นั่นใครน่ะ
เสียงนี้มัน คุณอาร์ดเหรอ
ชุดนั่นมัน...
ข้าคืออาร์ดเบ็ก อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้รับใช้กษัตริย์อาร์เธอร์
ข้ารอวันนี้ รอช่วงเวลานี้มานานแล้ว
ข้าจะลงโทษพวกเจ้าให้สาสม
ไอ้พวกเผ่าปีศาจ
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
คุณอาร์ดเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ของกษัตริย์อาร์เธอร์เหรอ
ผะ เผ่าปีศาจเหรอ
เผ่าที่คุกคามบริทาเนีย ในสงครามศักดิ์สิทธิ์น่ะเหรอ
(ผู้ที่ถูกไล่ต้อนจนมุม)
เพอร์ซิวัล เจ้ารู้เรื่องนี้อยู่แล้วเหรอ
อื้ม
เมื่อกี้ดอลโชมอนเต้บอกข้าแล้ว
เผ่าปีศาจทุกผู้ทุกคนในหมู่บ้านนี้
คือพวกที่ปฏิเสธที่จะเข้าร่วม สงครามศักดิ์สิทธิ์มาโดยตลอด
แล้วยังไงล่ะ
สิ่งสําคัญอยู่ที่ว่าพวกมันเป็นเผ่าปีศาจหรือเปล่า
มันก็แค่นั้นแหละ
พวกมันควรจําใส่หัวไว้ว่าเมื่อ 16 ปีก่อน
มีคนตกเป็นเหยื่อสังเวยในสงครามศักดิ์สิทธิ์
มากแค่ไหนน่ะ
นั่นมัน...
รอสโก บาสุระ เมรุชิโตะ เมเตโตมะ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
เผ่าปีศาจที่นี่หายไปทั้งเผ่าเลย
นี่คือไอเท็มเวทที่ผนึกพวกสารเลวนั่นไว้
"อําพันแห่งสี่เทวทูต" ยังไงล่ะ
สามารถผนึกได้มากกว่า
สร้อยอําพันเทพธิดารุ่นก่อนๆ หลายสิบเท่าเลยล่ะ
โอ๊ยๆ
เอ๊ะ ดอลโชมอนเต้ไปไหนแล้วล่ะ
เจ้าหนู สบายใจได้เลย
ถ้าเจ้าพูดถึงปีศาจที่จะบดขยี้เจ้า
ตอนนี้มันถูกขังอยู่ใน...
ผมสีเขียว...
เหมือนปีกนกงั้นเหรอ
สิ่งที่เขาแบกไว้บนหลังนั่น...
แผ่นภาพมังกร
ที่ถูกชิงไปจากไอรอนไซด์...
งั้น เจ้าก็คือ...
