SPOTKAJMY SIĘ W PRZYSZŁE ŚWIĘTA
CHICAGO 0°C
PENTATONIX NA ŻYWO W WAKE UP AMERICA
PORT LOTNICZY O’HARE
PENTATONIX NA ŻYWO W NOWOJORSKIM STUDIU
Nie!
No i tyle z Gwiazdki!
Serio?
ODLOTY OPÓŹNIONY – ODWOŁANY
To będą wesołe święta.
Odwołany?
Złapiesz inny lot?
Nie chcę spędzać Wigilii sam.
Tanner, mamy Gwiazdkę. Czas cudów.
Jestem na czterech listach oczekujących. Zdążę wrócić na koncert Pentatonix.
Na który chodzimy co roku.
I na którym zawsze świetnie się bawimy.
I wiesz co?
Jutro na dziewiątce nie będzie korków,
więc otworzymy prezenty tuż przed paradą.
To wymaga wielu cudów.
A został jeszcze jeden gwiazdkowy cud.
Zdążysz do Chili-To-Go po naszą smażeninę?
Nie, już sprawdzałam. Zamknęli się na święta, ale...
to podróż służbowa,
więc mogę użyć służbowej karty,
a to oznacza...
że mam dostęp do poczekalni.
Bożonarodzeniowy cud.
Nie.
- Śmiało. - Jest pańska.
Nie, nalegam.
Zjadłam już cztery.
- Cztery? - Tracę głowę przy bufetach.
Rzadko bywam w poczekalniach.
W takim razie musi ją pani zjeść.
- Na pewno? - Tak.
- No dobrze. - Ale coś pani doradzę.
Smakują dużo lepiej z ostrym sosem.
- Poproszę. - Już się robi.
Dziękuję.
Nie ma za co.
- Przepraszam! - Nie szkodzi...
- Nie mam jak pomóc. - Poradzę sobie.
Prezenty na ostatnią chwilę.
Wesołych świąt.
Rozmawiałem już z Mikołajem.
Śnieżyca go nie powstrzyma.
Wujek James cię kocha. Jak się obudzisz, to już będę.
Trzymaj się, pa.
- Jest miejsce. - Może być.
To będą wesołe święta.
- Powiedziałem to na głos? - Tak.
Burknęłam to samo 20 minut temu.
Nie jest to wymarzona Gwiazdka.
- No nie. - Ktoś tu siedzi?
Nie, proszę.
Ale bez krzywych spojrzeń na ilość wina, które wypiję do To wspaniałe życie.
Zatem bez krzywych spojrzeń, jak rozpłaczę się na scenie z pieniędzmi.
Nie sądziłam, że w poczekalni spotkam Jimmy’ego Stewarta.
Nie do końca, ale...
Jestem James.
- Ale ty nie wyglądasz na Mary. - Nie, jestem Laylą.
Laylą?
Tak.
Miło cię poznać, Laylo.
Święta w Paryżu, na 1000%.
- Od zawsze są na szczycie mojej listy. - Mojej też.
Architektura i...
jarmarki świąteczne – jak w bajce.
Może kiedyś.
Może.
To jest Derek.
Trzy lata temu skończył studia w Langston i jest programistą w Google.
Langston w Oklahomie?
Ktoś tu się zna na czarnych uniwersytetach.
Ja skończyłem Morehouse, ale dość o mnie.
Opłaciłaś im wszystkim edukację?
Nie ja, ale moja organizacja non profit.
Wspieramy czarnych uczniów.
Czyli jesteś świętą z MBA.
Nie jestem świętą.
Wiecznie podkradam papier toaletowy z biura.
Zaraz.
Wysypały się jednemu facetowi. Jedna musiała wpaść mi do torby.
Ale już go tu nie ma.
Zatrzymaj ją sobie. Pewnie i tak już nigdy go nie spotkasz.
Może się do czegoś przyda.
Na spinacze?
Dinks!
- To się nie zdarza często. - No nie.
Nie tak wyobrażałam sobie te święta.
Nic mi nie mów.
Miałem teraz robić domek z piernika z siostrzeńcem.
- Jak miło. - Wiesz...
My z Tannerem wracalibyśmy z wigilijnego koncertu Pentatonix.
Pentatonix?
Poważnie?
Nie znasz Pentatonix? Poczekaj.
Zaraz cię olśnię.
Jedna dla ciebie...
Dzięki.
- Puszczam. - Dobrze.
Po raz pierwszy poczułem dziś ducha świąt.
- Prawda? - Serio.
Właśnie dlatego co roku latam na ich nowojorski koncert.
Mój samolot jest gotowy.
No cóż...
Panno Laylo.
Nie mógłbym lepiej utknąć na lotnisku.
Ja również.
Posłuchaj.
Muszę to powiedzieć.
Wiem, że masz chłopaka,
ale hipotetycznie,
jeśli dwoje nieznajomych tak świetnie się dogaduje,
można by pomyśleć, że są sobie pisani.
Hipotetycznie, gdyby oboje byli wolni?
- A ja jestem... - Zajęta.
Ale kto wie.
Może za rok...
Liczysz na rozpad mojego związku?
Nie.
Może trochę, ale chodzi mi o to,
że jeśli jakimś cudem oboje będziemy wolni, niezaangażowani...
Posłuchaj.
Jestem bardzo zaangażowana i nie chcę tego zmieniać.
Mam propozycję.
- Pokazałaś mi dziś Pentatonix. - Tak.
W Wigilię... Może za rok spotkamy się na ich koncercie?
Ale tylko pod warunkiem, że z jakiegoś niepojętego,
nieprzewidywalnego i nieprawdopodobnego powodu zostaniesz singielką.
Niech los zdecyduje.
- Los? - Tak, los.
Żadnych nazwisk, żadnych social mediów.
Los.
Zobaczymy się na koncercie albo już nigdy więcej.
Uwaga! Pasażerowie lotu 808...
Dobrze.
- Dobrze? - Tak.
Mamy umowę?
Mamy może.
Bardzo schlebiające, ale wątpliwe może.
Dobrze, mamy może.
Niech będzie.
Drodzy pasażerowie lotu 808, prosimy o kierowanie się do bramki...
Wesołych świąt.
ŚWIĘTA BEZ @LAYLA_LOVES
POUGHKEEPSIE, NOWY JORK ROK PÓŹNIEJ
Bliźniaki się dostały.
Udało ci się wkręcić oboje?
Do szkół w tym samym mieście. Siostrę do Spelman, brata do Morehouse.
Jesteś cudotwórczynią!
Cudem jest to, że wychodzę wcześniej. Zaskoczę Tannera kolacją.
Świat się kończy! Zamierzasz gotować?
A gdzie tam. Dostanie swój przysmak.
Włoskie żarcie na wynos ze świątecznym akcentem.
Skarbie?
- Layla. Nie! - Co to ma być?
Wynocha!
I to jeszcze w moim domu?
Nie chciałem przeszkadzać mojej sprzątaczce.
Że co? Tanner!
To ty przyszłaś za wcześnie.
Przegadajmy to...
- Co? - Tak! Na kanapie!
Co za gnida!
Nie rozumiem. Był taki romantyczny.
Na urodziny przygotował wszystkie moje ulubione dania.
I podał ci pad thaia z fistaszkami, na które jesteś uczulona?
O te urodziny chodzi?
Wyglądałaś jak półżywa rozdymka. Jest lekarzem. Jak mógł o tym zapomnieć?
Nie wiem.
Co za facet zdradza tuż przed Bożym Narodzeniem?
Morderca rybek.
- To był wypadek. - Czyżby?
Wybacz, ale nie przyjmuję do wiadomości, że chodziłam z rybkobójcą.
Po prostu...
zawsze ufałam przeznaczeniu.
Ale tym razem to trudne.
Może przemawia przeze mnie pół butelki wina,
ale pora postawić cię do pionu.
Tanner to typowy wybór Laili.
Inteligentny, imponujący, ambitny.
Chirurg z sześciopakiem.
Z ośmiopakiem.
Latem.
I wszystko ładnie pięknie,
ale chyba umyka ci to, co istotne.
Darmowe porady lekarskie?
To miły dodatek, ale nie.
Czy jest życzliwy? Co jest dla niego ważne?
Czy cię wspiera? Skoczy za tobą w ogień?
Wiesz co? Masz rację.
