Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SZCZĘŚCIARA
- Nie ścieraj. - Napiszę od nowa.
Nie ruszaj.
Zapomniałaś o sutkach.
Biegnij.
Jest nowa.
- Jak nasz gość? - Psycholog już go urabia.
Sąd
nie znalazł
dowodów, że to było zabójstwo.
Nie ma takich dowodów.
Jego żona ciągle chorowała, a on ją wynosił na mróz.
Kumasz? Dupek.
Skoro sąd nie dowiódł, to my musimy.
Mam pomysł.
- Szefostwo nie lubi niespodzianek. - Ważne, że ja lubię.
Cieszą się z sukcesu programu.
- Dobrze? - Jestem gotowa.
Czekaj.
Sutki.
Mitia, zwolnij ją.
Jasne.
Folder.
Proszę.
- Gotowa? Rozwal ich. - Się wie.
Jestem szczęściarą.
JA, NINA
Palił pan i pił, gdy pańska żona leżała chora.
- Czy piłem? - Ostro pan pił?
Ludzie, spójrzcie na tego człowieka.
Przecież to neandertalczyk.
Niech pan po prostu powie, pił pan? Jak dużo?
Piłem.
Naprawa statków to ciężka robota,
sami rozumiecie.
Trzeba się czasem odprężyć.
- Czasem? - Czasem.
Trudno też zajmować się obłożnie chorą żoną na barce,
na której nie ma tak naprawdę warunków.
- Dlaczego pan tam mieszka? - To było tak.
Krótko mówiąc,
od dziecka marzyłem o własnym statku.
W fabryce sprzedawali barkę,
więc postanowiliśmy zamienić mieszkanie na barkę.
Czy dobrze zrozumiałam, że sprzedał pan mieszkanie żony?
Lekarz jej zalecił świeże powietrze.
- Żeby szybciej wyzdrowieć? - Tak.
Co innego mieszkać w czterech ścianach,
a co innego na powietrzu.
- W końcu mam sumienie. - Sumienie.
A gdzie pan miał sumienie,
kiedy wystawiał żonę na piętnastostopniowy mróz?
Nie było jej panu żal?
Liczył pan na jej szybką śmierć?
Zaplanował pan ją czy improwizował na poczekaniu?
A może znajomi podpowiedzieli, jak to zrobić?
Zamordował pan żonę, rozumie pan?
Zamknij się!
Nic o nas nie wiesz! Nie masz serca!
Ty suko bez serca! Puśćcie mnie!
Ochrona!
Zostaw! Sam pójdę!
Prawda bywa okrutna.
Możemy zamykać na nią oczy,
albo zapłacić wysoką cenę.
Taka jest cena prawdy.
- Chyba złamałam rękę. - Boli?
- Dość mocną nią uderzyłam. - Jutro idziesz do lekarza.
- Nie jesteś moją mamą. - Jestem. Zapiszę cię na jutro.
Później pogadamy.
Spójrz na to ujęcie. Jak je podpisać?
Cena prawdy.
- Właśnie. - Spójrz, ile krwi.
Krew.
- Więcej krwi... - ...to więcej polubień.
Cześć.
Kocham twoje ramiona.
Możemy się pieprzyć, ale mnie nie budź.
Mam tylko 20 minut.
Tak późno wróciłam.
W dodatku mam rozbity nos.
Później o tym pogadamy.
A może spuść się do szklanki, a ja wszystko sobie wleję do środka.
Słuchaj, mamy umowę.
Ale jesteś nudny.
Podnieś nogi do góry.
Wiesz, że to zwiększa szanse.
Chyba masz gorączkę. Dobrze się czujesz?
Jadę do telewizji posprzątać po wczorajszym programie.
- Rozwalamy Instagram. - Nina, połóż się.
Muszę? Zrobiłam badania krwi, a traumatolog mówi, że ręka jest cała.
Musisz. Połóż się i podwiń rękaw.
Masz zmiany w strukturze kości. Musimy wykonać dodatkowe badania.
Pobierzemy wycinek.
Masz alergię na środki przeciwbólowe?
- Raczej nie. - Zrobię zastrzyk.
- Zaboli? - To prawie bezbolesna procedura.
- Mitia, to tylko zastrzyk. - Może trochę piec.
Nie obsraj się.
Zaczekajmy, aż znieczulenie zadziała.
W porządku?
Czujesz coś, gdy dotykam?
To zaczynamy. Gdyby coś było nie tak, daj znać.
Tu trochę zaboli.
Nikomu nie mów. Sama się z tym uporam.
Nie dam sobie odebrać programu.
Od szkoły nic się nie zmieniłaś.
Diagnoza jest bardzo poważna.
Kostniakomięsak, drugie stadium. Nie poradzisz sobie z tym sama.
Musisz powiedzieć Andrijowi.
Przestań. Usiądź.
Dobra. Co z tym robić? Umrę?
Nie jesteś u dentysty ani nie masz kataru.
Musisz chcieć żyć. Wtedy będzie nas trójka.
Rozumiesz,
że leczenie raka to długi i złożony proces.
Na początek chemia.
Nie powiem Andrijowi,
ale musisz obiecać, że będziesz mnie bezwzględnie słuchać.
Rak to wyścig z czasem. Ten czas musimy wygrać.
Zaczniemy więc od chemii.
Cztery dni z rządu poczynając od jutra.
Jutro nie mogę. Od przyszłego tygodnia?
Sokił, żartujesz?
Niektóre matki nie powinny mieć dzieci. Nie uważa pani?
Miałam pewne problemy.
- Chodziło o niuanse. - Niuanse?
Drobny niuans zwany chorobą dwubiegunową.
Tak, ale teraz się leczę.
Lekarze potwierdzają, że zrobiłam postęp
i mam prawo zobaczyć syna.
Po tym, jak go pani biła, ignorowała,
nigdy nie przytuliła, nie wzięła na ręce?
Po co w ogóle go pani urodziła?
Żeby teraz w telewizji opowiadać, że jest matką?
Czy to rozsądne brać dziecko przy pani chorobie?
A może on już nie żyje?
Czemu pani to robi?
Uważa się pani za lepszą?
Nigdy nikt pani nie kochał?
Mogę?
Posiedzę tu chwilę.
Co ci jest?
- Chemia. - Po chemii zawsze tak jest.
- Pierwsza? - Tak. Czemu siedzisz w wannie?
Lekarze poddali się dwa lata temu.
Chemia na mnie nie działa, jestem oporny.
A ten lek
kupuję nielegalnie i wstrzykuję w nocy.
Jedna pielęgniarka mi pomaga.
- Co masz? - Chłoniaka. Chcesz zobaczyć?
Nie.
- A to co? - Dzień śmierci.
Tego dnia chcesz umrzeć?
Teoretycznie nigdy nie umrę.
Jestem Anton Nieśmiertelny. Śmierć to moja dziewczyna.
Nie mogłeś sobie znaleźć żywej dziewczyny?
Śmierć to jedyne, co naprawdę żyje w tym życiu.
No tak.
Jak się nazywasz?
- To znaczy? - Po prostu, jak masz na imię?
Nina Sokił.
Nie oglądasz telewizji?
- Jesteś księżniczką srebrnego ekranu? - Wal się.
- Czekaj. - Puść mnie.
Zapalimy?
- Po trawie mi niedobrze. - Teraz ci niedobrze.
Po trawie będzie lepiej.
Poważnie.
Co jest?
Boisz się mnie?
- Niczego się nie boję. - To wyluzuj.
Wiesz, że dinozaury też miały raka?
Jak to?
Naukowcy znaleźli czerwone agaty w kościach dinozaurów.
I co?
Dowiedli, że to był rak kości.
Kiedy umrzesz, za milion lat zostanie z ciebie szkielet jak z agatu.
Ostrożnie.
Masza?
Cześć.
Poznajcie się. Nina Sokił,
- Masza. To Natasza i Kolja. - Cześć.
Masza jest w stanie remisji. Prowadzi grupę wsparcia dla chorych.
- Żartujesz? - Powinnaś tam iść.
Wpadnij.
Nie ma żadnych zasad, nikt ci nie próbuje włazić w duszę.
Po prostu gadamy.
I gwarantujemy anonimowość, jeśli trzeba.
Każdy może zachorować na raka? Lepiej ci przez to?
Kiedy o tym rozmawiamy, jest lżej.
Nie interesują mnie wasze sekty.
Zamówię taksówkę.
Oczyść swoje życie ze złej aury.
Wszystko, co jest na zewnątrz, jest też w nas.
Zacznij od jedzenia.
Twoja dieta powinna zawierać dużo warzyw zielonych.
Zielony groszek, sałatę, brokuły.
Im więcej jesz zielonych warzyw,
tym więcej negatywnej energii opuści twoje życie.
Pozbądź się wszystkiego co negatywne.
Twoje myśli i emocje są materialne.
Jeśli przez dłuższy czas byłaś nieszczęśliwa,
to dobry moment, aby odgonić zmartwienie.
Posprzątaj mieszkanie.
Czystość wokół to czystość w tobie.
Jesteś tym, co masz, a wszechświat cię kocha.
Cześć.
Jestem koszmarnie zmęczony.
- Jak twój wyjazd? - Dobrze.
Co się stało z lodówką?
Wiesz, te amerykańskie sitcomy nie są kręcone przed publicznością.
Ciągle zmieniają lokalizację.
- Gdzie jedzenie? - W lodówce.
Nie, tam jest sama zielenina.
Twoja dieta powinna zawierać dużo warzyw zielonych.
Zielony groszek, sałatę, brokuły.
Poważnie?
Szefostwo na ciebie narzeka.
Wiesz o tym?
Z konta zniknęło trochę pieniędzy.
Nie chcesz mi nic powiedzieć?
Wzięłam je dla mamy. Wszystko oddam.
- Dla mamy? - Tak.
Czemu się złościsz?
Zrób tak. Na siedem wdychasz,
na siedem wydychasz.
- Czysta aura. - Czysta aura?
Posłuchaj.
Szefostwo cały miesiąc wierci mi dziurę w brzuchu
o twoją Cenę prawdy.
A jak tobie minął dzień?
Cudownie.
Pewnie jesteście z Andriijem szczęśliwi.
Dziecko to dar. Cieszę się razem z wami.
Ciągle tylko praca, a prawdziwe szczęście leży gdzie indziej.
Teraz pewnie myślisz, że to piekło, ale to najszczęśliwszy czas w życiu.
Maleńka istotka stale będzie z tobą, będzie do ciebie wołać "mamo".
Pierdol się.
Słucham?
Pierdol się.
Wynocha! Wal się ze swoim szczęściem!
Co się stało?
- Co jej zrobiłaś? - Za dużo gada. Zwolnij ją.
Moja szczęściaro, nie podoba mi się to.
Co z twoją twarzą? Co to za Mona Lisa?
Nie masz dość
wyrzucania wszystkich?
Niedługo w całej stacji zabraknie stylistek.
Moja dziewczyna. Moja sława.
Jesteś moją szczęściarą.
Co się dzieje?
Co jest?
Co z tobą?
Co się dzieje?
- Pamiętasz, jak mi robili badania? - Nie.
Nie.
Przepraszam.
Czy teraz zamkną program?
Czemu mieliby zamknąć?
Wszyscy mnie drażnią, stale mi niedobrze
i ciągle mam tę gęsią skórkę. To coś jak skurcze.
Nie mogę spać.
Wszystko będzie dobrze.
Na pewno.
Masz zioło?
- Tylko kokainę. - Nie.
Dość tego.
Idziemy.
Trochę ciemniej.
Dajcie zbliżenie na prowadzącą.
Zbliżenie.
Nina, wszystko gra?
Jesteś bardzo blada.
Dajcie tu stylistkę. Gwiazda jest blada.
Dobrze się czujesz?
- Kawy. Dziewczyny, dajcie kawy. - Alina, kawa dla Niny.
Możesz pracować?
Tak, oczywiście.
Zmieńmy światło.
Wejdź. Zaczekaj tu.
I bądź cicho.
Cicho. Zdejmę buty i...
- Cześć. - Poznajcie się.
To jest Andrij.
Andrij to...
- W mordę, Nina! Obrzygałaś mi buty! - Mogę też obsikać.
Gdzie się nachlałaś?
Nie ruszaj się.
Chcę, żeby muzyka była tak tragiczna,
tak żałobna,
żeby wszystkim było smutno.
Jakaś taka...
Pij. Pij.
Skremuj mnie.
I rozsyp moje prochy nad oceanem.
Nie nad posranym Dnieprem, nad oceanem.
Mewy będą płakać.
I fiordy. Wszystko będzie takie tragiczne.
Wszyscy będą płakać.
Tylko kim będą ci "wszyscy"?
Trzeba będzie zaprosić ludzi.
Na pewno zaprosimy Mitię,
zadzwonimy do dyrektora stacji, koniecznie,
stylistkę...
Pamiętasz, jak się nazywa stylistka?
Nie? Trudno.
A ty nie musisz przychodzić. Ciebie nie chcę na moim pogrzebie.
Niech Mitia wszystko zorganizuje. On jeden mnie kocha.
Skończyłaś?
Ludzie z twoim charakterem zawsze umierają na końcu.
- Skończyłeś? - Tak. Idę spać.
Mam raka.
- Chyba kraba! - Też nieźle.
Jakiego raka?
Już wcześniej mnie wykurzałaś tymi pomysłami.
Kości. Kostniakomięsaka.
Drugie stadium.
Nie tak sobie wyobrażałeś nasze życie, co?
Miałam mieć własny program, mieliśmy mieć dziecko...
- A teraz? - Gdzie? Kiedy?
Jakiś miesiąc temu dostałam wyniki badań.
Poszłam do doktora Maksymczuka.
- On wie? - Tak.
Prosiłam, żeby nikomu nie mówił.
Dlaczego?
Czemu nic mi nie powiedziałaś?
A o czym my rozmawiamy?
Myślałem, że masz kochanka.
Co cię tak bawi?
Co mnie bawi? Wszystko.
Ty jesteś śmieszny, ja,
mam komicznego kochanka i komicznie się pieprzymy.
Puść mnie! Kurwa!
Dinozaury też miały raka! Welociraptor miał raka!
Brontozaur miał raka!
Będę miała ręce z agatu, nogi z agatu,
serce z agatu!
Nie zapędzaj się. Ty nie masz serca.
Zimno mi.
- To jest to. - Zgadzasz się?
Tak.
Cześć.
Jestem Nina Sokił i jestem alkoholiczką.
Tak to zwykle robicie?
Przynajmniej przyszłam.
Siadaj.
- Mogę wina? - W czasie chemii nie.
Ale ty pijesz.
Sok.
Ale tu jest wino. Chcę się napić.
Spoko. Naleję ci.
Mam pytanie.
Trzy dni temu skończyłam chemię, ale czuję się coraz gorzej.
Może pokręcili coś z dawką?
Nie, wszystko gra.
W trzeciej dobie masz największe stężenie,
a kiedy wszystko minie, po 21 dniach od nowa.
Tak było?
Cztery dni chemii i
- Ile razy? - Zależy od człowieka.
- A u ciebie? - 32.
Jak to przetrwałaś?
Po prostu chciałam żyć.
Tobie życzę tego samego.
Patrzcie, kogo przyprowadziłam!
Cześć, słonka!
Fajnie cię widzieć.
Jak się spało?
Stawiaj.
Zdrowie Antona.
Żyj sto lat!
To było moje.
- Marzyłam o prawdziwym winie. - Wypij wszystko.
Przepraszam.
Coś taka zła?
Co tu się dzieje?
Myślałam, że się wspieracie, rozmawiacie o raku.
A widzę, że sobie imprezy urządzacie.
Boicie się spojrzeć prawdzie w oczy?
My nie. Może ty się boisz.
Co?
Chcesz pogadać o raku? Dobra.
Rzygasz i boisz się, że umrzesz.
Lekarze to suki. Nie ma pieniędzy i nie ma skąd ich wziąć.
- Co jeszcze? - Zaparcia.
- Rzęsy się sklejają. - Jak u Nataszy.
Włosy wypadają.
Spotkaliśmy się, żeby uczcić dzień mojej śmierci.
Może lepiej przeczytam mój wiersz.
- Kolja, włącz muzykę. - Potańczymy sobie.
Anton, chodź.
Rusz się.
Wyluzuj.
Wy tak na serio? Ludzie, to żart?
- Nie wolno pić wina, a to wolno? - Kto mówi, że wolno?
Wolne? Może jesteś z koleżanką?
Żartuję, to nie transport publiczny, żeby sobie miejsca zajmować.
Natasza, nie strasz mi pacjentów.
- Przecież to moja kumpela. - Ja?
Środek przeciwwymiotny zaraz podziała i pójdziesz do szpitala.
A teraz kładź się i odpoczywaj.
Nie podziała, ale cola pomaga.
Nie.
Jednak daj.
To twój mąż?
Masz szczęście. Kocha cię.
Lekarze mi powiedzieli, że póki będą pieniądze, będę żyć.
Dlatego mąż poszedł na kierowcę ciężarówki.
Już kilka miesięcy go nie widziałam. Jesteśmy razem od liceum.
Bardzo za nim tęsknię.
Niedługo wróci i pojedziemy do Paryża.
Mam pytanie.
- Kto cię tak ubiera? - Słucham?
Jesteś taka kolorowa.
Czujesz, jak tu pachnie? Jak w kostnicy, śmiercią.
Na każdą chemię ubieram się jak na święto.
Czemu mam wyglądać, jakbym szła na śmierć
albo jakbym już nie żyła?
A tak i mnie jest lepiej i innym.
Przepraszam, że wtedy byłam dla ciebie niegrzeczna.
Daj spokój. Już zapomniałam.
Dawniej pracowałam na bazarze,
gotowałam jedzenie pracownikom.
A potem okazało się, że mam raka
i ludzie tak się wystraszyli, że przestali u mnie zamawiać.
Bardzo się martwiłam, a teraz...
Nie mam czasu myśleć o takich rzeczach.
Spokojnie, wszyscy tak mają. Włosy odrosną.
Mnie też brakuje włosów. Nawet wiersz o nich napisałam.
Posłuchaj.
Ja i mlecz
On ma swoje życie, a ja swoje,
ale coś nas jednak łączy.
Po chemii wypadły mi włosy.
Może to dlatego, że takie są leciutkie.
Wczoraj były żółte dni,
a dziś zmęczenie.
Lub biały ból
jak lot w nieznane.
Lecz to tylko rola.
Taka nieuchronność.
Nie, po prostu mi smutno.
Nie wszyscy jesteśmy tacy sami.
Wybaczcie spóźnienie.
Nina, moja szczęściara.
- Jak ci się podoba twoje alter ego? - Jestem pani fanką.
Cieszę się, że mogła pani przyjść.
Podobno pani choruje, ale to dla mnie wielki zaszczyt.
Co jest?
Andrij nic nie mówił? Miał cię uprzedzić.
Wstań, skarbie.
Chodźmy. Już!
To mój program!
Mój!
Ale pani ma
to coś, na "R".
Na "R"?
To rak.
Nie rzeżączka, nie grypa.
To rak! Nie jest zaraźliwy!
Powiedz: "rak".
No już.
Rak.
Proste słowo, trzy litery. Rak.
Mów. Rak.
Rozumiesz? Rak, kurwa! Zwykły rak!
Idź do domu.
Co?
Wyzdrowiejesz i wrócisz.
Wszyscy życzymy ci zdrowia.
Trzymaj.
To ty?
Ty wszystkim powiedziałeś?
Dla twojego dobra.
Zrobimy niezły szum medialny wokół twojej choroby
i wrócisz jak królowa.
Nina, proszę. Jesteś moją szczęściarą.
Obyś zdechł!
- To była twoje decyzja? - Nie, ale ją poparłem.
Jasne.
- Po co mi własne życie? - Wiesz, że mam rację.
Zostaw to i zjedzmy kolację.
Jesteś w trakcie leczenia.
- Dokąd pójdziesz? - Do mamy.
- Mamy? - Tak.
Dokąd? Na cmentarz?
Wiedziałeś, że zmarła i ani razu nie spytałeś, jak się czuję?
Wiedziałeś,
a teraz odbierasz mi moje życie.
A ja? Jestem w nim?
- Nie idź, błagam! - Puszczaj!
Zaczekaj trochę.
Załatwię ci powrót do pracy.
Nie kocham cię.
Wiem.
To złamanie patologiczne.
Trzeba wykonać natychmiastowe wyłuszczenie w stawie.
Co to?
- Prosiłem, dbaj o tę rękę. - Przepraszam.