ฝีมือเจ้าใช่ไหม
อะไรนะ
ดอลโชมอนเต้เป็นเพื่อนข้านะ
คนอื่นๆ ก็เป็นคนดีเหมือนกัน
เจ้าเห็นเผ่าปีศาจเป็นเพื่อนงั้นเหรอ
คิดว่าเผ่าปีศาจมันเป็นคนดีงั้นเหรอ
ดูท่าคําทํานายที่ว่าเจ้าจะทําลายโลก จะเป็นเรื่องจริงสินะ
กล้าดียังไงมาผูกมิตรกับเผ่าปีศาจ
เจ้าเด็กเหลือขอ
เพื่อสร้างโลกในอุดมคติ ที่กษัตริย์อาร์เธอร์วาดฝันไว้
และเพื่อผู้คนที่ตายไป
เจ้าต้องจบชีวิตที่นี่แหละ
คุณอาร์ด หยุดนะ
เพอร์ซิวัลเป็นเพื่อนคนสําคัญของพวกข้านะ
ขอร้องล่ะ ช่วยไปจากที่นี่แบบเงียบๆ ทีเถอะ
แอนน์ นาเซียนส์ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้านะ
ไม่ ข้าจะไม่เงียบแล้วก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นด้วย
ถ้าท่านมีเหตุผลของท่าน
เราก็มีเหตุผลของเราเหมือนกันครับ
เพอร์ซิวัลช่วยพวกเราไว้ ตอนพวกเราทรมานด้วยน้ํามือสหายของท่าน
เขาเป็นวีรบุรุษครับ
ส่งอําพันนั่นมา
พาทุกคนกลับมาเลยนะ
หุบปากซะ
มาเร็ว เคลลี่
ไม่สิ เคอร์นันนอส
จัดการกับอัศวินในคําทํานายซะ
ตัวใหญ่มาก
นั่นเคลลี่เหรอ
เคลลี่เป็นสัตว์ในตํานาน ที่ว่ากันว่าอาศัยอยู่ในแดนนรกไงล่ะ
เพอร์ซิวัล หลบเร็ว
เกือบไปแล้ว
เพอร์ซิวัล เล็งที่เขาเลย
เล็งไปที่เขาของมันเพื่อหยุดการโจมตีเลย
ดีล่ะ
ในที่สุดก็ได้เวลาใช้ดาบเล่มนี้สักที
ไม่จริงน่า
เขาของมันแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้า แข็งในระดับโกเมนเลยล่ะ
ถ้าอย่างนั้น...
ฉับๆ ฉับๆ ฉับๆ
เพอร์ซิวัล
ข้ากลัวไม่ไหวแล้ว
ฮี้กับกับ
ดีล่ะ
ถ้าอยู่ในนี้ เขาไม่น่าจะหาข้าเจอแน่
นายท่านซิน
เกิดอะไรขึ้นคร้าบ
นายท่านซิน
ท่านตายแล้วเหรอ ท่านชิน นายท่านซิน
โล่งอกไปที ยังไม่ตายแฮะ
ให้ตายเถอะ
เจ้าควรปล่อยให้ข้านอนหลับสบายๆ นะ
เอะอะโวยวายอะไรกันเนี่ย
ดูมันสนุกกับการทรมานเพอร์ซิวัลมากเลย
ชั่วช้าสามานย์จริงๆ
ความเร็วขนาดนั้น ต่อให้ใช้เวทมนตร์ของข้าก็คงจัดการมันไม่ได้
เดี๋ยวเถอะ เคลลี่
เลิกเล่นแล้วจัดการมันสักที...
ข้าไม่ยอมให้เจ้าฆ่าเพอร์ซิวัลหรอก
แอนน์
เจ้าหลอกข้าซะสนิทเลยนะ
ทั้งที่ข้ามีเวทมนตร์ที่อ่านคําโกหกได้ทะลุปรุโปร่ง
เจ้าทําได้ยังไงกัน
ข้าไม่ได้โกหกอะไรเลย
ที่เจ้าบอกว่าเป็นนายพรานนี่โกหกกันชัดๆ นี่
ไม่ได้โกหกนะ
ข้าเคยเป็นนายพรานจริงๆ
แต่ตอนนี้แทนที่ข้าจะล่าอสูรภูเขา
ข้าก็ผันตัวมาเป็นนายพรานล่าเผ่าปีศาจแทนไง
ที่ร่วมมือกับพวกเรา
เพื่อช่วยเพื่อนของเราก็โกหกใช่ไหมล่ะ
ข้าไม่ได้โกหก
ถ้าพวกเขาเป็นเพื่อนพวกเจ้า ข้าก็คิดว่าควรช่วยพวกเขานะ
แต่ข้าไม่เคยคิดเลยว่า
หนึ่งในนั้นจะเป็นหนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติน่ะสิ
แต่ที่เจ้าทําไป ก็ไม่ได้เจตนาดีไปเสียทั้งหมดนี่
ถ้าเจ้าไม่พึ่งพาเด็กพวกนี้ เจ้าก็เข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้
เขตอาคมไม่เพียงทําให้เผ่าปีศาจดูเหมือนมนุษย์
แต่มันยังมีผลในการขับไล่
คนที่มีเจตนาฆ่าและมุ่งร้ายด้วย
เออ ใช่แล้ว
ข้าใช้ประโยชน์จากความรู้สึกของพวกเจ้า
เพื่อเข้ามาในหมู่บ้านนี้ยังไงล่ะ
ขอร้องล่ะ ส่งอําพันมาซะเถอะ
ถ้าข้าส่งอําพันให้เจ้า เจ้าจะเอาไปทําอะไรล่ะ
ข้าก็ต้องปลดปล่อยพวกเขาอยู่แล้วสิ
คนพวกนั้น...