Tanner dał plamę, ale ja to wszystko dostanę.
Tak jest.
Ale wiesz co?
Nie wierzę, że odpuściłam tak słodkie zapoznanie dla tego idioty.
Co nie? Lotniskowy James!
- Lotniskowy James. - Gdzie on się podziewa?
Pojęcia nie mam.
Obiecaliśmy, że nie będziemy się szukać.
Zaraz go wyszperam. Jest z Filadelfii, prawda?
O raju. Któryś z nich wygląda znajomo?
No dobra.
Ciebie zapiszę na później. Cześć.
O Boże. Czekaj.
Wszechświat miał zdecydować.
Ale obiecaliśmy, że jeśli będziemy wolni,
spotkamy się na koncercie Pentatonix! Teraz to wszystko ma sens!
Tak się zaczynają epickie romanse.
Dlatego zostałam zdradzona tuż przed Gwiazdką.
Dlatego co roku kupujesz bilety na Pentatonix.
- Ale nie w tym. - Co?
Tanner chciał pójść na Macklemore’a!
- I to ci nie dało do myślenia? - No wiem!
Gdzie zazwyczaj kupujesz bilety?
Na stronie hali koncertowej.
No dobrze, już wchodzę.
No nie!
PENTATONIX – WYPRZEDANY
Wiem, do bani, ale minął rok.
Może być żonaty i mieć dziecko w drodze.
Niemożliwe.
Czy żonaty przyszły ojciec
kupowałby bilet, żeby być ze mną?
Kochana...
To on. To James!
O matko! Nie ściemniałaś, kawał ciacha.
Wszechświat przemówił.
Jaka jest szansa, że będzie kupował bilet
akurat wtedy, gdy robiono tę sesję,
a ja zobaczę jego zdjęcie na stronie?
O Boże.
Siła wyższa, Święty Mikołaj albo ktoś taki
upewnia się, że tam będę.
Szukaj na Live Nation. Ja dzwonię do American Express.
Zdobędziemy ci ten bilet!
Zaproponowałam cały twój budżet, czyli dwa i pół koła, babce z OfferUp,
ale kazała mi się wypchać.
A ile chce?
Cztery koła.
Nie dam rady się dorzucić, bo wiesz, że jestem BB.
Tak, biedną burżujką.
I co ja mam zrobić? James będzie na mnie czekał.
Spodziewa się magicznej chwili, a mnie tam nie będzie.
Zaraz.
Zaraz! Że też wcześniej na to nie wpadłam!
- Na co? - Impromptu!
Improm-co?
Osobisty konsjerż.
Załatwią wszystko, czego zapragniesz.
Szefowa kazała mi do nich zadzwonić,
bo chce dać mężowi tę butelkę wina, która jest nie do dostania!
Super! Zabierz mnie do nich.
- I którą właśnie wypiłyśmy. - O nie.
Więc i tak muszę do nich zadzwonić.
Ale to nie jest tanie.
Nieważne.
To może być ten jedyny.
Zadzwonimy do nich z samego rana!
Zdobędziemy dla ciebie ten bilet!
Ci ludzie to cudotwórcy.
Poważnie.
Dzień dobry wszystkim!
Sorki za spóźnienie.
Tak obchodzę Gwiazdkę.
No i czekałem, aż karmel zastygnie. To nowy przepis, palce lizać.
Górna warstwa jest bezglutenowa.
Bo co nie jest świąteczne?
- Zapalenie okrężnicy. - Prawda!
No dobrze.
Praca czeka.
Łakocie zostawcie sobie na przerwę. Musimy porozmawiać.
O tobie też pamiętałem, szefowo.
Może to i dziwny prezent świąteczny,
ale to twój ulubiony gulasz rybny.
Teddy, uwielbiam twoje...
Nie chcę rozmawiać o gulaszu. Musimy porozmawiać o twojej pracy.
W twoim biurze czeka kobieta.
Layla jest twoją dzisiejszą klientką.
To klienci do nas przychodzą?
Nie. Nie zasypują mnie też mejlami przed piątą rano
i nie wystają od świtu pod biurem.
To dlaczego...
Rozpaczliwie potrzebuje biletu na jutrzejszy koncert Pentatonix.
Uwielbiam Pentatonix.
Skup się, Teddy. Nie mam czasu na owijanie w bawełnę.
Masz beznadziejne opinie.
No wiesz...
ja wolę mówić, że jest pole do poprawy.
Powiem wprost.
- O rany. - Jesteś utalentowany.
Twój gulasz rybny jest bajeczny,
ale bycie konsjerżem nie jest twoją mocną stroną.
No tak.
Twój okres próbny dobiega końca
i muszę zdecydować, czy przedłużyć ci umowę.
Wiesz, jak potrzebuję tej pracy.
Wiem.
Dlatego dostajesz to zlecenie.
Załatw kobiecie bilet, zdobądź dobrą ocenę i daj mi powód do przedłużenia umowy.
Rozumiem.
Jasne.
Layla?
Napijesz się kawy albo gorącej czekolady?
Nigdy w żadnym biurze nie proponowano mi gorącej czekolady.
Nie, ale dziękuję.
Co? Mam coś we włosach?
Już wiem. Liceum Lincolna.
Ja? Nie.
- Podstawówka Wilsona? - Nie.
- Nigdy nie zapominam twarzy. Minutkę. - Nie mam minutki.
Potrzebuję tego biletu. Kiedy spotkam się z konsjerżem?
Ja nim jestem. Teddy.
Twój licencjonowany, no, na to nie ma licencji,
ale przeszkolony konsjerż.
Bardzo przepraszam.
Reszta jest w garniturach i garsonkach.
No wiesz...
Technicznie to nie jest wymagane...
Ale zdecydowanie zalecane?
Załatwmy ten bilet, dobrze?
Świetnie. Dziękuję.
Trochę się stresuję,
bo próbowałam już wszystkiego i nic.
Nie znam za dobrze miasta, a zostało nam... Boże, 35 godzin.
Minus dwie na odstrzelenie się, więc 32,5.
Mniej więcej.
Jasne.
Bardzo dziękuję za dokładne ramy czasowe, ale na szczęście to zajmie tylko chwilę.
- Wejdę tylko na Live Nation. - Już tam sprawdzałam.
Również na Ticketmaster, TickPick, StubHub i OfferUp.
Czekam jeszcze na odzew z Craiglist,
a ktoś oferuje bilet w ramach napiwku na OnlyFans, ale są pewne granice.
- OnlyFans? - Chce zdjęcia moich stóp.
Usunęłam konto i wyczyściłam historię.
Ale jestem pewna, że Impromptu
ma wtyki wśród pośredników biletów.
Jasne, oczywiście.
Mamy nawet własną bazę dostępnych biletów koncertowych.
Więc jeśli dasz mi chwilkę i zamkniesz buzię, panno gadulska...
ŁADOWANIE...
BRAK DOSTĘPNYCH BILETÓW
Co to za dźwięk? Zabrzmiał jak „nie”.
Bo właśnie to oznacza.
Posłuchaj, Teddy.
Naprawdę potrzebuję tego biletu.
Bez paniki. Znam jednego gościa.
Nie mamy go w bazie, ale ma bilety na wszystko.
No to dzwońmy.
Do niego się nie dzwoni. Jest staroświecki.
Nie ma nawet telefonu. Trzeba podejść do jego kiosku.
W zasadzie muszę się pośpieszyć, bo przed świętami zamyka wcześniej.
Świetnie, no to chodźmy.
„Chodźmy”? Nie, nie ma mowy.
Sam odbiorę bilet i ci go dostarczę.
- To część usługi. - Słuchaj.
Moja miłosna przyszłość może zależeć od tego biletu.
Nie odstąpię cię na krok.
Ty pierwsza.
Szlag.
Wiem. Zeszłoroczny sylwester, Times Square.
Nie.
Sylwester, były chłopak, domówka.
A już miałem nadzieję.
- Już niedaleko. - Dobrze.
Mówiłem, że zdobędę ten bilet.
Facet z Craiglist napisał. Ma bilet.
- Jaki facet? - Z Bilety Daveya.
„Bilety Daveya”?
Nie znam. To pewnie jakiś przekręt.
Idziemy do kioskarza, który nie posiada telefonu,
ale mój koleś to oszust?
Współpracowałem z niemal każdym oficjalnym pośrednikiem w mieście.
A tego nie znam, więc to szwindel.
Poza tym ten kiosk jest tuż...
przed nami?
BILETY – ZAMKNIĘTE
Wygląda na to, że zwinął interes.
Nie sądzę. Daj mi...
Ten od Biletów Daveya czeka na nas w Village.
- To niedaleko, prawda? - Tak, ale nawet...
Nie mamy innych opcji, więc...
Chyba że zapomniałeś wspomnieć, że znasz Scotta z Pentatonix ze szkoły.
Jestem zawodowym konsjerżem.
- Mam mnóstwo dojść. Daj mi chwilę. - Z pewnością.
Ja skorzystam ze swojego.
Trudne sytuacje wymagają poświęceń.
Dziękuję.
- Dzięki. - Jak wypadliśmy na paradzie?
Fantastycznie.
- Nawet nie oglądałaś, prawda? - Nie, ale na pewno byliście świetni.
Ważna sprawa.
Moja ciocia zlatuje z czwórką znajomych. Trzeba je wpisać na listę.
Czwórką moich innych cioć.
Ja potrzebuję biletu dla kumpeli...
POMOŻECIE SPEŁNIĆ GWIAZDKOWY CUD?
Zaproszę wszystkich, bo jestem jaka?
Serdeczna!
Jezu.
W sumie to będą 23 bilety.
O nie.
Nie.
Wykorzystaliście swoją pulę biletów.
- Więcej nie ma. - To dodrukuj.
To tak nie działa. Słyszałeś o ekonomii?
- Jestem gwiazdą popu. - Lista jest zamknięta.
Nie, protestuję. Muszę dopisać swoją kosmetyczkę.
- Masz kosmetyczkę? - Masz boską cerę.
Wiem. Dlatego nie mogę jej wkurzyć.
Rozumiem.
Nie wiem, co wam powiedzieć.
Nie mamy wolnych biletów. Koncert jest wyprzedany.
Cena sławy.
- Miałem to powiedzieć. - Wyprzedany.
- Obłęd! - Szaleństwo.
Życie przewrotne potrafi być
Kiedyś nieznani, lecz teraz znani
I nie jest łatwo z tą sławą żyć
- Ale udało nam się! - Udało!
- Wyprzedany koncert! - Sukces!
Tutaj macie się spotkać?
W jakiejś spelunie o 9.30 rano?
To na bank wzorowy obywatel.
Wiesz co, Teddy?
Kiedy byłam nastolatką,
odkupiłam bilety na NSYNC od gościa w opuszczonej knajpie.
Czy było nieswojo? Tak.
Czy bilety były prawdziwe? Tak.
Czy JC mrugnął do mnie w trakcie Bye Bye Bye?
O tak.
Czasami trzeba zaryzykować.
To ten Davey?
Nikogo innego tu nie ma.
Layla?
Tak.
Profesjonalne podejście do klientki.
Wiem, co sobie myślisz. Podejrzany konik w spelunie.
Ale mam ku temu dobry powód.
- Jestem alkoholikiem. - Dobra.
Żartuję. To świetna miejscówka. Nigdy nie ma ludzi.
- To był żart. - Tak.
Zdaje się, że niedaleko jest Starbucks.
Prosiłem o rady biznesowe od stażysty?
- Nie jestem stażystą. - Ten strój mówi co innego.
Skąd masz ten bilet? Nie są już nigdzie dostępne.
Nie było łatwo, ale to moja praca.
Nie będę kłamał.
Kilka osób cię przebiło, ale zakochałem się w tej historii.
Los splata dwoje nieznajomych w Wigilię na lotnisku.
Urocze.
Dużo mu o sobie opowiedziałaś?
Samo wyszło w trakcie rozmowy. Dziękuję.
Dziękuję, że wybrałeś mnie.
Ratujesz moje święta.
Innej zapłaty nie potrzebuję.
Poza umówionymi ośmioma stówami.
Zaraz, ośmioma?
Chyba miało być pięć.
Mam tylko pięć.
Nosisz przy sobie tyle gotówki? Widać, że nie jesteś stąd.
Stawka jest wysoka.
Czy ty...
Przygotowałam się na wszystko.
Oby też na zapłacenie ośmiu stów.
Zaoferowano mi dwanaście...
Może pisałem z inną Laylą.
Nie, z tą Laylą.
Naprawdę go potrzebuję.
Siedem.
Nie targuj się. Masz tylko pięć.
Wiesz co? Mam kartę!
Nie, odpada. Prowizje...
zżerają mi marżę.
Layla, czy ciebie...
- Nie dawaj mu tego. - Jest wart ze 150.
- Nie dawaj mu tego. - Niech będzie.
Zatem...
Wysyłam bilet. Gotowe!
Mam!
Twoja bajka właśnie się zaczyna.
Miłego koncertu. Szczęściarz z tego Jamesa.
Kim jest James?
Facet z lotniska, z którym spotka się na koncercie.
Jako jedyny nie znam tej historii?
Wesołych świąt wam życzę.
A ty go miałeś za oszusta.
- To bilet z zeszłego roku. - Co?
Hej! O nie. Oddawaj...
Jak mogłeś?
Przepraszam.
Moje oczy!
Przepraszam! Davey!
Co sądzicie o moich biodrach?
Tak serio?
- Są spoko. - Podpiszcie plakaty.
Cholercia.
No dobrze. Jak już skończycie,
macie występ w The Today Show,
następnie godzinka w radiu,
a potem wywiad z dziennikarzem w hotelu
i na tym koniec.
Czyli mogę pomarzyć o sztuce na Broadwayu.
Wiem, że jest tego sporo,
ale odpoczniemy sobie po świętach.
- Poważnie? - Nie.
- Tak.
O Boże, Teddy.
Co się stało? Zaraz.
- Co za Teddy? - Przepraszam.
To nic takiego. Jest konsjerżem i bombarduje was wiadomościami.
Zignorowałabym go, ale oberwał gazem, żeby zdobyć bilet dla fanki.
- O nie. - Pokaż mi to.
- Ale się naprodukował. - Zależy mu na tym bilecie.
Ponoć od tego zależy miłosna przyszłość jego klientki.
Przyszłość mojej promiennej cery również.
To potencjalna historia miłosna.
Potencjalna...
Świąteczna historia miłosna
Nie cierpię, gdy to robicie.
Hej, Scrooge, ktoś tu ma chyba trzykrotnie za małe serducho.
Filmy ci się pomieszały.
Nie mamy na to czasu. Hop, hop.
- Znajdziemy go. Daj mi ten telefon. - Pokaż.
Czyli...
ja oberwałem gazem pieprzowym,
ale tobie należą się chipsy?
- Świetnie. - Bardzo cię przepraszam.
Zamówiłam ci mleko.
Skąd wiesz, że lubię?
To na oczy.
- Oczy. - Co?
Daj mi to.
Tylko ostrożnie.
Pomaga.
Że też zrobił unik.
Był taki miły.
Naprawdę nie widziałaś, że to oszust?
W moich stronach ludzie tak nie robią.
No i zaczynam być zdesperowana.
Poranek nie układa się po naszej myśli.
Konsjerż ponosi milion porażek, zanim znajdzie to, czego szuka.
Pozwól mi robić swoje.
To na czym stoimy?
Robimy postępy.
Jestem w kontakcie z klientem, który ma bilety na koncert.
Czekam na info.
No proszę, konsjerż pełną gębą.
Pomaga przeznaczeniu.
Skoro to dla ciebie takie ważne, czemu nie napiszesz do tego gościa?
Powiedz, że nie masz biletu.
Kiedy się poznaliśmy,
to było jak magia.
Tylko że czas i miejsce były nieodpowiednie.
Postanowiliśmy, że jeśli jesteśmy sobie pisani,
los znów nas połączy.
I dlatego potrzebuję tego biletu.
To może być najromantyczniejsza historia pod słońcem.
Rozumiesz?
James może być tym jedynym.
Czyli wierzysz, że każdy ma swoją połówkę?
Tak, a ty nie?
Nie, nie wierzę.
Dobra, słyszysz tę piosenkę?
Puściłam ją Jamesowi, zapoznając go z Pentatonix.
To znak.
Albo świąteczna lista Spotify.
Nie, to przeznaczenie.
Wszechświat przemawia.
Nie wiem, co wszechświat ci mówi,
ale to ja jestem odpowiedzialny za powodzenie tego spotkania, więc...
Dobre wieści.
Klient się odezwał. Chce się spotkać w sprawie biletu.
To co my tu jeszcze robimy? W drogę.
- Dziękuję. - Proszę.
Teddy.
Chyba nie jesteśmy już w Kansas.
Ani na Manhattanie.
Spójrz na ten sufit.
Ja cię kręcę!
Layla i Teddy, zgadza się?
Tak.
Coś nie tak?
Nie...
Chyba...
Interesuje was jeden z biletów.
Właściwie to...
ja potrzebuję
jednego z tych biletów.
Chodzi o to,
że uwielbiamy Pentatonix.
Tak.
Ich głosy nas poruszają.
- Głęboko. - Bardzo głęboko.
Tak bardzo głęboko.
Jesteście fanami.
I powiedziano nam, że możecie mieć bilet,
który może zechcecie nam sprzedać.
W porządku.
Wy negocjujcie.
A ty chodź ze mną.
Zapraszam.
- Layla. - Potrzebuję go.
Layla!
- Jesteś. - Hej.
Muszę się pośpieszyć.
Asystentka projektanta wróci po nie za godzinę.
Przyda mi się kobieca opinia, więc rzuć na nie okiem.
Projektanta?
Tak.
Ta jest od LaQuana Smitha. Oryginalna, nienoszona.
Ubiera wszystkich.
Beyoncé, Rihannę, Serenę.
- Musi kosztować fortunę. - Tak.
Javi w święta niczego mi nie odmawia, zwłaszcza że obchodzimy rocznicę.
Gwiazdka to taki romantyczny i magiczny czas.
No cześć.
Tak.
Hermano.
Porozmawiajmy na patio.
Lepiej mi się myśli ponad miastem, pośród chmur.
A konkretnie jak wysoko nad miastem?
Osiemdziesiąt sześć bajecznych pięter.
Tutaj podejmuję wszystkie ważne decyzje, a oddanie biletu na Pentatonix...
To może być znaczące dla nas obu.
Będę się za to nienawidził, ale dobrze.
Podejdź, Teddy.
Jest dla ciebie stworzona.
Powiedz,
dlaczego ktoś miałby potrzebować jednego biletu na wigilijny koncert?
No cóż, powiedzmy,
że zaczęło się od zdrady chłopaka tuż przed świętami,
a skończy się, miejmy nadzieję, na spotkaniu mężczyzny marzeń.
To okropne.
Wszyscy wiedzą, że związki zrywa się w styczniu.
- Nienawidzę zdrajców. - Prawda?
Może nie uwierzysz,
ale byłabym z Javim, nawet gdyby był bez grosza.
To prawda, bo byłam z nim, gdy był bez grosza.
Chcę powiedzieć, że pieniądze i przedmioty są fajne,
ale znalezienie kogoś, kto ceni twoje serce
równie wysoko co swoje,
to prawdziwy klucz do szczęśliwego związku.
A żeby go znaleźć, musisz ustalić, jakie wartości są dla ciebie ważne.
- Często to ostatnio słyszę. - Czegoś ci brakuje.
Tego.
Nie, nie mogę...
Bliżej mi do kreacji z outletu Nordstrom.
Nie będę miała okazji, żeby ją włożyć.
A nie planujesz spotkać mężczyzny marzeń?
Javier odda nam ten bilet, ale musimy coś dla niego załatwić.
- To pilna sprawa. Musimy lecieć. - Dobrze.
Proszę.
Nie mogę jej przyjąć.
Nalegam.
Twój rozmiar.
Potraktuj to jako znak od losu.
Dziękuję.
Chodźmy.
A jeśli nie wyjdzie z gościem od Pentatonix,
Teddy jest całkiem uroczy.
Całkiem.
- Całkiem. - Całkiem.
Tak.
Trochę nieswojo?
Było to nieco dziwne, ale jednocześnie słodkie.
No wiesz...
Patrzyłeś kiedyś tak na kogoś? Nie wiem...
Jakbyś był w magicznej bańce, a cały świat przestał istnieć.
Na nikogo nie patrzyłem tak,
że zniknęło półtora metra wokół, a co dopiero świat.
Jak chcesz zdobyć bilet, dla którego się narażam...
Dobra.
Przepraszam za ten gaz pieprzowy.
Gaz... Nie o to... Wiesz co? Musimy się pośpieszyć.
- Dobra? - To co to za umowa?
Dostaniemy bilet, który kupił dla mamy,
jeśli przyniesiemy mu coś, na czym zależy mu bardziej.
I nie są to przypadkiem bilety na Macklemore’a?
- Bo takie posiadam. - Nie chodzi o Macklemore’a.
Mamy mu przynieść torebkę Chanel. On zapłaci. My musimy ją tylko odebrać.
Czyli wystarczy wyskoczyć do sklepu?
- Tak. - Pięknie.
Potrafisz w te klocki.
Na to wychodzi.
- Już wiem. - Dajesz.
- Obóz letni. - Jeździłam do Carmel.
Kurde. Ja do Greenwood.
Ale jestem głodna. Zjadłabym konia z kopytami.
- Poważnie? - No.
Dopiero co zjadłaś trzy paczki chipsów i ciepłego precla w barze.
Poczekaj.
Proszę.
Nosisz przekąski w kieszeni? Rany, to przeurocze.
- Zawsze mam przy sobie granolę. - Są w niej orzeszki ziemne?
Jestem poważnie uczulona.
Nie, spokojnie. Sam ją zrobiłem.
Gościu, co ty robisz?
Przepyszna. Co w niej jest?
Domowa, suszona żurawina, kardamon i mój ulubiony składnik:
chrupiąca komosa zamiast fistaszków.
No dobrze, szefie kuchni po godzinach.
Uwierz, granola palce lizać.
Tak, częstuj się.
Chodźmy.
Beznadziejny ten mim.
Marnować mima straszna rzecz.
- Do koncertu zostało 29 godzin. - Jakiej torebki szukamy?
Tej pikowanej na łańcuszku? Bardzo mi się podobają.
Nie, Śliwki Cukrowej.
Wiesz, która to?
Brzmi na wyjątkową.
- Prawda? - No.
Spójrz na niego.
Jesteście państwo umówieni?
Do sklepu? Nie. Przyszliśmy po Śliwkę Cukrową.
Proszę pana.
To limitowana świąteczna edycja.
Jeśli nie są państwo umówieni, proszę ustawić się w kolejce.
Czyli naprawdę jest wyjątkowa.
Przygotuj się.
Zdążymy się naprawdę dobrze poznać.
- Dobrze. - Dziękuję.
Czyli o to ci chodziło z tym narażaniem się dla biletów?
- Tak. - Lęk wysokości?
Mało oryginalne.
- Mało oryginalne? - Tak.
Myślałam, że to będzie coś... egzotycznego,
jak koty błotne albo garnitury szyte na miarę.
Dobra, załapałem. Mam włożyć garnitur.
Dobrze.
Teraz ja cię przepytam.
Dlaczego nie spędzasz świąt z rodziną?
Moi rodzice nie przepadają za Gwiazdką.
Moja babcia dbała o świątecznego ducha, ale już jej z nami nie ma.
Przykro mi.
Mnie też.
Ale ja świętuję na całego, tylko że z moim chłopakiem.
Ale nie masz chłopaka.
I dlatego potrzebuję tego biletu.
Dzień dobry. Proszę tędy.
Zapraszam.
Paryż.
- Na to wygląda. - Nie.
Nie rozumiesz.
To kolejny znak.
Rozmawialiśmy o nim z Jamesem. To nasze marzenie.
Jesteśmy coraz bliżej.
Nie wierzę, że to się uda.
Musisz być tu nowa.
Tylko to wyjaśnia sposób, w jaki się do mnie zwracasz,
i przekonanie, że pasuje ci ten odcień szminki z ubiegłego sezonu.
Pani wybaczy,
ale pracuję tu od dwóch lat i taką mamy politykę sklepu.
Musi pani zaczekać w kolejce z resztą naszych gości.
- Chcę porozmawiać z pani przełożonym! - Chwileczkę.
Albo kimkolwiek, komu zależy...
Halo, dzień dobry.
To... Przepraszam.
Mamy święta. Może jej pani odpuści?
Pan wybaczy, nie interesują mnie rady od duszpasterza młodzieży.
- Co jest złego w moim stroju? - Zrobić panu listę?
Rany, ale pani wredna.
Bóg miłuje uprzejmych i cierpliwych.
Proszę stanąć w kolejce.
Kolejka.
- Ale... - Kolejka.
Jest tam.
- Co za tupet. - Bardzo dziękuję.
Za co?
Wykonywałaś tylko swoją pracę,
a ona wyraźnie nie wzięła tabletek. Lub wzięła ich za dużo.
- Obstawiam to drugie. - Ja też.
Dziękuję.
Czy mogę się jakoś odwdzięczyć?
Nie, ja tylko czekam w kolejce po Śliwkę Cukrową, jak wszyscy.
Dobrze.
Daj znać, gdybym mogła w czymś pomóc.
Jasne.
Heksa. Ale za to ona jest miła.
- Miła? - No.
Przymilała się do ciebie.
Co ty mówisz?
Nie widziałeś, jak na ciebie patrzyła?
No weź, chwyciła cię za łokieć.
Dobra, dotknęła mnie.
Kobieta pracująca w butiku Chanel? Nie mam szans.
Musisz do niej wrócić i poprosić o numer telefonu.
Mowy nie ma. To proszenie się o kosza.
- Teddy. - Nie.
Jesteś świetną partią.
Ta granola, ta rycerskość.
- Jasne. - Zaryzykuj.
To nie jest w moim stylu.
A powinno być.
Posłuchaj.
Czasami chcemy, aby mężczyzna podszedł, spojrzał nam głęboko w oczy i powiedział:
„Wiem, że to dla mnie za wysokie progi,
ale jesteś zbyt wspaniała, żebym chociaż nie spróbował”.
To jest to spojrzenie.
No co? Wykorzystaj je. Idź do niej.
- Nigdzie nie... - Poproś ją o numer.
- Dobra. - Dziękuję.
Przepraszam, wypadł panu telefon.
Dziękuję.
Nie stać mnie i na torebkę, i nowy telefon.
- No tak. - Właśnie.
To dla mamy. Była ciężko chora.
- Timmy, pani nie musi... - Była chora.
Baliśmy się o nią.
Przepraszam, ale...
No cóż, niemal ją straciliśmy.
Uświadamiasz sobie wtedy, że nic nie jest nam dane na zawsze.
Dlatego dam jej wszystko, co mogę, póki mogę.
To szczęście, że może ją pan rozpieszczać.
Proszę się przesunąć, bo jeszcze ktoś panią wygryzie.
- Wesołych świąt. - Wzajemnie.
Dobre wieści.
Została im ostatnia Śliwka Cukrowa
i Michaela ją dla nas odłoży.
Tak jest.
Nie mogę jej wziąć.
- Ona należy się komuś innemu. - Co? Komu?
Widzisz tego pana z synem?
No i? Potrzebujemy tej torebki, żeby wymienić ją na bilet.
To moja praca.
Twoja połówka.
Od rana o niczym innym nie rozmawiamy.
Chyba sobie żartujesz. Poważnie?
- Pana rękawiczki. - Dziękuję.
- Nie, ja... - Czy ty...
Przepraszam.
Naprawdę to doceniam. Ale powinna trafić do kogoś innego.
Nie, to są rękawiczki.
Jedyna Śliwka Cukrowa to ta na wystawie.
Co? Wyprzedały się?
Ta z wystawy jest moja!
Broda do góry.
Mamy jeszcze 29 godzin.
Słuchajcie! Teddy zdobył torebkę!
Nie gadaj!
Ale Layla ją komuś oddała.
Co? No to lipnie, Layla.
Czy raczej Lipayla.
- Dobre. - Dzięki.
Wzruszyła ją historia faceta i jego chorej żony.
No dobra, to słodkie.
A teraz Teddy się rozpisuje, jaka Layla jest kochana i bezinteresowna.
Zaraz.
Chłopaki.
- Myślicie, że... - Teddy zabujał się w Layli.
- Tak! - Na bank.
To wszystko zmienia.
Kibicowaliśmy Drużynie Lames, a mogliśmy wspierać Drużynę Tayla.
Właśnie! Skoro Teddy jest jej pisany, nie powinna spędzać Wigilii z Jamesem.
Albo wiecie co?
Po tak dramatycznym rozstaniu powinna skupić się na sobie.
Odbudować i uzdrowić swoje ja.
- Czytałem taką książkę Brené Brown... - Scott, błagam!
I jest w niej taki fragment. Tylko żebym nie pokręcił...
To ja już pójdę.
Ogólnie mówi o...
- Byliście już na balkonie? - Szybko.
O matko.
Spoko, później wam powiem.
Nie wierzę, że oddałaś tę torebkę.
Czemu? To był klucz do twojej historii miłosnej.
Nie rozumiesz, Roxy.
Musiałabyś usłyszeć ich historię.
I tak zachowałabym torebkę. Tym się właśnie różnimy.
Nadal będę robić, co w mojej mocy.
Pójdziesz na ten koncert. Pa!
Dobrze, pa.
Gdybym miał wybierać, to zgodziłbym się z Roxy.
Nie macie prawa być bardziej przybici brakiem biletu ode mnie.
Mogę stracić pracę, więc...
Wiem i przepraszam.
Gdybyś usłyszał ich opowieść, tobyś zrozumiał.
Musiała być wyjątkowa, skoro poświęciłaś faceta marzeń.
Zaczynam się zastanawiać, czy to wszystko jest tego warte.
Że co proszę?
Zjeździliśmy całe miasto, szukając tego biletu.
I skończyło się fiaskiem.
Może wszechświat nie chce, żebym poszła na ten koncert.
Co?
Wystawię ci świetną opinię, obiecuję.
A co z twoją połówką?
Nie wiem.
Gdybyśmy byli sobie prawdziwie pisani, to byłoby tak trudno?
Czy ty...
Może wszechświat sprawdza, jak bardzo ci zależy. Nie wiem.
Ale wiem, że się nie poddamy, tak?
Czekaj.
Stewardessy.
Poznałaś Jamesa na lotnisku
i akurat teraz widzimy stewardessy?
To znak.
Naciągany, nawet jak dla mnie.
- No weź. - Ale podoba mi się ten tok myślenia.
Tego nam trzeba.
Czego? Stewardess?
Nie.
Innej perspektywy.
To zdecydowanie inna perspektywa.
Ładne światełka.
Ładna...
okolica.
- Dokąd jedziemy? - Harlem. Do Roxy.
Ale tak jest przyjemniej.
Chwileczkę.
Słyszysz to?
Co?
Ten takt.
Jak z mojej ulubionej piosenki Pentatonix.
Przestań.
Jesteś fanem?
Myślisz, że jako jedyna ich lubisz?
No weź.
Przez cały dzień ani razu nie wspomniałeś:
„Wiesz co, Layla? Ja też jestem fanem Pentatonix”.
Zaskakujesz mnie.
Muszę trzymać cię w gotowości. Patrz.
Moja ulubiona.
Moja też.
- Umiesz tak? - Tak, a ty?
No dobra.
- No weź! - O nie.
- Tym razem... - Poważnie?
- Przepraszam. - Jesteś niebezpieczna.
- Zrobiłaś to umyślnie. - Nie...
Dość.
Chyba nam wystarczy tego wina.
Pora się zastanowić, jak zdobędziemy bilet.
- Teddy! - Wina nigdy za dużo.
- I zostaw go w spokoju. - Czemu?
- Ile można robić kanapkę? - Jaką kanapkę?
Teddy znalazł garnki i przyprawy, których nawet nie wiem, jak używać.
Szykuje nam ucztę.
Pomyślałem, że naszym mózgom przyda się trochę paliwa.
Mam wersję z mięsem i wegańską.
I masz mięśnie.
Trochę tam gorąco.
Tu też.
Ja tylko oglądałam mięsko.
- Na talerzu. - Jasne.
Rany, potrafisz gotować.
Prawda, że potrafi?
Teddy.
Mam nadzieję, że mama mi wybaczy, bo w życiu nie jadłam nic lepszego.
Dzięki. Pracowałem kiedyś w Alinei.
Nie gadaj! W Alinei? Tej z trzema gwiazdkami Michelin?
Niedawno tam byłyśmy.
Tak, w moje urodziny. Zeszłej wiosny.
Jedzenie było nieziemskie.
Okoń morski...
Pracowałem tam wtedy. To pewnie ja przyrządziłem twoją rybę.
Masz talent.
Dlaczego już nie gotujesz?
No cóż, życie.
Moja mama zachorowała.
Potrzebowali mnie w domu.
A że nie da się gotować zdalnie, to...
Konsjerż.
Dobry z ciebie syn, ale to tragedia dla świata kulinariów.
Dzięki, ale mój wewnętrzny konsjerż wie, że to nie przeznaczenie
załatwi bilet tej godnej go kobiecie.
A może jednak.
Mój kuzyn ma dwa bilety na Pentatonix.
Musimy je tylko odebrać. Jest u mojej mamy na Brooklynie.
Wolniej się nie dało? Mamy mało czasu.
Co? Przecież podanie biletów...
to chwila.
To...
bardziej skomplikowane.
Skomplikowane?
Wyjaśnię. Tylko się skup i mnie naśladuj.
Jordy, pozwól mu wejść, zanim zaczniesz nim dyrygować.
Co to za komplikacje?
Nareszcie wróciłeś, Teddy. Musisz zrobić crème brûlée,
żebym mogła dokończyć paczki dla znajomych i sąsiadów.
I kto tu dyryguje ludźmi?
- Jestem jego matką, więc... - Zawsze się tak przekomarzają...
Teddy.
A to kto?
To Layla. Ona... Nie, to nie tak.
Znam to spojrzenie. To jedna z moich klientek.
Spodziewała się, że po wejściu otrzyma bilet.
- Załatwię go. - Powiedz, że...
Mamy gościa.
- Miło cię poznać. - Mnie również.
- Ciociu, muszę ich... - Jordy.
Cokolwiek knujesz, może poczekać, aż się sobie przedstawimy.
Przepraszam cię.
- To kuzyn Teddy’ego, Jordy. - Cześć.
Cześć! Skoro wszyscy się już znamy,
to mogę ich zagonić do próby, żebyśmy wygrali te bilety?
Próby?
Mamy tańczyć i śpiewać z playbacku na Snow Ballu?
Co to Snow Ball?
Bitwa rozstrzygająca wszystkie bitwy na lip-synki,
a w tym roku główną nagrodą są bilety na Pentatonix.
Brzmi fajnie!
Dla kogo?
Nie rozumiesz.
Chce, żebyśmy wystartowali.
A konkurencja nas zje, bo bierze to zbyt poważnie.
- Teddy lubi dramatyzować. - Ja lu...
Rok temu zdobywca drugiego miejsca poprzecinał zwycięzcy opony.
- Bo nie wygrał? - Tak.
- Wykluczyli go? - Tak!
Na rok. Obrabowali mnie z wygranej.
Zaraz, ty to zrobiłeś?
I przeciąłem tylko jedną oponę.
Czasem daję się ponieść... rywalizacji.
Ale to pomoże wam wygrać te bilety, jasne?
To nie są żadne hocki-klocki.
To Snow Ball.
Instytucja.
Nie rywalizujecie z kurami domowymi z Brooklynu,
tylko dublerami z Drogi Evanie Hansenie
i finalistami RuPaul’s Drag Race.
O rany. Drag queen potrafią w te klocki.
Wspominałem już, że nie chcę się w to bawić?
- I że trema mnie paraliżuje? - Nawet nie próbuj.
Dwa lata z rzędu był Małym Misterem Wildwood.
Małym Misterem... Co?
Zaraz.
- Brałeś udział w konkursach piękności? - Skończmy temat.
Miałem sześć lat!
Jeszcze cię o to pomęczę.
Dobra, posłuchajcie!
Musicie mi oddać swoje umysły, ciała i dusze
na następne 12 godzin.
Dwanaście? Daj spokój!
Dobra, trochę mało.
- Czternaście godzin! - Co?
Jeśli to zrobicie, to być może
uda wam się wygrać te bilety.
A teraz wydobędziemy z was zadziorność i blask!
Sprawdźmy wasze umiejętności. Pięć, sześć, siedem, osiem!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, teraz ty.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, następny! Dalej!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, źle! To idzie tak!
Tak!
Tak się to robi!
Potrzebujemy spektaklu, żeby rozkręcić atmosferę.
Myślałem o podnoszeniu.
Już wam tłumaczę.
Stań tutaj.
- Dobrze. - Połóż dłonie na jej talii.
- Teraz? - Tak.
Kładziesz swoje dłonie na jej talii.
A teraz przysiad... Ręce na talii!
- Cały czas. - Zostaw je tam!
- Cały czas. - Nie ruszaj ich!
- Cały czas? - Tak.
- Dobra. - Tak.
A ty chwyć go za nadgarstki.
Będziesz miała podparcie.
A teraz robicie przysiad plié.
Nisko, jasne? O tak.
Wypinacie... Za bardzo.
Nie wypinajcie pup.
- Dół! Ramiona! Góra! - Dobra! Załapałem.
Gdzie dziewczyna?
Po co to wszystko, skoro nie masz jej na ramieniu?
Czy ja tak robiłem?
Robiliśmy to wiele razy. Chwyć mnie za rękę.
To leci tak: obrót, góra, chwyć moją nogę.
Pięć, sześć, siedem, osiem. I raz, i dwa, i trzy, i cztery...
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy.
O kurczę.
Tak! I się odchyl!
Udało nam się.
Teddy Wilkinsie.
- Mamo. - Moje crème brûlée?
Wciśniemy jeszcze jedną próbę?
Tak, to nie zajmie długo.
Ostry sos.
Do crème brûlée?
Nie.
Nie, ty.
W lotniskowej poczekalni.
Polałeś nim mój kisz.
A jedna z nich wpadła mi do torby.
Mówiłem, że mam pamięć do twarzy.
Zwłaszcza tych ładnych.
Tak tylko mówię.
Czyli miałeś rację.
Na to wychodzi.
Wezmę się do roboty, żebyśmy mogli wrócić do prób.
Chciałabym pomóc.
Możesz.
Nie.
Mam dwie lewe ręce.
Bzdury pleciesz.
Nauczę cię.
Musisz otworzyć swoją restaurację, żebym mogła zostać stałą klientką.
Nie ma takiej opcji. Wiesz, ile restauracji rocznie się zamyka?
Nie twoja.
Dzięki, ale...
nie ufam wszechświatowi tak jak ty.
Nie musisz wierzyć we wszechświat,
ale uwierz w siebie.
Tak motywujesz uczniów?
Tak, a czasem ich rodziców.
Myślą, że nie mają szans na studia.
Z powodu pieniędzy, okoliczności
lub strachu zbyt wielu nie chce nawet marzyć.
Święte słowa.
Mamo.
Już nie jestem chora.
Uwielbiam mieć cię w domu, ale już cię tu nie potrzebuję.
Pora, żebyś przestał się o mnie zamartwiać i zaczął żyć własnym życiem.
Wcinanie crème brûlée i pogaduchy
nie wygrają wam tych biletów. Wracamy do pracy.
Nie zrzędzimy, błyszczymy.
- Już idę. - Zapraszam.
Na co czekasz?
Wiem, że to dziwnie brzmi,
ale jest taka spokojna.
Spokój szlag trafi, jak nie wygra biletów.
- Nie! - Pobudka!
Cześć, maleńka.
Przepraszam. Śliniłam się czy coś?
- Chrapałam za głośno? - Nie, tylko...
Mamy sporo roboty
i ani chwili do stracenia, jeśli mamy cię wypięknić.
Ona już jest piękna.
W Snow Ballu obowiązują inne standardy piękna.
Poznaj swoją drużynę stylistów.
Przygotuj się na metamorfozę.
OPERA
Co za stylówka!
Dobrze, że przyszłaś.
Rozniosła tę scenę!
Jeszcze raz brawa.
To była Priyanka!
Macie ostrą konkurencję.
- Potrzebuję tego. - Nie.
Podzieliłabym się.
Znam tę firmę cateringową. Gwarantuję, że są w tym fistaszki.
Dziękuję.
Choć to były zwariowane dni,
dźganie cię w serce EpiPenem byłoby lekkim przegięciem.
Tego nie wbija się w serce.
Ale dzięki, że pamiętałeś.
Wesołych świąt, maleńka.
Aby wygrać ten konkurs, potrzebujemy każdej iskierki.
Granola między zębami zrujnuje twój uśmiech.
Jordan.
Co ty tu w ogóle robisz?
Zostałeś wykluczony z konkursu.
Zrobiłem ulotki.
Paskudnie wyszedłem.
Wiem.
Choć próbujesz zdusić mój blask,
nie stłamsisz mojego świątecznego ducha, bo jestem tu jako choreograf.
Niby czyj?
Layli i Teddy’ego.
To najnowsze objawienie dzielnicy Gowanus.
Raczej dzielnicy „wypad do domu”, ale powodzenia.
Przygotujmy się.
Są naprawdę dobrzy.
Tak. Ale wiesz, czego im brakuje?
Czego?
Małego Mistera Wildwood.
To był występ przed rodzicami w domu kultury.
Ta widownia oczekuje widowiska.
Więc im je dajmy.
Jesteście następni.
Nie macie koordynacji, poczucia rytmu ani talentu,
więc musicie ich powalić blaskiem i zadziornością.
Blask i zadzior.
Zrobiło się gorąco, prawda?
- Brawa! - Gotowa?
Czekaj, telefon. Jeszcze ci wypadnie i zepsuje układ.
Jasne.
Dajesz, kuzynie.
- Dacie radę. - Do dzieła.
Blask i zadzior...
- Aż z Gowanus przybyli do nas... - Zabierać to! Co za tupet!
Layla i Teddy!
NIEGRZECZNE – GRZECZNE
Błyszcz, maleńka!
Brawa dla Layli i Teddy’ego!
- Idziemy. - Szybko!
No dobrze.
Tędy.
Czyż nie byli wspaniali?
O Boże.
To było...
- Niesamo... - Dobra!
Odeszliście od choreografii i ochrzan będzie później,
ale ten pocałunek był genialny.
Byliście megawiarygodni!
Takiego ognia Snow Ball nie widział.
Gdybym was nie znał, wziąłbym was za parę.
Co nie? Naprawdę się wczuliście.
Tak, to było...
Tak. Wczuliśmy się, prawda?
Wszystko dla dobra występu.
- Prawda? - Tak.
No dobrze, moi drodzy. Pora ogłosić wyniki!
Jak zawsze zwycięzców wybraliśmy
na podstawie mojej fachowej oceny ich występu
oraz reakcji widowni.
A teraz, bez zbędnego przeciągania, zapraszam na scenę naszą finałową trójkę!
W losowej kolejności:
Patrice i Tyler!
Priyanka!
Oraz Layla i Teddy!
Niech mnie Rudolf świśnie! To bożonarodzeniowy cud!
- Ruszajcie na scenę! - Halo! Jesteście tam?
Layla i Teddy?
Nie wstydźcie się! Layla i Teddy!
Trzecie miejsce zajmują –
możecie ich kojarzyć z regionalnej trasy In the Heights –
Patrice i Tyler!
Brawo. To dla was.
Drugie miejsce zajmują nasze czarne konie z Gowanus,
Layla i Teddy!
Zaskoczyliście mnie. Brawo, spisaliście się.
A to oznacza, że zwyciężczynią tegorocznego Snow Ballu jest...
powalająca Priyanka!
To moja chwila. Odsuńcie się.
Wygrałaś, kochana!
Kocham Gwiazdkę!
Dziękuję!
Patrzcie.
Drugie miejsce zajmują
nasze czarne konie z Gowanus, Layla i Teddy!
- Nie wierzę, że przegrali. - A ja wierzę.
Widzieliście Priyankę?
Wypadła bombkowo.
- Niezłe. - Dziękuję.
Działo się.
No to pozamiatane. To była ich ostatnia szansa.
Bilety są wyprzedane. Nie mamy wolnych przepustek za kulisy.
Może to dobrze.
Między nimi wyraźnie iskrzy.
- Już nigdy nie zobaczy Jamesa. - Myślałem, że jesteś w Drużynie Tayla.
Sama już nie wiem. Pogubiłam się.
Dobrze, że nie mamy wolnego biletu. Nie wiedzielibyśmy, komu go dać.
Właściwie to macie wolny bilet.
Co?
Skąd wy w ogóle wiecie, kiedy... Dobra, nieważne.
Jeden z gości specjalnych nie przyjdzie. Wysłałam wam mejla.
- Tego mejla. - To dlatego...
Dobra, wyluzujcie.
Czyli możemy dać go Layli.
- Tak. - Super!
Możemy, ale nie powinniśmy.
Nie dlatego, że pięć moich ciotek szuka w mrozie biletów.
Myślę, że nie powinniśmy się mieszać.
Racja. Powinna być z Teddym, a James to tylko rozpraszacz.
- Czy na pewno? - Słuchajcie.
To nie jest nasza decyzja.
Może powinna być z Jamesem, a może z Teddym.
Rzecz w tym, że to Layla musi zdecydować.
- Dobrze. - Nudy, ale spoko.
Ale co z Teddym i jego uczuciami?
Czy one się nie liczą?
Skończcie!
Wiesz może, co tam się wydarzyło?
Nie...
mam...
pojęcia.
Rozumiem.
No bo ja...
Nie dołujcie się.
Nie wygraliście biletów, ale drugie miejsce z taką konkurencją?
Nadal nie wierzę.
Patrząc na wasz występ, ja również.
Ale... był zadzior i blask.
Zdaje się, że ten voucher na weekendowy wypad do spa
należy do mnie.
Dziękuję.
Chodź, trzeba opić drugie miejsce.
Wydaje mi się czy...
Coś tam...
Jakby...
Się wydarzyło?
Tak.
- Tam. - Tak.
Bo wiesz...
To musi poczekać. Dostałaś bilet.
- Bilet? - Tak.
Na Pentatonix. Wysłali nam bilet.
Ale jak?
Na twój telefon! Musisz się przygotować.
Ale on... Znaczy...
Mieliśmy...
Zamiar porozmawiać.
Pogadacie po tym, jak ona spotka miłość życia.
Czuję magię miłości.
Dzięki tobie w nią uwierzyłem.
Wyszykuj ją i zawieź na koncert.
Ty też, ruchy.
Czemu ja też?
W zamian za bilet dla Layli
masz zagrać Mikołaja na występie Pentatonix.
- Co? - Czemu?
Może ich Mikołaj się rozchorował.
- Co za różnica? Lećcie! - Nic nie napisali...
A jeśli działam zbyt pochopnie?
Czeka na ciebie facet z marzeń. Z szoku ci się pomieszało.
Masz bilet na Pentatonix!
Lotniskowy Jamesie, szykuj się.
Jordy! Nie mogę! Mam tremę.
Dopiero co tańczyłeś na scenie.
Ale Mikołaj ma mówione kwestie.
„Ho, ho, ho” to nie kwestia, tylko odgłos. A odgłosy umiesz wydawać.
- Ja nawet nie mam brzucha... - Klientka na ciebie liczy.
Jedź na ten koncert i bądź grzecznym Mikołajem.
Nie psuj tej cudownej kobiecie szczęśliwego zakończenia. Jedź!
- Jeszcze raz... - Jedź!
Wiesz, że magiczne romanse mnie nie kręcą.
Ale to jest magiczny romans.
Dlaczego się wahasz?
Nie waham się.
Po prostu...
nie jestem pewna.
Niepewność, wahanie. Mam ci podać słownik?
To mejl z Impromptu. Proszą o opinię.
To ważne. Od tego zależy praca Teddy’ego.
Ja piszę, ty konturujesz.
No dalej.
„Czy konsjerż był uprzejmy?” Tak.
Teddy był bardzo profesjonalny i uczynny.
I bardzo uroczy.
Nauczył mnie robić crème brûlée, a wiesz, jak gotuję.
Tragicznie. I nie widzę związku.
Skup się, proszę.
„Czy poleciłabyś go znajomym?”
Miał kilka asów w rękawie.
Jak ten Snow Ball.
Chyba nie znam nikogo, kto by coś takiego zrobił.
Konsjerż przecież nie musi być
półprofesjonalnym tancerzem.
I świetnie całować.
Mam opcje „tak” albo „nie”, więc zaznaczę „tak”.
PENTATONIX ŚWIĄTECZNA TRASA
No nie!
Ten dzień jest coraz lepszy...
Dajcie spokój!
Nie pisałem się na to.
WEJŚCIE DLA PRACOWNIKÓW
Jestem Teddy. Mam zagrać Mikołaja.
Akurat. Mają już Mikołaja.
