บริทาเนีย
ครั้งหนึ่ง ณ ดินแดนแห่งนี้ อัศวินศักดิ์สิทธิ์ แห่งอาณาจักรลีโอเนสเคยทําการล้มล้างอํานาจ
ชนวนความขัดแย้งนั้น ลุกลามกลายเป็นสงครามศักดิ์สิทธิ์
ระหว่างเผ่าเทพธิดาและเผ่าปีศาจ
แต่การปรากฏตัวและเข้าร่วม ของเหล่าผู้กล้าในตํานาน
ที่รู้จักกันในนามอัศวินเจ็ดบาป ก็ยุติสงครามลงได้
เรื่องราวนี้เกิดขึ้น 16 ปีหลังเหตุการณ์เหล่านั้น
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
(ความพยายามอันชั่วร้าย)
พรุ่งนี้คงหืดขึ้นคอเหมือนเดิมแน่
คืนนี้นอนหลับให้เต็มที่ซะ จะได้ไม่เหนื่อยสะสม
ใจข้ามันกระวนกระวายไปหมด
ข้าคงนอนไม่หลับแน่เลย
ถ้างั้นข้าว่ามาคุยเรื่องสนุกๆ เรื่องหนึ่งก็แล้วกัน
ดีเลย เรื่องอะไรเหรอ
เรามาตั้งชื่อให้ดาบกับท่าไม้ตายของข้ากันไหม
ข้าว่าข้าเริ่มง่วงแล้วล่ะ
เรานอนกันเถอะ
ไรเนี่ย
เพอร์ซิวัล ไว้ค่อยมาคิดชื่อกับข้าดีไหม
จริงเหรอ เมื่อไหร่ดีล่ะ พรุ่งนี้เลยไหม
มีคน...
เรียกข้างั้นเหรอ
เจ้าเป็นใคร
รู้ชื่อข้าได้ยังไง
หรือว่านั่น...
จะเป็นเจ้าสาว
การปีนเขาตอนเช้า...
เอาเรื่องอยู่เหมือนกันแฮะ
เราเกือบถึงยอดเขาแล้วนะ
ลุยเลย
ไปให้ถึงยอดเขาในเฮือกเดียวเลย
ข้าไม่ยอมแพ้เจ้าหรอกนะ
ถึงแล้ว
ทุกคน เป็นยังไงบ้าง
เห็นลีโอเนสไหม
กว่าจะถึงภูเขาฝั่งลีโอเนสคงใช้เวลาสี่วัน
เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ
- สี่วันเหรอ - สี่วันเหรอ
ข้าขอโทษล่วงหน้าเลยแล้วกันนะ
ข้าว่าเราอาจต้องใช้เวลาเป็นสองเท่าเพราะข้า
งั้นข้าจะให้เจ้าขี่หลังเอง
เพอร์ซิวัล
- โอ๋ๆ - เจ้าน่ะไปฝึกความอึดก่อนเลย
ทุกคน ล่วงหน้าไปก่อนเลย
มีอะไรเหรอ
ข้าปวดฉี่
ข้าไปด้วย
ทําไมเจ้าไม่ไปกับพวกเขาล่ะ
ข้าไม่ปวดน่ะ
นี่ เพอร์ซิวัล
อะไรเหรอ
ทุกคน มาทางนี้เร็ว
เจ้าเจออะไรเข้าอย่างนั้นเหรอ
นั่นอะไรน่ะ
ก็เห็นๆ อยู่ว่าเป็นหมู่บ้านเนี่ย
ดูสิ พวกเขาเห็นเราแล้ว
ข้าว่าดูแปลกๆ นะว่าไหม
บรรยากาศแอบชวนให้ขนลุกแฮะ
สัมผัสได้ถึงพลังเวทจากทั้งหมู่บ้านเลย
หมู่บ้านชวนขนลุกที่มีกลิ่นอายพลังเวทพิศวงสินะ
ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แต่มันก็เป็นหมู่บ้านนี่นา
ดูน่าสนใจไม่เบาเลยแฮะ
คราวนี้ขอจิบเบียร์สักหน่อยเถอะ
นี่ เดี๋ยวสิ
นี่ พวกเจ้า
มาทําอะไรที่นี่กัน
จะ เจ้าเป็นใครเนี่ย
พวกเจ้าห้ามไปที่นั่นนะ
หมู่บ้านนั้นอันตรายนะ
จริงๆ เลย เจ้าพวกนี้มันตัวปัญหาจริงๆ
ซิน
ช้าก่อน เดี๋ยวพวกเจ้าจะกลับมาไม่ได้ด้วยนะ
หมายความว่าไงเหรอ
หมู่บ้านนั่นมันอะไรกันน่ะ
นั่นน่ะไม่ใช่หมู่บ้านเลยสักนิด
มันเป็นรังปีศาจต่างหากเล่า
ดูสิๆ
ไม่ยักรู้เลยว่ามีคนเยอะขนาดนี้
แถมพวกเขายังต้อนรับเราอย่างอบอุ่นอีก
สวัสดี ข้าชื่อเพอร์ซิวัล
กําลังเดินทางไปอาณาจักรลีโอเนสแหละ
พวกข้าคอแห้งมากเลยล่ะ
หมู่บ้านนี้มีร้านอาหารบ้างไหมเนี่ย
ไม่มีร้านอาหารหรอก
แต่มีเครื่องดื่มที่หมู่บ้านเราทําเองนะ
ยินดีต้อนรับ เหล่านักเดินทาง
ข้าชื่ออาร์ด เป็นนายพราน
ส่วนนี่คู่หูข้าชื่อเคลลี่
พวกข้าเป็นผู้พิทักษ์ที่คอยลาดตระเวนแถวนี้
เพื่อกันไม่ให้นักเดินทางเข้าใกล้หมู่บ้านนั้นน่ะ
ที่ว่าหมู่บ้านนั้นเป็นรังของปีศาจ มันหมายความว่ายังไงเหรอ
หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ
เดิมทีที่นั่นไม่มีหมู่บ้านตั้งแต่แรกแล้ว
แต่เมื่อสิบกว่าปีก่อน
เจ้าพวกนั้นพากันมาจากไหนก็ไม่รู้ แล้วก็เริ่มอาศัยอยู่ที่นั่นน่ะ
จริงอยู่ที่หมู่บ้านมีบรรยากาศแปลกๆ
แต่พวกเขาก็ดูเหมือนมนุษย์ธรรมดาๆ เลยนะ
แต่ข้าเห็นมากับตานะ
ตอนที่ชาวบ้านคนหนึ่งก้าวเท้าออกจากหมู่บ้าน
เขาก็กลายร่างเป็นปีศาจไปเลย
แล้วนักเดินทางทุกคนที่เข้าไปในหมู่บ้านนั้น ก็หายวับไปในพริบตาเลยล่ะ
ยังไงก็ตาม ห้ามเข้าใกล้มันเด็ดขาด
ไม่ได้หรอก
เราต้องรีบบอกเรื่องนี้ให้สามคนนั้นรู้
ไม่ได้นะ มันอันตรายเกินไป
ยิ่งอันตราย ก็ยิ่งต้องรีบไปบอกนะ
พวกเขาเป็นเพื่อนคนสําคัญของพวกข้านะ
ขอร้องล่ะครับ
ช่วยเล่าเรื่องที่รู้เรื่องหมู่บ้านนั้น ให้พวกเราฟังทีเถอะ
พวกเจ้า...
ข้าว่ารสชาติก็แหล่มดีหรอกนะ อืม จะว่าไงดีล่ะ แต่รสชาติเป็นเอกลักษณ์มากยังไงไม่รู้สิ
เป็นเครื่องดื่มที่ชาวบ้านทําขึ้น โดยอิงจากเครื่องดื่มในบริทาเนียน่ะ
มีเครื่องดื่มอะไรสีแบบนี้ด้วยเหรอ
แต่ข้าว่าข้าถูกใจเครื่องดื่มนี่ไม่เบาเลยล่ะ
เวลาทุกคนยิ้ม มันทําให้เราอยากยิ้มตามเลยเนอะ
แต่ทุกคนเขาเงียบกันจังเลยเนอะ
พวกเขาแค่พูดภาษาบริทาเนียไม่ได้น่ะ
ถ้าสื่อสารด้วยคําพูดไม่ได้ คงลําบากใช่ไหมล่ะ
ถึงสื่อสารด้วยคําพูดไม่ได้
แต่ถ้าเราเข้าใจซึ่งกันและกัน เราก็เป็นเพื่อนกันได้นะ
พูดได้ดีเลยนี่
ท่านปู่บอกว่าท่านปู่คิดแบบนั้น
ตอนที่เขาเลี้ยงข้าตัวคนเดียวตอนข้าเป็นทารกน่ะ
ก็แค่พูดเลียนแบบคุณปู่เฉยๆ นี่นา
ถ้าเจ้าคิดแบบนั้น ก็จะผูกมิตรได้กับทุกคนเลยละ
- ก็จริง... - นี่ ตาแก่
เจ้าเป็นใครกันแน่
ข้ารู้นะว่าเจ้าใช้สายลับ สะกดรอยตามเราจากแคนท์น่ะ
ตอบมาสิ
เจ้ากําลังเล็งเจ้าหนูเพอร์หรือ เศษเสี้ยวของโลงแห่งความมืดนิรันดร์
หรือทั้งสองอย่างกันแน่
เฮ้ยๆ คิดมากไปแล้วมั้ง
คนในหมู่บ้านนี้มีแต่คนนิสัยดีนะ ซิน
"ซิน" งั้นเรอะ
ชื่อของจิ้งจอกนั่นเหรอ
จิ้งจอกซิน...
บาปจิ้งจอก...
อย่างนี้นี่เอง
มีอะไรตลกนักหรือไง
ข้าอยากคุยกับเจ้าที่ชื่อว่าซินสองต่อสองน่ะ
เจ้าจะว่าอย่างไรล่ะ
ได้สิ
ซิน
อย่าห่วงไปเลย
เลี้ยงอาหารแขกของเรากันหน่อย
อร่อยจัง
แต่รสชาติแปลกๆ นะ
รสชาติแปลกเนอะ
แต่อร่อยเหาะไปเลย
พอมาคิดดูแล้ว ตั้งแต่ออกจากแคนท์มา เราก็ยังไม่ได้กินอะไรกันเลยเนอะ
แอนน์กับนาเซียนส์จะทําอะไรอยู่นะ
พวกเขาน่าจะมากินกับเรานะ
เอ้อ ขอเติมได้ไหมครับ
งั้นข้าขอเติมเนื้อด้วยนะ
ดูเหมือนพวกเขาจะกินอีกนะ
คันไม้คันมืออยากแสดงฝีมือจะแย่แล้ว
สมชื่อจริงๆ
มองการปลอมตัวของข้าออกด้วย
คงเหนื่อยจากการเดินทางไกลสินะ
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
เจ้าเห็นสิ่งที่อยู่ล้อมรอบหมู่บ้านนั่นไหม
หินวางประดับสวนเหรอ
พวกสารเลวนั่นไม่มีวันก้าวออกนอกเขตนั่นหรอก
เพราะถ้าออกมา พวกมันจะกลับคืนร่างเดิมไงล่ะ
แปลว่ามันเป็นเขตอาคมงั้นเหรอ
ใช่
ไอ้สัตว์ประหลาดสะเพร่าตัวหนึ่งที่ข้าเจอ
มันโดนผู้ใหญ่บ้านดุหลังจากนั้นน่ะ
ผู้ใหญ่บ้านเหรอ
ดูนั่นสิ
ตาแก่ที่ตัวใหญ่กว่าคนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างไง
ถ้าอย่างนั้นการล่อพวกมันออกมานอกหมู่บ้าน คงไม่ได้ผลสินะ
เอายังไงดี
เราจะพุ่งเป้าไปที่รูปเคารพของหมู่บ้านไงล่ะ
ไอ้หินรูปร่างแปลกๆ ที่ใจกลางหมู่บ้านนั่นแหละ
พวกมันดูแลทําความสะอาดอยู่ตลอดเลย
คงสําคัญกับพวกมันมากเลยล่ะ
พอเราทําลายหินนั่น แล้วเมื่อทั้งหมู่บ้านเกิดความวุ่นวาย...
นั่นแหละ
ตอนนั้นแหละที่เราจะไปช่วยเพื่อนของพวกเจ้าไง
แผนเราจะราบรื่นไหมนะ
นาเซียนส์
ไม่ต้องห่วง
ข้าจะพยายามดึงความสนใจพวกมัน พวกเจ้าจะได้แอบเข้าไปในหมู่บ้านได้ไงล่ะ
ถ้าทําแบบนั้นท่านก็จะเสี่ยงอันตรายไปด้วยนะ
ทําไมต้องช่วยพวกข้าขนาดนั้นด้วยล่ะ
จริงด้วย จริงของเจ้า
เอ่อ นั่นสินะ...
เราก็เพิ่งเจอกันนี่นา
จะสงสัยก็ไม่แปลกหรอก
ข้ามีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง
ลูกสาวข้าหน้าเหมือนแอนน์ แล้วก็มีผมสีฟ้าสวยมากเลยล่ะ
ชื่อคอนนี่น่ะ
เราสองพ่อลูกอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
แต่ตอนที่คอนนี่ยังเล็ก
หมู่บ้านข้าถูกสัตว์ประหลาดโจมตี
ข้าเลยมารับหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์น่ะ
มีคนสัญญาไว้ว่าข้าจะได้เจอลูกสาวอีกครั้ง เมื่องานนี้เสร็จสิ้นน่ะ
ที่ข้าทํางานนี้ก็เพื่อตัวข้าเองด้วยยังไงล่ะ
สิ่งที่ท่านพ่อชอบที่สุดคืออะไรเหรอคะ
ก็ต้องเป็นแอนน์อยู่แล้วสิ
พ่อมีความสุขที่สุดเวลาที่ได้อยู่กับแอนน์นะ
คนคนนี้ไม่ทําอันตรายเราหรอก
เขาไม่ได้โกหกอะไรเลยสักนิด
คุณอาร์ดครับ ขอบคุณที่เล่าให้พวกเราฟังนะ
เอาล่ะ รีบไปกันเถอะ
พวกมันต้องระแวงข้าแน่เลย ข้าเลยผ่านเขตอาคมนี้ไปไม่ได้
เดี๋ยวพวกข้าจัดการต่อเอง
ระวังตัวด้วยนะ
สู้เขานะ เด็กๆ
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพวกเจ้าแล้ว
เฮ้ย เจ้าพวกสัตว์ประหลาด
ทางนี้ มองมาทางนี้สิ
ข้ารู้ธาตุแท้ของพวกเจ้าแล้ว
รีบออกไปจากเขาลูกนี้ซะ
เข้ามาเซ่
ออกไปซะ
ถึงยังไงก็เถอะ เจ้าพวกนี้นี่มันตัวปัญหาจริงๆ
หมายถึงสองคนนั้นเหรอครับ
ดอนนี่น่ะแน่นอนอยู่แล้ว
ปัญหาคือเพอร์ซิวัลต่างหากล่ะ
ขนาดเจอปัญหาที่แคนท์มาขนาดนั้น
เขาก็ไม่ได้สํานึก หรือระวังตัวอะไรเลย
แต่ข้าว่านั่นนิสัยแบบนั้นของเขา ก็สมกับเป็นเขาดีนะ
ถ้าเขาตั้งใจจะเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์จริงๆ
เขาต้องตัดสินใจและกระทําการใดๆ
อย่างมีสติและเหมาะสมในทุกสถานการณ์สิ
มานินทาเพื่อนในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ
ข้าไม่ได้นินทาเขาสักหน่อย
ข้าแค่จะบอกว่าเหตุการณ์ในคราวนี้ คงทําให้ทุกคนได้รู้แล้วว่า
ข้าน่ะเหมาะที่จะเป็นผู้นําแค่ไหนยังไงล่ะ
- ดอนนี่ - ดอนนี่
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
อังกัลฮาดรีบไปที่รูปเคารพเร็ว
ไปเร็ว ซิลแวน
ดอนนี่
หัวข้า
พวกมันทําอะไรเจ้าน่ะ
อย่าตะโกนสิ
มันสะเทือนในหัวข้านะ
แย่แล้ว
นั่นมันอะไรน่ะ
ไม่นะ แอนน์
ต่อให้ข้าออกไป สุดท้ายก็คงถูกจับไปด้วยคนแน่
ต้องรีบทําลายรูปเคารพนั่นแล้ว
ยังหรอกน่า
รูปเคารพอยู่นี่ไง
ถ้าเป็นไปตามที่คุณอาร์ดสันนิษฐาน ทันทีที่รูปเคารพพังทลายลง
ชาวบ้านจะกลับคืนร่างเดิม แล้วก็เกิดโกลาหลครั้งใหญ่แน่
เอาล่ะ ซิลแวน มาลุยกันเลย
เดี๋ยวข้าจะให้รางวัลเจ้า เป็นแครอทแสนอร่อยนะ
เอาล่ะนะ
เอ้า ดึง
พวกเจ้าควรขอบคุณข้านะ
เพอร์ซิวัล ดอนนี่ ซิน
ข้าสัญญาว่าจะช่วยพวกเจ้าทุกคนให้ได้
เอ้า ดึง
นี่แน่ะ
ขะ แข็งแกร่งจัง
เพอร์ซิวัล
ดอนนี่ รู้สึกดีขึ้นแล้วเหรอ
ได้นาเซียนส์ช่วยไว้น่ะ สบายตัวแล้วล่ะ
เฮ้อ ข้านี่ก็นะ
เครื่องดื่มนั่นก็อร่อยดีหรอก แต่สงสัยคงไม่เข้ากับร่างกายข้าแน่เลย
เพอร์ซิวัล เจ้ากําลังทําอะไรตรงนี้เหรอ
ข้ากําลังสอนซูโม่ให้พวกเขาอยู่น่ะ
รู้อะไรไหม ดอลโชมอนเต้แข็งแกร่งมากเลยล่ะ
ดะ ดอลโช... ใครเหรอ
เจ้าไปรู้ชื่อเขามาจากไหนเนี่ย
เล่นกันไปเล่นกันมาเลยรู้น่ะ
ดอลโชมอนเต้... ชอบ... ซูโม่
อะไรเนี่ย ไม่เห็นเข้าใจเลย
ภาษานี่ออกเสียงแปลกดีเนอะ
แตกต่างจากภาษาของบริทาเนียอย่างสิ้นเชิงเลย
งั้นเหรอ
นี่ภาษาอะไรเหรอ
ไม่ใช่ภาษาของบริทาเนียเหรอ
เปล่าหรอก
เป็นภาษาของเผ่าปีศาจน่ะ
- เขาบอกว่า... - เฮ้ย เดี๋ยวๆ
เดี๋ยวก่อนสิ
ทําไมเจ้าถึงพูดภาษาพวกเขาได้ล่ะ
เอ๊ะ
ทําไมกันนะ
ถ้าภารกิจง่ายๆ แค่นี้ข้ายังทําไม่สําเร็จ ข้าก็ไม่มีทางได้เป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์หรอก
เอ้า ดึง
ขยับแล้ว
เอ้า ดึง
เกือบได้แล้ว
ดูท่าทางพวกเจ้าจะชอบเจ้าหนุ่มหัวปีกนั่นนะ
เป็นเด็กที่น่าสนใจ แถมพิลึกดีจริงๆ นั่นแหละ
อะไรกัน
อุปกรณ์ทํางานผิดปกติเหรอ
ขจัดคนชั่ว ช่วยเหลือผู้อ่อนแอ
ถวายชีวิตปกป้องสิ่งที่มีค่าต่อตน
สําเร็จแล้ว
อะไรเนี่ย
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ตกใจหมดเลยเนอะ ดอลโชมอน... เต้
ช่างเป็นเด็กๆ ที่ยอดเยี่ยมอะไรขนาดนี้
พวกเขาทําลายเขตอาคมที่น่ารังเกียจได้ด้วย
ลงโทษเผ่าปีศาจด้วยเลือด
ถึงเวลาที่มนุษย์อย่างเราจะทวงคืนบริทาเนียแล้ว
พวกมันเป็นสัตว์ประหลาดน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ
ตัวใหญ่เกินไปแล้ว ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย
ซินมัวทําอะไรอยู่เนี่ย
เพอร์ซิวัล ดอนนี่ ขอให้ทั้งสองคนปลอดภัยทีเถอะ
แอนน์
เพอร์ซิวัล โล่งอกไปที...
ปะ ปล่อยสามคนนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ
ถ้ากินพวกนั้นเข้าไป ข้าไม่ยกโทษให้เจ้าแน่
ไม่ต้องห่วงนะ แอนน์
ดอลโชมอนเต้เป็นเพื่อนของพวกเราน่ะ
ว่าไงนะ
ไม่แปลกหรอกที่พวกเขาจะตกใจ
ข้าก็เพิ่งเคยเจอเผ่าพันธุ์นี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน
แต่ก็นะ สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ...
คนชอบเรียกข้าว่าเจ้าหนูน่ะ
ข้าอิจฉาเจ้าจัง
ทําไมเขาถึงพูดภาษาพวกนั้นได้ล่ะ
นั่นสิ
แล้วพวกเราจะมาที่นี่ทําไมกันเนี่ย
เราแค่ทําลายรูปเคารพของพวกเขา
แล้วก็ถอนคาถาลวงตา ที่ทําให้เห็นพวกเขาในร่างมนุษย์
เท่านั้นแหละมั้ง
อีกอย่างก็คือ...
เจ้าปล่อยให้ศัตรูบุกเข้ามาได้
ผะ ผู้ใหญ่บ้าน
ท่านผู้เฒ่า
เขาเรียกว่า "ท่านผู้เฒ่า" แน่ะ
เดี๋ยวนะ มีแค่เขาคนนี้ที่เป็นมนุษย์งั้นเหรอ
ขอโทษนะครับ ดูเหมือนจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย
แต่พวกเราไม่ใช่ศัตรูของพวกท่านนะครับ
ข้าไม่ได้พูดถึงพวกเจ้า
พอแค่นั้นแหละ
ไอ้พวกสัตว์ประหลาดกับไอ้ตัวบอสนั่นน่ะ
นั่นใครน่ะ
เสียงนี้มัน คุณอาร์ดเหรอ
ชุดนั่นมัน...
ข้าคืออาร์ดเบ็ก อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้รับใช้กษัตริย์อาร์เธอร์
ข้ารอวันนี้ รอช่วงเวลานี้มานานแล้ว
ข้าจะลงโทษพวกเจ้าให้สาสม ไอ้พวกเผ่าปีศาจ
(ผู้ที่ถูกไล่ต้อนจนมุม)
คําบรรยายโดย: มนัสวี อิสรธํารง