- ไม่ใช่เหอะ เขาเป็นเพื่อนข้า
‎ห้ามเป็นเพื่อนกับเพื่อนข้านะ
‎- ทำไมเป็นไม่ได้ ‎- นี่ ยุลเป็นเพื่อนข้านะ
‎ถ้ายุลเป็นเพื่อนเจ้า ‎งั้นเจ้าก็เป็นเพื่อนข้าหรือ
‎ข้าเป็นเพื่อนเจ้าก็ไม่ได้หรือ
‎เจ้าทั้งกอดและกล่อมข้านะ ‎เป็นเพื่อนบ้าอะไร
‎เจ้าไปดันฮยังกก
‎กับเพื่อนของเจ้าให้สนุกเถิด
‎ข้ายอมให้เจ้าเป็นเพื่อนยุลแล้ว
‎ไอ้บ้าเอ๊ย
‎ที่นี่คือดันฮยังกกเองสินะ
‎ทิวทัศน์สวยมากเลย
‎ตอนเด็กๆ ท่านมาที่นี่บ่อยๆ หรือ
‎ขอรับ
‎ข้าเจอท่านครั้งแรกที่นี่ขอรับ
‎ท่านเคยเจอข้าตอนเด็กๆ ด้วยหรือ
‎ข้ามาที่นี่เพื่อมาหาเจ้า
‎ข้าไม่รู้ตัวว่าตัวเองขาหัก
‎และไม่กลัวว่าจะถูกผู้ใหญ่ดุ
‎เพราะข้าชอบเจ้ามาก
‎ข้าตัดความรู้สึกนั้นไม่ได้
‎ทำให้ข้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ‎แม้จะรู้ว่าเจ้าเป็นใคร
‎ข้าจึงใช้ชีวิตอยู่กับความนึกเสียใจมาตลอด
‎ครั้งนี้ค่อยยังชั่วหน่อยที่ข้าจำเจ้าได้ก่อน
‎เพราะมันทำให้ข้าทำสิ่งที่ต้องทำได้
‎นายน้อย นายน้อยยุล
‎ท่านคิดเรื่องอะไรขนาดนั้นขอรับ
‎ท่านหมอฮอยอมเรียกท่านไปพบขอรับ
‎ข้าได้ยินจากยุนอ๊กแล้ว
‎ว่าเจ้าช่วยเด็กที่ชื่อโซอีหลบซ่อนหรือ
‎นางไปแล้วขอรับ
‎ข้าส่งนางไปยังที่ที่แสนไกล ‎ไม่ต้องห่วงนะขอรับ
‎ทำไมเจ้า…
‎ถึงหลบหน้าข้าหรือ
‎เจ้ายังเกลียดข้า ‎ที่ตอนนั้นข้าบังคับให้เจ้ากลับไปที่ป้อมซอโฮหรือ
‎ข้าทำแบบนั้นเพราะจะให้เจ้า
‎ที่สืบสายเลือดตระกูลซอ ‎ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนักซูไม่ได้
‎ข้าทราบดีขอรับ
‎นี่เจ้า สีหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดีเลย
‎ข้าขอตรวจดูหน่อย
‎- เข้าไปข้างในกัน ‎- ข้ามีที่ที่ต้องไปขอรับ
‎ไว้ข้ากลับมาแล้ว
‎ข้าจะมาหานะขอรับ
‎ได้สิ ต้องมานะ
‎ถ้าไม่มา ข้าจะไปตามจับเจ้าเอง
‎ขอรับ
‎ขอโทษนะขอรับ ท่านหมอ
‎รักษาสุขภาพด้วย
‎นายหญิง ท่านเป็นห่วงเรื่องอะไร
‎ถึงได้ตัดสินใจกลับมาหรือขอรับ
‎ขอข้าดูให้แน่ชัดก่อนว่าเขาไปที่จินโยวอนแล้ว ‎แล้วค่อยไปกันนะ
‎ทำไมนายหญิงถึงเป็นห่วงเขาขนาดนั้นขอรับ
‎ท่านชอบเขาหรือ
‎โลกที่ข้ามองเห็น
‎มักโสมมและมืดมนมาตลอด
‎แล้วตอนที่ข้าแกล้งเป็นคนตาบอดต้มตุ๋นคนอื่น
‎ข้าก็ได้เจอกับเขา
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่โลกของข้า
‎ดูใสสะอาด
‎และสว่างสดใส
‎ข้าแค่
‎รู้สึกเช่นนั้นน่ะ
‎งั้นก็อยู่ดูเขาก่อนเถิดขอรับ
‎ข้าจะไปซื้อบะหมี่มาให้นะขอรับ
‎ข้าหยุดกิจการไป ‎จอมเวทแห่งชอนบูกวันก็เลยแวะมาเล่นสินะ
‎เจ้าตั้งใจจะหนีใช่ไหม
‎หากหนอนอยู่ในร่างของเจ้า ‎เจ้าก็หนีไปไหนไม่ได้นะ
‎อย่าบอกนะว่าเจ้าเอามันออกมาแล้วหรือ
‎ถ้าเจ้าไม่อยากตายก็รีบพูดมาซะ
‎เจ้านำหนอนออกมาจากตัวเจ้าแล้วหรือ
‎แม่บ้านคิมห่อมาให้ล่ะ