Ale dostałem info.
Załatwię to.
- Teddy? - Tak.
Zapraszam.
Tędy.
Nie jestem pewna, co zaplanowali.
- O Boże, to Kirstin? - Zgadza się.
I Mitch!
Tak jest.
- A to Kevin! - Tak.
- Ale numer! To Matt. - Zdaję sobie sprawę.
Za dużo na raz. Momencik.
- A gdzie Scott? - A kto pyta?
Żartuję. Święty Mikołaj przyjechał.
- Cześć! - Mikołaj!
- Hej. - Nie wierzę.
Co tu się wydarzyło? Mocowałeś się ze wściekłym reniferem?
Reniferem, bo jestem Mikołajem!
To nie było aż tak zabawne.
Droczą się z tobą.
To w ogóle nie było zabawne.
W ogóle nieśmieszne
Ciągle to robią.
Dobra, rozumiem.
Ten pocałunek.
Zdarzył się. Ale Lotniskowy James.
Z sukcesami, atrakcyjny,
zapewne zamożny.
A Teddy jest... uroczy.
Nie tylko.
Okej, dobrze gotuje.
Jest serdeczny, empatyczny i inteligentny.
A jego rodzina jest przezabawna i aż kipi miłością.
Mama jest przeurocza.
Na pożegnanie uściskała mnie, jakbym była jej córką.
Więc kiedy Teddy cię pocałował...
Cały świat się rozpłynął.
O Boże.
Zakochałam się w Teddym.
Wszechświat nie prowadził mnie do Jamesa.
Wszystkie znaki wskazywały na Teddy’ego.
Sprawa wygląda tak.
- Reggie jest naszym Mikołajem. - Siemka!
Jak leci? Dobrze wyglądasz.
To była wymówka, żeby cię tu ściągnąć, bo musimy wiedzieć.
Layla ci się podoba?
- Śmiało. - Zaraz, skąd wy...
Śledzimy tę historię bardzo uważnie.
Wysłałeś nam z 700 wiadomości.
A my potrafimy czytać między wierszami.
Mów nam Sherlockowie Holmesowie.
A emotki? Przecież to było widać jak na dłoni.
Musimy wiedzieć. Czujesz coś do niej?
Jeśli tak, to z tobą powinna dzisiaj być.
Powiedz, że nie zwariowałam.
Zwariowałaś.
Ale z miłości.
Idź, zdobądź swojego mężczyznę.
Na pewno chcesz to tak rozegrać?
Na pewno.
Ona uwielbia takie romantyczne gesty.
Pojawisz się podczas Here Comes Santa Claus.
Wyśliźniesz się z komina i rzucisz parę „ho, ho, ho”.
- Żadna filozofia. - Spoko.
Reggie się zgodził?
Jest nabzdryngolony od trzeciej po południu.
Przeżyje.
Na szczęście garderoba miała dla ciebie kostium na zmianę,
bo twój był przemoczony.
Brakuje ci brody.
Tak nawiasem, szukam Teddy’ego.
Ma zagrać Mikołaja. Piękny uśmiech.
Dopiero po czasie do ciebie dociera:
„Rany, ależ on jest sexy”.
- Znajdę go szybciej za kulisami? - Jasne, o ile...
- Dzięki. - ...ma pani przepustkę!
Przepraszam.
James.
Przyszedłeś.
Nie będziesz zadowolony, ale muszę ci to powiedzieć.
Zakochałam się, ale nie w tobie.
Myślałam, że w tobie, ale jest ktoś inny, cudowny.
Nie że ty nie jesteś.
Często wyobrażałam sobie, że jesteś cudowny.
Ale o Teddym to wiem.
To o niego chodzi.
Muszę go znaleźć i wyznać, co czuję.
Nie bądź rozczarowany, bo ja nie jestem twoją połówką.
Ona gdzieś tam jest i ją znajdziesz.
A ja muszę znaleźć Teddy’ego.
Przykro mi. Wesołych świąt.
Przepraszam.
- Korki. - Skarbie.
Teddy!
Przepraszam, pomyliłam pana z kimś.
Tędy.
Jesteśmy.
Ja na to nie wejdę.
Wejdziesz. Jak inaczej ustawisz się na pozycji?
Czyli gdzie?
Na szczycie domu.
Szybciutko. Stamtąd zjedziesz przez komin.
Zjeżdża.
Nie rozumiem.
To bilet bezpośrednio od Pentatonix. Nie daje mi wstępu za kulisy?
Nie.
Dziękujemy.
Lecimy.
Wiem, że Teddy tam jest.
Mówił, że zagra Mikołaja, a on dotrzymuje słowa.
A robi to tylko po to, żebym spotkała się z innym.
Ale ja nie chcę jego. Ja chcę jego. To przeznaczenie.
Słucham?
- A teraz idziesz tam. - Nie.
Nie chcę tam iść.
- Idź! - Przestań machać, nie jestem samolotem.
Nie mogę. To się nadal rusza.
Mikołaj chyba nam utknął.
- Pomóżmy mu wyjść. - Śpiewajcie z nami!
Może jeśli razem...
Super, do dzieła.
- Dajcie z siebie wszystko. - Pomóżmy mu.
Zaczynamy!
Chciałeś oczarować ukochaną romantycznym gestem.
No tak, ale...
To czarujesz tym gestem czy schodzisz?
Schodzę.
Schodzę!
Przywitajcie Mikołaja!
- Poradzisz sobie. - Dasz radę.
Działaj.
Dam radę.
Wybaczcie, że przerywam.
- Chociaż są święta... - Teddy, garnitur.
- No proszę. - Tak jest.
To naprawdę równi ludzie.
Odegrali rolę Kupidynów i...
Chcieli, żebym zrobił dobre wrażenie, więc załatwili mi ten strój.
- Musi mnie pan wpuścić. - ...nie mnie szukałaś.
Zaraz.
I wiem, że jesteś na widowni...
Słyszy pan to?
...myślisz, że to ten...
Pamiętasz, co mówiłaś o miłości i przeznaczeniu?
On mówi o mnie! Ja jestem Layla.
W końcu to zrozumiałem.
Ponieważ wierzę, że przeznaczenie doprowadziło mnie do ciebie.
Mam panu pokazać prawo jazdy?
Rachunki? Kartę kredytową?
Wystarczy wejściówka za kulisy.
Layla.
Dzięki tobie czuję, że mogę wszystko.
Zmieniłaś sposób, w jaki patrzę na świat.
Proszę się zlitować, są święta.
On mnie woła.
Cenię miłość, ale on nie jest moim szefem. Pani bilet jest ważny, ale od frontu.
- Ja bym biegł. - Pomyślałem, że ci odbiło.
Mówiłaś, że szukasz gościa, z którym rozmawiałaś przez dwie godziny,
ale ja znam cię od półtora dnia
i szukałbym cię... przez całe życie,
gdyby to oznaczało, że będziesz moja. Jeśli więc czujesz to,
co czuję ja, stań na scenie razem ze mną
i twoim najulubieńszym zespołem.
- Muszę wejść. - Po przerwie.
Jasne.
- Zaraz, dokąd to? Stać! - Przepraszam!
Co za różnica. Płacą mi grosze.
Layla?
Warto było spróbować.
Teddy!
Czuję to samo!
Layla?
O rany.
Słyszałam wszystko.
Również to, że jesteś najwspanialsza, najpiękniejsza, najtroskliwsza
i sprawiasz, że rewiduję całe swoje życie:
od otworzenia własnej restauracji po... zaufanie wszechświatowi?
Ja też wszystko rewiduję.
Już wiem, czego chcę od moje połówki.
Żeby była tobą.
Czyli ten pocałunek coś znaczył.
Na to wychodzi.
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale po tym wszystkim
potrzebujemy czegoś więcej niż „na to wychodzi”.
Musisz się wyrazić bardziej, nie wiem, zdecydowanie?
Włożyliśmy w to tyle serca, że musimy być pewni.
Gdy się pocałowaliśmy,
świat się rozpłynął?
Nie świat.
Wszechświat.
Layla i Teddy, dołączcie do nas na scenie.
Brawa dla tych gołąbeczków.
Miłość wisi w powietrzu.
Skarbie, to jest...
To ta kobieta z lotniska.
To było takie piękne.
- Mogłem ją jednak wpuścić. - No.
Napisy: Daria Okoniewska