พวกเผ่าปีศาจไม่มีเจตนาทําร้ายเราเลยนะ
เด็กอย่างเจ้าไม่เข้าใจหรอก
ภาพนรกที่มนุษย์ถูกบังคับให้เห็น
ระหว่างสงครามศักดิ์สิทธิ์กับเผ่าปีศาจน่ะ
ภาพที่ผู้เป็นแม่ร้องไห้จนตาบวม
ขณะจับมือศพลูกชายที่ถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง
พี่น้องตัวน้อยที่เดินฝ่าเปลวไฟตามหาพ่อแม่
ไหนจะพ่อที่กอดเปลที่ไหม้เกรียมไว้แนบอก พร้อมแววตาอันแสนว่างเปล่า
ฟังนะ แอนน์
การปรากฏตัวของอัศวินในคําทํานาย
จะนํามาซึ่งโศกนาฏกรรม ที่เหนือกว่าหายนะที่เกิดจากเผ่าปีศาจเสียอีก
เป็นจุดจบของโลกนี้เลยนะ
เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น ถึงเขาจะเป็นเด็ก ข้าก็ต้องจัดการเขาซะ
มัวทําอะไรอยู่น่ะ เจ้าหนูเพอร์
อย่าให้ดาบใหม่ของเจ้าเสียเปล่าสิ
แต่เขาของมันแข็งมากเลยนะ
ทั้งดาบมังกรเล่มนี้แล้วก็ดาบเวทของข้า ทําอะไรมันไม่ได้เลย
แล้วทําไมเจ้าใช้ดาบแยกกันล่ะ
อะไรนะ
ไม่ให้ใช้แยกกัน
แต่ให้ใช้ด้วยกันงั้นเหรอ
รวมดาบเข้าด้วยกันสิ
แบบนี้น่าจะพอไหวนะ
ทะ ทําได้แล้ว
อาวุธที่เสริมพลังด้วยพลังเวทไว้
ไม่เพียงแต่สืบทอดคุณสมบัติของเวทนั้นๆ
แต่พลังทําลายล้างและความแข็งแกร่ง
จะทรงพลังขึ้นสองหรือสามเท่าด้วย
ยิ่งร่ายด้วยพลังเวทสายทําลายล้างแล้วละก็...
จะทรงพลังขึ้นเกือบสิบเท่าเลยล่ะ
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
สําเร็จแล้ว
เยี่ยมมาก สุดยอดเลย
ทุกคน เห็นไหมๆ
อย่าประมาทสิ
เอ๊ะ
เคลลี่
ขบเคี้ยวมันให้แหลกละเอียดเลย
เพอร์ซิวัล
เจ้าหมามันหยุดแล้ว
นาเซียนส์ ตอนนี้แหละ
ได้เลย
มิสตี้เรน เบลลาดอนน่า
ไม่เป็นไรใช่ไหม
อือ ขอบคุณนะ นาเซียนส์
ให้ตายสิ ทําข้าเป็นห่วงแทบแย่เลย
ข้าเพลินไปหน่อยน่ะ
นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ
เอาน่าๆ
ทีนี้ก็เหลือแค่อัศวินศักดิ์สิทธิ์อาร์ดเบ็กสินะ
เฮ้ย มันหนีไปแล้วนี่หว่า
เขาเรียกว่าการถอยตามกลยุทธ์โว้ย
จะว่าไป เราปล่อยไอ้เวรนั่นไป แล้วไปต่อไม่ดีกว่าเหรอ
ไม่ได้นะ
เราต้องเอาอําพันคืนมาจากมัน แล้วช่วยทุกคนออกมานะ
เออแฮะ จริงด้วย
เจ้าโง่
คลาดกับเขาซะแล้ว
แย่แล้วสิ
มันคงมุ่งหน้าไปทางถ้ําคริสตัลแหละ
นี่ของของเจ้าใช่ไหม
นี่ของสําคัญของข้าเลยล่ะ
ขอบคุณนะ ท่านผู้เฒ่า
แอนน์ มาช่วยข้าหน่อย
- ไม่ไหวเลยนะ - นี่ ถ้ําคริสตัลคืออะไรเหรอ
เป็นถ้ําที่อยู่ใกล้ๆ หมู่บ้านน่ะ
มันคงจะตั้งฐานที่มั่นของมันไว้ที่นั่นแหละ
ฮึบ
ขอบคุณนะ
ไปกันเถอะ ไปช่วยดอลโชมอนเต้กัน
เจ้าชื่อเพอร์ซิวัลใช่ไหม
เจ้าตั้งใจจะช่วยชาวบ้าน ทั้งที่รู้ว่าพวกเขาเป็นเผ่าปีศาจงั้นเหรอ
อื้ม
เพราะดอลโชมอนเต้เป็นเพื่อนข้าแล้ว แถมคนอื่นๆ ก็ใจดีกับข้าด้วย
แต่ยังไงมันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า
เผ่าปีศาจทําสงครามนองเลือด กับมนุษย์อย่างพวกเจ้ามาตลอดนะ
งั้นเหรอ
แต่ข้าไม่คิดแบบนั้นนะ
หืม
แค่เพราะพ่อข้าเป็นมนุษย์แล้วไปฆ่าท่านปู่
ไม่ได้ทําให้ข้าเกลียดมนุษย์นี่
และถึงแม้พ่อข้าเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ดี
ก็ไม่ได้ทําให้ข้าเลิกล้มความตั้งใจ ที่จะเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์หรอกนะ
แถมยังมีอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ใจดีแล้วก็เท่ แบบคุณเฮาเซอร์อยู่อีก
แบบนั้นเลยล่ะ
การเป็นคนดี มันไม่เกี่ยวหรอกนะ ว่าจะเป็นมนุษย์หรือเผ่าปีศาจน่ะ
ข้าเข้าใจความคิดของเจ้าแล้ว
งั้นข้าขอฝากทุกคนด้วยนะ เพอร์ซิวัล
ไว้ใจข้าได้เลย
ข้าปวดท้องจังเลยขอรับ
เออๆ เจ้าอยู่เฝ้ายามไปเถอะ
เอาล่ะ ทุกคน รีบไปที่ถ้ําคริสตัลกันเถอะ
ตามหัวหน้าอย่างข้ามาเร็ว
เป็นหัวหน้าตอนไหนเนี่ย
ช่วยไม่ได้แฮะ ต้องไปดูแลพวกเขาหน่อยแล้วสินะ
ช่างเป็นเด็กที่น่าฉงนเสียจริง
ก็แค่เด็กบ้านนอกคนหนึ่งแหละน่า
แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วล่ะ
ว่าเขาคืออัศวินในคําทํานาย
หนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ
ผู้นําพาความหวังมาสู่โลกใช่ไหมล่ะ
ต้องเป็นที่นี่แน่เลย
ชั้นหินคริสตัล ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นนะ
สัมผัสได้ถึงพลังเวทอันน่าขนลุกเลยแฮะ
คงเป็นกับดักของไอ้หมอนั่นชัวร์ๆ เลย
- อย่าบุ่มบ่ามเข้าไป... - ไปกันเถอะ
- ลุยเลย - เร็วเข้าๆ
- นี่ รอด้วยสิ เพอร์ซิวัล - นี่ ข้าเป็นหัวหน้านะ
โอ้โฮ โอ้โฮ โอ้โฮ
สวยมากเลย
เอาไปขายได้ไหมเนี่ย
ตานี่ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย
ทุกคน เดินระวังๆ นะ
ระวังหัวเจ้าด้วยสิ
เราเข้ามาลึกเหมือนกันแฮะ ต้องไปไกลอีกแค่ไหนเนี่ย
ทางเดินมันแคบลงด้วยนะเนี่ย
ท่านผู้เฒ่าคงเดินในนี้ไม่ได้แน่เลย
มาสิเว้ย โผล่หัวออกมาสิ ไอ้ขี้ป๊อด
ท่านดอนนี่คนนี้จะสู้กับเจ้าเอง
ดอนนี่เนี่ย พอถือไพ่เหนือกว่า ก็ใจกล้าขึ้นมาเลยนะ
ถ้าอย่างนั้น ข้าจะให้เจ้าเป็นคนนําแล้วกัน
เฮ้ย พอเลยนะ
แต่ข้าว่าดอนนี่อาจจะพูดถูกก็ได้นะ
เรื่องอะไรเหรอ
ข้ารู้สึกว่าเจ้านั่นอ่อนแอที่สุด ในบรรดาอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่เราเคยสู้มาเลยนะ
จริงด้วย
ถ้าเทียบกับไอรอนไซด์แล้ว ทักษะการต่อสู้ของเขาเหมือนมือสมัครเล่นเลยนะ
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
ตอนที่เขาสู้กับเพอร์ซิวัลหรือตอนสู้กับแอนน์น่ะ เขาก็ไม่ได้ใช้พลังเวทเหมือนกัน
น่าสงสัยนะ
พวกเจ้าพูดถูกแล้ว
การต่อสู้ไม่ใช่จุดแข็งของข้า
คุณอาร์ด อยู่ไหนเนี่ย
เพราะคริสตัลทําให้เสียงก้อง
เลยระบุตําแหน่งหรือระยะห่าง ของเขากับเราไม่ได้
หนําซ้ํานะ เวทมนตร์ของข้า ต้องใช้เวลากว่าจะเริ่มออกฤทธิ์น่ะ
ถ้าข้าไม่พาพวกเจ้าเข้ามาในเขาวงกต แล้วถ่วงแข้งถ่วงขาไว้แบบนี้ ข้าก็แพ้น่ะสิ
ต้องใช้เวลางั้นเหรอ
ต่อให้โดนขัดแข้งขัดขา พวกเราก็ไม่แพ้หรอก
ใช่แล้ว พวกเราจะต้อนเจ้าให้จนมุมเอง
ช่างเป็นเด็กๆ ที่มีปณิธานแกร่งกล้าจริงนะ
แต่ระวังไว้ล่ะ
คนที่ไล่ต้อนคนอื่นจนมุม อาจจะถูกต้อนจนมุมซะเองก็ได้นะ
พอได้แล้ว โผล่หัวออกมา...
มะ มองไม่เห็นทางข้างหน้าเลย
ทําอะไรของนายเนี่ย
จู่ๆ หมวกมันก็ใหญ่ขึ้นน่ะ
เอ๊ะ
จู่ๆ มันก็มืดลงนะเนี่ย
เจ้าก็เป็นกับเขาด้วยเหรอเนี่ย
อะไรอีกล่ะเนี่ย
พะ พะ พะ เพอร์ซิวัล
เพอร์ซิวัล เจ้าเป็นอะไรเนี่ย
ดอนนี่นั่นแหละ ดูตัวเองก่อนสิ
นาเซียนส์ นั่นเจ้าเหรอ
โกหกน่า
อย่าบอกนะว่าพวกเรา...
ค่อยๆ กลายเป็นเด็กทารกเข้าให้ซะแล้ว
ยืนได้ไม่เต็มเท้าเลยเนี่ย
ไหวหรือเปล่า
พวกเจ้ารู้ตัวช้าไปนะ
คุณอาร์ด
ข้าสามารถย้อนเวลาของสิ่งมีชีวิต
ที่อยู่ในรัศมี 50 หลาใกล้ตัวข้า แล้วทําให้พวกเขากลายเป็นเด็กทารกได้
นี่คือพลังเวท "รีเวิร์ส" ของข้าไงล่ะ
พวกเจ้าอยู่ในสภาพนี้แล้วสู้ข้าไม่ได้หรอก
ข้าเป็นฝ่ายชนะ
เพอร์ซิวัล ดอนนี่
ถอยจากที่นี่กันก่อนเถอะ
ไหงงั้นล่ะ
เจ้าสองคน ทําไมทําตัวเป็นเด็กน้อยไปได้ล่ะ
ผลลัพธ์ของแต่ละคนอาจแตกต่างกันไป
แต่นานๆ ไป จิตใจเจ้าก็จะถดถอยสู่วัยทารก เหมือนกับร่างกายของเจ้ายังไงล่ะ
มะ ไม่จริงน่า
ที่เหลือก็แค่ทําภารกิจให้สําเร็จ
สมแล้วที่เป็นหนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ
ขนาดเจ้าเป็นทารก เจ้ายังไม่ร้องไห้เลยแฮะ เจ้านี่แกร่งกล้าจริงๆ
ก่อนที่ข้าจะจัดการเจ้า ข้าขอทวงแผ่นภาพมังกรกลับมาก่อน
นี่ ปล่อยนะ
เป็นแค่ทารกแท้ๆ แต่แข็งแกร่งเหลือเชื่อเลย
ข้าไม่ได้มาเล่นกับเจ้านะ
อย่ามาเกาะแกะแขนข้านะ
ไอ้เด็กเวร
กล้าดียังไงมาล้อเลียนข้า
ข้าจะ...
แอนน์
เจ้ารออยู่นี่นะ
เข้าใจข้าเถอะนะ แอนน์
ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ก็ต้องจัดการสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติให้ได้
ข้าไม่อยากเจ็บปวดแบบนั้นอีกแล้ว
แล้วก็ไม่อยากทําให้ใครต้องเจ็บปวดอีก
เพราะงั้นขอร้องล่ะ อย่าร้องไห้เลยนะ นะ
โอ๋ๆ เป็นอะไรไปจ๊ะ เจ้าหญิงตัวน้อยของพ่อ
พ่ออยู่นี่แล้วนะจ๊ะ
โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ
ดีใจเหรอจ๊ะ
โอ๊ย พ่อเจ็บนะ
คอนนี่ ลูกชอบจมูกพ่อใช่ไหมจ๊ะ
อาร์ดเบ็ก
หมู่บ้านนี้จบเห่แล้ว
เจ้ารีบพาลูกสาวเจ้าหนีไป ก่อนที่เผ่าปีศาจจะโจมตีอีก...
แอนน์...
นี่เจ้าพยายามปลอบข้าเหรอ
เจ้าช่างมีจิตใจงดงามเหลือเกิน
แต่ข้าต้องทําแบบนี้จริงๆ
นี่เจ้า...
สภาพเจ้าเป็นแบบนี้ เจ้ายังพยายามจะปกป้องแอนน์อยู่อีกเหรอ
สบายใจได้
คนเดียวที่ข้าจะฆ่าคือเจ้า
ข้าจะไม่แตะต้องแอนน์หรือคนอื่นๆ
เจ้าฆ่าเด็กคนนั้นไม่ได้หรอก
(บาปแห่งราคะ)
คําบรรยายโดย: มนัสวี อิสรธํารง