‎อากาศดีมาก
‎รู้สึกเหมือนจะไปพักผ่อนเลย
‎ท่านลาอุกก่อนออกมาหรือยังขอรับ
‎ลาแล้ว
‎เขาบอกว่าขอให้ไปกับเพื่อนให้สนุก
‎อาการป่วยของท่าน
‎ดีขึ้นหรือยัง
‎ข้าไม่ได้บอกจางอุกตามที่ท่านขอร้องไว้
‎ขอโทษขอรับ
‎นายน้อย
‎ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ตรงนี้
‎- ไม่ได้ขึ้นเรือหรือ ‎- คือว่า…
‎คนจากชอนบูกวันมาจับตัวนายหญิงขอรับ
‎หนอนอะไรนั่นคืออะไรขอรับ
‎พวกเขาเอาแต่ทุบตีนายหญิง ‎เพราะนางไม่มีมันแล้ว
‎ตอนนี้นางถูกจับอยู่ที่บ่อนพนันหรือ
‎ขอรับ
‎ตอนนี้หนอนนั่นอยู่ในตัวของใคร
‎เจ้ารับยาไปแล้วเอาไปให้ใคร
‎ข้าบอกว่าข้ากินไปเองไง
‎เพราะคิดว่ามันเป็นยาดี
‎บอกความจริงกับข้ามาเถิด
‎ถ้าข้าพาเจ้าไปหาหัวหน้าสำนัก ‎ร่างเจ้าจะถูกบดขยี้แน่
‎วางลงนะ
‎วางมันลง วางมันลงเดี๋ยวนี้
‎วางมันลงนะ วางมันลง
‎วางลงนะ วางมันลง
‎วางมันลงนะ
‎หนอนหรือ
‎มันคืออะไร
‎ข้าก็ไม่รู้
‎แต่ข้าได้ยินมาแบบนั้น
‎จริงๆ มีเรื่องที่ข้าไม่ได้บอกเจ้าอยู่
‎เขาห้ามไม่ให้บอกเจ้านะ
‎ซอยุลป่วยหนักมาก
‎ข้าเห็นพลังแปลกๆ อยู่ในตัวของเขา
‎มันคงจะเป็นหนอนนั่นแน่เลย
‎นำของจากชอนบูกวันที่โซอีนำมากลับไปให้หมด
‎- ขอรับ ‎- ขอรับ
‎คนที่โซอีพยายามปกป้อง ‎คือซอยุล ท่านเองหรือขอรับ
‎ข้าต้องพาเด็กคนนั้นไป
‎หลีกทางด้วย
‎โซอีทราบความลับ ‎ของท่านหัวหน้าสำนักเยอะเกินไป
‎ถ้าข้าส่งตัวนางให้ซงริม ข้าจะต้องตาย
‎ไม่ได้ขอรับ
‎ชอนบูกวันตามหาตัวนางอยู่ขอรับ
‎ข้าสั่งให้หลีกไปไง
‎ทำไมคนอย่างท่านถึงปกป้องเด็กคนนั้น
‎ข้าเองก็ปล่อยให้จินมู
‎แห่งชอนบูกวันพานางไปไม่ได้เช่นกัน
‎ข้าต้องรีบทำให้จบ
‎ถ้าใช้พลังนานเกินไป ข้าจะอันตรายได้
‎หนอนหรือ
‎หนอนในตัวโซอี
‎เข้าไปอยู่ในร่างของซอยุลแล้วสินะ
‎โซอี
‎ข้าดีใจจริงๆ ที่สิ่งที่เห็นก่อนตาย
‎เป็นท่านที่ทำให้โลกของข้า
‎ใสสะอาด
‎และสว่างสดใส
‎โปรดจง…
‎มีชีวิตต่อไปด้วยนะเจ้าคะ
‎แม้ไม่รู้ว่าทำไมคนที่สูงส่งอย่างท่าน ‎ถึงมายุ่งเกี่ยวกับคนอย่างนางได้
‎แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าก็คง…
‎ปล่อยให้ท่านรอดออกไปไม่ได้
‎ยุล
‎อุก
‎ขอโทษนะ
‎จะไม่มีใคร…
‎รอดชีวิตออกไปจากที่นี่ได้
‎(เล่นแร่แปรวิญญาณ ‎ภาค 2)
‎ใครนำมันมาใส่ในตัวโซอีหรือ
‎จินมูหรือ
‎ขัดขวางจางอุกไม่ให้เขาเข้ามาในชอนบูกวันได้
‎ถ้าหากซอยุลตาย
‎ก็คงเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ ‎ระหว่างซงริมและชอนบูกวันสินะ
‎นางบอกว่าไม่อยากรู้ ‎ข้าจึงจะทำให้นางเห็นกับตา
‎ข้าอนุญาตแค่สามจังหวะลมหายใจนะ
‎ท่านบอกว่าจำไม่ได้ ‎ว่าตัวเองเป็นใครใช่ไหมเจ้าคะ
‎มีร่องรอยสีน้ำเงิน ‎เบ่งบานในดวงตาของนางราวกับดอกไม้
‎คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน