จะ เจ้าคือ...
คนจากหมู่บ้านเผ่าปีศาจนี่
ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว
ว่าทําไมเจ้าถึงมาปักหลักอยู่ที่นี่
ว่าไงนะ
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
เจ้าสืบเสาะมาตามข่าวลือที่น่าเชื่อถือ
เพื่อรักษาแผลใจของเจ้างั้นรึ
คริสตัลเหล่านี้มีพลังแห่งจิตวิญญาณสิงสถิตอยู่
ว่ากันว่าเป็นแร่ที่มีอยู่แม้แต่ในเมืองแห่งผู้วายชนม์
มันจึงถูกใช้ในการทํานายดวงชะตา และร่ายคาถาไงล่ะ
หรือพูดอีกอย่างก็คือ
ถ้ําคริสตัลแห่งนี้อาจเป็นสถานที่ ที่ใกล้กับอีกภพมากที่สุดก็ว่าได้
เจ้าอยากเจอลูกสาวของเจ้าที่ตายไปแล้ว
เจ้าถึงได้มาอยู่ที่นี่ใช่ไหมล่ะ
รู้เรื่องลูกสาวของข้าได้ยังไง
ปะ เปล่านะ
ข้าก็แค่มาหลบในถ้ํานี้เพื่อทําภารกิจต่างหากล่ะ
มาทําข้อตกลงกันดีกว่า
ถอนคาถาที่เจ้าร่ายใส่เด็กพวกนั้นซะ
แล้วส่งอําพันที่ผนึกพวกปีศาจมาให้ข้า
ถ้าเจ้าทําแบบนั้น เจ้า...
ข้าขอปฏิเสธ
เจ้าจะบอกว่าถ้าข้าทําตามคําขอของเจ้า
เจ้าก็จะให้สิ่งของตอบแทน อย่างสมน้ําสมเนื้องั้นเหรอ
ข้าจะพาเจ้าไปเจอลูกสาวเจ้าเอง
อย่ามาล้อเล่นน่า
ข้ารู้น่าว่าเจ้าก็แค่ขี้โม้ไปเรื่อย
จะเป็นไปได้ยังไงกัน
ข้าลงหลักปักฐานที่นี่มาห้าปีแล้ว
แต่ยังไม่เคยเจอผีลูกสาวเลยสักครั้งเดียว
เจ้าเป็นใครกันแน่เนี่ย
เจ้าไม่ใช่เผ่าปีศาจ...
แถมพลังเวทของข้าไม่ทําให้เจ้าเด็กลงด้วย
เจ้าไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ํา
การทําให้เด็กอายุ 16 พวกนี้ กลับไปเป็นเด็กทารก
ใช้เวลาประมาณ 16 นาที
คํานวณแล้วก็คือจะเด็กลงหนึ่งปี ทุกๆ หนึ่งนาที
ถ้าอย่างนั้น หากจะทําให้ข้าไร้ซึ่งพลัง
ต้องใช้เวลาประมาณสามพันกว่านาทีเลยนะ
หรือก็คือเกือบสามวัน
สามพันกว่านาทีเลยเหรอ
อายุเกินสามพันปีแล้วงั้นเรอะ
เจ้าเป็นใครกันแน่เนี่ย
ก็ได้
ข้าจะบอกให้ก็แล้วกัน
วิ้งวิ้ง
อะไรวะเนี่ย
วิ้งวิ้ง
เฮ้ย อะไรกันวะ
เจ้าเป็นใครกันแน่เนี่ย
เจ้ารู้จักข้าในฐานะศัตรูตัวฉกาจ ของกษัตริย์อาร์เธอร์
หนึ่งในอัศวินเจ็ดบาป
บาปแพะ กอว์เธอร์ยังไงล่ะ
จะ เจ้าคืออัศวินเจ็ดบาปในตํานานงั้นเหรอ
ถ้าอย่างนั้นทําไมเจ้าถึงมาปรากฏตัวในร่างคนแก่
แล้วสร้างหมู่บ้านเผ่าปีศาจขึ้นมาล่ะ
ก็อย่างที่ข้าอธิบายไปก่อนหน้านี้ไง
พวกเขาไม่ชอบความขัดแย้ง
แทนที่พวกเขาจะอยู่ในนรก
พวกเขาปรารถนาที่จะใช้ชีวิตสงบสุขในบริทาเนีย
และข้าคือผู้ร่วมมือที่เสนอที่แห่งนั้นให้พวกเขาไง
เอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
ส่วนเรื่องรูปลักษณ์ของข้า...
ไม่ว่ารอบหมู่บ้านจะวางเขตอาคมแบบใดไว้
ข้าก็ร่ายคาถาลวงตาใส่สิ่งมีชีวิตทุกชนิด ในรัศมี 16 กิโลเมตรรอบตัวข้า
เพื่อให้ทุกคนเห็นข้าเป็นคนแก่ยังไงล่ะ
ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเจ้า
คอยหาโอกาสกําจัดอัศวินเจ็ดบาปอยู่ตลอดไงล่ะ
ให้ตายเถอะ น่ารําคาญจริงๆ
พวกเจ้ารออยู่นี่นะ
แย่แล้ว ซวยแล้วเรา
ตอนนี้ ต้องหนีอย่างเดียวแล้วล่ะ
ถ้าต้องสู้กับปีศาจในตํานานนั่น
ถึงจะพยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางชนะหรอก
แปลกใจจัง
นึกว่าสัมผัสพลังเวทที่ถาโถมเข้ามากะทันหันได้
ที่ไหนได้ ดันมาเจอคนใหญ่คนโตเข้าซะนี่
มาคุยกันหน่อย อาร์ดเบ็ก
อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ
ถ้าตีประชิดข้ามาเมื่อไหร่ ข้าจะโยนเด็กคนนี้...
ลงก้นเหวไปเลยคอยดู
ข้าพูดจริงนะ
พอเลย
หุบ...
เจ้ากล้าทําแบบนั้นต่อหน้าลูกสาวเจ้าจริงๆ เหรอ
นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ใช่เหรอ
นี่เป็นของขวัญจากข้าเอง
เจ้าบอกว่านี่คือสิ่งที่ข้าปรารถนางั้นเรอะ
กล้าดียังไงมาหลอกข้า
เจ้าเป็นคนชั่วช้าอย่างที่เขาลือกันจริงๆ
การเล่นกับความรู้สึกคนอื่น นี่มันเป็นงานของปีศาจชัดๆ
พ่อจ๋า
ลูกสาวข้า...
ตายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว
นี่มันก็แค่ภาพลวงตา
ทุกอย่างต้องเป็นของปลอมแน่อยู่แล้วล่ะ
ความรู้สึกที่กอดเจ้าไว้ในอ้อมอก
ความอบอุ่นจากมือเล็กๆ ของเจ้า
กลิ่นของเจ้า...
ใช่แล้ว
เด็กคนนั้น...
คือภาพลวงตาที่ข้าสร้างขึ้น จากความทรงจําของเจ้า
โอ๊ย...
นี่คือความจริงที่อยู่ในความทรงจําของเจ้าไงล่ะ
พอกลับไปที่ถ้ําแล้ว ข้าจะคลายเวทที่ร่ายใส่พวกเขาให้
แล้วก็ต้องคลายเวทให้พวกเขากลับสู่สภาพเดิม แบบมีเสื้อผ้าใส่ด้วย
ไม่งั้นแอนน์คงแค้นข้าไปจนตายแน่
เจ้าตัดสินใจถูกต้องแล้วล่ะ
ความรู้สึกช็อกที่ต้องเสียลูกสาวไป ปลุกพลังเวทของข้าให้ตื่นขึ้น
แต่ก็ไม่อาจย้อนเวลาให้ลูกสาวคนสําคัญของข้าได้
เป็นพลังอันไร้ประโยชน์เสียจริง
เจ้าอย่าโทษตัวเองเลย
ไม่มีใครชุบชีวิตคนตายได้หรอก
เรื่องมันเกิดขึ้นตอนนั้นแหละ
ตอนที่ข้าจมอยู่กับความสิ้นหวัง
ท่านผู้นั้นก็มาปรากฏกายตรงหน้าข้า
เจ้าไม่อยากเจอลูกสาวเจ้าอีกครั้งเหรอ
ลูกสาวเจ้าที่ยังมีชีวิตอยู่แบบที่เจ้าปรารถนาน่ะ
ตอนแรกข้าไม่เข้าใจเลยว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไร
แต่หลังจากนั้นไม่นาน ท่าทีแปลกๆ ของเขา ก็เข้าครอบงําข้า...
