"โฮป" งั้นเหรอ
เวทมนตร์ที่เปลี่ยนอารมณ์ของผู้อื่น ให้เป็นพลังของตัวเองเนี่ยนะ
เหลือเชื่อจริงๆ
ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ําไป เพอร์ซิวัล
แต่เจ้าก็ทําได้แค่ถ่วงเวลาน้อยนิดเท่านั้น
สถานการณ์ยังคงไม่เปลี่ยนไปหรอก
อีกไม่นานเมืองนี้ก็จะถึงจุดจบ และพิธีกรรมก็จะเริ่มขึ้น
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
(วีรบุรุษหนุ่มสาว)
อย่าให้ใครหนีไปได้ และสังเวยพวกมันให้หมด
ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องเปิดผนึก โลงแห่งความมืดนิรันดร์ให้ได้
ไม่นะ อย่ากินข้า
อะไรกัน
ดารัค เครื่องบูชายัญพร้อมหรือยัง
ข้าเตรียมพิธีกรรมเสร็จมาพักใหญ่แล้วนะ
คือว่า ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
มีอะไร
จู่ๆ เราก็ถูกโจมตีอย่างลึกลับ
แล้วสัตว์ประหลาดก็เริ่มตายไปเรื่อยๆ
ฝีมือใครกัน พวกมันมีกันกี่คน
ข้าไม่รู้ขอรับ
ทั้งตัวตนและจํานวนของพวกมัน ไม่มีอะไรชัดเจนเลย
เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น
ฝีมือเจ้างั้นเหรอ
สัตว์ประหลาดกําลังโดนฆ่า
หรือจะเป็นภาคีอัศวินศักดิ์สิทธิ์
ซินคงเรียกกําลังเสริมมา สุดยอดเลย
ไอรอนไซด์ เจ้าแพ้แล้ว
เข้าใจแล้ว ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น
มันช่างน่าทึ่งที่เจ้าเติบโตขึ้นมาก ในช่วงเวลาสั้นๆ เพอร์ซิวัล
ข้าแน่ใจว่าวาร์กีสคงอยากเห็น การกระทําเยี่ยงวีรบุรุษของเจ้า
เจ้าไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้น ในเมื่อเจ้าเป็นคนฆ่าท่านปู่
ใช่
ถึงมันจะเป็นภารกิจของข้า แต่ข้าก็ ฆ่าวาร์กีสด้วยมือของข้าเอง
ไม่ใช่แค่นั้น ข้าพยายามฆ่าเจ้า ผู้เป็นลูกในไส้ถึงสองครั้ง
แต่ข้าคงไม่มีวันได้เจอเจ้าอีก
ข้าจะต้องรับผิดชอบต่อความล้มเหลวของภารกิจ และคงจะถูกประหารชีวิต
นั่นก็นับว่าสาสมแล้ว
แม้ข้าจะแค่ทําตามคําสั่งนายเหนือหัว แต่ข้ากลับละทิ้งเส้นทางแห่งศีลธรรม
ลูกข้า ขอข้าดูหน้าเจ้าใกล้ๆ เป็นครั้งสุดท้ายเถอะ
อย่างน้อยข้าจะได้นึกภาพใบหน้าเจ้า ในวาระสุดท้ายของข้าได้
อย่าให้เขาหลอกเจ้าได้นะ เพอร์ซิวัล
ชายคนนั้นเต็มไปด้วยคําโกหกดํามืด
เขาไร้ความรู้สึกของการขอโทษ เสียใจ สํานึกผิด หรือความรัก
ตอนนี้พิธีกรรมของเขาถูกขัดขวางแล้ว เขาคิดแต่จะฆ่าเจ้าเท่านั้นแหละ
เป็นเด็กที่น่ารําคาญไม่จบไม่สิ้นจริงๆ
ใช่แล้ว
ข้าจะฆ่าเจ้าที่นี่ให้รู้แล้วรู้รอดเดี๋ยวนี้เลย เพอร์ซิวัล
ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่
เร็วอะไรอย่างนี้
ความเชื่อมั่นของทุกคน ทําให้ข้ามีพลัง
หยุดแจ้นไปทั่วได้แล้ว
ยังไม่หายชาสินะ
- ควัน - ควัน
ควันอําพรางเหรอ
อย่ามาดูถูกกันนะ ข้าเดาการเคลื่อนไหวของเจ้าได้สบายๆ
เจ้าหนูเพอร์ อย่าไปสู้กับไอ้สารเลวนั่นจริงๆ ล่ะ
จําไว้ว่ามันแข็งแกร่งกว่าที่เจ้าคิด อย่างน้อยสิบเท่า
ตราบใดที่ไอรอนไซด์อยู่ใกล้โลง การเคลื่อนไหวของเราจะจํากัด
เจ้าพูดถูก ถ้าเราดึงมันออกห่างจากโลงได้ล่ะก็
ดอนนี่
หือ มีอะไร
คิดจะหนีข้าไปอีกนานแค่ไหน
ดีล่ะ ข้าจะปิดฉากด้วยการโจมตีครั้งต่อไป
เพอร์ซิวัล เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้หรอก
ข้ารู้
แต่...
แต่ผู้ชนะในศึกนี้คือข้า ไอรอนไซด์
เราต้องคว้ามาให้ได้อย่างน้อยหนึ่งชิ้น
ไอรอนไซด์หน้าตาแบบนี้เองเหรอ
นั่นคือพ่อของเพอร์ซิวัลเหรอ
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
กล้าดียังไง เพอร์ซิวัล เป็นแค่เด็กไม่เอาไหนแท้ๆ
คิดจริงๆ เหรอว่าทําแบบนี้ จะขัดขวางแผนการของเราได้
ที่ข้าต้องทําก็แค่ฆ่าพวกเจ้าให้หมด
และฟื้นฟูโลงแห่งความมืดนิรันดร์ ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง
และอีกอย่าง นอกจากซิสตานาแล้ว
บริทาเนียมีคนให้สังเวยมากเกินพอ
สุดท้าย สิ่งที่เจ้าทําลงไป ก็แค่หยุดพิธีกรรมไว้ชั่วคราว
ข้าจะขยี้ชีวิตเจ้าที่นี่ให้สิ้นซาก
น่าเสียดายที่เจ้าต้องหยุดแค่นี้ ไอรอนไซด์
นั่นใครน่ะ พวกไอรอนไซด์เหรอ
เขาโผล่มาจากไหนกัน
ปล่อยข้า มอร์ตลัค
ข้ากําลังอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก
อย่าอารมณ์เสียไปเลย
ข้าเข้าใจว่าเจ้าหงุดหงิด ที่พิธีกรรมถูกขัดขวาง
และสํานึกในหน้าที่ของเจ้า ว่าต้องกําจัดหนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ
ที่เจ้าบังเอิญเจอเข้าแต่กลับทําหลุดมือไปได้
แต่ปัญหาก็คือ
ศัตรูลึกลับที่กวาดล้าง สัตว์ประหลาดทั้งหมดในเมือง
เจ้ารู้ตัวตนของพวกมันหรือยัง
ยัง แต่ข้าพอจะเดาได้
สิ่งที่เจ้าอัญเชิญมา ล้วนเป็นสัตว์ประหลาดระดับสูง
ศัตรูมีความสามารถ ในการกําจัดพวกมันทั้งหมดในพริบตา
ถ้ามีคนที่มีพลังแบบนั้น ก็ต้องเป็น...
หนึ่งในผู้กล้าในตํานาน อัศวินเจ็ดบาป
หรือคนที่ฝีมือสูสีกับพวกเขา
เมื่อกี้เขาพูดว่าอัศวินเจ็ดบาปเหรอ
เป็นไปไม่ได้
ถ้าเป็นอย่างนั้น เรานี่แหละที่ตกอยู่ในอันตราย
ข้าว่าเราถอยก่อนจะดีกว่า
งั้นก็ช่วยไม่ได้
จู่ๆ ก็หมดแรงเฉยเลย
ข้าหมดแรงจริงๆ
รู้สึกเหมือนจะเสียสติเลย
(ฮ่าๆ )
เฮ้อ นึกว่าจะตายซะแล้ว
ที่จริงก็ตายไปครั้งหนึ่งแล้วนะ
แต่พวกเราก็ยืนหยัดต่อสู้กับศัตรู ที่แข็งแกร่งกว่าเรามากเลย
เราไม่ได้ยืนหยัดต่อสู้สักหน่อย
เราเทียบเขาไม่ติดด้วยซ้ํา
ถ้าไม่มีเพอร์ซิวัล ป่านนี้เราคงตายกันหมดแล้วย่ะ
แล้วอย่าลืมนะ เจ้าหนีไปคนเดียวในช่วงวิกฤตที่สุด
รู้อยู่แล้วน่า ข้อขอโทษ
ไม่หรอก
เราทุกคนร่วมมือกันเพื่อหยุดเขา
เพราะมีดอนนี่ นาเซียนส์ และแอนน์เลยนะ ทุกอย่างถึงเป็นไปได้
แอนน์
ท่านพ่อ
ดีจริงๆ ที่เจ้าปลอดภัย
ข้าขอโทษ
ข้าไม่ได้พยายามทําความเข้าใจเหตุผล ที่ท่านพ่อต้องเชื่อฟังผู้ชายคนนั้นเลย
ภารกิจสําเร็จแล้วสินะ
- ซิน - ซิน
นี่ บอกข้าหน่อยสิ ใครปราบสัตว์ประหลาดพวกนั้นได้เหรอ
เจ้าพากําลังเสริมแบบไหนมาล่ะ
เจ้าขอแรง อาชญากรในตํานานพวกนั้นมาจริงๆ เหรอ
อยากให้ข้าบอกไหม
- เอาสิ - บอกสิ
ข้าเรียกเพื่อนๆ ในป่ามาน่ะ
อะไรนะ
คิดว่าเราจะเชื่อเรื่องโกหกนั่นเหรอไง
เพื่อนๆ ในป่าของเจ้านี่สุดยอดจริงๆ
พวกเขาเป็นสัตว์ประเภทไหน ตัวใหญ่ไหม สีอะไรเหรอ
สีแดงและตัวใหญ่กว่าเจ้า
- เจ้าแค่กุเรื่องขึ้นมาใช่ไหม - โอ้โฮ
พูดถึงเรื่องใหญ่ ผ้าคลุมข้า ดูสิ
ไปเรื่อยเลยนะ
กลับมาเป็นปกติเฉยเลย
แต่ก่อนหน้านี้มันยังใหญ่เบ้อเริ่มเลย
ข้าว่ามันคงเปลี่ยนขนาด จากการตอบสนองต่อเวทมนตร์ของเจ้านะ
หลังเจ้าโผล่ออกมาด้วย
เพอร์ซิวัล
ข้าโล่งใจนะที่เขายังเป็นคนเดิมปกติดี
เพอร์ซิวัลเพิ่งได้สู้แบบไม่ยั้งมือ
กับพ่อตัวเองซึ่งเป็นคนที่ฆ่าปู่เขาเชียวนะ
ไม่นะ
อะไร มีอะไร
ข้าศึกกําลังบุก
ก็ไปจัดการธุระของตัวเองที่อื่นสิเฮ้ย
มาจ่อหน้าประตูแล้ว
หัวกลวงจริงๆ เลยสินะเนี่ย
จะใช่อย่างนั้นเหรอ
เจ้าหมอนั่น...
เหมือนกับท่านปู่เลย
เพราะงั้น เจ้าก็กลับมาอย่างอัปยศสินะ
ท่านไอรอนไซด์
น่าสนใจจริงๆ
สี่อัศวินแห่งกาลวิบัติงั้นเหรอ
ฝ่าบาท กระหม่อมไม่คิดว่า นี่เป็นเรื่องน่าขันนะพ่ะย่ะค่ะ
ตอนเจอเขาคราวหน้า ฝากบอกเขาด้วยนะ
"ถ้าเอาชนะข้า อาร์เธอร์ เพนดราก้อนได้ ก็ลองดู"
แต่ความล้มเหลวครั้งนี้ ก็น่าผิดหวังอยู่ดี
เจ้าก็รู้ว่านี่เป็นโอกาสทอง
ที่จะโค่นล้มลีโอเนส ศัตรูตัวฉกาจในตอนนี้ของเรา
น่าแปลกใจที่คนเก่งกาจอย่างเจ้า กลับพ่ายแพ้ราบคาบต่อเด็กคนเดียว
ถึงจะเป็นหนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติก็เถอะ
หรือต้องบอกว่า เจ้าแพ้หนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ
ที่บังเอิญเป็นเด็กดีล่ะ
กระหม่อมไม่คิดจะแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น
ฝ่าบาท ทรงลงโทษกระหม่อมได้เลย
ข้าชอบเจ้าตรงนี้แหละ
ตั้งแต่โบราณกาล มาจนถึงสงครามศักดิ์สิทธิ์เมื่อ 16 ปีก่อน
มนุษย์ต้องถูกลากเข้าไปพัวพัน ในความขัดแย้งของเผ่าพันธุ์อื่นเสมอ
และต้องทุกข์ทรมาน
ข้าจึงได้สร้างสถานที่แห่งความสงบสุข
ที่ไม่มีใครต้องทุกข์ทรมาน ไม่มีใครโศกเศร้า และไม่มีใครตกอยู่ในอันตราย
จากภัยคุกคามหรือหายนะใดๆ
ที่แห่งนี้คือคาเมล็อต
ไอรอนไซด์ ที่ข้าต้องการปลดปล่อย
ไม่ใช่แค่อาณาจักรนี้ แต่รวมถึงบริทาเนีย เพื่อมวลมนุษย์ด้วย
แต่อัศวินเจ็ดบาป
และสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ ที่เพิ่งถือกําเนิดขึ้น
ตราบใดที่ภัยคุกคามเหล่านี้ยังอยู่ จะไม่มีดินแดนใดสงบสุขอย่างแท้จริง
เจ้าเข้าใจใช่ไหม
เจ้าเองก็คงไม่อยากละทิ้ง พรจากคาเมล็อตเช่นกัน
เพราะงั้นอย่าทําให้ข้าผิดหวัง ด้วยความผิดพลาดโง่ๆ
เพราะคนที่เห็นค่าเจ้ามากกว่าใคร ก็คือข้าคนนี้ไงล่ะ
อาการชา...
เป็นยังไงล่ะ
พิษในร่างกายถูกขับออกไปจนหมดแล้วใช่ไหมล่ะ
พ่ะย่ะค่ะ
ข้ารับรองว่าคราวหน้า จะไม่ทําให้ฝ่าบาทต้องผิดหวัง
ข้าจะไปบริทาเนียอีกครั้ง เพื่อจัดการกับเพอร์ซิวัล...
ไม่ต้องหรอก ไม่จําเป็นแล้วล่ะ
ข้าอยากขอให้เจ้า ทําสิ่งที่สําคัญกว่านั้น
ในสงครามนี้ เราตามหลังอยู่หนึ่งก้าวเสมอ
น่าหงุดหงิดจริงๆ
ใช่ไหม เมอร์ลิน
มีแค่เหตุผลเดียวเท่านั้นแหละ
พวกเขามีวิชั่น
และทางเดียวที่เราจะรู้อนาคตได้ คือการหาทางแอบดู
ฝ่าบาทอยากให้กระหม่อมยึดวิชั่นมาเหรอ
แย่หน่อยนะ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว
พวกนั้นต้องระวังตัวอยู่แล้ว
ดังนั้นการจะชิงวิชั่นมาจึงเป็นเรื่องยาก
แต่ข้าพบสิ่งที่ดีกว่าแล้ว
สิ่งที่ดีกว่าหรือพ่ะย่ะค่ะ
จงหาเจ้าสาวให้ข้าซะ
หือ
ถ้าไม่มีพวกเจ้า
ข้าไม่อยากนึกเลยว่า สภาพซิสตานาในตอนนี้จะเป็นอย่างไร
ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี
แต่เพราะเจ้าหมอนั่น บ้านเรือนจึงพังพินาศซะแล้ว
บ้านเรือนน่ะสร้างใหม่ได้
สิ่งที่สําคัญกว่านั้นมากก็คือ
ไม่มีชาวเมืองคนไหนถูกสังเวยเลยแม้แต่คนเดียว
จะว่าไปแล้ว
ภาคีอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ที่เจ้าพามาหายไปไหนแล้วล่ะ
เพื่อนๆ ในป่าของข้าน่ะเหรอ คงกลับไปกินมื้อเช้าแล้วแหละ
ไม่เอาน่า บอกความจริงมาเถอะ
ช่างมันเถอะ
เพอร์ซิวัลคุง
ได้ยินว่าเจ้าเป็นบุตรของไอรอนไซด์สินะ
เจ้าคงลําบากน่าดู
ข้าไม่เป็นไร ข้าแค่หยุดเขาเพราะข้าตั้งใจแบบนั้นน่ะ
คุณลุงรู้จักเขาเหรอ
ใช่
พูดให้ถูกคือเขาเป็นคนรู้จักของภรรยาข้า
ทั้งคู่เป็นสหายอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ที่รับใช้กษัตริย์อาร์เธอร์แห่งคาเมล็อต
ภรรยาข้าบอกว่า
เขาเป็นคนดีมีคุณธรรม และยึดมั่นในความยุติธรรม
ไอ้สารเลวนั่นน่ะเหรอ
เขาไม่เหมือนที่ข้าคิดไว้เลย
อีกอย่างหนึ่ง
ข้ามีเรื่องจะขอร้องพวกเจ้า
ท่านพ่อ
หา
- โอ๊ะ - อ๊ะ
ท่านพ่อ ข้าน่ะจริงจังนะ
เรื่องที่อยากจะเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์
การต่อสู้กับไอรอนไซด์ ทําให้ข้าตระหนักอย่างเจ็บปวด
ว่าข้ายังอ่อนประสบการณ์ ไร้ความสามารถ และอ่อนหัดเพียงใด
ข้าจึงอยากปกป้องสิ่งที่ข้ารักได้ แม้เพียงลําพังในสักวันหนึ่ง
และเพื่อให้ได้เป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่
ข้าถึงได้อยากออกเดินทางไปฝึกฝน
ข้าเข้าใจความรู้สึกเจ้าดี
แต่ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเดินทางคนเดียว
ทําไมท่านถึง...
หมายความว่า...
ไปด้วยกันกับเราเถอะนะ แอนน์
ก็นะ ข้าไม่ได้รังเกียจ การเดินทางที่ครึกครื้นนักหรอก
ยังไงเราก็นับนางเป็นเพื่อนไปแล้วเนอะ
เจ้าโตมาเหมือนแม่เจ้าจริงๆ
ไม่ว่าจะนิสัยดื้อรั้น
จิตใจที่ยังไงก็ไม่อยากยอมแพ้ ทั้งหมดเลย
คิ้วข้าน่ะเหมือนท่านนะ ท่านพ่อ
ไปเถอะ อังกัลฮาด
พ่อของเจ้าจะเป็นกําลังใจให้เจ้าเสมอ
นี่ ซิน ไอรอนไซด์คิดจะทําอะไรกันแน่
ใครจะไปรู้
สิ่งเดียวที่ข้ารู้แน่ก็คือ
ไม่ช้าก็เร็ว เขาต้องได้เจอเจ้าอีกแน่
เพราะข้าคือหนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ ที่จะทําลายล้างโลกงั้นเหรอ
ใช่แล้ว
อย่าทําหน้าเศร้านักสิ
ถ้ากังวลนัก ก็แข็งแกร่งขึ้นสิ
เอาให้แกร่งจนโค่นทั้งพ่อ และชะตากรรมของเจ้าได้เลย
ทําได้ไหม
อือ ข้าจะพยายาม
ถ้ามีทุกคนอยู่ด้วย ข้าก็รู้สึกว่าข้าแข็งแกร่งขึ้นได้อีกมาก
นี่ เพอร์ซิวัล
มัวโอ้เอ้อะไรอยู่ได้
เดี๋ยวก็ทิ้งไว้หรอก
รอข้าด้วย ข้ามาแล้ว
(อาจารย์และลูกศิษย์)
คําบรรยายโดย: ปาณัสม์ เกียรติยศเจริญ