Britannia.
Święci Rycerze Królestwa Liones zorganizowali zamach stanu,
który przerodził się w świętą wojnę
między klanami Demonów i Bogiń.
Ale pojawienie się legendarnych bohaterów,
znanych jako Siedem Grzechów Głównych, zakończyło wojnę.
Ta historia rozgrywa się 16 lat po tych wydarzeniach.
GROŹNE SPOTKANIE
Jutro też nie będzie łatwo.
Wyśpijcie się, by uniknąć przemęczenia.
Nie wiem, czy cokolwiek pośpię.
Jestem kłębkiem nerwów.
Więc dam ci ciekawe zadanie!
Brzmi nieźle! Jakie zadanie?
Może razem wymyślimy, jak nazwać mój miecz i specjalną technikę?
Chyba zaczynam robić się senna.
Skończmy na dziś.
Co?
Percivalu, pomyślimy nad tym razem za jakiś czas.
To kiedy? Jutro?
Czy ktoś...
mnie wzywa?
Kim jesteś?
Skąd znasz moje imię?
Czy ona była...
panną młodą?
Wspinaczka górska z rana...
jest trudna.
Prawie jesteśmy na szczycie.
Uwaga!
Biegnijmy na sam szczyt!
Nie dam ci się pokonać!
Udało się!
I jak?
Widzicie Liones?
Dotarcie do zbocza góry od strony Liones zajmie pewnie cztery dni.
Nastawcie się na to.
- Cztery dni?! - Cztery dni?!
Z góry przepraszam.
Przeze mnie to może potrwać dwa razy dłużej.
To wezmę cię na barana!
Percivalu!
- No już. - Najpierw popracuj nad kondycją.
Idziemy, naprzód!
Co się stało?
Muszę siku!
Ja też!
Może idź z nimi?
Nie potrzebuję...
Percivalu.
Co?
Hej! Tutaj!
Znaleźliście coś?
Co to?
Jakaś wioska, rzecz jasna!
Patrzcie! Zauważyli nas!
Nie wydają się trochę dziwni?
Aż mnie ciarki przechodzą.
Czuję magię od całej tej wioski.
Złowieszcza wioska z tajemniczą, magiczną aurą...
Wszystko jedno. To wioska!
Wygląda całkiem ciekawie!
Czas na porządne piwko!
Hej! Chłopaki!
Hej, wy!
Co tu robicie?
Kim jesteś?
Nie możecie tam iść!
Ta wioska jest niebezpieczna!
Same z nimi kłopoty.
Sin!
Czekaj! Ty też nie będziesz mógł wrócić!
Ale jak to?
Co jest nie tak z tą wioską?
To w ogóle nie jest wioska.
To siedlisko potworów!
Patrzcie!
Nie wiedziałam, że tylu tu mieszkańców!
A do tego wszyscy nas ciepło witają!
Cześć! Jestem Percival!
Zmierzam do Królestwa Liones!
Wiecie, zachciało nam się pić.
Jest w tej wiosce jakaś jadłodajnia czy coś?
Nie mamy jadłodajni,
ale mamy coś do picia, lokalny wyrób.
Witajcie, podróżnicy.
Jestem Ardd, łowca.
To mój towarzysz, Kellie.
Jesteśmy też strażnikami i patrolujemy ten obszar,
przestrzegając podróżnych przed tą wioską.
Ale co to znaczy, że ta wioska jest siedliskiem potworów?
Jak to? Dokładnie to.
W tym miejscu nie było żadnej wioski.
Ale nieco ponad dziesięć lat temu
ci dranie przybyli nie wiadomo skąd i tam zamieszkali.
Faktycznie, panuje tam dziwna atmosfera.
Ale mnie wydawali się normalnymi ludźmi.
Widziałem to!
Gdy mieszkaniec opuszczał wioskę,
zmieniał się w potwora.
Podróżnicy, którzy zawitali do osady, przepadli bez śladu.
Nie wolno wam się do niej zbliżać!
Ale musimy.
Musimy szybko powiedzieć pozostałym!
Nie! To zbyt niebezpieczne!
Skoro to niebezpieczne, tym bardziej musimy!
To nasi drodzy przyjaciele!
Proszę!
Powiedz, co wiesz o tej wiosce?
Nie mogę z wami...
Jedzenie jest smaczne, ale ma taką wyrazistą nutę...
Mieszkańcy zrobili je w oparciu o napój z Britannii.
Istnieje napój o takim kolorze?
Całkiem smaczny.
Gdy wszyscy tak się uśmiechają, to bardzo zaraźliwe!
Ale nikt nic nie mówi.
Niestety nie znają języka Britannii.
To dla was uciążliwe, że nie możecie się dogadać słowami?
Możemy się przyjaźnić,
nawet jeśli nie porozumiewamy się słowami.
Dobrze powiedziane!
Dziadek powiedział mi coś takiego,
gdy wychowywał mnie sam od małego!
Czyli tylko cytowałeś dziadziusia.
Wystarczy spróbować, a nawiążesz wiele przyjaźni.
- Prawda... - Ej, dziadku.
Coś ty za jeden?
Wiem, że od Cant śledzisz nas oczami swoich szpiegów.
Odpowiedz.
Chodzi ci o Percy’ego, fragment Trumny Wiecznego Mroku,
czy o jedno i drugie?
Oj, za dużo myślisz!
Wszyscy w tej wiosce są mili, Sin.
Sin?
Tak ma na imię ten lis?
Lis Sin...
Lisi Grzech...
Rozumiem.
Co w tym śmiesznego?
Ty, którego zwą Sin, bardzo chciałbym porozmawiać z tobą na osobności.
Co ty na to?
Czemu nie?
Sin?
Nie martw się.
Postawmy naszym gościom obiad.
Pychota!
Ale trochę dziwnie smakuje!
Dziwnie smakuje!
Ale jest pyszne!
Teraz sobie myślę, że nie jedliśmy nic od wyjazdu z Cant.
Ciekawe, co porabiają Anne i Nasiens.
Powinni z nami zjeść!
Mogę dokładkę?
To ja chcę więcej mięsa!
Chyba zjedzą znacznie więcej.
Chętnie pokażę, co potrafię.
Jestem pod wrażeniem.
Przejrzałeś mój kamuflaż.
Musiał być zmęczony po długiej podróży.
Widzicie, co otacza całą wioskę?
Kamienie ogrodowe?
Ci dranie nigdy nie wychodzą poza tę granicę.
Bo wtedy wracają do swojej pierwotnej postaci.
Czyli to jakaś bariera?
Tak.
Nieostrożny potwór, którego widziałem,
dostał po tym srogą burę od wodza wioski.
Wodza wioski?
Patrzcie.
To ten staruszek, który jest większy od pozostałych.
W takim razie raczej nie uda nam się zwabić ich poza wioskę.
To co robimy?
Naszym celem jest święta rzeźba wioski.
To ten dziwny kamień w centrum wioski.
Dość regularnie go czyszczą.
Musi być dla nich ważny.
Zniszczymy go, a gdy w całej wiosce zapanuje chaos...
Wtedy!
W tym momencie uratujemy waszych przyjaciół.
Nie wiem, czy to pójdzie tak gładko.
Nasiens?
Bez obaw!
Spróbuję odwrócić ich uwagę, żebyście mogli zakraść się do wioski.
Jeśli to zrobisz, ty również narazisz się na niebezpieczeństwo.
Dlaczego tak bardzo chcesz nam pomóc?
Racja.
Właściwie to...
Dopiero się poznaliśmy.
Nic dziwnego, że jesteście nieufni.
Miałem kiedyś córkę.
Podobną do ciebie, Anne. O pięknych niebieskich włosach.
Nazywała się Connie.
Wiedliśmy razem sielskie życie, ale...
Gdy Connie była jeszcze mała,
naszą wioskę zaatakował potwór i...
Dlatego przyjąłem na siebie rolę strażnika.
Ktoś mi przyrzekł, że gdy wykonam tę robotę, znów zobaczę córkę.
Dlatego robię to też dla siebie.
Co najbardziej lubisz, ojcze?
Oczywiście ciebie, Anne.
Jestem najszczęśliwszy, kiedy jestem z tobą.
Ten człowiek jest w porządku.
Nie skłamał ani razu.
Panie Ardd, dziękujemy, że się tym z nami podzieliłeś.
Pospieszmy się!
Pewnie przez to, że mnie podejrzewają, nie mogę przejść przez tę barierę.
Zostaw to nam.
Bądźcie ostrożni!
Powodzenia, dzieciaki!
Wszystko w waszych rękach.
Hej, potwory!
Tutaj! Spójrzcie tu!
Wiem, kim jesteście naprawdę!
Lepiej szybko wynieście się z tej góry!
No już!
Precz stąd!
Tyle z nimi problemów.
Masz na myśli pozostałych dwóch?
Zachowanie Donny’ego mnie nie dziwi.
Problemem jest Percival.
Pomimo tego, co przeszedł w Cant,
niczego się nie nauczył i nadal nie jest ostrożniejszy.
Ale to chyba właśnie wyróżnia Percivala.
Jeśli naprawdę chce zostać Świętym Rycerzem,
musi podejmować przemyślane
i precyzyjne decyzje w każdej sytuacji.
Obgadujesz przyjaciela w takim momencie?
Nie obgaduję go.
Nadmieniam tylko, że ta sytuacja udowodni wszystkim, że jestem godna
być liderką.
- Donny! - Donny!
Co się stało?
Anghalhad, kieruj się w stronę świętej rzeźby!
Idziemy, Sylvan!
Donny!
Moja głowa!
Co oni ci zrobili?
Nie krzycz!
Łeb mi pęka!
Cholera!
Co to?
Nie, Anne!
Nawet jeśli tam pójdę, zostanę pojmana razem z nim.
Muszę szybko niszczyć tę rzeźbę!
Dopiero się rozkręcam!
Tam jest! Święta rzeźba!
Jeśli pan Ardd ma rację, gdy tylko rzeźba pęknie,
wieśniacy wrócą do pierwotnej postaci i rozpęta się chaos.
Chodźmy, Sylvan. Do roboty.
Później dostaniesz w nagrodę pyszną marcheweczkę.
Zaczynamy.
Ciągnij!
Lepiej, żebyście mi podziękowali,
Percivalu, Donny i Sinie.
Obiecuję, że was uratuję!
Ciągnij!
A masz!
Silny jesteś!
Percivalu!
Donny! Lepiej ci?
Dzięki Nasiensowi czuję się świetnie!
Uff, nieźle mnie potargało!
Ten napój był pyszny, ale może mój organizm go nie przyswaja.
Co tu robisz, Percivalu?
Uczyłem ich sumo!
Słuchajcie. Dolchomonte jest bardzo silny!
D-Dolcho... że co?
Jestem zaskoczony, że udało ci się odgadnąć jego imię.
Jakoś tak mnie naszło podczas rozgrywki.
Dolchomonte lubi sumo.
Co? Nic z tego nie rozumiem.
Wymowa jest dość dziwna.
Zupełnie inna niż w języku Britannii.
Naprawdę?
Co to za język?
To nie jest język Britannii?
Totalnie nie.
To język Klanu Demonów.
- Powiedział, że... - Chwila.
Zaraz!
Jakim sposobem mówisz w ich języku?
Co?
Faktycznie, ciekawe.
Jeśli nie wypełnię tej prostej misji, nigdy nie zostanę Świętym Rycerzem.
Ciągnij!
Poszło!
Ciągnij!
Już prawie!
Widzę, że wszyscy polubiliście tego chłopca o skrzydlatej fryzurze.
To naprawdę ciekawy i dziwny chłopiec.
A to co?
Urządzenie nie działa jak trzeba!
Wrogów zniszcz i pomóż słabszym!
Choćbyś miał zginąć, broń tego, co ci bliskie!
Udało się...
Co jest?
Co się stało?
Tego się nie spodziewaliśmy, co, Dolchomonte?
Cudowne z nich dzieci.
Udało im się przełamać tę plugawą barierę!
Ukarać Klan Demonów krwią!
Teraz my, ludzie, nareszcie odzyskamy Britannię!
Byli takimi strasznymi potworami?!
Są o wiele za ogromni! Dajcie spokój.
Co robi Sin?
Percivalu? Donny? Błagam, bądźcie bezpieczni!
Anne!
Percival? Dzięki...
Natychmiast ich wszystkich wypuść!
Jeśli ich zjesz, nigdy ci nie wybaczę!
Anne, nie szalej!
Dolchomonte to nasz przyjaciel!
Że co, proszę?
Nic dziwnego, że są zaskoczeni.
Ja też pierwszy raz spotykam tę rasę.
Ale najbardziej zaskakujące było...
Ludzie zawsze nazywają mnie dzieciakiem, więc...
zazdroszczę ci.
Jakim sposobem on mówi ich językiem?
Dobre pytanie.
Po co tu w ogóle leźliśmy?
Rozbiliśmy ich świętą rzeźbę
i odczyniliśmy zaklęcie iluzji, które nadawało im ludzki wygląd...
Tak w sumie.
Jeszcze jedno.
Wpuściliście tu wroga.
Wódz wioski!
Starszy.
Nazywa go Starszym.
Chwilę, to on jeden jest tutaj człowiekiem?
Wybaczcie. Doszło do niejakiego nieporozumienia.
Ale my nie jesteśmy waszymi wrogami...
Nie o was mówiłem.
Koniec z wami,
potwory, i tobą, ich przywódco!
Kto to?
Ten głos. Czy to pan Ardd?
Ten strój!
Jestem Ardbeg, Święty Rycerz Króla Artura!
Długo czekałem na ten dzień i tę chwilę.
Ukarzę was wszystkich z Klanu Demonów!
OSACZENI
Napisy: Karolina Kuczyńska