Na pewnym etapie życia tracimy kontrolę nad tym, co się nam przydarza,
a zaczyna kierować nami los.
To największe kłamstwo świata.
Paulo Coelho, "Alchemik"
NOWOŻEŃCY
Jakim cudem kobieta po 70. roku życia wychodzi za mąż?
Wszystko zaczęło się, kiedy świat się zatrzymał.
Widzę tylko siebie.
A nie to chcę widzieć.
Diane, jesteś wyciszona.
Czy moja twarz musi być taka duża?
Jesteś wyciszona.
Diane, jesteś wyciszona.
Alexa, dołącz do spotkania.
W porządku.
- Dzień dobry paniom. - Hej.
Cześć.
Viv, ten cały czas byłaś u Arthura?
9 dni.
To światowy rekord.
Shar, pijesz w czasie pracy?
W zasadzie, sądy są zamknięte.
Więc jestem tu tylko ja i sędzia Walker.
Moja restauracja też jest zamknięta. Może nawet na 2 tygodnie.
Już wiem.
Czemu jestem ziemniakiem?
NORMALNI LUDZIE SALLY ROONEY
Pomówimy o "Normalnych ludziach"?
To coś, z czym nie mamy doświadczenia.
Co zrobić, żebym nie była ziemniakiem?
Jedno jest pewne,
trwało to dłużej, niż ktokolwiek sobie wyobrażał.
"Nieposkromiona".
Wstrząsająca historia intymnych okolic Viv,
jeśli salon kosmetyczny wkrótce się nie otworzy.
Lata temu usunęłam wszystko laserem.
Przepraszam, jest 19:00.
- Ojej... - Dziękuję, pracownicy służby zdrowia.
- Tak. - Dziękuję.
Nikt nie korzysta z kwarantanny tak, jak ty, Viv.
Utrzymywałyśmy kontakt
i wspierałyśmy się w przypadku trudności.
Zobaczcie, kto wrócił ze szpitala.
Bruce, świetnie wyglądasz.
Drobny atak serca. Mam się dobrze.
Tylko się oszczędzamy.
Nie jemy już cheeseburgerów.
Tak. Ale patrzcie,
mam takie specjalne ciastka.
Są w kształcie aorty.
Nie.
- Oraz przy zawodowych rocznicach. - Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Tadam!
Już mnie proszono o udzielenie 3 ślubów.
Gdy osiągasz taki staż, tylko do tego się nadajesz.
To urocze.
To upokarzające.
Nie studiowałam prawa,
żeby mówić dzieciom współpracowników, że mogą się pocałować.
I jak innym, ten czas z dala od siebie, pozwolił nam spróbować nowych rzeczy.
Trochę mroczne, ale...
Sama pikluję ogórki.
Wzięłam papugę ze schroniska.
Nazywa się Sylwester.
Jesteś grzeczny?
Sylwester znalazł nowy dom.
I zmusił nas, byśmy zajęły się tym, co odkładałyśmy.
Zatrzymam tylko to.
Ale dobrze, że nie pozbywasz się tej puszki na kawę.
To Harry.
Harry?
Tak. Prochy Harry'ego. Widzicie?
I życzył sobie zmienić się w latte?
- Nie możesz go tam zostawić. - Chwilę.
Będzie mu lepiej na kominku w sypialni Mitchella?
Pewnie twój mąż nie tak wyobrażał sobie miejsce wiecznego spoczynku.
Wracasz do pudełka. Proszę.
Nie. Rozrzuć je gdzieś.
To co mam zrobić?
Mam go wyrzucić gdzieś na polach?
Jest uczulony na konie.
Przez moment wydawało się, że to nigdy się nie skończy.
Podobało mi się,
ale gdybym chciała przeczytać historię kobiety uwięzionej w domu,
powoli popadającej w obłęd,
poczytałabym własny pamiętnik.
Ale wszystko dobiega kiedyś końca.
Nie mamy czego żałować, nie?
To była najlepsza restauracja w Brentwood.
Najlepsza w Los Angeles.
- Właśnie. - To prawda.
To miłe.
Ale kiedyś i tak przeszłabym na emeryturę.
Dołącz do mnie po drugiej stronie.
Jest nudno, ale jest nudno.
Tak.
To było niezłe przeżycie,
ale nasz czas z dala od siebie wreszcie dobiegał końca.
A kolejna wspólna podróż właśnie się zaczynała.
BOOK CLUB NASTĘPNY ROZDZIAŁ
Puk, puk.
O, mój Boże.
- To wciąż wydaje się nielegalne. - Nie.
- Nie pozwalam zakazywać uścisków. - Właśnie.
Co tu się dzieje?
Czy to już ten wiek, kiedy owijamy meble w folię?
Nie, tak się dzieje, kiedy masz za dużo czasu do dyspozycji.
Próbowałam też wymienić płytki w łazience.
- Nie poszło dobrze. - Nie?
Strasznie.
Halo.
Sędzia.
Proszę, jestem na emeryturze, darujmy sobie formalności.
Wystarczy "Wysoki Sądzie".
Nie sądziłam, że tak mnie ucieszy uściskanie cię.
Często mi to mówią.
Cześć!
O, nie.
O, mój Boże.
Tak się cieszę, że cię widzę.
- O, mój Boże. Cześć. - Hej.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
- I moja kumpela. - Hej, Zgrabna.
Tak się cieszę.
Co słychać, Zgrabna?
Jestem podekscytowana.
Jedno pytanie. O co chodzi z rękawiczkami?
Planujesz napaść na jubilera?
Czy zostać mimem amatorem?
A nawet profesjonalnym mimem, jak się uprzesz.
To byłaby ekscytująca zmiana.
Właściwie, to nastąpiła ekscytująca zmiana.
O, rany.
Co się... Co?
O, mój Boże.
- Jesteś zaręczona? - Jest piękny.
- Dasz wiarę? - Nie. To niemożliwe.
- Właśnie. - Mam tyle pytań.
Kiedy to się stało?
- Więc... - Czekaj.
Chodź, usiądź
- i powiedz nam wszystko. - Każdy szczegół.
W porządku.
Boże. Viv, to niesamowite.
Właściwie, to... Wydarzyło się wczoraj wieczorem.
Nie wierzę, że to było wczoraj.
Wracaliśmy do domu,
kiedy on rzucił coś o oświadczynach,
a ja powiedziałam: "jeśli nie teraz, to kiedy?"
Bo za kolejnych 50 lat
może nie wydawać mi się tak atrakcyjny, jak teraz.
I właśnie wtedy staliśmy przed sklepem jubilerskim.
Zanim się obejrzałam, weszliśmy, mówiąc: "Czy powinniśmy to zrobić?
Czy powinniśmy się pobrać?"
I robimy to.
- Robimy to. - Mój Boże.
Proszę.
Za Viv i Arthura.
Dziękuję.
- Zdrowie. - Pięknie.
Dziękuję, kochane.
Jesteście już umówieni?
Pewnie pójdę z Arthurem.
- Co? - Jako moim partnerem.
- Mamy się śmiać z jej kiepskich żartów... - Nie.
- ...bo jest panną młodą? - Tak. Takie są zasady.
- Tak. - Sharon ma rację.
Spójrzmy na ciebie. Nowe?
Dla mnie tak.
Ale mężczyzna, do którego należy, pewnie kupił ją lata temu.
Dobrze, że twoja wagina nie przeszła na emeryturę.
Kim jest ten szczęściarz?
Nie mam pojęcia. Znalazłam ją na tylnym siedzeniu mojego auta.
Znalezione nie kradzione.
Naprawdę nie rozumiem, jak to robisz.
Teraz wiesz, dlaczego musi wymieniać biodro.
Ludzie ze sztucznymi kolanami nie powinni się odzywać.
- O Boże, dziewczyny. - Co? Co?
Muszę wam pokazać, co znalazłam sprzątając.
Sprzątając? To jak tu wcześniej było?
Spójrzcie. Myślę, że to znak.
Znak? Co...
Z tej podróży, która się nie odbyła.
Pamiętacie? Miałyśmy jechać do Włoch.
Włochy. O, Boże.
Nasze wymarzone wakacje, zanim nie zaszłam w ciążę i wszystkiego nie zepsułam.
Linie Pan Am?
Dacie wiarę, że to pozwalało wsiąść do samolotu?
Nawet nie mogę na nie patrzeć.
"Zaskoczyć Gianniego.
Znów spróbować jego magicznych klopsików.
Nie żyć w strachu."
Boże. To nie...
"Spróbować jego magicznych klopsików"?
"Nie żyć w strachu"? Jak duże one są?
Gianni. Kto to jest Gianni?
Był włoskim przystojniakiem ze szkoły kucharskiej
jakiś milion lat temu.
Teraz jest pewnie gruby i łysy.
- Przepraszam. - Nie niszcz moich wspomnień.
I nie w tym rzecz. Chodzi o to, że to znalazłam.
Znów można podróżować
i myślę, że powinnyśmy pojechać do Włoch.
Włoch?
Ledwo dojechałam tutaj.