Niech pan powie, co robić, zgadzamy się.
Po złamaniu komórki rakowe
przedostały się do krwi, do tkanek miękkich.
- Trzeba to zatrzymać. - Działajmy. Koszty się nie liczą.
Chodzi o ratowanie jej życia.
Ale uratujesz mnie, prawda?
Bohdan, proszę.
Spokojnie, jestem tu.
Dobrze.
Za chwilę zaśniesz i wszystko będzie dobrze.
Gotowa na sen?
Trochę się pani zakręci w głowie, można zamknąć oczy i zasnąć.
Gdzie jest?
- Co? - Moja ręka.
Już pani nie ma ręki.
Ma tam pani bandaż, pod nim ranę.
Szybko się zagoi. Za dwa tygodnie zdejmiemy szwy.
Ja czuję czuję rękę,
ruszam palcami.
Proszę się uspokoić. Będzie lepiej.
Tak nie powinno być.
Jak?
Siostra mówi, że szybko wracam do zdrowia.
- Spójrz w prawo. - A co tam jest?
Spójrz w prawo.
Co u ciebie? Jak reszta?
Poradzimy sobie, dziękuję.
Masza, co robisz?
Albo dostrzeżesz rzeczywistość, albo dalej będzie ci dawała po głowie.
Nikt nie będzie stale ci podcierał tego gwiazdorskiego tyłka.
Musisz wszystko robić sama. I spójrz wreszcie w prawo.
Czyli będę śmierdzieć.
Jak mówią, dzieci bez rąk nie dostają cukierków.
Jesteś jak gruba striptizerka,
ciągle przeginasz.
Z czym przeginam? Mówisz, że z ręką jest dobrze.
Masz tu miskę. Weź ją, umyj się. Sama.
Śmiało, zrób to sama.
No już.
Dobrze. Dasz radę.
Jesteś pewna?
Trzymaj się, mała.
Wiesz, że cię kocham.
Rany. Anton, daj.
Wybór klienta.
Nie zdejmujcie butów.
Tam jest kuchnia?
Nie mam siły.
Myślałam, że żyjesz jak księżniczka.
- Pomogę ci. - Dzięki.
To ty jako dziecko?
Śliczna dziewczynka.
Patrzcie, jaka ładna.
- Przyszła gwiazda. - Wygląda jak chłopak.
Nina, wszystko ci rozpakowaliśmy.
Chyba już pójdziemy.
Możecie jeszcze zostać?
Daj.
Spójrz.
- Co wy robicie? - Przecież to śmieszne.
- Nie wkurzaj się. - Wszyscy przez to przeszliśmy.
Będziesz miała czadową fryzurkę.
Proszę.
- Wszystko gra. - Ułoży się.
Jeśli nie czujesz się zbyt dobrze, możemy zostawić kępkę.
Będziesz ją sobie zaczesywać.
Nikt nie zauważy.
Jesteś śmiertelnie piękna.
Księżniczka na emeryturze.
- Poważnie. - Żartujecie sobie?
A tu możemy zrobić tatuaż.
- Taki jak ma Anton. - Wyluzuj.
- Jaki tatuaż? - Taki, żeby nie kląć, nie zrzędzić.
- Wszystko zapamiętam. - Księżniczko, spójrz.
To ty. A to
my.
Chronimy cię.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Zabawna jesteś.
Zrobimy zdjęcie. Będziesz je kiedyś wnukom pokazywać.
Kurwa!
Cicho! Nie śmiejcie się.
Nie widać mnie. Musisz być wyżej.
Jeszcze? Nie.
Twoja kolej. Nic nie czuję.
Teraz ty.
Tylko nie wypij wody.
Wdychaj, głęboko.
Wstrzymaj oddech.
Jeszcze.
Dwa.
Czekaj.
Kim jest ta miła pani?
Kim ona jest?
- Właśnie. - To moja mama.
Zmarła rok temu.
Nikomu o tym nie powiedziałam.
To jest dobre.
Powiedz "A". Otwórz buzię.
- Ma ktoś lusterko? - Nie.
- Po co ci lustro? - Obiecałam wam bogate życie.
Co mamy robić? Zgadzam się na wszystko.
W końcu mamy raka i tak dalej.
Ostatni prezent od Mitii. Masz tu kartę.
Walka? Dawaj.
Wciągaj przez nos. Czekaj.
- Anton, chcesz? - Nie.
- On nie chce. Ty też nie. - Będzie fajnie.
- Anton nie chce. - Wyluzuj, Masza.
Wylali mnie z roboty, zgolili włosy, obcięli rękę.
- Nina, chodź tu. - Anton, chodź do mnie.
Idź stąd.
Nam też nie jest łatwo, jeśli nie zauważyłaś.
Czemu stale się nad sobą użalasz?
Moje życie skończone.
Próbuję do tego przywyknąć, próbuję się z wami kumplować.
Próbujesz? Ludzie, Nina próbuje się z nami przyjaźnić.
- Nie czepiaj się słów. - Nie jesteśmy dość dobrzy?
Kurwa!
- Nawciągała się? - Wciągnęła wszystko.
Trzeba wezwać taksówkę.
Wal się z tym swoim bogatym życiem.
Idę!
Nina, jak się czujesz?
Jestem łysa i nie mam ręki.
Jak ci się tu podoba?
Jest odrażająco.
Czemu nikomu nie powiedziałaś o śmierci matki?
Nie umiałam sobie z tym poradzić.
Boję się.
Przestańcie.
Przestańcie już.
Standardowa chemioterapia nie była skuteczna.
Jak się czujesz? Chemia się nie sprawdziła.
Nina, posłuchaj.
- Doktorze? - Tak?
Jak to nie była skuteczna?
Co wcześniej mówiłeś? Mówiłeś, że będzie dobrze.
Obciąłeś jej rękę.
Skontaktowałem się z kolegami z innych krajów.
Istnieje leczenie eksperymentalne,
ale jest bardzo agresywne i toksyczne.
Po ostatniej chemii jej serce może go nie wytrzymać.
Ale to realna szansa.
Co?
Chcesz powiedzieć, że ona...
Pamiętasz, co ci przykazałem,
kiedy byłaś u mnie pierwszy raz?
Musisz mieć wolę życia. Wtedy będzie nas...
- Troje? - Tak, troje.
Jest z nami Bóg
czy wszechświat?
Ale komórki rakowe i tak wygrywają, prawda?
Nikt nie chce umierać, ale niektórym się zdarza.
Jestem Nina Sokił.
W naszym dzisiejszym programie
porozmawiamy o raku.
I o tym, jak na niego umarłam.
Cześć. Co się dzieje?
- Hej! - Natasza, przykrywaj.
Wynosimy się, nie proponuję, żebyś usiadła.
Nie chcę siadać. Przyszłam przeprosić.
Za co przepraszasz?
Jestem beznadziejną kumpelą. Natasza źle się przeze mnie poczuła.
Natasza jest dorosła i odpowiada za siebie.
A ty jesteś jak pociąg pędzący do piekła.
Nie dbasz o leczenie, nic nie robisz. Sama się zabijasz.
Masz rację, jestem jak pociąg pędzący do piekła.
Przez całe moje życie. To moja ulubiona trasa.
Naprawdę chcę być inna,
ale jeszcze nie wiem, jak to zrobić. Widzisz, stoję tu i się poddaję.
Żeby się poddać, trzeba być co najmniej żywym.
- Co, nawąchałaś się? - To nie jest śmieszne.
Wcale się nie śmieję. Miłego życia, księżniczko.
- Wszystko gra? - Pewnie. To tylko silne leki.
- Będę na dole. - Pójdę za nim.
To wszystko twoje?
Piękne.
Dwa lata temu mama sprzedała nasze mieszkanie na moje leczenie.
Znajomi pozwalają mi tu spać, gdy klub jest zamknięty.
Wszystko dobrze?
Znalazłeś pieniądze na leczenie?
Teraz ja jestem w twoim programie?
Dam ci pieniądze, zgoda?
Oddaję śmierci tylko to, co zarobię.
Nie bądź głupi.
Mama ma tylko mnie, więc chcę, żeby coś jej zostało, gdy umrę.
Dlatego nie można już marnować pieniędzy.
Ale ty jesteś nieśmiertelny. Musisz żyć.
Po co?
Nie wiem.
Żeby się poddać, trzeba być żywym.
Jesteś taka piękna.
Dziś jest zmęczenie
Albo biały ból
Jak lot w nieznane
Hejterzy w Internecie piszą,
że jesteśmy żebrakami i nie wyglądamy na chorych.
- Ale i tak zebraliśmy ponad 30 000. - To wystarczy?
Mogę sprawdzić, kto kupił mój wiersz?
Nie?
To ja.
Powiedz szczerze, czy moje wiersze są do chrzanu?
Bądź cicho. Błagam cię.
- Anton, powiedz jej. - Daj spokój.
Wiersze są przeciętne, ale mnie się bardzo podobają.
- Naprawdę? - Słowo.
Dziękuję.
- Przytulmy się wszyscy razem. - Razem?
Mój Boże.
Miłosny uścisk.
- Masza, chodź do nas. - Ostrożnie.
Nie za mocno!
Przechodzimy do kolejnej oferty.
To szkic tatuażu autorstwa Antona.
Anton jest świetnym artystą.
Szkic przedstawia łysą kobietę.
Zakupił go muzyk, Walerij Harcziszyn.
Walerij, zapraszam.
Jestem podekscytowany. To będzie mój pierwszy tatuaż
pięknej,
nie nagiej ale ogolonej kobiety.
- Bardzo podobna do ciebie. - To prawda.
- Malował pan żywą modelkę? - Malowałem z głowy.
Wygląda jak Robot Sofia.
Może jest tu jakieś podobieństwo. Jestem artystą, tak to widzę.
Idźcie się umówić na sesję tatuażu.
Przypominam, że dzisiejsza aukcja charytatywna dedykowana
jest naszemu przyjacielowi, Antonowi Nieśmiertelnemu.
Wszystkie zabrane pieniądze
przeznaczone są na jego leczenie. Dziękujemy wszystkim obecnym.
Ja także dołączyłam do aukcji
i kupiłam jeden z wierszy Nataszy.
Nataszy jeszcze z nami nie ma.
Pewnie się spóźnia, na pewno do nas dołączy i przeczyta swój wiersz.
Zapłaciłam i chcę go posłuchać.
Ostatnim przedmiotem aukcji
jest szczery wywiad z naszą gwiazdą, Niną Sokił.
To ja kupiłem.
Myślę więc, że ma pan prawo zadać pierwsze pytanie.
Masza,
przykro mi.
Nie ma jej.
Zaczekaj.
To trucizna.
Wypala wszystko w środku.
Nie rozumiem,
po co przez to wszystko przeszliśmy, skoro nie pomogło.
To nie było dla mnie.
Ty tego potrzebowałeś.
Żebyś mógł powiedzieć: "Zrobiliśmy wszystko, co się dało,
wlaliśmy w nią kwas
i jebane paliwo jądrowe po same uszy,
a ona i tak umarła".
Ale świetnie się spisaliśmy.
Tak, brawo.
Bohaterowie, ratujecie życie,
a ja jak pluskwa wam przeszkadzam.
Uratowaliście Nataszę?
Ile osób przeżywa, doktorze?
Opowiedz w naszym wieczornym programie,
dla całego obsranego kraju!
Masz paskudny charakter.
Nie sposób cię kochać.
Myślisz, że łatwo z tobą być?
I nie mówię o tym, co teraz. Teraz jesteś
jakąś jebaną katastrofą.
Mówię o tym, co było kiedyś. Myślisz, że byłaś ideałem?
Nie rób mi tego.
Nie w ten sposób, nie z własnej woli.
Nie chcę stać i mówić wszystkim,
że umarłaś. Nie dam rady.
Proszę, weź się w garść i zrób to, co trzeba.
Nie mogę. Już nie mogę.
Natasza wiedziała.
Wiedziała, że to już niedługo, ale walczyła do końca.
Wiesz dlaczego?
Chciała pojechać z mężem do Paryża.
Chciała żyć.
Ale nie miała szansy, a ty masz.
Żałuję, że nie jest na twoim miejscu.
Nie chcesz się leczyć?
Jako pacjentka masz takie prawo.
Idź i umieraj.
To jest to, czego chcesz?
Nie, nie chcę.
Na pewno tego nie chcę.
Ale to zrobię.
JA, NINA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Kremplewska