(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
อ้อมกอดของท่านคือรอยบาก และจุมพิตของท่านคือโซ่ตรวน
ข้าขอมอบเลือดและวิญญาณ ของลูกหลานมวลมนุษย์เหล่านี้ ณ ที่นี้
เพื่อผนึกสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นอีกครา
เอาล่ะ จงปรากฏตัวขึ้นมา เหล่าผู้ลุ่มหลงในความโกลาหล
จงใช้ผู้อยู่อาศัยในเมืองเป็นเครื่องสังเวย
และเทเลือดของพวกมัน ลงไปในโลงแห่งความมืดนิรันดร์
(ชื่อของเวทมนตร์นั้น)
สัตว์ประหลาด
ดารัค
ข้าขอมอบอํานาจสั่งการ สัตว์ประหลาดแห่งความโกลาหลให้เจ้า
ครับ
จับพวกมันสังเวยให้หมด อย่าให้เหลือรอดไปได้
เยอะมากเลย
นี่คือสิ่งที่ซินบอกไว้เหรอ
เขาตั้งใจจะใช้สัตว์ประหลาดพวกนั้น ฆ่าคนเป็นเครื่องสังเวย
ไม่ต้องห่วง
ซินต้องช่วยทําอะไรสักอย่างแน่
เราต้องรีบหยุดยั้งไอรอนไซด์ให้เร็วที่สุดแล้ว
จิ้งจอกนั่นกําลังโกหกบางอย่างอยู่นะ
ข้ามีพลังแบบนั้น เลยดูออกน่ะ
ถึงอย่างนั้น เจ้ายังจะเชื่อ สิ่งที่จิ้งจอกน่าสงสัยนั่นบอกอีกเหรอ
เชื่อสิ
ก็นะ เอาเข้าจริงเจ้านี่ก็ทําตัวมีลับลมคมใน มาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ
ถ้าเพอร์ซิวัลเชื่อใจเขา...
อ่อนต่อโลกกันไปหน่อยมั้ง
ก็ได้ รีบไปกันเถอะ
ท่านพ่อ
ท่านพ่อ แข็งใจไว้นะคะ
ไม่ต้องห่วง เขาแค่หมดสติไป
เพอร์ซิวัล คราวนี้เจ้ามีธุระอะไรอีก
ที่จริงแล้ว ครั้งนี้ข้าควรจะต้องฆ่าเจ้าทิ้งซะ
แต่คืนนี้ข้าไม่ว่าง
หยุดทําพิธีเดี๋ยวนี้เลย
หยุดทําพิธีงั้นเหรอ
กล้าดียังไงมาพูดกับข้าแบบนั้น
นี่คือพลังที่แท้จริงของเขาเหรอ
คนละระดับกับทาลิสเกอร์เลย
ไม่น่าเชื่อ
เขาหันหลังให้เราแท้ๆ แต่กลับดูเหมือนไม่มีช่องว่างเลย
ถึงอย่างนั้น เราก็ต้องทําอะไรสักอย่าง
แต่ร่างกายข้าสั่นกลัวจนไม่ยอมขยับเลย
ชายคนนั้นคงฆ่าเราได้โดยไม่ลังเลด้วยซ้ํา
หยุดนะ
ให้ตายสิ ไร้วินัยสิ้นดี
ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย เขาปัดการโจมตี ของเพอร์ซิวัลที่ใช้จัดการทาลิสเกอร์ได้
ไม่อยากจะเชื่อเลย นี่เจ้าคิดจะสู้กับข้าจริงๆ เหรอ
เพอร์ซิวัล อย่าลืมเป้าหมายของเราสิ
ไม่ลืมอยู่แล้ว
ไม่ได้ผลเหรอเนี่ย
เข้าใจแล้ว
เป้าหมายของเจ้าคือ โลงแห่งความมืดนิรันดร์สินะ
แน่นอนว่าเจ้าย่อมรู้เป้าหมายของเราด้วยสินะ
ใครจะตอบคนอย่างเจ้ากัน
ทุกคน กระโดดเร็ว
นี่คือเวทมนตร์ของเขาเหรอ
ถ้าโดนโจมตีแม้แต่ครั้งเดียว เราจบเห่แน่
ไร้วินัยสิ้นดี
อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ําซาก เจ้าพูดกับผู้เป็นพ่อแบบนี้เหรอ
พ่อเหรอ ของใครน่ะ
ไอรอนไซด์เป็นพ่อของเพอร์ซิวัล
และเป็นคนฆ่าท่านปู่ของเพอร์ซิวัล