Ja nie mogę nigdzie jechać, nie?
Dopiero co się zaręczyłam, pamiętasz?
To... No właśnie.
To będzie wyjazd panieński Viv.
Dostałam gęsiej skórki. To doskonały pomysł.
Mamy latać po całych Włoszech jak nastolatki?
Według książki to ignorowanie znaków rujnuje życie.
- Nie możemy odrzucić naszego losu. - Nie.
Podoba mi się pomysł, żeby napić się włoskiego wina i uczcić Vivian,
ale nie możemy zrobić tego tutaj?
Zgadzam się z Shar.
Nie mogę zostawić teraz Arthura samego.
A mój mały Ginsburger nie czuje się dobrze.
Też nie mogę go zostawić.
Możemy nie mieć już więcej takiej okazji.
Taki jest los.
Wyjazd panieński?
I powiedziałaś, że nie chcesz jechać z mojego powodu?
Nie. To znaczy, tak. Tak powiedziałam,
ale nie z twojego powodu. Tylko naszego.
- Naszego związku. - To nie w porządku.
Nie z powodu "naszego związku". Tylko zaręczyn.
Chodzi mi o to, że jesteśmy zaręczeni.
Więc jeśli pojadę do Włoch, to z tobą.
Chciałbym to zrobić,
ale zaręczyny nie znaczą, że nie możesz jechać
ze swoimi przyjaciółkami.
Naprawdę?
Viv, Jezu.
- Właściwie, to jest św. Krzysztof. - Boże.
Patron podróżników.
Więc jeśli planujecie podróż, to właściwe miejsce, by zacząć.
Czy to nie znak?
Ojej.
Dodzwoniłeś się do domu emerytowanych i utalentowanych.
A więc...
musimy pojechać do Włoch.
Czemu? Już ci powiedziałam, że nie mogę.
Chciałam zyskać w oczach Arthura mówiąc, że nie pojadę,
bo jestem wyczulona na jego uczucia skoro jesteśmy "zaręczoni".
Nie ma takiego słowa.
"Naręczeni", "narzeczoni". Nie wiem.
Gdzie ty jesteś?
W kościele.
W kościele?
Szukamy miejsca na ślub.
Weźmiesz ślub w kościele?
Mam nadzieję, że nie sprawdzają twojej przeszłości.
Jestem w szoku, że nie stanęłaś w płomieniach, przekraczając próg.
Jeśli nie pojedziemy, będzie myślał, że ja myślę, że to był jego test
i nie sądzę, że on naprawdę myśli, że powinnyśmy jechać.
Chyba za bardzo to komplikujesz.
Nie sądzę. Myślę, że powinnyśmy jechać.
- Ginsey. - To Sharon. Przywitaj się.
Cześć, Sharon. Cieszy mnie wasza podróż do Włoch.
O, mój Boże. Cholera.
Sharon, mam cię na głośniku w kościele.
Ginsey.
Jezu pieprzony Chryste.
Oddzwonię do ciebie.
To kolejny znak.
Nie rozumiem. Martwy jak "martwy" martwy?
Tak. A jest inny rodzaj?
Czy koty nie mają 9 żyć?
Poczekaj. Nadchodzi Sharon.
SAN VICENTE SZPITAL DLA ZWIERZĄT
Ich zdaniem to ze starości.
To nienaturalne, że twoje dziecko odchodzi przed tobą.
Skarbie. Tak mi przykro.
Właśnie rozmawiam z Diane. Dam ją na głośnik.
O, nie, nie. Czekaj. Nie.
- Powiem nie to, co trzeba. - Cześć, Di.
Nawet moje imię brzmi teraz niewłaściwie.
Myślę, że to może być znak.
Tak. Świat się sprzysiągł.
O, Boże, tak? Naprawdę?
A nawet jeśli nie, omówmy to we Włoszech.
- Poważnie? - Jestem na emeryturze. Mój kot nie żyje.
Mówimy o podróży do najważniejszego producenta win na świecie.
Tak, mówię poważnie.
Zróbmy to. Włączam Viv do rozmowy.
Musimy jechać do Włoch.
Ty też jesteś za?
- Sharon nie mówiła, co się stało? - Z jej kotem?
Nie. Z Arthurem.
Boże. On też umarł?
Diane.
Myślałam, że to nawracający motyw.
Uważa, że powinnyśmy jechać.
To słodkie, nie?
Powinnaś za niego wyjść.
I tak zrobię. Ale najpierw, Włochy.
Dasz temu wiarę?
Jedziesz do Toskanii.
Boże.
Wiem.
Jesteś jedyną osobą, która krzywi się na Toskanię.
Nie krzywię się na Toskanię.
Prawie ci się udało.
Ale to wszystko jest absurdalne.
Podróż panieńska? Co my robimy?
Vivian wychodzi za mąż.
Co jest, no wiesz, trochę szalone.
To bardzo romantyczne.
Ale również szalone.
Musisz to przyznać.
Ty byłaś wcześniej mężatką. Powiedz mi.
Nie. Byłam w ciąży. To inna sytuacja.
To takie romantyczne.
Nie tak romantyczne, jak w ogóle niebranie ślubu.
A może mały całus na pożegnanie?
Może jeden.
Zjeżdżaj.
Dobrze. Kocham cię.
LOTNISKO LEONARDO DA VINCI
Zróbmy sobie selfie.
Tak.
Spójrzcie tylko. Nie wierzę, że naprawdę tu jesteśmy.
Kocham to miasto. Rzym.
Roma.
I nie tylko dlatego, że wypiłam due prosecco do lunchu.
Ja też.
Uwielbiam wszystko, co rozpada się bardziej, niż ja.
Ale wiecie, to niesamowite, nie?
Ilu turystów jest na świecie.
Czekaj. My jesteśmy turystkami.
Ale jesteśmy inne. Nie tak oczywiste.
Nie, nie. Nerka sędzi aż krzyczy "Jestem stąd."
To się nazywa portfel na talię.
Ach, to zmienia postać rzeczy.
I jest nie tylko modne. Ale również funkcjonalne.
Czy już czas?
- Na co? - A, tak. Nie, nie. Już czas.
- W porządku. - Co?
- Zróbmy to. - O, tak.
- O, Boże. Nie wierzę. - Tak, tak.
Lepiej w to uwierz, bo to twój wyjazd panieński.
PRZYSZŁA PANNA MŁODA
I nie pozwolimy, żebyś o tym zapomniała.
Jest też welon.
- Boże. - Gratulacje dla panny młodej.
Dziękuję.
Wyglądasz fantastycznie.
Idealnie.
Wyglądam, jakbym przeprowadzała dzieci przez ulicę.
Nie, oni teraz noszą kamizelki.
Co on powiedział?
Próbuję przetłumaczyć.
Vecchi, to znaczy "stare".
- Co? - Tak.
- Nazwał nas starymi? - Tak.
Starymi owocami.
Co...
Spowoduję incydent międzynarodowy.
- Czekaj. "Dolce" znaczy słodki. - Co?
"Im starsza winorośl, tym słodszy owoc."
Nadal to mamy.
Tak, mamy to.
Ale co z tym zrobimy?
To wieczór panieński, więc wiecie, co to znaczy.
Że musimy zobaczyć nagich mężczyzn.
Jaki tu jest zwyczaj? Gdzie mam włożyć banknoty?
Część z nich tańczyła chyba na moim wieczorze panieńskim.
Spójrzcie na te paznokcie.
Potrzebuję pedicure.
"Straciłem rękę!"
Nic Cage, "Wpływ księżyca".
Rany.
Ma prawie 2000 lat.
Zdecydowanie miała operacje.
Miałam taką samą trwałą w 1982.
Na jego obronę, jest tu trochę zimno.
Nie przesadzaj.
Ma 1000 lat, a wciąż jest twardy jak skała.
O, mój Boże.
Co wyprawia Bruce?
Poczekaj. Szpiegujesz go?
Nie. Dostałam powiadomienie. Coś ruszało się w kuchni.
Bekon?
Boże. Nie wolno mu...
Czy on zwariował?
Bruce!
Carol, wystraszyłaś mnie.
Bruce, wiesz, że nie wolno ci jeść bekonu.
Nie, to nie to, na co wygląda.
Wygląda, jakbyś chował bekon za plecami.
Mylisz się.
Nie ma tu bekonu.
Widzę cię, Bruce.
To niesamowite.
Tak się cieszę, że przyjechałyśmy.
Ja też.
I jesteśmy. To via dei Coronari.
Co to jest via dei Coronari?
Ta ulica.
I co z tego?
Jest piękna, pójdziemy nią.
W tym mieście nie ma żadnej brzydkiej ulicy, nie?
- Nie. - Właśnie.
Nie sądzę. Spójrzcie.
STUDIO KRAWIECKIE STROJE ŚLUBNE
Czy to znak?
Myślę, że tak.
To na pewno znak.
To jest znak, dosłownie. "Chiuso". Zamknięte.
O, nie.
A to musi być panna młoda.
Skąd wiedziałeś?
Co zrobiłyście?
Witam w mojej skromnej wytwórni.
Wow.
O, rany.
- Opisz mi swoją suknię. - Wow.
Powiedz, co przychodzi ci do głowy.
Sexy, ale tradycyjna.
Sexy. Naturalmente. Oczywiście.
I ponadczasowa.
To dobra decyzja.
Ostatnim, czego będziesz sobie życzyć, patrząc na zdjęcia za 50 lat,
to zastanawiać się: "co ja u licha myślałam?"
Ciao. Czy ktoś ma ochotę na prosecco?
Pewnie. Ja.
- I ty też powinnaś. - O, tak.
Zabawmy się trochę, co, dziewczyny?
- Tak. - Za zabawę.
Piękna.
Czy to ta?
Hej. Hej. Nie możesz wybrać pierwszej.
Tak łatwo ci się nie upiecze.
Jest zbyt ślubna.
Następna.
Wyglądasz jak Hugh Hefner.
Nie dosyć ślubna.
Powinnaś się przebrać.
Następna.
Dziękuję bardzo.
Mogłabym cię podać na świąteczny obiad.
O, mój Boże.
Mniej piór. Następna.
Teraz ktoś inny.
Dobrze. Kiedy jesteś w Rzymie...
Nie wkładam ani jednej więcej, dopóki wszystkie nie włożycie.
Nie wywiniesz się z tego.
Poprawka. Nie wchodzę w to.
Grace.
- Wiesz... - Sì. Wiem, o którą chodzi.
- Tadam. - Ojej...
Czuję się, jakbym właśnie uciekła z bagażnika Cadillaca.
Sędzio, świetnie wyglądasz.
Tak, gdybym była na balu przebierańców.
Diane, spójrz.
Dosłownie myślałam, że to ty.
- Wspaniała. - Jest...
Co myślisz?
Że cię nie lubię.
Jasna cholera.
Piękna.
Wyglądasz bardziej jak ty niż kiedykolwiek dotąd.
Wyślemy zdjęcie do Mitchella.
Nie, nie. Poczekaj. Oszalałaś?
- Za późno. - Nie wysyłaj, proszę.
Wycofaj tę wiadomość.
Tylko dlatego, że wiem, jak nie zrobić z siebie ziemniaka,
nie znaczy, że jestem Stevem Jobsem.
Ale...
Kolejna dla przyszłej panny młodej.
Dobrze. Potrzebuję drinka.
O, mój Boże.
Wow.
Nie wierzę.
Zgrabna, rany.
Ja bym za ciebie wyszła.
Rany, Viv. Jest zachwycająca.
Czy tak wyobrażałaś sobie siebie jako panną młodą?
Nigdy nie wyobrażałam sobie siebie jako panny młodej.
Co jest zabawne, bo ciągle organizowaliśmy wesela w Quinn-Henry,
ale nie wyobrażałam sobie swojego.
Jak się czujesz?
Podoba mi się ten materiał.
Wiem.
Jest najlepszy, ale...
Jak ty się czujesz?
Czy to właśnie ta?
Jak myślicie?
Jest idealna.
- Naprawdę zachwycająca. - Tak?
Weźmiemy ją.
Tak.
- Tak. - I oto są.
Co zamówiłyście?
Wiecie, że Mitchell naprawdę nazywa się Michelangelo?
I...
Arturo. To seksowniejsze imię niż "Arthur", nie?
Wszystko we Włoszech jest seksowniejsze.
Cóż, wiem, że ja jestem.
- Prawda, Giuseppe? - Jasne.
O, Boże.
Mitchell.
Bo wysłałaś mu to zdjęcie.
Co?
"Prawdziwe dzieło sztuki. A sukienka też nie jest zła."
Nieźle powiedziane.
Co za mężczyzna.
Hej, na zdrowie.
Zdrowie.
Proszę bardzo.
Rzym to świetne miasto do chodzenia,
ale jeszcze lepsze, by usiąść i napić się wina.
Prawda.
Mówisz tak o każdym mieście.
Co? Nie, nie każde jest dobre do chodzenia.
Najlepsza do chodzenia jest Wenecja.
Kocham Wenecję.
Pojedziemy?
Do... do Wenecji?
Oczywiście. Wenecja to zawsze dobry pomysł.
Mój znajomy ma tam świetny hotel.
A gdzie nie masz znajomych, którzy mają hotel?
Niewiele jest takich miejsc.
Powinnyśmy trzymać się planów i pojechać do Toskanii.
Wenecja to najbardziej niezwykłe miasto świata.
Skarb Włoch.
Czy bohater "Alchemika" nie szukał skarbu?
To świat mówi nam, że powinnyśmy pojechać.
Czy to artysta uliczny mówi nam, żeby jechać?
Oczywiście, bez obrazy.
Według mnie, to znak. To moja podróż panieńska, nie?
Sędzio, może uchylisz tę decyzję?
Co za nonsens.
To ja mam na sobie szarfę,
więc będzie, jak powiem.
Nowy plan. Andiamo a Venezia!
A jest miejsce w tym planie na sen?
18:00 to właściwa pora na sen na wieczorze panieńskim?
- Zdecydowanie. - Naprawdę?
To zupełnie normalne.
Wyjeżdżamy jutro wczesnym rankiem.
Bellissima.
Dla pięknej kobiety.
Naprawdę jesteś seksowniejsza we Włoszech.
Jakbym patrzyła w lustro.
Tak.
Dziękuję.
Dziękuję. Grazie.
Zobaczmy. Gdzie jest Wenecja?
Jedziemy...
- Ciao, ragazze. - Cześć.
Prima classe?
- Sì. - Tak, oczywiście. Pierwsza klasa.
- Dokąd jedziecie? - Do Wenecji.
Venezia.
- Molto bene. - Stupendo.
Pomożemy wam z bagażem.
- Proszę. Pomożemy wam. - Dziękuję.
Tak.
Venezia. Pełno czasu.
To bardzo uprzejme. Dziękuję. To dla was obu.
Bardzo dziękuję.
- Gdzie jest Venezia? - Widziałaś Wenecję?
- Nic z tego nie rozumiem. - Tam jest Wenecja.
Dziękuję.
Rany.
- Chodźcie. - OK.
- W porządku. - Idziemy.
Diane, podasz mi torebkę?
Poczekajcie. Nie.
Boże, nie widzę... Nie ma jej tu.
To gdzie jest?
Wszystko w porządku?
Nie mogę znaleźć torebki.
Ja swoją mam.
Ale teraz nie pora triumfować.
Myśli pan, że ją skradziono?
Nie widziałem nikogo.
Carol, na pewno ją tam położyłaś?
Myślałam, że tak.
Boże.
Chwileczkę.
Dziękuję.
Tak się bałam, że nas okradziono.
A gdzie odbierzemy odprawione bagaże?
Jak to "odprawione bagaże"?
Te, które oddałyśmy bagażowym w Rzymie.
Przykro mi, ale nie mamy bagażowych.
Od kiedy?
Od 1976.
POLICJA
Nic dziwnego, że bagażowi byli tak zdziwieni napiwkiem.
Cóż, pewnie nie każdego dnia ktoś daje im gotówkę,
żeby ukradli mu bagaż.
Nie mogę w to uwierzyć. Nie mogę stracić tej walizki.
Wiem, że to wkurzające, skarbie, ale to nie koniec świata.
Nie rozumiesz.
Może to okazja, żebyś kupiła nowe ubrania.
Wszystko można czymś zastąpić.
Nie, nie wszystko.
Diane, wyolbrzymiasz ten problem.
Tam są prochy Harry'ego.
- Co? - Tak.
O, Boże.
Zabrałaś prochy Harry'ego w podróż panieńską?
Odbiło ci?
Wy mówiłyście, żeby nie trzymać go szafie.
Więc zabrałaś go do Włoch?
- W odprawionej torbie? - Jak seryjny morderca.
Czy to zgodne z prawem?
Pytasz mnie?
Tak.
Dzień dobry.
Spisaliśmy raport.
No i...?
Jeśli coś ustalimy, zawiadomimy panie.
To wszystko?
Czekamy tu 2 godziny i to wszystko?
Nie, to nie wszystko.
Bardzo mi przykro. Proszę.
Bardzo panu przykro?
Nie potrzebujemy, żeby mężczyzna litował się nad nami.
Nie, wasze lenistwo nam wystarczy.
Chciałam zapytać.
Hipotetycznie, jeśli znajdziecie bagaże, przeszukacie je?
Nie mam w zwyczaju przeglądać rzeczy pań.
To świetnie.
Dobrze. Bardzo dziękuję.
Proszę zaczekać, signora.
Pani suknia.
O, Boże.
Jasne. To moja suknia. Bardzo dziękuję.
Przyjechała pani na ślub?
Nie, to podróż panieńska,
ale moje przyjaciółki wzięły mnie na zakupy w Rzymie.
- Dobre przyjaciółki. - Tak.
Nawet ta ostra.
Cóż, tak.
Signora, per favore.
Zanim pani pójdzie, proszę wziąć to.
UWAŻAJ! Nie bądź ofiarą
Żebyśmy się więcej nie spotkali.
Dziękuję.
Teraz to się bardzo przyda.
To nie jest zgodne z prawem. Z pewnością.
Co ty sobie myślałaś?
Chciałam zrobić coś miłego. Zawsze chciał pojechać do Włoch.
Co za uroczy pomysł.
Ale też zwariowany.
Tak, teraz to rozumiem.
Zaleta jest taka, że łatwiej jest się poruszać bez bagażu.
- Tak. - Mów za siebie.
Noszenie tego to jak zestaw ćwiczeń na górne partie ciała.
Pamiętacie ten fragment "Alchemika",
kiedy bohatera okradają i wszystko traci?
Trudno mi teraz odczuwać empatię.
Mi też.
Powiedział, że stanął przed wyborem.
Mógł się uważać za ofiarę złodzieja...
Albo za poszukiwacza przygód podążającego za skarbem.
Ale my jesteśmy ofiarami złodzieja.
Ale również poszukiwaczami przygód.
- O, mój Boże! - Spójrzcie tylko.
- Ciao, Sofia. - Ciao.
Witaj ponownie.
Zapewniam, że są teraz panie w dobrych rękach.
Mój wujek zrobi dla tej kobiety wszystko.
- To bardzo miłe. - Taka jest prawda.
I macie szczęście, bo wesele
zaplanowane na ten weekend zostało odwołane,
więc nasze najlepsze pokoje są dostępne.
Odwołano wesele?
Tak. To bardzo dramatyczna historia.
Krzyki i płacz,
płonąca suknia.
Tak?
A to jest nasz butik, czekają na was.
Mam takie, ale niebieskie.
Wasze klucze. Na pewno jesteście wykończone.
Dziękuję.
Jak zobaczysz wujka, przekaż mu pozdrowienia.
Oczywiście.
Gdybyście czegoś potrzebowały, powiedzcie mi.
Dziękuję.
Ciao.
Nic, czego jej wujek nie zrobiłby dla ciebie, tak?
Był taki czas, 15 lat temu,
kiedy ja zrobiłabym dla niego wszystko.
Seksualnie.
Dzięki, że nam wyjaśniłaś.
To z jego powodu wymieniłam kolano.
- Ojej. - Co za zaangażowanie.
Co za poświęcenie.
Jak współczesna Matka Teresa.
Właśnie o tym epizodzie z życia Matki Teresy nikt ci nie powie.
Nie tylko modliła się na klęczkach.
Pomoże ci zapomnieć o problemach. Salute.
Na pewno nie zaszkodzi.
Przepraszam. Niechcący usłyszałem.
W jakich jest pani tarapatach?
Małe zamieszanie na dworcu.
Moim przyjaciółkom i mnie skradziono bagaż.
To brzmi poważniej niż małe zamieszanie.
Cały bagaż? Portfele? Paszporty?
Proszę. Uważasz mnie za głupią?
Świetne.
Nikt tego ze mnie nie zdejmie. Nikt.
Wymagałoby to bardzo zwinnych palców, jak mniemam.
Skoro gramy w ja ci pokażę, to pokażę ci swoje...
Spokojnie, nie bij tak szybko.
Mówię tylko, że musisz maksymalnie ograniczać stres.
To ćwiczenia.
Wysiłek niewiele większy od drzemki.
Kochanie, posłuchaj,
nie powinienem do ciebie dołączyć?
Już o tym rozmawialiśmy, Bruce.
To nie jest bezpieczne.
Tak, wiem. Ale pomyślałem, że...
Jutro jedziemy do La Toscana.
La Toscana?
Tak się nazywa Toskania.
Myślałem, że mówisz o restauracji na San Vicente.
Czemu miałabym o niej mówić, kiedy jestem we Włoszech?
- Włoszech? - Co?
Włochy. Restauracja w Century City.
Żartuję z nazw restauracji, bo jestem na tak ścisłej diecie.
Aha. Teraz rozumiem.
Jeśli muszę objaśniać swoje żarty, to już nie są takie śmieszne.
A może skończymy z żartami na temat restauracji?
Ja nie żartuję z angioplastyki.
Szkoda, że tego nie robisz.
- Podróż panieńska? - Tak.
Chyba nie znam nikogo, kto zrobiłby coś takiego od 20 lat.
A czemu nie?
Mówiąc szczerze?
Takie właśnie życie chcę wieść.
Na wyjeździe panieńskim?
Oczywiście.
I kierując się codziennym praktykowaniem "czemu nie?".
Przez chwilę myślałam, że powiesz: "codziennym praktykowaniem wina",
i pomyślałam: "w porządku".
To niezłe połączenie.
"Wino i czemu nie?"
To będzie tytuł mojej autobiografii.
Obiecuję, że kupię, gdy tylko wyjdzie.
Trzymam za słowo.
Spójrz tylko.
Nie można na moment spuścić jej z oka.
Jak ćma do światła.
- Ciao, dziewczyny. - Hej.
- Buonasera. - Cześć.
To jest Ousmane.
Ciao. Miło was poznać.
Która z was to przyszła panna młoda?
Na pewno nie ja.
Nie. Zaraz tu zejdzie.
To musi być dla was bardzo ekscytujące.
Cieszę się, że dołączycie dziś wieczorem.
- Dziś wieczorem? - Tak, zaplanowałam nasz wieczór.
- Świetnie. - Tak.
To będzie...
Jak to nazwałeś?
"Prawdziwe włoskie doświadczenie"?
Chwilę. Idziemy do Olive Garden?
Przepraszam.
Obiecuję, że warto. Świetne jedzenie, świetni ludzie.
I nie będzie problemu, że przyjdą 4 przypadkowe kobiety?
To Włochy.
Zawsze jest miejsce dla 4 przypadkowych pięknych kobiet.
Jest niezły.
Niestety teraz będę musiała kupić nową bieliznę.
Biedaczka. Skoro bierzemy ślub,
to spróbuj znaleźć coś z flaneli...
Albo mocnego poliestru...
LOL. A jak tam w Nowym Jorku?
Miasto tęskni za tobą.
A tęskni ktoś w mieście?
Pozwól, że przeprowadzę krótką ankietę. Odezwę się z wynikami.
Spójrzcie!
O, mój Boże.
Zorganizowałyście ten obiad panieński w rekordowym tempie!
To było prostsze, niż myślisz.
I nawet załatwiłyśmy zespół.
Spójrz!
Mam nadzieję, że lubisz włoską muzykę.
Hej.
I postanowiliśmy wejść do jubilera,
a zanim się obejrzeliśmy, byliśmy zaręczeni.
To niesamowicie romantyczne.
Dziękuję. Jesteś żonaty?
Nie. Mam to już za sobą.
Nieprzyjemna przygoda?
Trochę jak porwanie.
Ale były też dobre momenty.
Jesteście zamężne?
Zamężna.
- Nie, ale nie jestem sama. - Tak.
- Randki. - Poważny związek.
Tak. To znaczy... sama nie wiem.
Chłopak i dziewczyna - to brzmi głupio.
Jak w liceum. Jestem za stara, żeby być czyjąś dziewczyną.
Żartujesz?
Bycie dziewczyną to najlepsza rzecz na ziemi.
- Nieprawda. - Właśnie, że tak.
Bycie dziewczyną jest sexy. Jest ekscytujące.
To znaczy, że kogoś kochasz i jesteś mu oddana,
ale nadal masz własne życie.
Nie poddałaś się presji społeczeństwa.
Chodzi o wybór. Wybrałaś, że jesteś w tym miejscu.
Ale możesz odejść, kiedy tylko zechcesz.
I ty wychodzisz za mąż?
A ty?
Ona jest singielką.
Każda grupa takiej potrzebuje.
A ja jestem tą, która musi iść do łazienki.
Przepraszam.
Czym się zajmujesz we Włoszech?
Filozofią.
Nie, byłem profesorem filozofii.
Na szczęście na emeryturze.
Dlatego mogę tu spędzać czas.
- Ciao. - Ciao, szefie.
Dziękujemy za zaproszenie.
To przyjemność.
Przejdźmy do un po' di prosecco.
Przygotowuje podniebienie.
- Dziękuję. - Prego.
Co robicie w Wenecji?
Seria pewnych nieprzewidzianych wydarzeń.
To smak życia.
Trochę się zgubiłam.
Wow, co za dekolt.
- Przesadziłam, co? - Nie, w porządku.
Nie, absolutnie nie.
su.b,Tr.ader
Chwila.
Caroleena?
Gianni?
- Gianni, to ty? - Sì!
Sì, sì!
Niemożliwe. Co tu robisz?
Ja? Mieszkam tu. To moja szkoła kucharska.
Chwila. Ten Gianni?
Gianni Gianni?
To ten Gianni.
Wcale nie gruby ani łysy.
- Niezwykłe. - Słyszałyśmy o twoich klopsikach.
Nie wierzę w to. Tylko spójrz na siebie.
Cóż, to nowa sukienka
i jest trochę... zbyt strojna na dziś,
- ale chciałam się dobrze bawić. - Wyglądasz pięknie.
- Dziękuję. - O, rany.
Dziękuję. To niesamowite.
- Wow. - Tak.
Właśnie.
Zaczniemy od amuse-bouche.
Czyjeś bouche jest już dosyć przejęte.
Smacznego. Muszę...
Kręci mi się w głowie.
Tyle chciałbym włożyć ci do ust.
Nie mogę się doczekać.
I nie mogę przegrzać waszego cacciucco.
- Przepraszam. - Już za późno.
Nawet moje cacciucco jest przegrzane.
Moje też.
To był najlepszy posiłek.
Nie wierzę. Jakie było prawdopodobieństwo?
Gdybym pisała książkę,
przespałabyś się z nim, żeby zdobyć przepis na ten sos.
Drinki.
Chyba dosyć wypiłam.
Daj spokój. To twój wieczór panieński.
- I zabawa zrobi się zaraz jeszcze lepsza. - Dziękuję.
Zabawa. Tak?
W stylu Christiana Greya.
Dasz temu wiarę?
Mówiłam, że musimy jechać do Włoch!
O, mój Boże!
Spójrzcie na nią!
Brawo!
To było coś.
Przeszedłbym się w kierunku doków,
jeśli zechcesz mi towarzyszyć.
Zbliża się moja godzina snu.
Wydajesz się zbyt duża na godzinę snu.
Powiedzmy, że to był komplement.
To byłoby pomocne. Dziękuję.
Idziemy?
I tyle widziałyśmy Sharon.
Szef Gianni mówi, że jeśli pani chce, to powinna zobaczyć jego cucina.
- Przepraszam. Jego "cucina"? - Tak.
To znaczy "kuchnia".
Na pewno jest duża, co?
To przecież szkoła kucharska.
Bene. Mówi, żeby pani przyszła, kiedy chce.
To miłe.
Proszę mu przekazać, że nie może się doczekać.
Najlepiej niejeden raz.
Dobry Boże.
Wiesz, co? Czy ty...
Chcę zobaczyć jego cucina.
To idź.
Ale nie rób niczego, co ja bym zrobiła.
Myślę, że to bardzo dobra rada.
To tylko kuchnia.
Tak, jasne.
I tak zostały dwie.
Tak.
Agatha Christie.
Dokładnie.
O, rany.
Co za dzień, nie? To znaczy, to...
Wiem.
Stracony bagaż.
Kto gubi czyjeś prochy?
Pewnych rzeczy lepiej nie wyciągać na światło dzienne, co?
O, mój Boże.
- Tak. - A ty?
Poślubiona. Zaślubiona.
Tak.
Mój...
Moja solówka w końcu dobiega końca.
To dziwne.
- Zwłaszcza dla mnie. - Tak.
Wiem, że tak jest.
Daj spokój. Ja miałabym cię oceniać?
Ale tak, najpierw tak pomyślałam.
Ale myślę, że to, co robisz, jest wspaniałe.
I naprawdę bardzo mnie to cieszy.
- Jesteś pijana. - Nie.
Nie, mówię poważnie.
No dobrze, może trochę. Ale wciąż mówię poważnie.
Nie wiem, jak to robisz.
Podarłaś instrukcję obsługi i nigdy się nie oglądałaś.
Jesteś najodważniejszą osobą, jaką znam.
I jestem tak szczęśliwa, że jesteś moją przyjaciółką.
O, Boże. Zdecydowanie jesteś pijana.
- Nie potrafisz przyjąć komplementu, co? - Nie.
Ale to prawda.
Nigdy nie zdobyłabym się na to, co ty robisz.
Cóż, doceniam to.
- Naprawdę. Doceniam to. - Wiem. Dzięki.
To niezła podróż, nie?
Gdybyś się nie zaręczyła,
nie jestem pewna, czy kiedykolwiek doświadczyłabym Włoch.
I co myślisz?
Nie mogę uwierzyć, że prawie mnie to ominęło.
A teraz pytanie brzmi,
jak to wszystko zepsujemy?
Nie wiem.
Ale jeśli to zepsujemy tak, jak tę podróż,
to nie mogę się doczekać.
Tak.
Ale teraz, czas spać.
- Tak, potrzebuję snu dla urody. - Tak.
Wiesz, to nie dzieje się samo.
Wyobrażam sobie, że to dzieło wielu rzemieślników.
Tak, prawie mają związek zawodowy.
W porządku.
"Ze wszystkich barów we wszystkich miastach na całym świecie,
ona weszła właśnie do mojego."
"Casablanca". Pamiętasz?
Pamiętam.
Wiesz, mój pierwszy raz był z tobą.
Co?
Naprawdę?
Nie... Mam na myśli film. Widziałem go pierwszy raz.
Nie jestem pewna, czy wytrwaliśmy do końca.
To moja ulubiona część.
Nie, nie koniec. Tylko, że do niego...
Wiem, że o to ci chodziło.
Musisz mi coś wyjaśnić.
Mieszkasz w miejscu, gdzie nie ma dróg,
ale masz w kuchni furgonetkę?
Sì. To nie ma sensu.
Ale dlatego jest takie wyjątkowe.
Myślałem, że skłoni mnie do podróży.
Ale nie. Sprawiło, że chcę zostać.
Rozumiem.
To miejsce jest przepiękne.
Grazie.
Ty też wciąż jesteś szefem kuchni, sì?
Sì.
Wiedziałem.
Tak?
Assolutamente. Sì.
Twoja aura.
W cucina, wszystko jest teraz.
W teraźniejszości.
Widzę, że to rozumiesz.
Nie martwisz się dniem wczorajszym,
jutrzejszym.
Grappa.
Chodzi o to, żeby żyć dobrze dziś.
Salute.
To znaczy: "Przy stole..."
"Nie starzejemy się."
Znasz to przysłowie?
Miałam je na ścianie w mojej restauracji.
Naprawdę?
To znak.
Nikt nie uśmiecha się jak ty.
Nigdy tego nie zapomniałem.
- Zrobisz zdjęcie? - Sì, sì.
Quanto sei bella.
Ty też nie wyglądasz źle, Giannni.
Jak długo zostaniesz w Wenecji?
Niestety wyjeżdżamy jutro.
Więc lepiej wykorzystajmy w pełni ten wieczór.
Powiedz mi, kiedy się zmęczysz.
Mogę tak całą noc.
Mamma mia.
POLICJA
Nie ruszać się.
Co pan robi?
To ja robię.
Signora Druhna.
O, cholera.
Jesteście na środku kanału.
Wow, coś takiego.
A tak w ogóle,
to, co powiedziałam wcześniej, że jest pan leniwy,
chcę to odwołać.
Nazwałaś go leniwym? Czemu?
Wierz lub nie, nie wiedziałam, że jeszcze go spotkam.
Może mógłby nas pan odholować.
Może signora dopłynęłaby do brzegu.
Widzisz, jaki jest leniwy?
Słyszałem to.
Udana noc?
Nie pytaj.
Ty?
Tak samo.
Robiliśmy makaron.
W furgonetce.
Ja też robiłam makaron.
Na łodzi.
Hej.
To był świetny wieczór, nie?
Daj mi chwilę.
No proszę. Zobaczcie, kto wstał.
Dzień dobry.
Co się stało?
Z Sharon jest pewnie jeszcze gorzej.
Buongiorno.
Biscotti.
- Ktoś jest dziś bardzo radosny. - Tak.
Smartwatch ocenił mój sen na 96.
Przestańcie krzyczeć.
A może zmienimy plany i zostaniemy tu jeszcze jedną noc?
Nie.
W porządku.
Czas na Toskanię, nie?
To wsiadamy do pociągu?
Zapomnij o pociągu. Tam nas okradli.
Właściwie to okradli nas na dworcu.
Właściwie to rozdałyśmy nasze rzeczy na dworcu.
Tak.
Dziękuję.
FLORENCJA 131 KM
- Gianni wysłał wiadomość. - Boże.
- Drań. - Myślałam, że w coś uderzyłyśmy.
- Nie, to... - Nie, nie rozumiecie.
Przesłał nasze zdjęcia z ubiegłej nocy.
Więc?
Mówimy o nagich zdjęciach czy...
- Zwariowałaś? Nie. - Cóż...
Ale Bruce je zobaczy. Przyjdą na mojego iPada.
- Boże. Nie. - Co?
- Jego straszny angielski.
Gianni napisał,
jak miło było, kiedy dotykałam jego ciasto.
I że to było wspaniałe zakończenie jego nocy.
O, Boże.
- Rany. - Okropne.
- Ojej. - Świetne.
Cholera. Muszę zadzwonić do Bruce'a.
Czemu nie ma sygnału?
Wciąż nie ma zasięgu.
To było niewinne, nie?
Tak.
Flirtowaliśmy, ale nie...
Dotykałaś jego ciasta.
Nie.
- A jego klopsików? - Nie, nie.
Mówię poważnie.
- Ale chciałaś? - Nie.
Chciałam się tylko dobrze bawić.
Nie mogę się tak bawić, kiedy jestem z Brucem.
Oczywiście, że nie.
- Nie. Nie o to chodzi. - Przepraszam.
To o co?
O to, jak by było, gdybym nie bała się, że mój mąż zaraz umrze.
Ja... Bo co by wtedy było? Jakie miałabym życie?
Straciłam już restaurację, ale nie mogę stracić Bruce'a.
Przyjaźnimy się, więc będę szczera.
Wiesz, że to ty stanowisz problem.
O czym ty mówisz?
Tak się boisz śmierci Bruce'a,
że nie pozwalasz wam żyć.
Pewnie jest zachwycony, że wyjechałaś.
Strażnik więzienny w końcu opuścił stanowisko.
Bruce wreszcie posmakował wolności.
- Tak. - Pozwól mu jeść bekon.
- Nie o to tu chodzi. - Na pewno?
Właśnie o to tu chodzi,
a ty tego nie dostrzegasz.
Chcesz usłyszeć prawdę?
"Nie udźwigniesz prawdy!"
Przepraszam, ty zaczęłaś.
Prawda jest taka,
że w pewnym momencie Bruce'a może zabraknąć.
I chyba nikt w tym aucie nie chce, żebyś, wspominając ten moment,
zdała sobie sprawę, ile czasu straciłaś przez strach.
Więc skończ z tym!
- Viv! - Dość.
To dla twojego dobra.
Masz wspaniałego męża, który cię kocha.
Obydwoje... żyjecie, jesteście szczęśliwi.
Nie próbuj kontrolować tego, nad czym nie zapanujesz.
Życie jest nieprzewidywalne
i to niespodzianki sprawiają, że warto żyć.
Wszystko w porządku. Nic się nie stało.
- To te niespodzianki, nie? - O, Boże.
Jaki samochód nie ma koła zapasowego?
Ten.
Nigdy wcześniej nie łapałam okazji.
Z mojego skromnego doświadczenia wiem, że trzeba, żeby ktoś przejeżdżał.
Ale przynajmniej nie pada.
Czemu kusisz los?
Nie ma czegoś takiego jak los, pamiętasz?
Za wcześnie, żeby mówić o tym, kogo zjemy najpierw?
Chyba wszystkie wiemy.
Hej.
Jest naprawdę niedobrze.
Tak, wiemy.
Nie, naprawdę niedobrze.
Dzięki za te całkiem nowe informacje.
Musimy dostać się do Toskanii.
Tak, ale nie ma co wpadać w panikę.
Nie goni nas czas.
Możemy zachować spokój.
Jestem spokojna. Ale musimy ruszać w drogę.
- Na piechotę? - Tak.
Do Toskanii?
Jeśli teraz wyruszymy, dotrzemy rano.
To chodźmy.
Tylko nie róbmy...
Nie. Róbmy!
Bo mam dosyć nierobienia, OK.?
I to był pech, ale mamy jeszcze czas.
- Uspokój się. - Nie.
Musimy być w Toskanii.
Nie dojdziemy do Toskanii, OK?
Diane, poważnie, uspokój się.
Jestem spokojna, a będę jeszcze spokojniejsza w Toskanii.
Co?
Co to za mina?
Co się dzieje, do licha?
Chyba musimy jej powiedzieć.
Co mi powiedzieć?
Chyba nie powinnyśmy.
Tak.
Teraz musimy.
Tak, musicie. O co chodzi?
- Cóż... - Co?
musimy dotrzeć do Toskanii, bo tam jest Arthur,
żebyście mogli jutro wziąć ślub.
Słucham?
Nie chciał obarczać cię tym ślubem.
Więc kiedy usłyszał o wyjeździe, obmyślił plan.
Co było bardzo troskliwe i słodkie.
A my wszystko zepsułyśmy, rozbijając się na poboczu.
Chwila. Arthur jest w Toskanii?
W hotelu. Wszyscy przylecieli.
I wszystko jest zorganizowane. I gotowe.
Nie musisz nic robić.
Poza dotarciem, co należało do nas.
I wciąż nam się uda,
bo ślub jest zaplanowany na jutrzejszy poranek.
Niespodzianka!
Nic nie mówi.
- Jest wściekła? - Może lekko zszokowana.
- Viv? - Co myślisz, Zgrabna?
Cholera!
Przynajmniej mówi.
- Cholera. - Ojej.
Ślub niespodzianka i taki pech.
Nie sądzicie, że to znak?
Wielki znak, że to jest skazane na porażkę?
Nie, nie jest.
Dotrzemy na miejsce.
Zgadza się, bo za moment
na tej drodze pojawi się samochód i wyruszymy.
Cóż...
a jak się nie pojawi?
Bo wydaje się, że świat sprzysiągł się przeciwko mnie.
Może to nie powinno się wydarzyć.
I nie mogę wciąż ignorować wszystkich ostrzeżeń.
Czekaj. Ucisz się na chwilę.
- Nie. To ma sens. - Dziękuję.
Słyszycie to?
- Co? - Ja nie.
- O, mój Boże. - Patrzcie!
Samochód!
- Dobrze. - O, mój Boże.
Postarajcie się. Musimy dojechać na ślub.
Nie pozwólcie, żeby odjechał.
To nie jest znak?
Znów mamy szczęście.
Dzięki Bogu.
Proszę pana?
Dobry wieczór.
Buonasera, signore.
Co?
My tylko...
Chwileczkę...
Parlate italiano?
Nie.
Nie wierzę.
Napakowany policjant przejeżdża tak przypadkiem.
No dobra. Ściągaj koszulę.
- Co? Nie. - Nie, Viv.
Co? Chcesz zacząć od spodni?
Nie. Nie rozumiesz.
Aha. Mam ci pomóc?
Nie! Co ty robisz?
Nie. Czekaj.
Pokaż swoją ukrytą broń.
Nie, Viv. Przestań.
Proszę jej nie słuchać.
To nie jest striptizer.
Aha. Zabawne.
Przepraszamy,
ale to nasze auto i nie mamy koła zapasowego,
więc... łapiemy okazję.
Autostop.
- Dobrze. Ho capito. - Tak.
Każdy mógł się pomylić.
A na moją obronę, pełno już było niespodzianek.
I proszę. Widziałyście go.
Minęło trochę czasu,
ale miał pewne cechy tancerza erotycznego.
Myślę, że minął się z powołaniem.
Ale to była niezła podróż, nie?
Tylko że wykroczyłyśmy poza ramy zdrowego rozsądku.
Za kogo się miałyśmy, The Rolling Stones?
I że już tak będzie zawsze?
To musiało się zdarzyć.
To prawda.
To świat kasuje mnie i Arthura
na zawsze.
Przyjaźnimy się, więc będę szczera.
Przestań przypisywać wszystko światu i losowi.
To ty dokonujesz wyboru.
Co?
Przyjechałyśmy tu nie z powodu losu,
ale dlatego, że przyjaźnimy się od 50 lat.
Wspieramy się.
Nie los nas tu sprowadził. Ale nasza wzajemna miłość.
Miłość i wspaniali ludzie z Lufthansy.
To był przyjemny lot.
Nie wychodzisz za Arthura z powodu losu.
Wychodzisz za niego, bo ciężko na to pracowałaś.
Bo jesteś mu oddana. Bo go kochasz.
To ważna sprawa i powinnaś być z tego dumna.
To, co mówi, naprawdę ma sens.
Powinnaś jej posłuchać.
- Tak. - A ty nie?
Moja sytuacja jest trochę inna.
- Boże. - Co?
Zaczyna się.
Tylko wyjmę moje skrzypki.
Co?
Przyjaźnimy się, więc będę szczera.
Zawsze grasz ofiarę.
O czym ty mówisz?
"Jestem w ciąży, więc nie mogę tego zrobić."
"Jestem zamężna, więc nie mogę tamtego."
"Nawet nie będę próbować, bo to będzie porażka."
Wymyślasz usprawiedliwienia, żeby czegoś nie robić.
Dosyć. Wystarczy.
Dobrze. Zgadza się.
Co?
W porządku. Rozumiem.
I macie rację.
Dobrze.
- Teraz ja. Powiedzcie mi. - Co?
Szczerze,
- nie ma ci czego zarzucić. - Tak.
Tak, nie mam nic do powiedzenia.
Kochałaś się w wodnej taksówce w Wenecji.
Masz niezwykłe życie.
Tylko nie bierz kolejnego kota.
Nie.
I proszę.
Zawsze pozostanie nam Wenecja. Tak to idzie?
Paryż.
"Zawsze pozostanie nam Paryż." To z "Casablanki".
Ale Wenecja też pasuje.
- Dobrze. - O, Boże.
Jak się wyśpimy, to na pewno poczujemy się lepiej.
Na szczęście nie ma takiej możliwości.
No cóż.
I kogo tu mamy. Signora Awanturnica.
Boże. To znowu pan?
Powinienem powiedzieć to samo.
Mam złe wieści.
Wyciskarka jest zepsuta, więc nie będzie świeżego soku?
Żarty. Nie uznaje ich pan?
Dobrze ci idzie.
Rico.
Zobaczcie, co dostał z Trenitalia.
Zostało zwrócone razem z przywieszkami bagażowymi.
O, Boże.
To niemożliwe.
Prochy?
Wiecie, że to niezgodne z prawem?
Miałyśmy przeczucie.
Boże. Ten ślub jest skazany na porażkę.
Ślub?
To podróż panieńska, nie?
Ślub niespodzianka.
Jej pierwszy.
Przykro mi.
Nie musi pan być złośliwy.
Nie jestem. Mówię poważnie.
Choć z perspektywy czasu, wolałbym przegapić mój pierwszy ślub.
Może szczęśliwie się stało.
Nie. Ten musi się wydarzyć.
A jednak nie.
Nie uda nam się.
Nie jestem stworzona do małżeństwa. Zgodzicie się z tym.
Jest pan zadowolony, że przyczynił się do zakończenia tej baśni?
Czuje się pan z tym dobrze?
Właściwie to nie.
Ale takie jest życie. Nie jest fair.
Nie zawsze jest nam dobrze.
Ale co mogę zrobić?
Nikt nigdy nie sądzi, że może coś zrobić.
Mam tego dość.
Każdy się poddaje i mówi: "A więc tak miało być."
To żałosne.
Jest pan policjantem.
Proszę nie mówić, że wybrał pan ten zawód,
jeśli nie chciał pan zmienić świata na lepszy.
Nie myślał pan: "Ja jestem dobry, jestem bohaterem"?
Nie tak pan myślał?
A teraz, co? Nic? Teraz: "takie jest życie"?
Nie. Życie jest tym, co z niego zrobimy.
Więc proszę coś zrobić.
Coś odważnego. Coś nieoczekiwanego.
Ale proszę coś zrobić, bo ma pan 4 kobiety w celi,
które desperacko pragną powodu, żeby wierzyć,
że nadal istnieje powód, żeby wierzyć.
Proszę coś zrobić, do diabła,
bo to nie jest koniec tej pieprzonej historii.
Mam pomysł.
- O, Boże. - Wypuszcza nas pan?
Proszę powiedzieć, że ten zegar się spieszy.
Nic w tym kraju się nie spieszy.
Proszę pana?
Mam pasażera, który musi wysiąść trochę wcześniej.
Może to pan załatwić?
To wymagałoby zezwolenia.
Proszę poczekać.
Albo bardzo specjalnego zezwolenia policji.
Znam takie miejsce.
Śmiało.
Dasz radę, Diane.
- Uważaj! - Ostrożnie!
Nie mogę otworzyć.
Pokrywka zaklinowała się.
Nie mogę... Co za... Nie mogę otworzyć.
O, Boże! Diane!
O, mój Boże.
Zrobiłam to!
Był takim dobrym człowiekiem.
- Naprawdę taki był. - Tak.
Naprawdę go kochałam.
On też cię kochał.
- Byłby zadowolony, nie? - Tak.
Poza tym skokiem z helikoptera.
Dziękuję.
Wiedziałam, że cię lubię, jak tylko cię poznałam.
Mi zajęło to trochę dłużej.
Jak mogę się odwdzięczyć?
Zarezerwuj mi taniec i będziemy kwita.
Przynieś kajdanki i umowa stoi.
Buongiorno.
Przybyła panna młoda.
Grazie al Signore.
Nazywam się Pasquale i poślubię cię.
Ustaw się w kolejce, Pasquale. Jest zajęta.
Śpię, oddycham... śnię o twoim ślubie.
Żyję po to, żeby się odbył.
To mój tlen.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Ale może powinniśmy zaczynać?
Sì, sì, sì. Andiamo.
Muzyka dla moich uszu.
O, mój Boże.
Mamy tylko małe spóźnienie.
Proszę się nie martwić.
Sprawdzę, co u pana młodego i wracam molto, molto presto.
- Dziękuję. Grazie. - Armando.
Zadzwonię do Bruce'a. Dołączę później.
- Dobrze. - Spotkamy się w pokoju Viv.
- Dotarłyśmy na miejsce. - Tak.
Jeszcze moment.
Ciao, Pasquale.
Signor Arthur.
Jakie wieści, Pasquale?
Cieszę się, mogąc powiedzieć, że panna młoda już tu jest.
Zaprowadzić pana do niej?
To przynosi pecha
przed ceremonią, nie?
Nie wierzę w szczęście. Wierzę w miłość.
Dlatego tu jesteśmy.
Ale kiedy czekało się tyle, co ja,
co zmieni kilka minut?
To prawda.
O, mój Boże.
To najpiękniejszy widok, jaki widziałam we Włoszech.
Bardzo tęskniłem.
Myślisz, że to naprawdę się wydarzy?
Tak. Tak myślę.
- Dobrze. - Tak.
- Kocham śluby. - Co za romantyk.
Lepiej się przebiorę.
Lepiej nie. Podobasz mi się właśnie taka.
Daj spokój. Nie zużyj całego swojego romantyzmu.
Przed nami długi dzień.
Wiesz...
Boże. Mitchell.
Co ty zrobiłeś?
Nie miałem wyboru. Kiedy zobaczyłem zdjęcie, musiałem to zrobić.
Nie mogę tego włożyć, co?
Donato zapewnił mnie, że sukienka jest perfetto na dziś.
Miałbym się z nim spierać?
- Jesteś niebezpieczny, wiesz? - Dlatego tu jestem.
Tak. Niebiezpieczny.
Viv.
Spójrz.
Wyglądasz naprawdę pięknie.
Tak myślisz? Dziękuję.
Zachwycająco.
Dziękuję. Ty też.
Jesteśmy gotowe?
O, rany.
- Cześć. - To ta sukienka.
- Tak. - Jak ją zdobyłaś?
- Mitchell. - Boże.
Jakby potrafił czarować.
Wiem.
Bruce wciąż nie odbiera.
Przykro mi.
O, mój Boże.
Wyglądacie tak pięknie.
Boże. Czemu jestem tak zdenerwowana?
To zwykłe nerwy w dniu ślubu.
Zupełnie normalne.
- To już. - Tak.
To już.
Pójdzie świetnie.
Powiem tylko, że bardzo was kocham,
a to była najlepsza podróż panieńska, jaką mogłam sobie wyobrazić.
To świetnie, bo była najlepsza, jaką mogłyśmy zorganizować.
Tak.
Absolutnie. Była zdecydowanie zbyt dobra.
Jeszcze jakieś wieści?
Czas na uściski.
W porządku.
Nikogo nie kocham tak, jak was, wiecie?
Nie. My też cię kochamy.
I ja was kocham.
Ale nadszedł czas.
Załóż sukienkę.
W porządku.
Proszę.
Tak!
Mam nadzieję, że był mój.
Tak.
Któryś na pewno nie był mój.
Zaczynamy.
Teraz już naprawdę.
Chodźmy.
- O, Boże. - Co?
Co?
- Chyba zwymiotuję. - O, nie.
Wiesz, co to znaczy, prawda?
Nie, co?
Jesteś w ciąży.
Przynajmniej tak było na moim ślubie.
Poważnie. Ja...
To obłęd.
Nie wiem, czemu się na to zgodziłam.
To nie ma sensu.
Oczywiście, że nie.
Ale nie rozumiesz? Dlatego to jest niezwykłe.
Miłość do kogoś i miłość tej osoby do ciebie to wystarczający powód.
Spójrz na siebie. Spójrz, gdzie jesteśmy.
I na to, co przeszłyśmy. Udało nam się.
I tobie, Viv.
Nigdy nie podążałaś za stadem,
bo jesteś kowalem własnego losu, nie?
Więc zaufaj swojemu sercu.
Zaufaj mu, zaufaj.
Bo zawsze poprowadzi cię jak trzeba.
Ona ma rację, Zgrabna.
Zasługujesz na szczęśliwe zakończenie.
Chodźmy po nie.
Zasłużyłaś na nie. Pomyśl o tym, co przeszłyśmy, by tu być.
To prawda, a teraz wszystkie problemy to już przeszłość.
Mamy problem.
Wiedziałam, jak tylko to powiedziałam.
To drobiazg. Zrobimy małą przerwę.
Przerwę?
Czemu?
Ksiądz zaginął.
Ksiądz zaginął?
To wygląda na zły znak.
Dobrze. Ja to zrobię.
Co?
Udzielę ślubu.
- Naprawdę? - Tak. Udzielę wam ślubu.
- Co? - Tak!
Po co jestem sędzią,
jeśli nie po to, żeby się poniżyć przed przyjaciółmi?
- Chodźmy. Do dzieła. - Tak.
Ślub jednak się odbędzie.
Od początku.
Dobry ruch, Wysoki Sądzie.
Nie masz pojęcia.
To już.
- Dobrze. - To już.
- Co? - To u mnie. Przepraszam.
To Bruce.
- Odbierz. - Zadzwonię później.
Odbierz!
Dobrze.
Bruce? Cześć.
Grajcie dalej, proszę.
Jeszcze chwilę.
Dostałem twoją wiadomość, Carol.
I twoje zdjęcia.
Te z tobą i chłopcem od ciasta.
To nie to, co myślisz.
Chcesz, żebym miał kolejny atak serca?
- Taki masz plan? - Nie. Nie, Bruce.
Nawet tak nie żartuj.
Kiedy wrócę do domu, będzie inaczej.
Nasza przygoda jeszcze nie dobiegła końca.
Nie powinnam była mówić, żebyś nie przyjeżdżał.
Jesteś pewna?
Gdybym mogła to wszystko naprawić, ot tak, zrobiłabym to.
Powinieneś tu być. Tu jest tak pięknie.
Nie sądzisz, że trochę przesadzili z kwiatami?
Co?
Kwiaty.
Jest tu o jednego za dużo.
Już lepiej.
- O, mój Boże. - Cześć.
- Bruce, jesteś tu. - Hej.
Boże. Nie mogę w to uwierzyć.
Nie przegapiłbym szansy, żeby pójść do ołtarza z moją ulubioną dziewczyną.
Chodź. Chyba, że wolisz chłopaka od ciasta.
Mam jego numer. Mam zadzwonić?
Zamknij się i pocałuj mnie.
To jest Bruce. Przepraszam.
Dzięki Bogu. Bruce tu jest.
Żeby było jak należy.
POLICJA
Ładna sukienka.
Podoba ci się?
Znalazłam ją w szafie.
I oto jesteśmy,
co jest zadziwiające.
I nie tylko dlatego, że ostatnią noc spędziłyśmy w więzieniu.
Zadziwiające, bo znam tę kobietę, odkąd miałyśmy 19 lat
i nigdy nie myślałam, że znajdzie się mężczyzna,
dla którego zechce pójść do ołtarza.
Ale jest taki mężczyzna
i naprawdę zasłużył na to wyjątkowe osiągnięcie
i na rękę mojej drogiej przyjaciółki.
Zaczynając...
Czekaj... Mogę coś szybko powiedzieć?
Oczywiście. To twój dzień.
Arthur, możemy porozmawiać chwilę tak,
jakbym nie miała na sobie tej sukni,
a ty dwóch obrączek w kieszeni?
Pewnie.
Prawda jest taka, że nigdy nie chciałam być żoną.
Zawsze uważałam obrączkę za łańcuch.
Łańcuch ograniczenia z jednym ogniwem.
Ale moja miłość do ciebie nie zna ograniczeń.
Właśnie to sobie uświadomiłam.
Dlatego tu dziś jestem.
Kocham cię, Arthur.
Chcę przenieść się z tobą do Nowego Jorku.
Chcę chodzić z tobą ulicami. Kochać się z tobą w parku.
Byle nie w brudnej części parku.
W czystej części, gdzie są drzewa, trawa, a nie ma strzykawek.
Spędziliśmy oddzielnie całe życie.
Teraz musimy znaleźć sposób,
jak zmieścić całe życie w pozostałym nam czasie.
I to nam się uda.
Wiem o tym.
Wybieram ciebie, Arthurze Rileyu.
Wybieram ciebie.
Dzisiaj i każdego dnia.
Możesz pocałować pannę młodą.
A ja nie powinienem czegoś powiedzieć?
Racja. Przepraszam. Poniosło mnie.
A teraz Arthur powie kilka słów i przysiąg na zakończenie. Proszę.
Nie chcesz być żoną, prawda?
Nie chcesz być mężatką. To właśnie powiedziałaś, nie?
Chyba tak.
Jakaś część mnie wierzyła, że naprawdę chcesz wyjść za mąż,
ale kogo próbowałem oszukać?
Wiedziałem, że to zrobisz.
Wiedziałem.
Vivian...
Nie potrzebuję tytułu męża
i nie potrzebuję instytucji małżeństwa,
żeby wiedzieć, że wybieram cię każdego dnia.
Oświadczyłem ci się, kiedy mieliśmy około 20 lat,
bo byłem w tobie tak zakochany,
że wiedziałem, że chcę spędzić z tobą resztę mojego życia.
I na szczęście, a może to sprawka losu,
odnaleźliśmy się.
I niech mnie diabli, jeśli wciąż nie czuję tego samego.
Ale z małą różnicą.
Nie kocham cię mniej.
I chyba rozumiem cię trochę lepiej.
Jesteś... jak ta obrączka, którą trzymam.
Doskonałe koło samo w sobie.
A jeśli nie masz swobody, by toczyć się tak, jak chcesz,
to nie jesteś sobą.
A to ciebie kocham.
Jesteś moim doskonałym kołem.
Więc jeśli mogę się poprawić,
to chciałbym zadać moje pytanie raz jeszcze.
Vivian,
kocham cię z całego serca.
To się nigdy nie zmieniło i się nie zmieni.
Ale muszę wiedzieć,
nie wyjdziesz za mnie?
Niczego bardziej nie pragnę.
Powinniście czekać, aż wam pozwolę.
Nikt nie czeka, aż pozwolę.
Obyście kochali się zawsze tak, jak dziś.
Ogłaszam was nie mężem i żoną.
Tak!
O, mój Boże!
Dzięki.
O, Boże. On to rozumie.
Dziękuję.
Udało się!
Dotrwaliśmy do końca!
- Poczekaj. - Dlaczego?
- Chodź tu. - Co?
Chodź tu.
Możecie poczekać?
Chwileczkę.
Powiedziałaś tu rzeczy o małżeństwie,
których nigdy wcześniej nie mówiłaś.
Aha.
Możecie przerwać na moment?
Naprawdę uważasz, że miłość to wystarczający powód?
Czy to tylko słowa?
Mitchell, czy to odpowiednia chwila?
Myślę, że tak.
Dobrze. Czemu nie?
- Pewnie tak dobra, jak każda inna. - Tak.
Może kilka dni temu to byłyby tylko słowa,
ale nie dziś.
Tak...
Tak łatwo w coś uwierzyć, kiedy jesteśmy młodzi.
Możemy robić cokolwiek chcemy, wszystko jest możliwe.
A kiedy robimy się starsi,
życie zaczyna nas uciszać.
- Ale wiesz, co? - Co?
Ten szept nie ucichł.
A jeśli się skupisz, usłyszysz go.
W moim przypadku, to był wyjazd z przyjaciółkami.
I słyszałam go w dziełach sztuki.
Pamiętacie je?
I we wspólnie spędzonych chwilach.
A ten szept robił się głośniejszy
i wszystko zaczęło się wydawać bardziej możliwe.
A teraz stoję przed mężczyzną, którego kocham,
otoczona przez moje najbliższe przyjaciółki,
a widzę tylko to, co jest przede mną.
- Chcesz wiedzieć, co myślę? - Tak.
Myślę, że miłość jest wystarczającym powodem,
a reszta naszego życia zaczyna się dziś.
- Więc na co czekamy? - Ja nie czekam.
- Nie czekasz? - Jestem tu.
Nie wiem, co można na to powiedzieć.
Nic nie mówisz. Tylko zabierasz się w tę podróż.
I dziękujesz losowi za każdy dzień.
Diane, nie byłem nigdy żonaty,
bo nie znalazłem nikogo, kto dałby mi powód, żeby to zrobić.
Nie ruszaj się.
Co?
Arthur, obrączka. Potrzebuję jej.
Ja nie...
Gratulacje.
Dziękuję.
O, nie.
Nie wierzę.
- Diane. - Dobrze, tak.
O, mój Boże. Tak.
Jesteś moim powodem.
Poślubisz mnie?
I obiecuję, że nie proszę, bo jestem w ciąży.
Tak.
Tak, do diabła. Wyjdę za ciebie. Wyjdę za ciebie teraz.
O, mój Boże!
Gratulacje!
Co za frajda.
Diane, ty szalona kobieto,
czy bierzesz Mitchella za męża,
w zdrowiu i chorobie?
Aha.
Powinnaś powiedzieć: "Tak".
OK.
Ja...
Mówię OK., tak.
Może być.
Przepraszam.
A ty, Mitchell, czy bierzesz Diane, w jej całym uroczym szaleństwie,
za twoją żonę?
Tak i nie mogę się doczekać.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
Nikt nie czeka na mój znak.
Hej, komendancie.
Jakim cudem kobieta po 70. roku życia wychodzi za mąż?
NOWOŻEŃCY
I to we Włoszech.
Bierze swój los we własne ręce.
Ojej.
Kocham cię. Kocham cię.
Co ona robi?
Biegiem.
Nie, jednak szybkim marszem.
Co ty... Co ty robisz?
Jadę na miesiąc miodowy.
Ale chciałam zapytać,
co robimy później?
Nie wiem, ale jedno jest pewne.
Nie zostawimy tego losowi.
Właśnie!
Kocham was!
BOOK CLUB NASTĘPNY ROZDZIAŁ
TEKST POLSKI: Julia Forster