ไอ้สารเลว
แต่ทันทีที่มองตาของเขา ข้าก็ทําไม่ได้...
พวกข้าอยากขอยืมพลังจากเจ้า
อาร์เธอร์ เพนดราก้อน
เป็นเขาจริงๆ เหรอเนี่ย
ด้วยวาจานั้น
ข้าก็กลายมาเป็นอัศวินของท่านผู้นั้น
และเพื่อสร้างโลกสําหรับมนุษย์
ข้าวางแผนจะขับไล่เผ่าปีศาจมาตลอด
ในที่สุดข้าก็ตาสว่างสักที
คนตายเขาไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก
ต่อให้ข้าได้ไปเจอลูกสาวข้าที่ยังมีชีวิตอยู่ ด้วยพลังของท่านผู้นั้น
ข้าก็ไม่แน่ใจว่านั่นเป็นลูกสาวที่ข้ารู้จักหรือเปล่า
แต่ถึงนี่จะเป็นแค่ภาพลวงตา
เจ้าทําให้ข้าได้พบกับลูกสาว ที่ข้ารู้จักและรักข้าอีกครั้ง
ข้าขอบใจเจ้าจริงๆ
อัศวินเจ็ดบาป กอว์เธอร์
สบายมากอย่าห่วงเลย
เจ้านี่แปลกคนจริงๆ
โอ้ ผีเสื้อ...
ข้าสัมผัสได้ถึงพลังเวทจู่โจมอันทรงพลัง ที่กําลังพุ่งตรงมาสองอัน
พวกมันจะมาถึงเรา ในอีกสามวินาทีและในอีกแปดวินาที
เป้าหมายของพวกมันก็คือ...
กอว์เธอร์
อีกหนึ่งการโจมตีกําลังมา
พ่อจ๋า
รอเดี๋ยวเดียวนะ คอนนี่
เดี๋ยวพ่อก็จะไปหาเจ้าแล้วล่ะ
แอนน์...
อาร์ดเบ็ก...
เติบโตเป็นผู้ใหญ่...
ที่ยอดเยี่ยมให้ได้นะ
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
อาร์ดเบ็ก...
เติบโตเป็นผู้ใหญ่...
ที่ยอดเยี่ยมให้ได้นะ
โอ้โฮ ไม่อยากจะเชื่อเลย
อาร์ดเบ็กคุ้มกันให้สหายของพวกมันคนหนึ่งแน่ะ
ณ ตอนนี้ ยังยืนยันไม่ได้ว่าอัศวินแห่งกาลวิบัติ
และหนึ่งในอัศวินเจ็ดบาป ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าแฮะ
ฝุ่นพวกนี้เล่นบดบังทัศนวิสัยของข้าหมดเลย
ทําได้ดีมาก
ถ้าข้ารู้ว่านั่นไม่ใช่สมุนของเจ้า
ข้าคงจัดการไปนานแล้ว
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
ถ้าคาถาของตาลุงนั่นยังไม่คลาย
ข้าคงเดินดุ่มๆ เข้าไปในถ้ําไม่ได้
ครั้งนี้ข้าต้องหวังพึ่งเจ้าแล้วล่ะ กอว์เธอร์
ข้าระบุตัวคนปล่อยการโจมตีได้ ด้วยการตามรอยพลังที่ตกค้างบนหอก
แทมดู อัศวินแห่งความโกลาหล ที่รับใช้กษัตริย์อาร์เธอร์
ข้าสัมผัสได้ว่ามีคนอื่นอยู่รอบตัวเขาด้วย
พวกเขาอยู่ห่างจากที่นี่ 15 กิโลเมตร
ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้วแฮะ
แต่ยังไงก็ทําใจชอบไม่ลงอยู่ดี
สมบัติศักดิ์สิทธิ์ ธนูคู่ฮาร์ลิต
นี่ แทมดู
เล่นทีเผลอแล้วยังยิงพลาดทั้งสองนัดได้ไงเนี่ย
แต่ข้ากําจัดอาร์ดเบ็กที่มาขวางทางไปแล้วนะ
อย่านับหมอนั่นสิ
ตอนนี้พวกมันรู้ตัวแล้วว่าเรามา
พวกมันต้องระวังตัวมากขึ้นแน่
ไอรอนไซด์ ทาลิสเกอร์ อาร์ดเบ็ก ทุกคนทําภารกิจล้มเหลวกันหมด
เหตุผลก็คือทุกคนเลินเล่อประเมินเป้าหมายต่ํา เพราะเห็นว่าพวกเขายังเด็ก
ไม่สิ อีกอย่างที่พวกเขามีเหมือนกัน ก็คือทุกคนเป็นตาลุงวัยกลางคนเหมือนกันไง
แทมดู สมุนหายตัวไปตรงไหนล่ะ
อยู่แถวๆ หุบเขาเลยเทือกเขาดัลแฟลร์ไปหน่อย
พวกมันมุ่งหน้าไปลีโอเนสจริงๆ ด้วย
รีบตามพวกมันไปเถอะ
วัตถุเวทบินไม่สามารถระบุได้
มันเพ่งเล็งเจ้านะ แทมดู
งั้นข้าจะสกัดมันไว้เอง
อะไรเนี่ย
มันลอดผ่านการโจมตีของข้าไปงั้นเหรอ
เฮ้ยๆ มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
เป็นอะไรหรือเปล่า แทมดู
มันก็แค่ขู่ไปงั้นแหละ
ช่างเถอะ
ข้าจะสั่งสอนพวกมันอีกครั้ง...
ด้วยเวทมนตร์ของข้า โฮมมิ่ง
เจ้าทําข้าโกรธแล้วล่ะ
เจ้าทําบ้าอะไรน่ะ แทมดู
นะ นี่ มะ มัน ไม่ใช่ข้านะ
มันยึดร่างกายข้าไปคุมแล้ว
อินเวชั่น แจ็ก
เป็นพลังที่น่ากลัวจริงๆ
นี่คือพลังเวทควบคุมจิตใจ
ของกอว์เธอร์
หนึ่งในอัศวินเจ็ดบาปนั่นเอง
ฟิดดิค ทําอะไรสักอย่างสิ
นี่ไม่ใช่เวลามาประทับใจนะ...
ทีนี้เข้าใจหรือยัง
อย่าประเมินพวกมันต่ําไปเด็ดขาด
ต้องจัดการพวกมันให้เด็ดขาดและรวดเร็วซะ
แอนน์
คุณอาร์ด
กรี๊ด
เป็นอะไรไปเหรอ แอนน์
อย่ามองมา... ทางนี้นะยะ
โดนตบเฉยเลย
เจ้าเองก็เห็นพวกเราโป๊เหมือนกันใช่ไหมล่ะ
หา
ไม่ได้ดูย่ะ
ของสกปรกพรรค์นั้นน่ะ
ว่าแต่ตอนที่พวกเรากลายเป็นเด็กทารก มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ
เอ่อ อ๊ะ...
นั่นมันไม้เท้าของหมอนั่นนี่
คุณอาร์ดเขาหายไปไหนนะ
ในเมื่อเพอร์ซิวัลปลอดภัยดี ก็แปลว่าเขาน่าจะเปลี่ยนใจแล้วนะ
จะว่าไป
อําพันที่ผนึกพวกดอลโชมอนเต้ไว้ หายไปไหนแล้วล่ะ
สบายมาก ภารกิจสําเร็จแล้วล่ะ
ข้าจะอธิบายรายละเอียดให้ฟังเอง
อําพันนี่นา
คะ ใครเนี่ย
โห สวยจัง
วิ้งวิ้ง
เขานี่เอาไปทํายาชั้นดีได้เลยล่ะ
เอาไปให้หมดเลยนะ
ไม่ล่ะ เอาไปหมดมันเกะกะเปล่าๆ น่ะ
นี่ นาเซียนส์
เขาบอกว่าเขานี่เอาไปทํายาชั้นดีได้แน่ะ
โห จริงเหรอ
ถ้าอย่างนั้น ข้าขอขูดเอาไปหน่อยแล้วกันนะ
ถ้าจะให้ของข้า ข้าอยากได้ของกินมากกว่าแฮะ
ไว้มาเล่นกันอีกนะ เพอร์ซิวัล
ได้เลย ไว้เจอกันใหม่นะ ดอลโชมอนเต้
สรุปก็คือ...
กอว์เธอร์...
เจ้าสร้างภาพลวงตาของลูกสาวคุณอาร์ด
แล้วคุณอาร์ดก็พอใจกับสิ่งนั้น
เขาเลยล้มเลิกที่จะฆ่าเพอร์ซิวัล
แล้วมอบอําพันที่ผนึกเผ่าปีศาจให้เจ้าแล้วจากไป
เรื่องมันเป็นแบบนี้เหรอ
ใช่ ตามนั้นแหละ
โกหก...
เจ้าโกหกอยู่แค่เรื่องเดียว
พลังเวทของข้ามันบอกน่ะ
นี่ บอกมาสิว่าเจ้าโกหกเรื่องอะไร
ต่อให้ข้าบอกความจริงกับเจ้า
เจ้าก็คงไม่เข้าใจการกระทําของอาร์ดหรอก
ว่าไงนะ
เพื่อให้ได้คําตอบที่เจ้าพอใจจริงๆ
เจ้าก็ต้องดูความทรงจําของอาร์ด ที่ข้าได้ดูผ่านตามาด้วย
มันเป็นความทรงจําที่เจ็บปวดมาก
ข้ามีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง
แต่ตอนที่คอนนี่ยังเล็ก หมู่บ้านข้าถูกสัตว์ประหลาดโจมตี
มีคนสัญญาไว้ว่าข้าจะได้เจอลูกสาวอีกครั้ง เมื่องานนี้เสร็จสิ้นน่ะ
ที่ข้าทํางานนี้...
ก็เพื่อตัวข้าเองด้วยยังไงล่ะ
ช่วยบอกมาที
คุณอาร์ดเป็นคนแบบไหนเหรอ
ทุกคนไปกันหมดเลย
อือ ไปกันหมดแล้วล่ะ
มาภาวนาให้พวกเขาไปถึงลีโอเนส อย่างปลอดภัยกันเถอะ
ถึงจะมีศัตรูไล่ตามมาติดๆ
ข้าก็ไปด้วยไม่ได้
เพราะข้ามีหน้าที่สําคัญ
ในการปกป้องพวกเจ้ายังไงล่ะ
ไม่เป็นไรหรอก
เพอร์ซิวัลสุดที่รักของเจ้า
เป็นหนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ ตามคําทํานายนั่นแหละ
ข้ามั่นใจว่าเขาจะเอาชนะ อุปสรรคทุกอย่างที่เข้ามาได้
แต่ยังไง...
พวกเขายังเป็นเด็กไร้เดียงสา ทั้งร่างกายและจิตใจนั่นแหละนะ
ดูจากทักษะและจํานวนศัตรูที่ไล่หลังพวกเขามา
แล้วก็เจตจํานงที่จะสังหารพวกเขาอย่างจริงจัง
หนทางข้างหน้าคงจะลําบากยิ่งกว่านี้อีก
ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด...
ไม่สิ
ข้านี่ขี้กังวลกว่าที่คิดแฮะ
(เครื่องรางแห่งความมืดมิด)
คําบรรยายโดย: มนัสวี อิสรธํารง