‎(เล่นแร่แปรวิญญาณ ‎ภาค 2)
‎ข้าใช้ชีวิตตัวคนเดียว
‎อยู่ที่ต้นไม้นี้มานานกว่าอีก
‎แล้วทำไม
‎ข้าถึงคาดหวังให้มีใครสักคนมารับข้าไปกันนะ
‎เพราะเราสัญญากันแล้วไง
‎แม้เจ้าจะจำข้าไม่ได้
‎แต่ก็จำสัญญาของเราที่ว่าจะอยู่ด้วยกันได้
‎ถึงได้รอคอยข้า
‎ตอนนั้นข้าขอให้อุ้ม แต่เจ้าก็ชิ่งไปเฉยๆ ใช่ไหม
‎เอ้านี่
‎พอใจหรือยัง
‎หากเราถูกอนุญาต ‎ให้ทำตามสัญญาได้แค่ช่วงเวลาสั้นๆ
‎พวกเราก็มาใช้เวลาร่วมกันเหมือนคู่รักทั่วๆ ไป
‎ที่มาพบกันหลังจากที่โหยหาและคิดถึงกันเถิด
‎เปลือกผลเกาลัดอ้าแล้วแฮะ
‎- จริงด้วย ‎- เอาไปทำข้าวกินดีไหม
‎เอางั้นหรือ
‎เจ้าจำตอนที่ข้าหุงข้าว ‎แล้วเจ้าเขวี้ยงของใส่ข้าได้ไหม
‎- ข้าทำแบบนั้นหรือ ‎- ถามมาได้
‎ตอนนั้นเจ้าเขวี้ยงมีดใส่ข้าด้วย
‎- แบบนี้เหรอ ‎- อย่านะ
‎ข้าว่าข้าเขวี้ยงแบบนี้แน่เลย
‎ได้สิ
‎ข้าจะเฝ้าดูเจ้าจนถึงช่วงเวลาสุดท้าย
‎เหมือนวันธรรมดาทั่วไป
‎ที่ไม่มีอะไรให้หดหู่หรือเสียดาย
‎นานๆ ทีต้องหุงข้าวใส่เกาลัดหน่อยแล้ว
‎เจ้าก็ชอบ ท่านอาจารย์อีก็ชอบด้วย
‎ท่านอาจารย์อีหรือ
‎ตอนนี้เขาอยู่ที่กระท่อมในดันฮยังกก
‎เขาเป็นคนพาข้ามาที่นี่
‎ที่ประชุมลงมติสั่งให้เจ้านำหินน้ำแข็ง ‎ออกมาจากร่างจางอุกหรือ
‎ข้าบอกว่าทำเช่นนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ
‎เพราะยังมีผู้แปรวิญญาณที่เขายังต้องจับอยู่
‎เจ้าตัดสินใจให้จางอุกมาตามจับเจ้าสินะ
‎งั้นก็ไปที่ดันฮยังกกเถิด
‎ข้ามีส่วนรับผิดชอบ ‎ที่ทำให้พวกเจ้ากลายมาเป็นเช่นนี้ด้วย
‎ข้าคงดูอยู่เฉยๆ เหมือนเมื่อก่อนไม่ได้
‎ข้าก็ควร…
‎ทำในสิ่งที่ข้าควรทำสิ
‎สิ่งที่ท่านจะทำกับพวกเราคืออะไรหรือขอรับ
‎ตอนที่พวกเจ้าเป็นนายน้อยกับนางรับใช้ ‎ข้าก็ปล่อยไปเฉยๆ
‎และพอรู้ว่าพวกเจ้าเป็นอาจารย์กับศิษย์ ‎ข้าก็ทำเป็นไม่รู้และปล่อยไป
‎แต่ว่า
‎ตอนนี้พวกเจ้า ‎เป็นคนที่ต้องตามล่าและคนถูกไล่ล่า
‎ข้าคงทนมองดูเฉยๆ ไม่ได้หรอก
‎ข้าตั้งใจว่าจะจบความสัมพันธ์ของพวกเจ้า
‎ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ไม่ว่าท่านจะทำอย่างไร ‎ข้าก็ไม่คิดโกรธแค้นท่านเจ้าค่ะ
‎ถ้างั้น ไม่ว่าข้าจะสั่งให้ทำอะไร ‎เจ้าก็จะทำตามหรือ
‎ถ้าอย่างนั้น ทั้งสองคน…
‎จงจัดพิธีแต่งงานซะ
‎ข้าจะเป็นพยานให้เอง
‎จงเป็นสามีภรรยาอย่างเป็นทางการซะ
‎รีบเตรียมตัวกันเถิด
‎วันนี้อากาศดี รีบจัดพิธีให้เสร็จกัน
‎ขอรับ
‎พวกเจ้าสองคน
‎จะทำพิธีขอเป็นศิษย์หรือ
‎อ๋อ หรืออยากเป็นลูกศิษย์ข้า
‎พวกเจ้าจะเริ่มดื่มชาคนที
‎แล้วจะตายด้านตั้งแต่วันนี้หรือ
‎- ไม่นะเจ้าคะ ‎- ไม่เอาขอรับ
‎นี่เป็นพิธีแต่งงาน
‎พวกเจ้าต้องหันหน้าเข้าหากันสิ
‎อ้อ ขอรับ
‎พิธีแต่งงานเป็นพิธีที่ทำให้ผู้คนรับรู้
‎ว่าพวกเจ้าเป็นสามีภรรยากันก็จริง
‎แต่ก็เป็นการแจ้งกับสวรรค์ด้วยเช่นกัน
‎ว่า "พวกเราตัดสินใจที่จะอยู่ด้วยกันแล้ว
‎เพราะฉะนั้น ‎ไม่ว่าใครก็พรากเราออกจากกันไม่ได้"
‎แจ้งสวรรค์เช่นนี้น่ะ
‎ถ้าอย่างนั้น จางอุกแห่งตระกูลจางและ…
‎มาคิดดูแล้ว
‎เจ้ามีถึงสี่ชื่อเลยสินะ
‎เจ้าเกิดมาและใช้ชีวิตในชื่อโจยอง ‎แล้วเติบโตเป็นมือสังหารที่ชื่อนักซู
‎และมาใช้ชีวิตในชื่อมูด็อก
‎แล้วตอนนี้ก็เป็นจินบูยอนใช่ไหม
‎ข้าไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิต
‎ด้วยชื่อเพียงชื่อเดียวเจ้าค่ะ
‎ให้ข้าเรียกเจ้าว่าอย่างไรดี
‎โปรดเรียกข้าด้วยชื่อที่พ่อแม่ของข้า ‎ตั้งให้ตอนเกิด
‎เรียกข้าด้วยชื่อโจยองด้วยเจ้าค่ะ
‎อุกและยอง
‎ชื่อของเจ้ามีความหมายว่า "แสงสว่าง"
‎และชื่อของเจ้ามีความหมายว่า "เงา" สินะ
‎แสงและเงา
‎บางทีพวกเจ้า
‎คงเป็นพรหมลิขิตของกันตั้งแต่แรก
‎ถ้างั้นข้าจะเริ่มพิธีแต่งงาน ‎ระหว่างจางอุกและโจยองเลยนะ
‎นี่คือเหล้าสมรส
‎ถ้าเจ้าดื่มมัน
‎จะถือว่าเราเป็นสามีภรรยากันจริงๆ นะ
‎ดื่มให้หมดเลยนะ
‎ถ้าเจ้าดับมันได้ ข้าจะพาเจ้าไปเอง
‎ตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว…
‎พวกเราเคยชอบกันมาก่อน
‎ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าในระยะห่างเท่านี้ไปตลอด
‎ข้าสัญญา
‎ข้าคงเป็นบ้าไปแล้ว
‎เพราะเจ้าแน่เลย
‎ข้าใช้ประโยชน์จากเจ้าแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน
‎ก็เจ้าเสนอตัวเป็นตัวแทนนาง ‎ในโลกความจริงแบบนี้
‎ยังไงซะ นี่ก็คือมือของข้า
‎และคนที่จะจับมือและกล่อมเจ้านอนก็คือข้า
‎เพราะงั้นแล้วในเมื่อเจ้ามองข้าอยู่ ‎ก็ตั้งสติแล้วมองดูให้ดีว่าข้าเป็นใคร
‎สวยดีนะ
‎เจ้าบอกให้ข้าดูให้ดีว่าเจ้าเป็นใครไง
‎ไหนๆ ตั้งสติได้แล้วก็ว่าจะตั้งใจดูหน่อย
‎ถ้างั้นข้า…
‎ขอพูดอวดคนอื่นว่าเจ้าเรียกแสงไฟ ‎มาส่องสว่างให้ข้าในคืนที่มืดมิดนะ
‎ได้สิ พูดแบบนั้นได้เลย
‎ข้าวางแผนไว้ว่าจะตามหาห้องของตัวเอง
‎ข้าจะตามหาให้ได้ว่าตัวเองเป็นใคร ‎และตกแต่งห้องนั้นอย่างดี
‎เมื่อถึงตอนนั้น
‎เจ้าก็มาหาข้าโดยไม่สับสนนะ
‎ข้าจะทำให้เจ้าอบอุ่นและพักผ่อนอย่างเต็มที่เอง
‎แค่คิดถึงเจ้า
‎และมาเพราะคิดว่าต้องมาเจอเจ้าให้ได้
‎ข้าชอบเจ้าตั้งแต่แรกเลยนะ
‎ข้ารู้ตั้งแต่แรกเห็นแล้ว
‎สามีของข้า
‎ตอนนี้ทั้งสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้ว
‎พวกเจ้าได้แจ้งสวรรค์ผ่านพิธีแต่งงานนี้แล้ว
‎หวังว่าพวกเจ้า ‎จะได้อยู่ด้วยกันไปนานแสนนานนะ
‎ในบรรดาคู่แต่งงานที่ข้าได้พบ ‎มาตลอดช่วงชีวิตที่ยาวนาน
‎พวกเจ้าดูงดงามที่สุด
‎ข้าเคยสัญญา
‎ว่าจะพาเจ้าขึ้นมาบนนี้ใช่ไหม
‎มันมองเห็นทุกอย่างเหมือนที่เจ้าบอกไว้จริงๆ
‎ดีจัง
‎พอได้มองเจ้าเช่นนี้
‎ก็เหมือนว่าพวกเราเคยพบเจอกันเมื่อนานมาแล้ว
‎และเหมือนพวกเราเพิ่งเจอกันเมื่อวานด้วย
‎รู้สึกแปลกจริงๆ
‎มันเหมือนเป็นมือที่ข้าเคยจับเมื่อนานแสนนาน
‎และเหมือนมือที่ข้าเพิ่งเคยจับครั้งแรก ‎เมื่อไม่นานมานี้ด้วย
‎ข้ารู้สึกชัดเจนขึ้นมาแล้ว
‎ว่าข้า
‎จำเจ้าได้มาตั้งแต่แรก
‎เหมือนที่ข้ามองออกตั้งแต่แรกเห็น
‎เจ้าที่มีร่องรอยสีน้ำเงินที่ดวงตา
‎ข้าดูออกแต่แรก
‎ตอนนี้ท่านพี่จะอยู่กับจางอุกหรือเปล่าเจ้าคะ
‎นางออกไปจากที่ประชุมเช่นนั้น
‎จางอุกคงไปตามหาและเจอนางแล้วแน่ๆ
‎ทำไมท่านถึงไม่ขัดขวางหรือเจ้าคะ
‎จางอุกกำจัดจินมู
‎และเด็กคนนั้นก็ตามหาแผ่นป้ายเจอ
‎ยังไงซะทั้งสองคน
‎ก็ปกป้องจินโยวอนไว้
‎ข้าหวังว่าคนคนนั้นจะเอ็นดูทั้งสองคนจริงๆ
‎"คนคนนั้น" หรือเจ้าคะ
‎ข้าถามพวกเขาว่ามาเจอกันครั้งแรกที่นี่ได้ยังไง
‎พวกเขาก็บอกว่ามีใครบางคนเปิดประตูนั้นไว้
‎ท่านเชื่อว่าวิญญาณของคนคนนั้น
‎หลงเหลืออยู่ในจินโยวอนกับหินน้ำแข็ง
‎และเกิดเป็นลูกสาวข้าจริงๆ หรือเจ้าคะ
‎มันจะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ
‎ตัวข้าก็เป็นเครื่องพิสูจน์ ‎ว่ามันเป็นไปได้อยู่มิใช่หรือ
‎ข้าก็เข้ามาอาศัยอยู่ในร่างของเด็กที่ตายไปแล้ว
‎นางเองก็คงทำเช่นนั้นได้เหมือนกัน
‎สมมติว่ามันเป็นไปได้เหมือนที่ท่านอาจารย์อีบอก
‎แล้วเหตุใดนางถึงไม่ยอมไปไหน ‎และเลือกที่จะอยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ
‎คงมีเหตุผลอะไรสักอย่างแน่นอน
‎เหตุผลที่นางเลือกที่จะอยู่ปกป้องหินน้ำแข็ง ‎แทนที่จะจากไปตั้งแต่เมื่อ 200 ปีก่อน
‎ท่านคงคาดเดาเหตุผลนั้นไว้ในใจแล้วสินะ
‎ถ้านางต้องปกป้องหินน้ำแข็ง ‎แปลว่าคงต้องมีเรื่องที่ให้ใช้พลังจากมันมิใช่หรือ
‎ข้ากลัวเหลือเกินว่ายุคแห่งความโกลาหล
‎ที่จินซอลรันและท่านอาจารย์ซอกยองเคยประสบ ‎จะเกิดขึ้นอีกครั้ง
‎นกเพลิงยังปลอดภัยดี
‎ส่วนจินมูก็ตายไปแล้ว
‎ฮอยอมได้เตรียมฟืน
‎และของกินไว้เต็มที่เผื่อตอนที่ข้ามาที่นี่
‎เจ้าคงใช้ชีวิตที่นี่ได้ถึงหนึ่งเดือน
‎หนึ่งเดือนหรือขอรับ
‎ทำไม มันสั้นไปหรือ
‎ข้าไม่ได้หวังว่า ‎จะได้ใช้เวลาด้วยกันนานหรอกขอรับ
‎ข้าเตรียมใจมาอยู่ข้างนาง ‎จนถึงวินาทีสุดท้ายขอรับ
‎ไม่ว่ามันจะเป็นหนึ่งเดือน ครึ่งเดือน
‎ไม่สิ หรือจะเป็นเพียงไม่กี่วันก็ตาม
‎ข้าก็ตัดสินใจว่าจะไม่นับมัน
‎ข้าจะใช้ชีวิต
‎เหมือนวันนี้ที่จะมีพรุ่งนี้ขอรับ
‎ความทรงจำของนักซูกลับมามากเท่าไรแล้ว
‎ยังมี…
‎ความทรงจำที่นางยังจำไม่ได้อยู่ขอรับ
‎เจ้าบอกว่าอยากรู้ว่า
‎ข้ารู้สึกยังไงในช่วงเวลาสุดท้ายของเจ้าใช่ไหม
‎ความทรงจำนั้นคงจะเป็น
‎ความทรงจำสุดท้ายที่ข้าจะรื้อฟื้นมาได้
‎ถ้าข้ารื้อฟื้นความทรงจำสุดท้ายได้
‎ข้าจะให้สัญญาณแบบนี้กับเจ้านะ
‎และเมื่อถึงตอนนั้น ‎ข้าจะบอกความทรงจำนั้นกับเจ้าเอง
‎มันจะเป็นจดหมายรัก
‎ฉบับสุดท้ายของข้าที่มอบให้กับเจ้า
‎ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจเลย
‎ว่าทำไมท่านอาจารย์ซอกยอง
‎ถึงไม่ส่งจดหมายรักที่เขียนไว้ให้นาง
‎แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจความรู้สึกของเขา ‎ที่มอบจดหมายนั้นไม่ได้แล้วขอรับ
‎ผู้รับจดหมายนั้นก็คือจินซอลรัน
‎ข้าหวังว่าจดหมายรักของพวกเจ้า ‎จะถูกส่งถึงนางด้วยเช่นกัน
‎ฮอยอมน่าจะเอาเครื่องนอนชุดใหม่ ‎มาทิ้งไว้ให้ด้วย
‎อยู่ไหนนะ ห้องเก็บของหรือเปล่า
‎จินซอลรันหรือ
‎เกราะกำบังนี้คืออะไร เจ้าสร้างขึ้นมาหรือ
‎นั่นคือนกเพลิงเจ้าค่ะ
‎นกเพลิงจะทำให้โลกแห้งแล้งเจ้าค่ะ
‎ข้าหวังว่าเรื่องน่าเศร้าเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้น
‎แต่แล้ว ความโลภที่โง่เขลาของมนุษย์ ‎ก็จะทำให้โลกถูกเผาไหม้สินะเจ้าคะ
‎นกเพลิง…
‎จะออกมาสู่โลกหรือ
‎สิ่งที่ข้าให้ท่านเห็น
‎คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นบนแผ่นดินนี้ในอนาคต
‎ข้ามองเห็นเหตุการณ์นี้ ‎ตั้งแต่เมื่อนานมาแล้วเจ้าค่ะ
‎เจ้ามองเห็นอนาคตหรือ
‎เจ้าคือใครกัน
‎นักบวชหญิงหรือ
‎คนที่เรียกข้าด้วยหยกหยินหยางคือเจ้าใช่ไหม
‎ข้าไม่ไปไหน ‎เพราะกลัวว่าโลกจะพังทลายลงไปอีกครั้ง
‎แต่มันกลับยิ่งเป็นการจุดไฟในการเรียกนกเพลิง
‎ให้ออกมาแผดเผาโลก
‎ข้าหยุดยั้งเหตุการณ์นี้ไม่ได้เจ้าค่ะ
‎มีเพียงดวงดาวกษัตริย์
‎ที่มีตัวตนบนโลกนี้ทั้งที่ไม่ควรมีตัวตน ‎ที่จะหยุดยั้งมันได้
‎ที่ผ่านมาข้าซ่อนตัวอยู่ภายใต้เงา ‎ที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยแสงสว่างของท่าน
‎และตอนนี้ข้าจะโยนเงานั้นทิ้ง ‎และออกมาสู่โลกเจ้าค่ะ
‎โยนเงานั้นทิ้ง
‎และออกมาสู่โลกหรือ
‎ถ้างั้น
‎เจ้าคือจินบูยอนหรือ
‎ถูกต้องเจ้าค่ะ
‎นั่นเป็นชื่อของข้าเมื่อเกิดขึ้นมาบนโลกอีกครั้ง
‎จินบูยอนได้ดึงดูดเงาของท่านมา
‎ใช้ประโยชน์
‎และจะทำให้มันหายไปเจ้าค่ะ
‎โลกที่ข้ามองเห็นล่วงหน้า ‎จะเกิดขึ้นแน่นอนเจ้าค่ะ
‎ถ้าเป็นเช่นนั้น
‎จะเกิดเหตุการณ์แสนเศร้ามากมาย
‎เหมือนที่เมื่อนานมาแล้ว ‎จินซอลรันได้ช่วยซอกยองหยุดยั้งความโกลาหล
‎คนที่จะหยุดยั้งนกเพลิงได้ ‎มีเพียงจางอุก ท่านเท่านั้น
‎จินบูยอนจะต้องออกมาสู่โลก ‎เพื่อช่วยท่านทำในสิ่งที่ควรทำเจ้าค่ะ
‎จินบูยอนได้ดึงดูดเงาของท่านมา
‎ใช้ประโยชน์
‎และจะทำให้มันหายไปเจ้าค่ะ
‎เจ้าเจอ…
‎จินบูยอนแล้วหรือ
‎อือ
‎ข้าได้เห็นเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น
‎อย่างแน่นอนไปแล้ว
‎ตามแผนของจินมู
‎เราต้องนำนกเพลิงออกมา ‎จากจินโยวอนก่อนพ่ะย่ะค่ะ
‎งั้นเราก็ต้องเปิดการประชุมลงมติ
‎และเรียกคืนแผ่นป้ายของจินโยวอนก่อนสินะ
‎เราต้องยกเว้นซงริมไม่ให้เข้าร่วม
‎จะใช้ข้ออ้างอะไรดีขอรับ
‎เราก็ต้องใช้จางอุกเป็นข้ออ้างสิ
‎เขาฝ่าฝืนพระราชโองการมิใช่หรือ
‎ใช่แล้วขอรับ
‎เราเปิดประชุมลงมติตอนไหนดีขอรับ
‎ท่านเป็นอะไรไหมขอรับ
‎ช่างเรื่องการประชุมลงมติ ‎และแผ่นป้ายไปเถิดขอรับ
‎ข้าไม่มีเวลาแล้ว
‎พวกเราเดินทางไปที่จินโยวอนเดี๋ยวนี้ ‎แล้วนำนกเพลิงออกมากันเถิด
‎เดี๋ยวนี้เลย
‎ฝ่าบาททรงมีเรื่องอะไรถึงให้จอมเวท ‎ของที่ประชุมลงมติมาเข้าเฝ้าเวลานี้
‎กระหม่อมไม่ทราบเหตุผล
‎แต่เหมือนหนึ่งในนั้นจะเป็นผู้แปรวิญญาณ
‎ได้ยินว่าขันทีคนหนึ่ง ‎ถูกเขาดูดกินพลังพ่ะย่ะค่ะ
‎หากมีผู้แปรวิญญาณอยู่ในท้องพระโรง
‎ก็อันตรายต่อฝ่าบาทมิใช่หรือ
‎- เราต้องไปขัดขวางสิ ‎- กระหม่อมเองไม่อยากเชื่อ
‎แต่ผู้แปรวิญญาณคนนั้น
‎พระองค์ก็ทรงรู้จักด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎คนที่ข้ารู้จักหรือ
‎ใครกัน
‎กระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ
‎ท่านเป็นญาติของพระมเหสี ‎ที่มาจากป้อมซอโฮมิใช่หรือ
‎พอกระหม่อมรูปลักษณ์เปลี่ยนไป ‎ก็ทรงจำไม่ได้สินะ
‎กระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ
‎พระอาจารย์เก่าแก่ขององค์รัชทายาท
‎หัวหน้าสำนักชอนบูกวัน
‎จินมู
‎จินมูหรือ
‎ท่านจะเป็นจินมูได้ยังไง
‎กระหม่อมย้ายเข้าร่างอื่นในควีโด ‎และรอดออกมาได้
‎จะบอกว่าท่านแปรวิญญาณหรือ
‎เพราะฝ่าบาททรงส่งคนไป ‎กระหม่อมจึงรอดมาได้พ่ะย่ะค่ะ
‎ฝ่าบาททรงช่วยชีวิตท่านไว้หรือ
‎กระหม่อมกลับมาอีกครั้ง ‎เพื่อช่วยให้เจตนารมณ์ของฝ่าบาท
‎และที่ประชุมลงมติลุล่วง
‎หุบปากไปซะ
‎ฝ่าบาททรงเห็นด้วยกับเจ้างั้นหรือ
‎จินมูพูดถูกแล้ว
‎จินมูจะร่วมมือกับข้าและที่ประชุมลงมติ
‎ฝ่าบาท
‎จินมู สิ่งที่เจ้าต้องการคือการเรียกคืน
‎ป้ายหินแกะสลักทองคำ ‎ขององค์รัชทายาทใช่ไหม
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎องค์รัชทายาททรงแทงข้างหลังกระหม่อม
‎กระหม่อมก็ต้องตอบแทนบ้างสิ
‎ข้าจะเรียกคืนป้ายหินทองคำขององค์รัชทายาท
‎ตอนนี้เจ้าไม่ใช่ผู้สืบทอดบัลลังก์ของข้าอีกแล้ว
‎จงขังองค์รัชทายาทไว้ที่นี่จนกว่าข้าจะมีคำสั่ง
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎ฝ่าบาท ทรงถูกคนผู้นี้หลอกลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‎ฝ่าบาท
‎จินมู
‎เจ้าหลอกลวงฝ่าบาทและที่ประชุมลงมติ ‎เพื่อทำอะไรกันแน่
‎กระหม่อมจะเริ่มทำเรื่องที่หยุดไปอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมจะไปที่จินโยวอน ‎และนำนกเพลิงออกมาพ่ะย่ะค่ะ
‎ตอนนี้คุณหนูบูยอน
‎ก็ไม่อยู่ที่นี่ใช่ไหมเจ้าคะ
‎นางอยู่กับนายน้อยของข้าหรือเปล่าเจ้าคะ
‎ผู้อำนวยการจิน
‎มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขากันแน่เจ้าคะ
‎ตอนนี้ข้าบอกอะไรท่านไม่ได้เจ้าค่ะ
‎เวลาจะแก้ไขทุกอย่างเอง
‎โปรดจงอดทนรอหน่อยเถิด
‎หมายความว่าผู้อำนวยการจิน ‎ทราบเรื่องใช่ไหมเจ้าคะ
‎ท่านแม่บ้านคิม
‎ท่านแม่ยังไม่ฟื้นตัวหลังสูญเสียพลังไป
‎ตอนช่วยนายน้อยซอยุลเลยเจ้าค่ะ
‎นางต้องพักผ่อน โปรดกลับไปเถิดเจ้าค่ะ
‎ผู้อำนวยการ จอมเวทในที่ประชุมลงมติ ‎แห่กันมาที่นี่เจ้าค่ะ
‎ว่าไงนะ
‎พวกท่านทำอะไรเจ้าคะ
‎เหตุใดจึงเข้ามาในจินโยวอน ‎โดยไม่ได้รับอนุญาตเช่นนี้
‎ผู้อำนวยการจิน ขอโทษด้วยนะ
‎ที่ประชุมลงมติของเราต้องนำสิ่งของ ‎ที่จะใช้ในพิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบออกมาหน่อย
‎ช่วยเปิดประตูจินโยวอนที
‎พวกท่านบุกมาที่นี่กลางดึกเพื่อของที่จะใช้
‎ในพิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบหรือ
‎ราชวงศ์อนุญาตพวกเราแล้ว
‎ผู้อำนวยการจินแค่เปิดประตูก็พอ
‎ไม่ได้เจ้าค่ะ
‎แม้จะเป็นราชโองการ ‎ข้าก็ซี้ซั้วเปิดให้ใครมิได้เจ้าค่ะ
‎พวกท่านลืมไปแล้วหรือ ‎ว่าตระกูลของข้ามีแผ่นป้ายอยู่
‎ในเมื่อจอมเวทในที่ประชุมมติยกเว้นซงริม ‎มารวมกันที่นี่แล้ว
‎งั้นเราขอยึดแผ่นป้ายคืนเลยแล้วกัน
‎จงคืนแผ่นป้ายมาด้วย
‎มันช่างไร้สาระจริงๆ
‎ไม่ได้เด็ดขาดเจ้าค่ะ
‎พอได้แล้ว
‎ข้าบอกว่าไม่มีเวลาแล้วไง
‎- ท่านแม่ ‎- ถ้าเจ้าขยับ แม่ของเจ้าตายแน่
‎ท่านพี่
‎น้องชายของท่านแปรวิญญาณแล้วขอรับ
‎ก่อนที่ข้าจะดูดกินวิญญาณ ‎ของตระกูลจินที่ท่านภูมิใจนักหนาให้หมด
‎ก็เปิดประตูนั้นเถิดขอรับ
‎จินโชยอน
‎จงเปิดประตูนั้นซะ
‎ไม่งั้นข้าจะดูดกินพลังของแม่เจ้า ‎จนกลายเป็นท่อนไม้ที่แห้งเหี่ยว
‎ท่านแม่
‎จงเปิดประตูเดี๋ยวนี้
‎เร็วเข้า
‎เขาเป็นผู้แปรวิญญาณ
‎ถ้าถูกดูดกินพลัง ผู้อำนวยการจินก็ตายได้นะ
‎รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้
‎รีบไปขอความช่วยเหลือจากซงริมเดี๋ยวนี้
‎เร็วเข้า
‎ท่านแม่
‎ท่านแม่ เป็นอะไรไหมเจ้าคะ
‎นี่คือไข่ของนกเพลิงหรือ
‎- นี่มันเสียงอะไรน่ะ ‎- เสียงอะไรกัน
‎ดูเหมือนสำนักจินโยวอนจะพังทลายลง ‎เพราะไข่ของนกเพลิงออกมาข้างนอก
‎รีบออกไปจากที่นี่กันเถิด
‎ท่านพี่
‎ข้าดูดกินพลังของท่านพี่จนหมดได้ ‎แต่ข้าก็ทำไม่ลง
‎เพราะแค่คิดว่ามันเป็นของจินโยวอน ‎ข้าก็คลื่นไส้ขึ้นมาแล้ว
‎ท่านแม่
‎แผลของท่านลึกนะเจ้าคะ
‎จะให้พวกเขาแย่งนกเพลิงไปไม่ได้
‎รีบไปขอความช่วยเหลือจากซงริมเดี๋ยวนี้
‎จินโชยอน รีบไปซะ
‎เร็วเข้า
‎เจ้าค่ะ
‎จินโยวอน…
‎กำลังพังทลาย
‎ไม่ได้นะ
‎ไม่ได้นะ…
‎ผู้อำนวยการจิน
‎ผู้อำนวยการ ท่านเป็นอะไรไหมเจ้าคะ
‎ช่วยพาข้าเข้าไปในจินโยวอนด้วยเจ้าค่ะ
‎หากจินโยวอนพังทลายลง
‎ของต้องมนตร์ที่อยู่ในนั้นจะหนีออกมาเจ้าค่ะ
‎ข้าต้องสกัดพวกมันไว้ด้วยพลังของข้าเจ้าค่ะ
‎จับข้าไว้นะเจ้าคะ
‎ข้าจะพาท่านเข้าไปข้างใน
‎ท่านผู้นำ
‎- นายน้อย ‎- เป็นอะไรไหมขอรับ
‎จอมเวทในที่ประชุมลงมติ ‎นำนกเพลิงออกไปแล้วเจ้าค่ะ
‎จินโยวอนจะพังทลาย
‎ข้าจะไปดูจินโยวอนเอง
‎เจ้าไล่ตามพวกจอมเวทที่นำนกเพลิงไปซะ
‎- ขอรับ ‎- นกเพลิงเป็นของต้องมนตร์อันตราย
‎ข้าจะไปกับนายน้อยดังกูด้วย
‎ท่านแม่บาดเจ็บหนักเจ้าค่ะ
‎ฝากด้วยนะเจ้าคะ ท่านผู้นำ
‎ได้สิ
‎ท่านอา
‎ผู้อำนวยการจินอยู่ที่ไหน
‎นางเข้าไปในนั้น ‎เพื่อปกป้องของต้องมนตร์
‎ท่านแม่บ้านคิมเป็นคนพานางเข้าไปในนั้นเจ้าค่ะ
‎แม่บ้านคิมหรือ
‎แม่บ้านคิมอยู่ในจินโยวอนหรือ
‎แม่บ้านคิม
‎แม่บ้านคิม ท่านอยู่ในนั้นไหม
‎ท่านผู้นำ ข้าอยู่ในนี้เจ้าค่ะ
‎ของต้องมนตร์กำลังหนีออกไป
‎ถ้ามันพังทลายเช่นนี้
‎ของต้องมนตร์อันตราย ‎ที่อยู่ในนั้นจะหนีไปหมดเจ้าค่ะ
‎ข้าต้องปิดผนึกประตู
‎ท่านแม่บ้านคิม รีบออกไปเถิดเจ้าค่ะ
‎ไม่อย่างนั้นท่านจะตาย
‎อะไรนะเจ้าคะ
‎ของต้องมนตร์ที่อยู่ในนี้ ‎กำลังหนีออกไปสู่โลกเจ้าค่ะ
‎ข้าต้องรีบปิดผนึกประตู
‎แล้วผู้อำนวยการล่ะ
‎แม่บ้านคิม
‎มันจะพังทลายในอีกไม่ช้าเจ้าค่ะ
‎ถ้าไม่ปิดผนึกประตู ‎เราจะสกัดของต้องมนตร์ไว้ไม่ได้นะเจ้าคะ
‎ไม่ได้
‎จะปิดผนึกประตูไม่ได้ แม่บ้านคิมยังอยู่…
‎ภรรยาของข้ายังอยู่ข้างในนั้น
‎ท่านผู้นำ
‎โปรดจง
‎ปิดผนึกประตูด้วยเจ้าค่ะ
‎แม่บ้านคิม
‎หากมันพังทลายไปเช่นนี้ ‎จะเกิดเรื่องใหญ่ได้นะเจ้าคะ
‎เพราะงั้นแล้ว…
‎ปิดประตูด้วยเจ้าค่ะ
‎ข้าเข้าใจดีเจ้าค่ะ
‎ท่านผู้นำ
‎ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ
‎เพราะงั้นปิดผนึกประตูเถิด
‎เร็วเข้าเจ้าค่ะ
‎ท่านผู้นำ มันกำลังถล่มแล้วเจ้าค่ะ
‎ถึงท่านผู้นำจะปิดผนึกประตูนั้นจริงๆ
‎ข้าก็ทราบดีว่า ‎หัวใจของท่านถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ แค่ไหน
‎ข้าไม่เสียใจหรอกเจ้าค่ะ
‎ใส่นิ้วนี้ก็ไม่เป็นไรหรอก
‎ยอน…
‎ท่านผู้นำพัคจิน
‎อย่าสิ้นหวังไปเลย
‎ยังมีโอกาสช่วยชีวิตนางได้อยู่นะขอรับ
‎ข้าจะมอบพลังที่จะช่วยชีวิตคนสำคัญของท่านให้
‎ฝ่าบาท
‎และที่ประชุมลงมติ
‎ร่วมมือกันเพื่อสิ่งนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือ
‎ว่าทุกคนต้องการครอบครองพลังของหินน้ำแข็ง
‎การที่ซงริมครอบครองคนเดียว ‎ถือเป็นความโลภนะ
‎เหล่าตระกูลจอมเวทที่มีอำนาจมากที่สุด ‎ของอาณาจักรแดโฮจะแบ่งปันกัน
‎และใช้พลังของมันอย่างดีผ่านการตกลงกัน
‎พวกท่านคิดจะให้
‎นกเพลิงที่อันตรายนี้ออกมาโบยบินบนโลก ‎เพื่อสิ่งนั้นหรือขอรับ
‎เมื่อหินน้ำแข็งตกลงมาพร้อมฝน
‎ในขณะทำพิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบแล้ว
‎เราค่อยปิดผนึกมันกลับคืนก็ได้
‎แปลว่าทรงไม่สนใจว่า ‎โลกที่ลุกเป็นไฟเพราะมัน
‎จะเป็นอย่างไรเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎ทุกเรื่องมักต้องมีการเสียสละอยู่แล้วขอรับ
‎หากเอาแต่คิดเรื่องเล็กๆ ไร้ประโยชน์
‎ก็ไม่อาจทำสิ่งที่ต้องการได้ขอรับ
‎ท่านต้องช่วยชีวิตแม่บ้านคิมสิ
‎ท่านไม่อยากทำเช่นนั้นหรือ
‎ไม่ต้องแสร้งทำเหมือนไม่ต้องการหรอกขอรับ
‎ความชั่วร้าย
‎มักจะเดินไปตามเส้นทางของมันอย่างไม่หยุดพัก
‎แล้วเหตุใดความดีงาม
‎จึงต้องคอยพิสูจน์ตัวเองไม่มีที่สิ้นสุดด้วย
‎ใช่แล้ว
‎ข้าต้องการช่วยนาง
‎แม้ว่าข้าจะต้องเสียสติ ‎และต้องใช้วิธีไหนก็ตาม
‎ข้าก็อยากทำเช่นนั้น
‎แต่ถึงอย่างไร
‎ข้าก็…
‎จะขัดขวางสิ่งที่พวกเจ้าทำ
‎พวกเจ้าทุกคน
‎ไม่มีสิทธิ์มาเยาะเย้ยข้า
‎และบอกว่า
‎ข้าแสร้งทำ
‎ถ้าท่านไม่หยุด
‎ข้าจะทำลายเกราะกำบังของนกเพลิงที่นี่
‎ที่นี่จะถูกปกคลุมด้วยเพลิงไฟขอรับ
‎ทุกคนออกไปกันเถิด
‎เขาต่อสู้กับตัวแทนผู้นำของแปดตระกูล
‎แต่สู้มาได้ไกลถึงขนาดนี้
‎เขามีทักษะการใช้เวทมนตร์ขั้นสูงถึงเพียงนี้
‎น่าเสียดายจริงๆ
‎หากเขาร่วมมือกับเรา ‎กระหม่อมก็คงช่วยเขาแปรวิญญาณไม่ให้ตายแล้ว
‎แต่เขาเลือกความตายเอง
‎เราก็ทำอะไรไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ
‎ท่านผู้นำ
‎- ท่านผู้นำ ‎- ท่านผู้นำ
‎- ท่านผู้อำนวยการ ‎- ท่านผู้นำ
‎ท่านผู้นำ
‎อุก
‎อุก จิน…
‎จินเขา…
‎- ท่านผู้อำนวยการ ‎- ท่านผู้นำ
‎เมื่อคืน
‎นกเพลิงในจินโยวอนถูกนำออกมาข้างนอก
‎เพื่อป้องกันไม่ให้ของต้องมนตร์ ‎ที่อยู่ในจินโยวอนหนีออกไป
‎ผู้อำนวยการจินและแม่บ้านคิม
‎ก็ได้เสียชีวิตที่นั่น
‎จินโชยอนเองก็เปิดประตู ‎ของจินโยวอนที่พังทลายลงไม่ได้
‎พวกเราจึงนำศพของพวกนางออกมาไม่ได้
‎เพราะแบบนั้น
‎โลงศพของทั้งสองท่านจึงว่างเปล่า
‎ส่วนท่านผู้นำพยายามที่จะหยุดยั้งพวกเขา ‎ในการทำลายเกราะกำบังของนกเพลิง
‎แต่เขาก็เสียชีวิตในจุดที่ไฟไหม้
‎ด้วยพลังของนกเพลิง
‎และที่นั่นถูกเผาไหม้จนหมด
‎เราจึงเก็บได้เพียงดาบของท่านผู้นำที่เหลืออยู่
‎ข้าถูกยึดป้ายหินแกะสลักทองคำและถูกขังไว้
‎แล้วออกมาอย่างหวุดหวิดตอนเกิดไฟไหม้
‎พ่อของข้าซึ่งเป็นกษัตริย์ของประเทศนี้
‎ก็ร่วมมือกับที่ประชุมลงมติด้วย
‎ทั้งหมดนี้
‎เกิดขึ้นเพราะจินมูแปรวิญญาณ ‎ไปยังร่างของซอยุนโอเจ้าค่ะ
‎ข้าอยากจะบุกไปที่ชอนบูกวันซะเดี๋ยวนี้
‎แต่นกเพลิงอยู่ในมือพวกเขา
‎พวกเราจึงเคลื่อนไหวหุนหันพลันแล่นไม่ได้
‎หากผู้คนทราบว่านกเพลิงออกมาสู่โลกแล้ว
‎คงเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่แน่ๆ
‎พวกเรามาจัดงานศพ ‎ให้ทั้งสามท่านเงียบๆ กันก่อนเถิด
‎ยังไงก็ต้องขัดขวาง ‎ไม่ให้นกเพลิงตื่นขึ้นมาให้ได้
‎นกเพลิงจะตื่นขึ้นมาพ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมรู้มาว่า
‎นั่นเป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
‎แต่ว่า
‎ทั้งสามท่านยังไม่ตายหรอก
‎ถ้าหายนะที่เกิดขึ้นจากความโลภของมนุษย์ ‎ถูกคาดการณ์ไว้แล้ว
‎ความตั้งใจของมนุษย์ที่ออกหน้า ‎เพื่อขัดขวางมันจะกลายเป็นตัวแปร
‎และเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ได้
‎จินจะไม่เป็นไร
‎อย่าได้ร้องไห้ไปเลย
‎เจ้าค่ะ
‎ผู้อำนวยการจินก็สูญเสียพลังไปเยอะเลยนะ
‎ข้าปล่อยให้นกเพลิงถูกแย่งชิงไปได้
‎และไม่สามารถขัดขวาง ‎ของต้องมนตร์ของจินโยวอน
‎ที่หนีออกมาได้ทั้งหมดเจ้าค่ะ
‎ผู้อำนวยการจินเสี่ยงชีวิตตัวเอง ‎และทำเต็มที่แล้วล่ะ
‎คนที่เข้ามาในจินโยวอนที่กำลังพังทลาย
‎คือบูยอนหรือเจ้าคะ
‎ใช่แล้ว
‎ประตูของจินโยวอนเอง ‎ก็ถูกสร้างขึ้นโดยจินซอลรัน
‎เด็กคนนั้นได้สร้างประตูให้เข้าไปยังจินโยวอนได้ ‎ที่ดันฮยังกก
‎ในขณะที่เด็กคนนั้นเข้าไปยังจินโยวอน ‎และสกัดกั้นไม่ให้มันพังทลาย
‎ข้าก็ไปตามหานกเพลิง ‎ตามเส้นทางที่เด็กคนนั้นบอก
‎แม้ข้าจะหานกเพลิงไม่เจอ
‎แต่ก็ค่อยยังชั่วที่ข้าช่วยจินไว้ได้
‎ถ้าอย่างนั้นนักซูที่อยู่ในร่างนั้น
‎ก็หายไปโดยถาวรแล้วหรือเจ้าคะ
‎เพราะนางยอมจากไป
‎พลังของร่างนั้นจึงกลับมาโดยสมบูรณ์
‎พวกเจ้าตามหากันเจออีกครั้งอย่างยากลำบาก
‎แต่ก็ไม่ได้รับเวลาให้อยู่ด้วยกัน ‎แม้แต่วันเดียวเลยสินะ
‎หยกหยินหยาง
‎เป็นสิ่งที่แบ่งปันกับใครอีกคนเพื่ออยู่ด้วยกัน
‎แต่ตอนนี้ดูเหมือน
‎พวกเราไม่สามารถแบ่งปันมันได้อีกแล้ว
‎ถ้าข้ารื้อฟื้นความทรงจำสุดท้ายได้
‎ข้าจะให้สัญญาณแบบนี้กับเจ้านะ
‎พวกเราสองคน
‎คงมีโชคชะตา ‎ที่ไม่ควรจดจำกันได้ตั้งแต่แรกเห็น
‎ข้าเกิดมาทำให้พ่อของเจ้าต้องตาย
‎และเจ้าก็ฆ่าข้าเพื่อแก้แค้นให้เขา
‎ใช่แล้วล่ะ
‎ถ้าเป็นตามโชคชะตาที่โหดเหี้ยมนั้น
‎พวกเราไม่ควรมาพบกัน
‎แต่ว่า
‎ที่เราจำกันได้ตั้งแต่แรกเห็น
‎มันไม่ใช่เพราะโชคชะตากำหนดหรอกนะ
‎พวกเรา…
‎เป็นแสงสว่างที่ปรากฏในชีวิตของกันและกัน ‎ในช่วงเวลาที่ต่างก็สิ้นหวังที่สุด
‎และพวกเราก็ยังโอบกอดเงา ‎ที่ติดตามมันมาด้วย
‎และเลือกที่จะรักกันและกัน
‎เพราะงั้นแล้ว
‎นี่คือจดหมายตอบกลับเดียว
‎ที่ข้าจะมอบให้เจ้าได้ในช่วงเวลาสุดท้ายของเรา
‎ข้ารักเจ้านะ
‎ซงริมอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ ‎และนกเพลิงก็อยู่ในมือของเรา
‎ไม่ว่าจางอุกหรือซงริม ‎ก็เคลื่อนไหวตามอำเภอใจไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ
‎คืนนี้กระหม่อมจะปลุกนกเพลิงให้ตื่น ‎และทำพิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบ
‎งั้นเมื่อผ่านพ้นวันนี้ไป ‎ข้าก็จะได้ครอบครองหินน้ำแข็ง
‎และหลุดพ้นจากร่างที่อ่อนแอ ‎และป่วยออดแอดนี้ได้สินะ
‎ในช่วงที่ประกอบพิธีเซ่นไหว้ ‎อาจมีผู้ที่มาขัดขวางได้
‎โปรดทรงรวมพลกองกำลังคุ้มกันป้อมแดโฮ
‎ให้มาคุ้มกันชอนบูกวันด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้าจะส่งกองกำลังทหารของข้าไปที่ชอนบูกวัน
‎หัวหน้าสำนักก็จงปลุกนกเพลิงขึ้นมาให้ดี
‎และจงนำหินน้ำแข็งมาให้ข้าด้วย
‎องค์รัชทายาท
‎โปรดทรงขัดขวางมิให้ฝ่าบาท ‎เคลื่อนไหวกองกำลังทหารด้วย
‎แต่ตอนนี้ข้าไม่มีป้ายแกะสลักทองคำ ‎ที่จะเคลื่อนไหวกองกำลังทหารได้
‎โปรดทรงใช้สิ่งนี้
‎กษัตริย์องค์ก่อนพระราชทานให้เจ้านี่
‎กษัตริย์ที่ประเทศนี้ต้องการในตอนนี้
‎ไม่ใช่กษัตริย์ที่ไม่สนใจว่า ‎โลกทั้งใบจะลุกเป็นไฟหรือไม่
‎แต่เป็นคนที่ขัดขวางมันพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้าเคยขโมยดวงดาวกษัตริย์จากเจ้ามาแล้ว
‎ตอนนี้ก็ได้มาใช้ ‎ป้ายหินแกะสลักทองคำของเจ้าอีก
‎จางอุก
‎เจ้าไม่เคยคิดฝัน ‎ว่าจะขึ้นไปอยู่ในจุดที่สูงที่สุดในโลก
‎สักครั้งเลยหรือ
‎กระหม่อมได้ปีนขึ้นไป
‎ยังที่ที่สูงที่สุดซึ่งกระหม่อมอยากไป
‎กับคนที่ให้สัญญาด้วยแล้ว
‎แค่นั้น
‎ก็เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‎ขณะทำพิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบ
‎ฝ่าบาทจะส่งกองกำลังทหารมาที่ชอนบูกวัน ‎และปกป้องมันขอรับ
‎จางอุกและซงริมอาจจะมาขัดขวางก็ได้
‎นกเพลิงอยู่ในกำมือของเรา ‎แล้วท่านจะห่วงอะไร
‎ท่านก็เห็นพัคจินแล้วนี่
‎คนที่แข็งแกร่งเช่นนั้นก็ทำอะไรไม่ได้
‎ก็จริงแหละ ‎หากเกราะกำบังของนกเพลิงถูกทำลาย
‎ทั้งจางอุกและซงริมก็คงทำอะไรไม่ได้
‎การปลุกนกเพลิงเป็นเรื่องอันตรายขอรับ
‎ถ้าทำลายเกราะกำบัง ‎แล้วพลังไฟนั้นมาโดนตัวพวกเรา
‎พวกเราก็จะกลายเป็นเถ้าถ่าน ‎ได้ในชั่วพริบตาเดียว
‎ถ้านกเพลิงถูกรบกวนจนตื่น ‎แล้วโบยบินบนฟากฟ้าไม่ได้
‎แล้วพลังแห่งไฟนั้นระเบิดขึ้นมา
‎ป้อมแดโฮก็จะกลายเป็นกองเพลิงขอรับ
‎พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้หรอกขอรับ…
‎เพราะกลัวว่านกเพลิงจะตื่นขึ้นมา
‎ข้าจะเดินทางไปที่ชอนบูกวัน ‎และปลุกนกเพลิงให้ตื่น
‎เจ้าไม่ได้จะขัดขวางไม่ให้มันตื่น ‎แต่จะปลุกมันงั้นหรือ
‎ถ้ามันเป็นเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นแน่นอน
‎ก็สู้ทำให้มันเกิดขึ้นในขณะที่เราควบคุมมันได้
‎และเราจะเปลี่ยนผลลัพธ์นั้น
‎ในที่ที่พลังแห่งฟากฟ้า
‎มาบรรจบกับพื้นดิน ‎และเกิดพลังที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา
‎ข้าจะกำจัดนกเพลิงที่เต็มไปด้วยพลังแห่งไฟ
‎และเพื่อทำเช่นนั้น
‎นกเพลิงก็ต้องตื่นขึ้นมา
‎ข้าตรวจสอบพลังแห่งฟากฟ้า ‎ผ่านแท่นบันทึกกลุ่มดาวแล้ว
‎ช่วงหนึ่งทุ่มถึงสามทุ่มคืนนี้ ‎พลังแห่งไฟจะแข็งแกร่งที่สุดขอรับ
‎เมื่อถึงเวลานั้น ‎เราจะเริ่มพิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบขอรับ
‎ทางชอนบูกวันให้มาทูลว่า ‎จะเริ่มพิธีเซ่นไหว้ช่วงหนึ่งถึงสามทุ่มขอรับ
‎หนึ่งถึงสามทุ่มหรือ
‎กองกำลังคุ้มกันป้อมแดโฮ ‎มุ่งหน้าไปยังชอนบูกวันหรือยัง
‎อีกไม่นานนายพลกองกำลังคุ้มกัน ‎คงเดินทางมาเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ
‎ดีมาก
‎ยังไม่ถึงเวลาอีกหรือ
‎เหตุใดนายพลกองกำลังคุ้มกันยังไม่มารายงานอีก
‎กองกำลังคุ้มกันจะไม่เคลื่อนไหวพ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อม…
‎ถอนพระราชบัญชาของฝ่าบาทไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‎นั่นอะไรน่ะ
‎นั่นป้ายแกะสลักทองคำมิใช่หรือ
‎นี่คือป้ายแกะสลักทองคำ ‎ของผู้ที่เกิดมาพร้อมดวงดาวกษัตริย์
‎ซึ่งพระองค์ทรงกลัวมาตลอดชีวิตพ่ะย่ะค่ะ
‎ดวงดาวกษัตริย์หรือ
‎ผู้ที่ครอบครองดวงดาวกษัตริย์
‎จะขัดขวางสิ่งที่กำลังทำอยู่ ‎ในชอนบูกวันพ่ะย่ะค่ะ
‎เสด็จพ่อ
‎ตอนนี้โปรดเสด็จลงมาจากบัลลังก์
‎ที่ทำให้พระองค์กระวนกระวายพระทัยเถิด
‎ว่าไงนะ
‎ของต้องมนตร์อันตราย ‎ที่จะช่วยเพิ่มพลังไฟของนกเพลิง
‎ถูกนำไปไว้ที่ทางน้ำต่างๆ
‎เราต้องตามหาและกำจัดมันให้หมด
‎- เร่งมือด้วย ‎- เจ้าค่ะ
‎คนของซงริมบุกเข้ามาในชอนบูกวันขอรับ
‎แม้ยังไม่ถึงเวลา แต่ก็เริ่มกันเลยเถิด
‎หากรีบร้อนจะอันตรายนะ
‎ถ้าพลังแห่งไฟระเบิดขึ้นมา ‎เราจะตายกันหมด
‎ยังไงซะถ้าถูกแย่งนกเพลิงคืนไป ‎พวกเราก็จบเห่
‎แต่มันก็ดีกว่าถูกไฟคลอกตาย
‎ข้าขอถอนตัว
‎ไม่ว่าใครที่นี่ก็ล้มเลิกไม่ได้ ‎ถ้าล้มเลิกจะตายนะขอรับ
‎เอาล่ะ
‎มาปลุกนกเพลิงด้วยกัน
‎จินมูพูดถูก
‎มาปลุกนกเพลิง ‎เพื่อให้ได้ครอบครองหินน้ำแข็งกันเถิด
‎พวกท่านบอกว่าจะระวัง ‎แล้วทำไมอยู่ๆ พยายามปลุกมันเช่นนั้นกัน
‎จางอุก เจ้าทำบ้าอะไร
‎ข้ามาช่วยพวกท่านปลุกนกเพลิงขอรับ
‎หยุดเดี๋ยวนี้นะ จางอุก
‎หากพลังแห่งไฟของนกเพลิงระเบิด ‎พวกเราทุกคนก็จะตายกันหมดนะ
‎พวกท่านคิดว่าขอแค่ตัวเองรอด ‎แม้โลกจะลุกเป็นกองเพลิงก็ไม่เป็นไรหรือ
‎ขอโทษนะ แต่ข้าคงยอมไม่ได้
‎จางอุก
‎เจ้าจะสังหารคณะที่ประชุมลงมติทุกคนหรือ
‎โลกที่ท่านต้องการคือแบบนี้มิใช่หรือ
‎ตั้งใจดูให้ดีเถิดว่าการที่คนมีอำนาจ ‎ได้รับอำนาจมากกว่าเดิม
‎และใช้อำนาจที่มี มันเป็นยังไง
‎จางอุก
‎เจ้าพูดถูกสินะ จางอุก
‎ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งได้ครอบครองทุกอย่าง
‎ผู้ที่อ่อนแอก็จะตายไปสินะ
‎จินบูยอนเข้าไปในชอนบูกวันอย่างปลอดภัยแล้ว
‎ตอนนี้นางกำลังรอนกเพลิง ‎อยู่หน้าแท่นบันทึกกลุ่มดาวกับยุล
‎เข้าใจแล้ว
‎นำสิ่งนี้ไปให้จินบูยอนแล้วบอกนางหน่อย
‎ว่าข้าจะไปรอที่ทะเลสาบคยองชอนแดโฮ
‎ข้าเจอแผ่นจารึกกลุ่มดาวของจางอุก ‎ในที่ที่องค์รัชทายาทตรัสไว้แล้วขอรับ
‎นกเพลิงยังปลอดภัยดีหรือเปล่า
‎นางคือจินบูยอน ‎ที่ได้รับพลังทั้งหมดกลับคืนมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‎และนกเพลิงก็ปลอดภัยดีพ่ะย่ะค่ะ
‎นางจะปลุกมันบนแท่นบันทึกกลุ่มดาว
‎หม่อมฉันกำจัดของต้องมนตร์ ‎ที่จะขวางทางไปสู่ทะเลสาบคยองชอนแดโฮ
‎ของนกเพลิงทั้งหมดแล้วเพคะ
‎ดวงดาวที่ขึ้นอยู่กลางกลุ่มดาวจระเข้ ‎คือดวงดาวกษัตริย์
‎ตอนนี้นางจะปลุกนกเพลิง
‎และส่งมันไปยังดวงดาวกษัตริย์
‎กระหม่อมได้ยินว่า
‎ดวงดาวทั้งเจ็ดจะรวบรวมพลัง ‎และส่งไปยังดวงดาวกษัตริย์
‎แต่พวกเรามีแค่หกคนเองนะพ่ะย่ะค่ะ
‎ไม่พ่ะย่ะค่ะ พวกเรามีเจ็ดคน
‎ยังมีอีกหนึ่งคน
‎ที่อยู่เคียงข้างอุกมาเสมอด้วย
‎ตอนนี้นางจะปลุกนกเพลิง
‎และส่งมันบินไปหาอุกที่อยู่ ‎ณ ทะเลสาบคยองชอนแดโฮ
‎- งดงามจริงๆ ‎- นั่นอะไรน่ะ
‎- มันคืออะไร ‎- รู้ไหมว่ามันคืออะไร
‎ดูนั่นสิ
‎นกเพลิงตื่นขึ้นมาแล้วสินะ
‎จางอุกทำสำเร็จเจ้าค่ะ
‎นกเพลิง
‎หายไปแล้วเจ้าค่ะ
‎- จินบูยอน ‎- แม่หมอ
‎ท่านพี่
‎แสงสว่างที่กอบกู้โลก
‎ข้าจะส่งเงากลับคืนไปให้เจ้าค่ะ
‎แสงสว่างที่โอบกอดร่มเงา
‎จะไม่หลงอยู่ในความมืดมิดเด็ดขาดเจ้าค่ะ
‎(หนึ่งปีต่อมา)
‎จ๊ะเอ๋ๆ
‎เอ๋ๆ
‎สมบัติที่ล้ำค่าเช่นนี้ ‎คลอดออกมาพร้อมกันได้ยังไงนะ
‎จ๊ะเอ๋ๆ
‎เอ๋ๆ
‎จ๊ะเอ๋ๆ
‎- เอ๋ๆ ‎- เอ๋ๆ
‎ดันกับคังมาอยู่ที่นี่อีกแล้วหรือเจ้าคะ
‎ไหน
‎ตายจริง
‎ไหนดูหน่อย
‎เจ้าคือคังหรือดันกันนะ
‎พวกเขาสองสามีภรรยาจะไปบ้านแม่ยาย ‎เลยมาฝากลูกไว้
‎พอมีโอกาส ‎พวกเขาเอาลูกมาฝากท่านเลี้ยงตลอด
‎แล้วไปเที่ยวกันแค่สองคน
‎แล้วพวกเราล่ะ
‎พวกเราก็เป็นข้าวใหม่ปลามันนะ
‎เพราะแบบนี้พวกเราถึง ‎ไปเที่ยวที่ไหนไกลๆ ไม่ได้ไงเจ้าคะ
‎เลิกช่วยเลี้ยงลูกให้พวกเขาได้แล้ว
‎ถ้าท่านช่วยเพราะเห็นว่าน่ารัก ‎ก็จะไม่มีที่สิ้นสุดเลยนะ
‎แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้น
‎ถ้าหากเป็นลูกของคู่อุกล่ะ
‎- ท่านก็จะไม่ช่วยเลี้ยงหรือ ‎- นายน้อยอุกของข้าหรือเจ้าคะ
‎ถ้าเป็นลูกของนายน้อยอุก ‎ถึงจะมี 12 คนข้าก็ดูให้ได้เจ้าค่ะ
‎นายน้อยของท่าน ‎ยังเป็นอันดับหนึ่งเหมือนเดิมสินะ
‎นายน้อยของท่านคงมาเป็นอันดับแรกตลอดไปแน่ๆ
‎เฮ้อ อิจฉาเขาซะได้
‎ค่อยยังชั่วนะเจ้าคะ
‎ที่พวกเขาถอดแบบคุณหนูโชยอนมา ‎ทำให้หล่อทั้งคู่เลย
‎พวกเขาสูงโปร่ง ‎เพราะแขนขายาวได้ดังกูของเรามาด้วยนะ
‎ถึงเด็กๆ จะน่ารัก ‎แต่ก็ช่วยเลี้ยงแค่ครั้งคราวก็พอเจ้าค่ะ
‎แค่ครั้งคราวก็พอ
‎- เฮ้อ ‎- เป็นอะไรหรือ
‎ขนมยักกวาที่กินไปไม่ย่อยหรือเปล่านะ
‎หือ
‎- คลื่นไส้หรือ ‎- โธ่เอ๊ย ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะ ไม่หรอก
‎แต่มันก็ไม่แน่
‎ข้าคาดหวังกับเจ้ามากนะ
‎ครั้งหน้าต้องให้ข้าอุ้มหลานสาวฝาแฝดด้วยนะ
‎งั้นแปลว่าท่านผิดหวัง ‎ที่คังและดันเป็นผู้ชายหรือเจ้าคะ
‎ข้าไม่ได้ผิดหวัง ‎แต่พวกเขาใช้นามสกุลพัคมิใช่หรือ
‎ข้าแค่อยากให้พวกเจ้าคลอดลูกสาว ‎ที่จะสืบตระกูลจินต่างหาก
‎อุกบอกไม่ให้ข้าฝันที่จะมีลูกสาว
‎เพราะพวกเขาตั้งใจจะมีเองขอรับ
‎ตอนนี้สองคนนั้นอยู่ที่ป้อมเหนือใช่ไหม
‎พวกเขาไปจับที่ป้อมเหนือมาได้ตัวหนึ่ง ‎และเหมือนจะไปที่ป้อมซอโฮ
‎ไม่รู้ว่าพวกเขาจะกลับมาตอนไหนเจ้าค่ะ
‎เห็นบอกว่าจะกลับมาเมืองหลวง ‎ในวันครบรอบ 100 วันของลูกข้าขอรับ
‎จริงสิ
‎ท่านพี่ภรรยาบอกว่าจะช่วยงานที่จองจินกัก ‎จึงอาจกลับเร็วกว่านั้นก็ได้ขอรับ
‎บูยอนจะช่วยงานที่จองจินกักงั้นหรือ
‎จองจินกักกำลังจะเปิดรับสมัครจอมเวทคนใหม่
‎และนางสัญญากับยุลว่า ‎จะมาเป็นกรรมการสัมภาษณ์ขอรับ
‎จองจินกักจะเปิดรับสมัครจอมเวท ‎ด้วยการสัมภาษณ์หรือ
‎ก็ซอยุลรับผิดชอบดูแลจองจินกัก
‎ที่ท่านอาจารย์ซอกยองก่อตั้งขึ้นไงขอรับ
‎นั่นเป็นความตั้งใจ ‎ของเจ้าสำนักจองจินกักคนใหม่ขอรับ
‎(คุณสมบัติ ‎ใครก็ตามที่มีความตั้งใจและมุ่งมั่น)
‎เจ้าจะเปิดรับสมัคร ‎จอมเวทแห่งจองจินกักเช่นนี้จริงๆ หรือ
‎พวกคนที่ขาดคุณสมบัติ ‎ก็น่าจะมารวมตัวสมัครด้วยนะ
‎เรื่องที่ซอยุลรับหน้าที่ดูแลจองจินกัก ‎และเปิดรับสมัครลูกศิษย์
‎ทำให้พวกลูกหลานตระกูลจอมเวทในเมืองหลวง ‎ต่างก็คาดหวังมากขอรับ
‎แต่ถ้าเปิดรับสมัครเช่นนี้ ‎ตระกูลที่มีชื่อก็คงไม่ลงสมัคร
‎เพราะรู้สึกเสียศักดิ์ศรีขอรับ
‎เจตนารมณ์ของท่านอาจารย์ซอกยอง ‎ที่ก่อตั้งจองจินกัก
‎ไม่ใช่การรวบรวมแล้วฝึกฝน ‎แต่ลูกหลานตระกูลใหญ่หรอกขอรับ
‎แต่ไม่ใช่ว่าใครก็ตามจะใช้เวทมนตร์ได้นะ
‎ข้าไม่ได้จะรับใครก็ตามขอรับ
‎ข้าจะคัดเลือกคนที่มีพลังและมีความสามารถ
‎แล้วคนที่เจ้าเลือกมาเป็นกลุ่มแรกอย่างมั่นใจ ‎ก็คือพวกเขาหรือ
‎นักบวชหญิงที่เก่งกาจที่สุดในอาณาจักรแดโฮ ‎ดูพลังของพวกเขาและแนะนำมาขอรับ
‎โดยเฉพาะซุนอี ‎นางบอกว่าถ้าอบรมฝึกฝนให้ดี
‎ก็สามารถเป็นจอมเวท ‎ที่เหนือกว่าจางอุกสามีของนางได้
‎นางจะมีความสามารถเหนือกว่าจางอุกหรือ
‎พวกเขาเป็นลูกศิษย์กลุ่มแรกของข้าขอรับ
‎ข้าจะฝึกฝนพวกเขาอย่างหนัก ‎และทำให้พวกเขาเอาชนะอุกให้ได้ขอรับ
‎สมัยที่ซอยุลฝึกฝนอยู่ที่จองจินกัก
‎เขาก็มุ่งมั่นกับการเป็นที่หนึ่งอย่างมากขอรับ
‎สองคนนั้นคงเหนื่อยน่าดู ‎ที่ต้องมาเจออาจารย์สุดโหด
‎แต่ถึงยังไงจินบูยอนก็รับรองพวกเขาแล้ว
‎พวกเขาก็คงมีอะไรที่พิเศษแหละ
‎ตามที่ได้ยินมา ‎เห็นว่าในการคัดเลือกพระมเหสีของฝ่าบาท
‎นางช่วยดูการสัมภาษณ์อย่างลับๆ ด้วยขอรับ
‎สัมภาษณ์หรือ
‎ท่านหมอขอรับ
‎ทำไมถึงจ้องคุณหนูแบบนั้นล่ะขอรับ
‎ข้ากำลังดูอยู่ว่าหลานสาวของข้า ‎มีโหงวเฮ้งที่จะได้เป็นพระมเหสีไหม
‎พระมเหสีหรือขอรับ
‎ตอนที่ข้ามอบกระแสพลังให้จางอุกในอดีต
‎เขาเคยสัญญาว่าจะทำตามคำขอของข้า ‎ไม่ว่าข้าจะขออะไรก็ตาม
‎แล้วสามีภรรยาก็เหมือนเป็นหนึ่งเดียวกัน
‎ถ้าภรรยาของเขามีส่วนร่วม ‎ในการคัดเลือกพระมเหสี
‎ข้าก็บอกเขาให้เลือกหลานสาวของข้าได้ไง
‎แต่ว่าท่านหมอ ‎ช่วงนี้คุณหนูคบใครบางคนอยู่นะขอรับ
‎ว่าไงนะ
‎ใครกัน
‎เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มารักษาเพราะแขนหัก
‎หลังจากนั้นก็ซื้อดอกไม้มาให้ทุกครั้งขอรับ
‎งั้นหรือ
‎- เขาเป็นคนยังไง ‎- เขารูปหล่อนะขอรับ
‎หล่อพอๆ กับนายน้อยซอยุลเลยขอรับ
‎จริงหรือ
‎ยุนอ๊กนี่ก็นะ ไปเจอคนแบบนั้นตอนไหน
‎ช่างน่าภูมิใจจริงๆ
‎ถ้างั้นก็ช่างเรื่องการคัดเลือกพระมเหสีไป
‎ข้าคงต้องขอนางให้สัมภาษณ์เขาก่อนแล้ว
‎การคัดเลือกพระมเหสีก็เป็นเรื่องด่วนนะขอรับ
‎ฝ่าบาททรงสนใจแต่การบ้านการเมือง
‎และยังทรงเรียกท่านอาจารย์อีไปเข้าเฝ้าบ่อยๆ
‎ทำให้มีข่าวลือแพร่ออกไป
‎ว่าฝ่าบาททรงนับถือท่านอาจารย์อี ‎เป็นพระอาจารย์ด้วยขอรับ
‎หือ
‎งั้นเขาจะฝึกฝนละทิ้งความปรารถนาหรือ
‎ได้ยินว่ากษัตริย์แห่งอาณาจักรแดโฮ ‎ทรงละทิ้งความปรารถนาแล้วนี่
‎งั้นใครจะเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ล่ะ
‎เจ้าไม่ได้ยินข่าวลือนั้นหรือ
‎ที่ว่ากษัตริย์องค์ก่อนก่อน มีพระโอรสอยู่
‎ข่าวลือที่ว่าคนคนนั้นคือจางอุกหรือ
‎มิน่าล่ะจางอุกถึงได้เป็นเลิศขนาดนั้น
‎ตั้งแต่ตอนที่จางอุกเอาชนะองค์รัชทายาทได้ ‎ข้าก็ดูออกแล้วล่ะ
‎ว่าเขามีชาติกำเนิดที่ไม่เหมือนใคร
‎หรือข้าจะลองละทิ้งความปรารถนาดีนะ
‎จะบ้าหรือ
‎คนพวกนี้ใช้ไม่ได้เลย
‎ยังไงซะ ฝ่าบาทก็ควรรีบอภิเษกสมรส
‎ข่าวลือที่ว่าทรงละทิ้งความปรารถนาก็คงจะซา
‎ข้าเป็นถึงกษัตริย์ของอาณาจักรนี้ ‎ละทิ้งความปรารถนาหรือ
‎มันทำให้ข้าพูดไม่ออก
‎ยิ่งกว่าตอนที่มีแม่หมอเก๊ ‎มาบอกให้ข้าเลี้ยงเต่า
‎ให้เป็นลูกหลานแทนซะอีก
‎- ข้าเป็นกษัตริย์เชียวนะ ‎- ฉะนั้นแล้ว
‎ทรงควรรีบคัดเลือกพระมเหสีนะพ่ะย่ะค่ะ
‎ก็จินบูยอนสัญญาว่าจะกลับมา
‎และส่งสารคัดเลือกให้หญิงสาวพลังดี ‎ที่นางเล็งๆ เอาไว้
‎แล้วสองคนนั้นจะกลับมาเมื่อไหร่เนี่ย
‎งานที่คู่สามีภรรยานั้นต้องทำก็เป็นเรื่องใหญ่ ‎พวกเขาจึงยุ่งพ่ะย่ะค่ะ
‎ของต้องมนตร์ที่หนีไป ‎ตอนจินโยวอนพังทลายมีเท่าไรนะ
‎พวกมันหนีออกไป 31 ชิ้นพ่ะย่ะค่ะ
‎ตอนนี้พวกเขาจับกลับมาได้ 12 ชิ้นแล้ว
‎และในนั้นก็มีหนูซึ่งเป็นสัตว์ต้องมนตร์ ‎ที่จะเลียนแบบรูปลักษณ์ของคน
‎และมีขลุ่ยอันตราย ‎ที่จ้องล่อลวงแต่เด็กๆ ด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎รวมถึงไหที่จะยุให้คนแตกคอกัน
‎และกบแพร่โรคระบาด ‎ที่อันตรายเป็นพิเศษพ่ะย่ะค่ะ
‎ถ้าจะจับให้ได้ทั้งหมด ‎พวกเขาก็คงยุ่งน่าดูสินะ
‎และด้วยข้ออ้างนั้น
‎จางอุกก็คงปฏิเสธตำแหน่งหัวหน้าสำนักชอนบูกวัน ‎ไม่ว่าข้าจะเสนอแค่ไหนสินะ
‎ไว้กระหม่อมจะลองไปเสนอเขาดูอีกทีพ่ะย่ะค่ะ
‎ว่าฝ่าบาททรงคิดถึงเขาอย่างมาก
‎ให้แวะมาเข้าเฝ้าให้ได้
‎นี่เป็นเครื่องปั้นดินเผาของควีซอ
‎ให้เขาตามจับหนูที่หนีไป ‎ใส่ไว้ในนี้ด้วยนะเจ้าคะ
‎เข้าใจแล้ว
‎ถึงยังไงก็ค่อยยังชั่วเพราะผู้อำนวยการจิน ‎ขัดขวางของต้องมนตร์ไม่ให้หนีไปจนหมดได้
‎หากฝูงยุงที่ก่อให้เกิดแผ่นดินไหวได้หนีไป
‎คงจะอันตรายมากแน่ๆ
‎ตอนนั้นข้าเองก็รอดมาได้ ‎เพราะเด็กคนนั้นเช่นกันเจ้าค่ะ
‎ตอนนี้
‎เจ้าไม่เจ็บปวดที่ต้องมองเด็กคนนั้นแล้วหรือ
‎เหมือนที่ท่านอาจารย์อีบอก
‎หากวิญญาณที่เกิดมาพร้อมร่างของบูยอน ‎คือวิญญาณของจินซอลรันตั้งแต่แรก
‎ถ้านางเลือกเด็กคนนั้นให้ปกป้องร่างนั้น
‎ในขณะที่จากโลกนี้ไป
‎ข้าก็ตัดสินใจที่จะเชื่อว่า ‎ลูกสาวของข้ายังมีชีวิตอยู่เพราะนางเจ้าค่ะ
‎หนูตัวนี้จะกินเล็บมือและเท้าที่ตัดตอนกลางคืน
‎และลอกเลียนแบบรูปลักษณ์ภายนอกของคน
‎มันจะกลายร่างให้เหมือนเจ้า ‎แสร้งทำตัวเป็นเจ้ากลับไปที่บ้าน
‎แล้วจับพ่อแม่ของเจ้ากิน
‎เพราะงั้นแล้ว
‎เจ้าจะตัดเล็บแล้วนำเศษเล็บมือและเท้า ‎ไปทิ้งมั่วซั่วไม่ได้นะ
‎ถ้ากลัว เจ้าแค่ไปภาวนากับต้นไม้ที่ดันฮยังกกก็พอ
‎ถ้าไปที่ดันฮยังกก จะมีต้นไม้ต้นใหญ่มากๆ อยู่
‎ได้ยินว่าจะมีคนสองคน ‎ขึ้นไปอยู่บนยอดต้นไม้ในวันที่พระจันทร์เต็มดวง
‎ตอนที่พี่สาวของข้าถูกเสือไล่ล่า ‎สองคนนั้นก็ช่วยนางไว้
‎แถมยังเรียกหิ่งห้อยมาส่องสว่างให้ด้วย
‎- จริงหรือ ‎- พูดจริงหรือ
‎พวกเขาปรากฏตัวที่นั่นบ่อยๆ หรือ
‎ขอรับ ข้าได้ยินว่าเป็นพี่ชายที่ตัวสูงมากๆ ‎และพี่สาวที่แสนงดงาม
‎สองคนนั้นเป็นสามีภรรยากัน
‎เขาคือแสงสว่างที่กอบกู้โลก
‎นางคือเงาที่ปกป้องเขา ‎โดยโอบกอดความมืดมิดที่ล้อมรอบเขา
‎น้องหญิง
‎ข้าต้องอุ้มเจ้า ‎และปีนขึ้นมาบนนี้จนถึงเมื่อไหร่
‎ตลอดชีวิต
‎- ตลอดชีวิตหรือ ‎- เจ้าสัญญาแล้วนี่
‎อือ
‎เป็นอะไร เจ้าขี้เกียจแล้วหรือ สามีของข้า
‎- ไม่ใช่นะ ‎- ช่างเถอะ ข้าจะลงแล้ว
‎เดี๋ยวก่อน
‎ไม่ใช่ว่าข้าขี้เกียจหรอก
‎แต่ครั้งหนึ่งเจ้าเคยเป็นจอมเวทขั้นชีซูเลยนะ
‎ข้าจึงอยากให้เจ้า ‎ลองท้าทายตัวเองดูสักครั้งต่างหาก
‎ไม่เอาหรอก ‎ข้ามีพลังของนักบวชหญิงที่ยิ่งใหญ่แล้ว
‎จะให้ข้ากลับไปฝึกฝนอีกหรือ
‎ไม่เอา ข้าทำไม่ได้เด็ดขาด ‎แค่คิดก็จะอ้วกแล้ว
‎โห ทีตอนข้า เจ้ามักต่อว่าข้าว่าขี้เกียจตลอด
‎อาจารย์ที่คอยข่มเหง ‎ให้ข้าไปตายนี่ใครกันนะ
‎เจ้ามีอาจารย์ที่เก่งกาจเช่นนี้ ‎เจ้าจึงมาถึงจุดนี้ได้นะ
‎- ดูพูดเข้า ‎- จากนี้ก็คิดขอบคุณและทำดีกับนางด้วยล่ะ
‎ขอรับ
‎แล้วยังไง ‎ท่านเจอเจ้าสิ่งที่พวกเราต้องตามหาหรือยัง
‎- มองเห็นไหม ‎- อือ
‎ข้ามองเห็นแล้ว
‎มันอยู่ทางทิศตะวันตกของป่า
‎มันคือแมว ‎สัตว์ต้องมนตร์ที่หนีไปจากจินโยวอน
‎แมวหรือ
‎นี่ ไหนเจ้าบอกว่ามันเป็นแมวไง
‎เสียงคำรามก้องกังวานขนาดนั้น ‎มันคงจับเสือกินได้เลย
‎ขนาดของมันเท่ากับช้างล่ะ
‎แมวตัวนั้น
‎คงจะน่ารักน่าดูนะ
‎ตัวติดกับข้าไว้ล่ะ
‎มันมาแล้ว
‎ปราบมันซะ
‎คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน