ว้าว ในที่สุดก็เริ่มแล้วสินะ
เส้นทางสู่การเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ อันรุ่งโรจน์ของข้า
ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะนะ ท่านหญิงแอนน์
มีอะไรเหรอ
เรื่องยานพาหนะที่พ่อเจ้าให้เรา เป็นการขอบคุณที่ช่วยเมืองไว้น่ะสิ
แล้วมันทําไมเหรอ
แต่นแต๊น
นี่มันม้ากระจอกชัดๆ
อย่าหยาบคายนักสิ
ซิลแวนเป็นเพื่อนรักที่ดีที่สุดของข้า ตั้งแต่ข้ายังเด็กเลยนะ
ขอเดานะ งั้นเจ้าก็ไม่มีเพื่อน
การจับได้ว่าใครโกหก อาจดูมีประโยชน์
แต่ข้ามั่นใจว่ามันก็มีข้อเสียเหมือนกัน
ก็คงอย่างนั้น
แต่ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ แอนน์
ใครขอให้มาสมเพชกันยะ
บอกไว้ก่อนนะ ปกติข้าไม่ได้มองใคร ด้วยสายตาแบบนั้นหรอกนะ
ไม่ใช่ว่ามองออกตลอดงั้นเหรอ
คิดว่าข้าจะใช้ชีวิตแบบนั้นได้เหรอ
จะรู้ได้ก็ต่อเมื่อข้าตั้งใจเท่านั้นแหละ
นี่ งั้นก็ลองเดาดูสิว่าที่ข้าพูดมันจริงไหม
ซิลแวน ตลกดีเนอะที่เจ้าขาสั้นขนาดนี้
เพอร์ซิวัล
โง่เกินไปแล้ว
อย่างน้อยก็ไม่ได้โกหกล่ะนะ
บริทาเนีย
ครั้งหนึ่ง ณ ดินแดนแห่งนี้ อัศวินศักดิ์สิทธิ์ แห่งอาณาจักรลีโอเนสเคยทําการล้มล้างอํานาจ
ชนวนความขัดแย้งนั้น ลุกลามกลายเป็นสงครามศักดิ์สิทธิ์
ระหว่างเผ่าเทพธิดาและเผ่าปีศาจ
แต่การปรากฏตัวและเข้าร่วม ของเหล่าผู้กล้าในตํานาน
ที่รู้จักกันในนามอัศวินเจ็ดบาป ก็ยุติสงครามลงได้
เรื่องราวนี้เกิดขึ้น 16 ปีหลังเหตุการณ์เหล่านั้น
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
(อาจารย์และลูกศิษย์)
แต่อย่างน้อยก็น่าจะให้รถลากมานะ
นั่นสิ
น่าสมเพชจริงๆ
ถ้าไม่หยุดอืดอาด ข้าจะทิ้งแล้วนะ
นี่ เดี๋ยวสิ พวกเจ้า
เดินช้าๆ หน่อยได้ไหม
ขืนเป็นแบบนี้ ซิลแวน
ต้องตายแน่
- เป็นอะไรหรือเปล่า - เจ้าม้า
ยากเกิน
ลางไม่ดีตั้งแต่เริ่มแล้วไหมเนี่ย
เฮ้ย ไอ้จิ้งจอก มีอะไรจะพูดกับข้าหรือไง
ถ้ามัวแต่ชักช้า
เดี๋ยวจับทําเนื้อม้าซะเลย
ขออภัยด้วยครับ
อะไรเนี่ย
พอมาคิดดูแล้ว ข้ายังไม่ได้ถามเลย
เราจะไปไหนกันเหรอ
อาณาจักรลีโอเนสน่ะ
อะไรนะ อาณาจักรลีโอเนสเหรอ สุดยอดเลย
ข้าอยากไปที่นั่นสักครั้งมานานแล้ว
เป็นอาณาจักรที่สร้าง อัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่เก่งกาจ
ได้มากที่สุดในบริทาเนียเชียวนะ
และยิ่งไปกว่านั้น พระราชาก็คือ
ท่านเมลีโอดาส หัวหน้าอัศวินเจ็ดบาป
ไอรอนไซด์ก็เคยพูดถึงหรอก แต่ว่านะ
อัศวินเจ็ดบาปคืออะไรเหรอ
เจ้าไม่รู้เหรอ ล้อเล่นใช่ไหม
เพอร์ซิวัล อย่าบอกนะว่า เจ้าเป็นหนุ่มบ้านนอกคอกนาสุดๆ ไปเลย
ใช่แล้ว เขาไม่รู้อะไรหลายสิ่งหลายอย่างเลยล่ะ
พวกเขาคืออัศวินศักดิ์สิทธิ์เจ็ดนาย
ที่ถึงจะถูกกล่าวหาผิดๆ ว่าคิดจะโค่นล้มอาณาจักร
แต่ก็ช่วยลีโอเนสไว้นับครั้งไม่ถ้วน
สุดท้ายพวกเขาก็เอาชนะ
ราชาปีศาจในสงครามศักดิ์สิทธิ์ กับเผ่าปีศาจได้
นี่แหละคืออัศวินเจ็ดบาป
โห อย่างนี้นี่เอง
และนี่ก็คือสมบัติล้ําค่าของข้า
โปสเตอร์ประกาศจับท่านเมลีโอดาส สมัยที่เขาเป็นนักโทษหลบหนี
หายากมากเลยนะ
แหม เจ้าชอบพวกลุงๆ นี่เองสินะ
ไม่ใช่แบบนั้น ข้าแค่ชื่นชมเขาย่ะ
เหรอ
สักวันข้าจะเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ผู้ยิ่งใหญ่เหมือนท่านเมลีโอดาส
จริงสิ
ข้าลืมเรื่องสําคัญไปเลย
- หือ - หือ
ใครจะเป็นผู้นําล่ะ
จากนี้ไป ข้าคิดว่าการมีใครสักคน มานําทีมเป็นเรื่องสําคัญนะ
ผู้นําคืออะไรเหรอ
โธ่ เพอร์ซิวัล น่าสงสารจัง
เจ้าอาจเป็นนักสู้ ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเรา
แต่เอาเข้าจริงเจ้าก็เหมือนมาสคอตแหละนะ
หา
นาเซียนส์ เจ้าเองก็ดูไม่เหมาะ จะเป็นผู้นําเหมือนกัน
ข้าไม่สนใจหรอก
แต่เจ้าเป็นคนสุขุมและพึ่งพาได้
ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะเป็นที่ปรึกษาของทีมนะ
ส่วนดอนนี่...
คงเป็นนกต่อแหละนะ
จงใจเยาะเย้ยข้าเหรอ ยัยบ้า
เอ๊ะ ตายจริง
งั้นข้าคงเป็นคนเดียว ที่เหมาะกับตําแหน่งนี้สินะ
ช่วยไม่ได้ล่ะนะ
ฉันจะยอมเป็นหัวหน้าให้ก็ได้นะ
ข้าไม่ถือหรอก
ตามใจเจ้าเลย
แต่ดอนนี่ก็สุดยอดเหมือนกันนะ
ตอนเราออกจากเมือง ทุกคนรู้สึกขอบคุณเขามากเลย
ขอบคุณค่ะ ท่านอัศวินศักดิ์สิทธิ์
สถานการณ์บีบให้ข้าต้องช่วยพวกเขา ก็แค่นั้น มันบังเอิญน่า
อย่าบอกนะ ดอนนี่
เจ้าก็อยากเป็น อัศวินศักดิ์สิทธิ์เหมือนกันเหรอ
ก็ไม่เชิง เดี๋ยวนะ ไม่ใช่เรื่องของเจ้าสักหน่อย
งั้นก็คิดจริงๆ สินะ
เอ้า เกะกะน่า
- เขยิบไปซะ - นี่
เลิกคุยเล่นได้แล้ว
ข้าจะเล่าแผนต่อจากนี้ให้ฟังเอง ไอ้พวกเด็กเหลือขอ
ข้าไม่ใช่เด็กเหลือขอสักหน่อย
นี่เป็นแผนที่ทางใต้ของบริทาเนีย
นี่คือที่ราบที่ข้าพบเพอร์ซิวัล
แล้วกากบาทนี่ล่ะ
คาเมล็อตเคยอยู่ตรงนั้น
ตอนนี้เราเลยเขตซิสตานามาแค่นิดหน่อยเหรอ
(เทือกเขาดัลแฟลร์ แคนท์ ซิสตานา ช่องเขาเสียงสะท้อน เพย์ซาน นิ้วแห่งพระเจ้า)
แล้วเราจะใช้เส้นทางไหนล่ะ
เดี๋ยวก่อน ข้าเป็นหัวหน้านะ
การจะไปลีโอเนสต้องผ่านเทือกเขาดัลแฟลร์
เพราะงั้น เราจะไปเตรียมตัวกันที่แคนท์ ซึ่งมีที่พักกันก่อน
เมืองล่ะ
ข้าไม่เห็นด้วย
หา
ถ้าเราอยากไปถึงลีโอเนสให้เร็วที่สุด
เราควรข้ามภูเขาโดยไม่อ้อมไปไหนสิ
ดัลแฟลร์เป็นเขตมืด ที่แทบไม่มีใครเคยข้ามแล้วรอดไปได้
ถ้าไม่เตรียมตัวไว้ ได้ตายแน่นอน
ตัดสินใจแล้วสินะ เราจะไปแคนท์
คราวนี้ข้าจะตะลอนไปทั่วเมืองเลย
- เมือง ไชโย - หวังว่าจะมียาหายากขายนะ
- เมืองๆ - พวกเจ้าไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ก่อนเถอะ
ข้าเป็นหัวหน้านะ ปัดโธ่
ท่านว่าที่นี่จะมีแครอทอร่อยๆ ไหม
จะไปรู้เหรอ
(ไจแอนต์ฟอล)
เบียร์อาเบอร์ดีน เอามาอีก
คุณลูกค้า ข้าว่าท่านดื่มพอแล้วนะ
ให้ข้าโยนเขาออกไปไหม
ไม่ต้อง ปล่อยเขาไปเถอะ
ทําไมล่ะ กลัวเขาหรือไง เถ้าแก่
เจ้าโง่ นั่นไม่ใช่คนขี้เมาธรรมดา
- หา - หา
เขาคืออัศวินศักดิ์สิทธิ์สูงสุดแห่งลีโอเนส เฮาเซอร์
ดอนนี่ เลิกกลัวได้แล้ว
ฝีเท้าอ่อนปวกเปียกของเจ้า เหมือนล่อให้คู่ต่อสู้โจมตีเลยนะ
เอ็ดลิน ถึงจะเป็นแค่การฝึก ก็ห้ามออมมือให้เด็ดขาด
พอแล้ว
อาจารย์เฮาเซอร์ คิดว่าเราจะเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ได้ไหมครับ
ฝีมือพวกเจ้าพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ
เราทําได้แล้วนะ ดอนนี่
ใช่แล้ว ลูกพี่เอ็ดลิน
แต่การเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ต้องใช้มากกว่าทักษะดาบและเวทมนตร์
สิ่งสําคัญคือวิธีใช้พลังของตัวเอง
พูดง่ายๆ ก็คือสิ่งที่อยู่ในนี้
ข้าเจอไอ้พวกที่ไม่เข้าใจจุดนั้น แล้วเลือกทางผิดมานับไม่ถ้วน
ไม่ต้องห่วง ข้าจะฝึกพวกเจ้า ไม่ให้กลายเป็นแบบพวกนั้นเอง
- ครับ - ครับ
ดอนนี่
ดูสิ
นั่นมัน...
อือ
นั่นแหละเมืองแคนท์
เหมือนป้อมปราการมากกว่าเมืองนะ
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
นี่มันร้านอะไรกันเนี่ย
มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลย
ตายจริง รู้สึกเหมือนเป็นเด็กในร้านลูกกวาดเลย
นี่ร้านช่างตีเหล็กเหรอ
ยินดีต้อนรับครับ เรารับทุกคําขอเลยนะครับ
มีเครื่องแก้วขายไหมครับ
ข้ากําลังหาขวดยาอยู่น่ะ
โรงเหล้าเหรอ เห็นแล้วกระหายขึ้นมาเลย
ทําอะไรอยู่กันนะ
เชิญวางเดิมพันได้
ลงพนันข้างแชมเปี้ยนจ่ายให้ 1.2 เท่า ขณะที่ผู้ท้าชิงจ่ายให้ 20 เท่า
ข้าพนันข้างผู้ท้าชิง
- โอ้โฮ พวกเขาเล่นมวยปล้ํากัน - ข้าพนันข้างแชมเปี้ยน
เลิกเตร็ดเตร่ไปทั่วได้แล้ว ไอ้บ้านนอก
สิ่งสําคัญอันดับแรกของเรา คือการจัดหาที่พักต่างหาก
มีห้องว่างสําหรับห้าคนไหมครับ
เราอยากได้คอกม้าด้วย
ได้เลยครับ
ไชโย
คนละสี่เหรียญเงิน ม้าสองเหรียญเงิน
รวมเป็น 22 เหรียญเงินครับ
เชิญท่านชายซินครับ
ข้าฝากเงินทั้งหมดไว้กับแอนน์แล้ว
เธอบอกว่าไม่ไว้ใจให้เราจัดการเรื่องเงิน
ใครก็ได้ไปตามแอนน์มาที
ว่าแต่เธออยู่ไหนล่ะ
ในห้องน้ํามั้ง
ไปอึสินะ
ถามจริง พวกผู้ชายไปไหนกันหมด
อยู่นี่เอง แอนน์
มัวทําอะไรกันอยู่น่ะ
แทนที่จะช่วยหัวหน้าสักหน่อย...
ช่วยเช็ดก้นเหรอ
เฮ้อ หนักชะมัด
นี่ ถุงใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มอะไรขนาดนั้น
คิดว่าไงล่ะ
ไม่รู้เหรอว่าการจะข้ามภูเขา
ต้องเตรียมการอย่างพิถีพิถันนะ
ก่อนหน้านี้เจ้าก็พูดแบบนั้นนี่เนอะ ซิน
แต่นแต๊น ตะเกียงกับกระบอกน้ําสําหรับทุกคน
รูปร่างไม่ซ้ํากันเลยด้วย แต่ราคาเท่ากันหมด
แต่มีแค่ของข้าที่แพงเป็นพิเศษนะ
แต่มันคือสิ่งที่ข้าสมควรได้รับ ในฐานะหัวหน้า
เป็นไง น่ารักใช่ไหมล่ะ
ข้ามีผ้าห่มด้วยนะ แต่ละผืนมีผิวสัมผัสต่างกันด้วย
แต่ราคาเท่ากันเลย อันนี้ของข้า
ข้าอยากได้อันนี้
อันนี้กลิ่นเหมือนคนแก่เลย
ของข้ากลิ่นเหมือนน้ําหอมเลย
คุณภาพต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ราคาเท่ากันหมดเลยเหรอ
และที่สําคัญที่สุด ในฐานะหัวหน้า ข้าอยากให้ทุกคนในทีม...
นี่
ใส่ชุดที่เหมาะสมนั่นเอง
ขอบคุณนะ แอนน์
พอดีเป๊ะเลย
ขอบใจนะ
ของดอนนี่น่ะเป็นแค่ของแถมย่ะ
ข้าก็มีให้เจ้าเหมือนกันนะ ซิน
ถึงจะเป็นเสื้อคลุมเด็ก แต่ก็ดีใช่ไหมล่ะ
เห็นไหมๆ เหมาะกับเจ้ามากเลย
จะซื้อของนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก แต่เจ้ามีเงินเหลืออยู่ใช่ไหม
แน่นอน เห็นไหม
เหลือตั้งสามเหรียญเงินแน่ะ
เจ้าโง่
ข้าฝากเงินไว้กับเจ้าตั้งสิบเหรียญทอง สิบเหรียญเลยนะ
สิบเหรียญทองเหรอ
เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
ซื้อบ้านพร้อมอยู่ยังได้เลย
ยังกล้าเรียกตัวเองว่าหัวหน้าอีกเหรอ
เพราะเจ้าคนเดียว เราต้องนอนกลางแจ้งกันแล้ว
ข้าชอบนอนกลางแจ้งนะ
หุบปากไปเลย
ก็ได้ย่ะ เจ้าแค่อยากให้ข้าเอาเงินคืนมาใช่ไหม
มากับข้า เพอร์ซิวัล เอาของมาด้วยล่ะ
นี่ เราจะไปไหนกันเหรอ
เงียบแล้วตามข้ามาเถอะ
เธอคิดจะเอาของไปคืนเหรอ
จะได้เงินคืนแน่เหรอ
ก็นะ เรามาหาอะไรดื่มรอพวกเขากันเถอะ
จะไปไหนเหรอ ซิน
ข้าจะไปเดินเล่นคลายเครียดหน่อย
(ไจแอนต์ฟอล)
ยินดีต้อนรับ
ดอนนี่ ที่นี่มันโรงเหล้านะ
ไม่ต้องห่วงน่า
นี่ เถ้าแก่ ขอนมหนึ่งแก้วกับเบียร์วานย่าครับ
ได้เลย
ทําแบบนี้ดีแล้วเหรอ
เด็กสั่งเบียร์กลางวันแสกๆ เหรอ ชีวิตดีจังนะ
หนวกหูน่า ตาลุง
คนแปลกหน้าอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์มาบอกข้าว่า...
เขาคงแค่เมาน่ะ
นมหนึ่งแก้วกับเบียร์วานย่า
เจ้าหนีการฝึกอัศวินศักดิ์สิทธิ์
ไปเป็นนักแสดงพเนจรสินะ
อย่างนี้นี่เอง การดื่มเหล้าคงเป็นวิธีฝึกเล่นกลสินะ
ไม่ใช่สักหน่อย
ข้ากําลังพักจากงานแสดงพเนจร
ประมาณนั้น...
คนรู้จักของเจ้าเหรอ
เฮาเซอร์ อัศวินศักดิ์สิทธิ์สูงสุดแห่งลีโอเนส
แล้วยังเป็นน้องชายของแม่ข้าที่ตายไปแล้วด้วย
เอ๊ะ
ท่านน้าของข้าเอง
ดูเหมือนเป้าหมายของเรา จะแบ่งเป็นสองกลุ่มแล้ว หัวหน้า
อัศวินศักดิ์สิทธิ์เป็นยังไงบ้าง
ดูเหมือนเขากําลังคุยอยู่กับ เป้าหมายของเราสองสามคนที่โรงเหล้า
อีกไม่นานคงเมาจนสลบไปเองแหละ
วันนี้ช่วยพาคนไปต้อนรับพวกเขา อย่างอบอุ่นด้วยนะ
บ้าเอ๊ย
หืม
ดูเหมือนนายท่านซินเองก็ลําบากเหมือนกันนะ
ไม่เพียงแต่ต้องคุ้มกัน
หนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติไปยังอาณาจักร
ยังต้องปฏิบัติตามเงื่อนไข อย่างเคร่งครัดด้วยเหรอเนี่ย
ไม่เคยคิดเลยว่า
การเดินทางที่ต้องดูแลเด็กพวกนี้ไปด้วย จะลําบากขนาดนี้
แชมเปี้ยนชนะอีกแล้ว
วงพนันจ่ายให้ 1.4 เท่า
งั้นข้าขอเอานี่ไปด้วยนะ
เพอร์ซิวัล หมดเวลาเล่นมวยปล้ําแล้วล่ะ
อือ เข้าใจแล้ว
ไว้เจอกันนะ คุณลุงทั้งหลาย
ขอบคุณมากที่มาเล่นกับข้า
ท่านน้าดูสบายดีนะ
ลูกพี่เอ็ดลินก็สบายดีใช่ไหม
ข้าไม่จําเป็นต้องอธิบาย ให้คนขี้ขลาดที่หนีการฝึกไปแบบเจ้าฟังหรอก
ฝึกเหรอ
ฝึกเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์น่ะ
เจ้าน่ะเหรอ
ว่าแต่ ทําไม ท่านอัศวินศักดิ์สิทธิ์สูงสุดแห่งลีโอเนส
ถึงมาอยู่ที่ดินแดนทางใต้ล่ะ
ข้าไม่จําเป็นต้องอธิบาย ให้คนธรรมดาฟังหรอก
ก็นะ ข้าว่าข้าพอจะเดาได้
จริงเหรอ
ซวยแล้ว
ดอนนี่ เจ้า...
ในมือนั่นมันอะไรกัน
นี่เหรอ เศษเสี้ยวของวัตถุประกอบพิธีกรรม ที่เรียกว่าโลงแห่งความมืดนิรันดร์
ไปขโมยมาจากไหน
ไม่ได้ขโมยนะ
ข้ารู้นะว่าเจ้าจิ๊กเหรียญเงิน จากกระเป๋าข้าไปสองสามครั้งแล้ว
ก่อนอื่นเอาคืนมาเถอะ
มันเป็นของที่ข้าได้รักฝากให้ดูแลนะ
ดอนนี่
เจ้าพูดแบบนั้น ทั้งที่เข้าใจว่ามันเอาไว้ทําอะไรงั้นเหรอ
น่าจะเป็นไอเท็มเวทที่ใช้ผนึก เผ่าปีศาจหรืออะไรสักอย่าง
ดอนนี่
ถ้าตกไปอยู่ในมือคนชั่ว ลีโอเนสจบเห่แน่
ข้าโง่เองที่คาดหวังอะไรจากเจ้า
คนขี้ขลาดอย่างเจ้า ปกป้องใครไม่ได้หรอก
ข้าดีใจจริงที่พวกเจ้า ล้มเลิกการจะเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์
ท่านพี่ที่ตายไปแล้วคงรู้สึกผิดหวังน่าดู
ทําตัวเป็นเด็กไปได้
ไปต่อยเขาเพราะฤทธิ์เหล้าเนี่ยนะ
ทุกคน ดูสิ
เหรียญทองถุงโตเลย
แอนน์ชนะพนันมวยปล้ํา...
เจ็บนะ
นี่ ทําอะไรยะ
นี่เข้าโรงเหล้ากับบ่อนตั้งแต่เด็กเลยเหรอ
พวกเจ้าเองสินะที่พาดอนนี่ไปผิดทาง
พูดเรื่องอะไรน่ะ เอาคืนมาเลยนะ
เรา...
ของที่เจ้าเอามาจากดอนนี่ และเงินที่เพอร์ซิวัลกับแอนน์ได้มา
ต้องขอให้เจ้าคืนมาแล้วล่ะ
เศษเสี้ยวโลงแห่งความมืดนิรันดร์นี่
เจ้าเด็กเหลือขอ อวดดีนักนะ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
เทียบกับเจ้าที่ต่อยดอนนี่ตอนเมา
อย่างน้อยข้าก็ยังดีกว่าเจ้าแหละ
นี่คุณลุงต่อยดอนนี่เหรอ
ก็เขาทําเรื่องไม่ดี
ดอนนี่เป็นคนดี
ทําไมต้องต่อยเขาด้วย
มีเรื่องกันเหรอ
หนวกหูน่า อย่างกับข้าจะสู้กับเด็กจริงๆ งั้นแหละ
ข้ามีวิธีดีๆ ที่จะจัดการเรื่องนี้ได้
(ปีศาจตนแรก)
เราจะผลัดกันดื่มคนละแก้ว ใครล้มก่อนก็แพ้ไป
นาเซียนส์ เอาจริงเหรอเนี่ย
แค่ได้กลิ่นก็เวียนหัวแล้ว
เฮ้ย เอาจริงเหรอ
ตาเจ้าแล้ว
ถึงเจ้าจะเมาอยู่ก่อนแล้ว
แต่ก็ถือว่าเป็นข้อเสียเปรียบที่ดี เพราะอีกฝ่ายเป็นเด็ก
ไอ้เด็กอวดดี
บอกไว้ก่อนนะ
ข้าไม่เคยแพ้มนุษย์หน้าไหน ในการต่อสู้หรือการแข่งดื่ม...
ทั้งสองคน ช่วยฟังเงียบๆ ด้วยนะ
ทําตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด
เมืองนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ตอนแรกข้านึกว่าแค่คิดไปเอง
แต่ตอนนี้ข้ามั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ
ข้อแรกคือร้านช่างตีเหล็ก
ที่นั่นขายชุดเกราะและโล่มากมาย ที่ประดับตราของราชวงศ์
ตามปกติ ตราสัญลักษณ์จะถูกเพิ่มเข้าไปทีหลัง ตามคําขอของลูกค้า
มันแปลกที่มีของพวกนี้วางตั้งอยู่
ข้อที่สองคือร้านขายของ
ของที่อังกัลฮาดซื้อมาไม่สอดคล้องกัน
เพราะทุกชิ้นราคาเท่ากัน
แต่กลับไม่มีชิ้นไหนเหมือนกันเลย
สองข้อที่กล่าวมาทําให้ข้าสงสัยบางอย่าง
เป็นไปได้สูงว่า
ของทุกชิ้นที่ขายในเมืองนี้ เป็นของที่ขโมยมา
และนั่นทําให้เกิดความรู้สึกแปลกๆ อย่างที่สามที่ข้าสัมผัสได้
คนในเมืองนี้ เป็นชาวเมืองแคนท์จริงๆ เหรอ
ทั้งสองคน
สัญชาตญาณดีเหลือเกินนะ
แต่กว่าจะรู้ตัวก็ช้าไปหน่อย
เจ้าถ่อมาไกลถึงนี่ เพื่อพักผ่อนหย่อนใจเหรอ
อัศวินศักดิ์สิทธิ์สูงสุดเฮาเซอร์
ถ้าเช่นนั้น เจ้าคงเลือกมาผิดที่แล้ว
โผล่หัวออกมาสักทีนะ
งั้นข่าวลือเรื่องที่เจ้าตกอับ จนเป็นหัวหน้ากองโจรก็เป็นเรื่องจริงสินะ
ใครเหรอ
ลูกศิษย์ข้าเอง ชื่อเอ็ดลิน
เป็นศิษย์พี่...
ของดอนนี่ไงล่ะ
(เสียงคํารามแห่งการทําลายล้าง)
คําบรรยายโดย: ปาณัสม์ เกียรติยศเจริญ