ยังไงก็ตาม รีบหนีไปจากที่นี่เถอะ
ไอ้สารเลวนั่นอันตรายเกินไป
ต่อให้เราเป็นเด็ก เขาก็ไม่ออมมือให้เราหรอก
คิดจะถอนตัวตอนนี้เหรอ
แล้วชาวเมืองล่ะ
เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไร กับเมืองนี้ตั้งแต่แรกแล้วนี่นา
เจ้านี่มันเหลือเชื่อจริงๆ
เขาพูดถูก
นี่เป็นปัญหาของเมืองนี้
ข้าควรจัดการด้วยตัวเอง
ข้าจะไม่หนี
ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า ที่อยากจะปกป้องบ้านเกิดดี
ตามใจเจ้าแล้วกัน
ข้าคนหนึ่งล่ะที่ไม่อยากตาย
ถ้าข้าตาย ทุกอย่างก็จบน่ะสิ
ถ้าไม่หยุดพิธีกรรมเดี๋ยวนี้ ข้าจะทําลายโลงแห่งความมืดนิรันดร์ซะ
ไร้สาระ
ทุกคน ทําลายโลงซะ ระหว่างที่ข้าหยุดการเคลื่อนไหวของเขา
หยุดการเคลื่อนไหวของข้าเหรอ
เรียนมาจากวาร์กีสเหรอ
ทักษะของเจ้าน่าประทับใจนะ
ถ้าเป็นนกที่แน่นิ่งอยู่บนเขียงละก็ เจ้าคงแล่ได้อย่างเชี่ยวชาญเชียวล่ะ
ฆ่าพ่อตัวเองกับมือ
แล้วยังจะฆ่าลูกชายตัวเองอีกเหรอ
หัดละอายใจบ้างสิ
แอนน์
ข้าไม่ยอมรับสตรีที่แสร้งทําตัว เป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์หรอกนะ
แล้วมันผิดตรงไหนกัน
ข้าจะเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ แล้วปกป้องท่านพ่อและเมืองนี้
เหมือนที่ท่านแม่ข้าเคยทํา
ไม่ว่าจะเพศไหน เราต่างมี ความปรารถนาเดียวกันที่จะปกป้องคนที่เรารัก
สภาพแบบนั้นยังจะสู้ได้อีกเหรอ
คิดว่าข้าจะสู้ในสภาพนี้ไม่ได้งั้นเหรอ
นี่คือความมุ่งมั่นของข้าไงล่ะ
แอนน์
ข้าแค่ตอบแทนบุญคุณเจ้าเมื่อครู่เท่านั้น
เท่จัง
ขอบคุณนะ
อย่างนี้นี่เอง
เจ้าไม่ได้มีแค่ทักษะการใช้ดาบ แต่ยังมีความกล้าด้วย
น่าเสียดายที่เจ้าเป็นผู้หญิง
ถึงจะแค่ถากๆ แต่เจ้าก็โจมตีโดนข้าได้
ตัวข้าชาไปหมดแล้ว สาวน้อย เจ้าทําอะไรลงไป
ขอโทษนะ อังกัลฮาด
ข้าถือวิสาสะร่ายมนตร์อัมพาตใส่ดาบเจ้าน่ะ
(มิกซ์เวน่อม เสริมพลัง "ฮิโยสึ")
นาเซียนส์
ไร้วินัยสิ้นดี ไม่ว่าจะหน้าไหน
พวกเด็กเหลือขอ อยากเห็นความสิ้นหวังขนาดนั้นเลยเหรอ
งั้นข้าจะทําให้เห็นเอง
แย่แล้ว
แอนน์
ท่านพ่อ
เบลเฟสต์ มาร์โกต์
(เผาทําลายก่อนความเงียบงัน)
แม่จ๋า ข้าอยากได้
บ้าเอ๊ย ข้าต้องออกไปจาก เมืองเส็งเคร็งนี่ให้เร็วที่สุด
แม่จ๋า
ไม่นะ
ข้ากลัว ข้ายังไม่อยากตาย
ไม่เป็นไรนะ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
ใครก็ได้ช่วยด้วย
เร็วเข้า ไม่มีใครช่วยพวกเขาเลยเหรอ
ท่านลุง ข้าจะทํายังไงดี
ท่านพ่อ
ทําใจดีๆ ไว้ ทําไมถึงทําอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้
หน้าที่ของพ่อแม่คือการปกป้องลูก
บาดเจ็บหรือเปล่า
นี่มันของเพอร์ซิวัล...
พวกเจ้าปกป้องเขาไว้เหรอ
นาเซียนส์ เป็นอะไรไหม
ไม่ต้องห่วงข้า
ว่าแต่เพอร์ซิวัลอยู่ไหน
เพอร์ซิวัล
น่าประทับใจที่เจ้าปกป้องเพื่อน จากเวทมนตร์ของข้าได้
เห็นได้ชัดว่าเจ้าจะเป็นตัวปัญหา หากยังเติบโตต่อไปเช่นนี้
ตอบมาสิ ไอรอนไซด์ เจ้าฆ่าท่านปู่ทําไม
ในเมื่อเขาอาจเป็นหนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ
มันก็เป็นการตัดสินใจที่สมเหตุสมผล
เพราะงั้นก็เลยฆ่าท่านปู่งั้นเหรอ
ไอ้สารเลวนั่นขโมยสิ่งสําคัญไปจากข้าแล้วหนีไป
แค่นั้นก็สมควรตายแล้ว
ตอนนี้แหละ โลง
หยุดพิธีเดี๋ยวนี้
ทําตัวแบบนี้กับพ่อตัวเองได้ที่ไหนกัน
เพอร์ซิวัล
หยุด
หยุดนะ
เจ้าทําร้ายลูกตัวเองได้ยังไง
เงียบซะ นังหนู
คราวหน้าข้าไม่หักแค่ดาบเจ้าแน่
คืนนี้เป็นคืนที่ดี
ขอร้องล่ะ หยุดทีเถอะ
เขาจะตายเอานะ
เมื่อพิธีกรรมนี้เสร็จสิ้น ลีโอเนส อุปสรรคของเราในตอนนี้จะล่มสลาย
และการจัดการกับเจ้า
ก็หมายความว่าสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ จะไม่มีวันมารวมตัวกัน
- รักษา - รักษา
ช่างแปลกประหลาดและไร้เหตุผลนัก
เป็นเวทมนตร์ที่เหมาะกับ คนไร้ประโยชน์จริงๆ
หยุดนะ
ท่านปู่...
(ศึกตํานาน 7 อัศวิน: กาลวิบัติ 4 อัศวิน)
ข้าทําอะไรไม่ได้เลย
นี่มัน โหดร้ายเกินไปแล้ว
เวทมนตร์ของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอยแน่แล้ว
เท่ากับว่าข้ากําจัด หนึ่งในสี่อัศวินแห่งกาลวิบัติ
ตามคําทํานายน่าสะพรึงกลัวนั่นได้แล้ว
ที่เหลือก็แค่ทําพิธี โลงแห่งความมืดนิรันดร์ให้สําเร็จ
โดยไม่มีใครมารบกวน
เอาล่ะ เหล่าสัตว์ประหลาดแห่งความโกลาหล
ฆ่าล้างชาวเมืองซิสตานาให้สิ้นซาก
พวกเด็กน้อยจงกลับบ้านไปได้แล้ว
ช่วยตื่นขึ้นมาเถอะ
จริงสิ
นี่ไง ยาที่เจ้าช่วยทําให้สมบูรณ์
ดื่มสิ ข้ามั่นใจว่ามันจะช่วยให้เจ้าดีขึ้น
ดื่มสิ ขอร้องล่ะ
หลบไป
ทําไมล่ะ
ทําไมไม่ยอมดื่มล่ะ
โหดร้ายสิ้นดี
ถูกพ่อตัวเองฆ่าอย่างโหดเหี้ยมแบบนี้
สัตว์ประหลาดแห่งความโกลาหล
จงจัดการถวายเครื่องสังเวยโดยเร็วที่สุด
เติมฟืนลงในไฟนรกที่จะทําลายลีโอเนสซะ
ดูสิ พี่ชายคนนั้นทําให้อสุรกายลอยได้สูงเลย
ฟังนะ พวกเจ้า
ข้าจะจัดการทําอะไรสักอย่าง ก่อนที่สัตว์ประหลาดนั่นจะถึงพื้นเอง
จนกว่าจะถึงตอนนั้น อดทนไว้นะ
ชายคนนั้นต้องเป็นท่านอัศวินศักดิ์สิทธิ์แน่เลย
เขาจะช่วยปกป้องเมืองนี้ไว้
ข้าทําบ้าอะไรอยู่เนี่ย
ใช่แล้ว ข้ากําลังกลับไป พอใจหรือยัง
ถึงจะอยากหนีแค่ไหน ก็มีสัตว์ประหลาดอยู่ทุกที่
และข้าคงสู้หน้าเจ้าพวกนั้นไม่ได้อีก
แต่เจ้าไอรอนไซด์นั่นอันตรายเกินไป
ถ้าข้ากลับไป ข้าอาจถูกฆ่าจริงๆ ก็ได้
ทําใจให้กล้าเข้าไว้ ดอนนี่
ไม่จําเป็นต้องฝืนสู้กับเขาหรอก
ขอแค่โลง แค่ไปเอาโลงมาก็พอ
แต่ไม่มีทางที่มันจะไปได้ดี...
ก็นะ ถ้ามีเขาอยู่ ทุกอย่างก็คงจะไม่เป็นไรหรอก
เพอร์ซิวัลจิ๋วเหรอ
ได้ไงกัน ก็เห็นๆ อยู่ว่าเขา...
อะไรกัน
แม้จะแผ่วเบา แต่เวทมนตร์ของเขา กําลังฟื้นกลับคืนมางั้นเหรอ
เป็นไปไม่ได้ ข้ามั่นใจว่าฆ่าเขาจนตายสนิทแล้วนี่
งั้นข้าจะจบชีวิตเขาอีกครั้ง
ดูเหมือนพิษของเจ้า จะลดความแม่นยําของพลังเวทข้าไปมาก
ฟังนะ เจ้าหนู
ถ้ายังรักชีวิตอยู่ ก็ช่วยหลีกทางให้ข้าที
ขอปฏิเสธ
งั้นก็ตามใจ
ข้าปล่อยให้เจ้าตายไม่ได้
ข้ายังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณเจ้าเลย
ใช่แล้ว ข้าก็ยังไม่ได้ขอโทษเจ้าเหมือนกัน
ข้าบอกว่าเจ้ายังไงเจ้าก็คงเป็นคนเลว เหมือนพ่อของเจ้า
แต่มันไม่จริงเลย
เจ้าเป็นเด็กที่วิเศษมาก
เจ้าเป็นคนแรกที่ข้าเจอ และไม่เห็นคําโกหกหรือความลับใดๆ
ตอนที่เจ้าจับมือข้าและช่วยให้หนี
ข้ารู้สึกถึงอะไรบางอย่างกําลังก่อตัวขึ้น
เจ้าเชื่อใจข้าตั้งแต่วินาทีแรกที่เราพบกัน
เจ้าช่วยรักษาช่องเขาและออร์โดไว้
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าช่วยหัวใจข้า ไม่ให้แตกสลายจากความโดดเดี่ยว
เจ้าคือ...
หนูทดลองของข้า
หนูทดลอง
วีรบุรุษของข้า
คราวหน้าจะไม่ใช่แค่เส้นผมแน่
ข้าจะตัดมือ ตัดเท้า และสุดท้ายข้าจะตัดหัวเจ้าซะ
ข้ายอมตายดีกว่ายอมศิโรราบให้สวะอย่างเจ้า
นี่มันอะไรกัน
เวทมนตร์ของเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เลย
ขอโทษที่ให้รอนะ
"ขจัดคนชั่ว ช่วยเหลือผู้อ่อนแอ
ถวายชีวิตปกป้องสิ่งที่มีค่าต่อตน"
ท่านดอนนี่ อัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งความยุติธรรมมาแล้ว
ว่าไปนั่น
อะไรของเขา
เจ้ากลับมาทําไมกัน
ทําไมน่ะเหรอ ก็แหงล่ะ...
ข้ากลับมาหาเพอร์ซิวัลน่ะสิ
แล้วเจ้านั่นอยู่ไหนล่ะ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ข้าก็ไม่รู้
นี่มัน...
แร็กนาคลอว์
แอนน์
แอนน์ อยู่ไหนน่ะ
เขาอันตรายเกินไปจริงๆ
ต้องจัดการเขาที่นี่ให้สิ้นซาก
ในความมืดมิด ข้าได้ยินเสียงทุกคนเรียก และในที่สุดข้าก็เข้าใจ
นี่คือเวทมนตร์ของข้า แต่ไม่ใช่เวทมนตร์ของข้าคนเดียว
ความเชื่อใจและความห่วงใย ที่ทุกคนมีให้ข้า กลายเป็นพลังให้ข้า
เจ้าต้องตามหาพวกเขา
คนสําคัญที่เจ้าเชื่อใจได้สุดหัวใจ และร่วมทางชีวิตไปด้วยกัน
ข้าเจอแล้วนะ ท่านปู่
นั่นคือเวทมนตร์ของเจ้า...
นี่คือเวทมนตร์ของข้า
เพอร์ซิวัล หลานรักของปู่...
หลานคือ...
ความหวัง
(วีรบุรุษหนุ่มสาว)
คําบรรยายโดย: ปาณัสม์ เกียรติยศเจริญ