Miałam wczoraj sen.
Płynąłeś do mnie wodą.
I mimo, że wiedziałam, że to niemożliwe,
z jakiegoś powodu w tym śnie wierzyłam w to.
Po czym już ciebie nie było i zbliżała się ta burza.
Były gromy, błyskawice, ciemne chmury.
Niszczyła wszystkie łodzie na swojej drodze.
W moim śnie niosła śmierć.
Zanim cię straciłam, nie miałam takiego snu.
Ale to był tylko sen.
I to normalne miewać sny o łodziach w takim mieście jak to.
Dobra. Spóźnię się do pracy.
Odwiedzę cię w tym tygodniu, przywiozę świeże kwiaty.
GLINIARZE
TO BYŁA MOJA NAJWAŻNIEJSZA RADA
Will! Śniadanie stygnie!
Bailey!
Dobry piesek. Chcesz śniadanko? Wiem, że chcesz.
Słodki piesek. Proszę.
Kocham cię.
Skarbie? Przestań się stroić i chodź jeść.
Ten pies zjadł kolejną parę moich skarpetek.
Jest mu bardzo przykro. Prawda, Bailey?
Możesz spojrzeć?
Co się stało?
Obudziłem się z tym.
Pękło ci naczynko. Ledwo widać.
Szkoda, że akurat dzisiaj.
Jedz, bo się spóźnisz.
Żadnego przesuwania kartonów ani malowania, dobra?
Zajmę się tym, jak wrócę.
Tylko te lekkie. Chcę przygotować pokój dla dziecka.
Ja to zrobię. Ty odpoczywaj.
Zbytnio się martwisz.
Dobra. Pewnie trochę popracuję,
pospaceruję sobie po mieście, by je lepiej poznać.
Przez jakiś tydzień będziesz jeździł z funkcjonariuszem Brogenem,
by poznać nasze metody, po czym dostaniesz własny wóz.
- Brzmi nieźle. - Podoba ci się Providence?
Jestem tu dopiero od trzech dni, ale ludzie są mili a miasto piękne.
To silna społeczność, ludzie przeważnie trzymają się na uboczu,
ale kiedy zajdzie potrzeba, pomagają sobie nawzajem.
A żona? Jak się trzyma?
Czuje się jak wieloryb i nie może spać, poza tym dobrze.
- Będzie chłopiec czy dziewczynka? - Chłopiec.
Cudownie.
Jak się zapładnia zakonnicę?
- Pukasz ją. - Terry!
- Nowy! - Funkcjonariusz Shelly.
- Will. - Co ci się stało?
- Pękło mi naczynko. - Przejebane.
- Jezu, Terry. - Taka prawda.
Funkcjonariusz Brogen jest z nami od 16 lat i pokaże ci co i jak.
Ustawi cię. Powodzenia.
- Jestem wdzięczny. - To zaraźliwe?
Nie.
Williamie, zapierdzielajmy!
Miłego dnia, chłopcy.
Terry? Skończ z bluzgami.
Bluzgami?
Przepraszam.
- A więc jesteś z kontynentu? - Columbia.
Ukończyłem akademię, tutaj dostałem robotę
i przeprowadziliśmy się tu z żoną trzy dni temu.
Niewiele osób tu się przeprowadza.
Szukaliśmy czegoś innego, rodzina się powiększy.
Coś spokojniejszego.
- Od dawna żonaty? - Od półtora roku.
- A ty? - Zero żon, ale mam kobietę.
I jeśli mam być szczery, chyba ją kocham.
To skomplikowane.
- Wszystkiego dobrego. - Dzięki.
- Serce nie sługa, prawda? - Tak.
- Mogę to przesunąć? - Oczywiście. Przepraszam.
- Łowisz z kuszą? - Nigdy nie próbowałem.
Od sześciu lat nie płacę za ryby.
Mam trzy rady dla nowych funkcjonariuszy.
Pierwsza: nie zabijaj, jeśli nie musisz,
bo to rodzi kłopoty.
Druga: okazuj szacunek pani kapitan Murphy,
mimo że jej metody działania mogą wydawać się dziwne.
W sensie?
To się zaczęło kilka lat temu, kiedy ona i jej żona wiedźma
straciły dziecko.
Adoptowany syn. Cierpiał na jakąś porąbaną chorobę.
Nie winię jej. Jest dobrą kobietą, dobrym kapitanem.
Trzecia: miej jakieś hobby, którym możesz zająć się w pracy.
- Hobby? - Tak jest.
To jest Providence. Tu się nic nie dzieje.
Zdarzają się bójki w barze, kradzież łodzi,
ale brak przygód i akcji
nadrabiasz w wolnym czasie, dlatego polecam robić to co ja...
- zajmij się jakimś hobby. - Język chiński?
Mandaryński. Nie bądź rasistą.
Co to znaczy?
Że mówię biegle po chińsku.
- Ulubiona kapela? - Kapela?
Bo przypomniałem sobie, że mam kapelę.
- Masz? - Tak. Nazywamy się "Man Riot".
Piszę wszystkie teksty, gram na gitarze, śpiewam.
Proszę...
Spodoba ci się. Posłuchaj.
Dobre?
Mój jest bas, mój...
Mój jest bas, perkusja...
Nie jest to prawdziwa perkusja,
ale na komputerze można dziś czynić cuda.
Mój dom stał się studiem nagraniowym, serio.
To Tilly's. Wpadniemy po kawę.
Cześć, Tilly.
- On jest nowy, Will. - Miło mi.
Parę lat temu mąż Tilly został trafiony w głowę gałęzią.
Oszalał i zabił parę osób w Walmart.
- Przykro mi. - C'est la vie.
Dzięki, Tilly!
Miło było poznać.
Chodź. Lubisz ostrygi? Ja je kocham.
Ale żadne tam krakersy, tylko na surowo.
Używaj cholernych pasów, Brice, bo cię kurwa rozjadę!
To knajpa Ala. U niego dostaniesz i kawę, i pączka.
Ja dziękuję.
Cześć, Al! Jak leci?
Mam problemy z kobietami.
Bo żadnej nie mam.
- To Will Shelly. Nowy nabytek. - Miło mi.
Shelly?
Jesteś tym Williamem Shelly, który obrobił bank w Charlotte?
To mój ojciec.
Pamiętam twojego starego z gazet.
- Prawie mu się udało, co? - Tak, prawie.
Nie miałem nic złego na myśli.
Co wam podać, chłopcy?
Dwie kawy i dwa pączki z lukrem.
I batonika. Chcesz coś?
Więc twój stary...
Co tam się stało? Nie musisz odpowiadać,
ale skoro to wyszło na jaw, byłoby niezręcznie nie zapytać.
I tak bym poszukał w Internecie później, więc...
Przywykłem.
Kiedy byłem dzieciakiem, kierował bankiem w Morehead.
Wymyślił system, który pozwalał mu odłożyć coś na boku.
Ale nie był to dobry system.
Dostał 15 lat.
Moja mama, moje siostry i ja zostaliśmy z niczym.
Szlag!
Czyli, twój tata... okradał banki,
a ty zostałeś gliną.
Można tak na to spojrzeć.
Nieźle, moim zdaniem.
Gotowe...
Wisi prosto?
Też tak myślę.
A teraz?
Wracaj.
Obiecaliśmy.
Musimy poczekać.
Co?
Żadnej pracy.
Obiecaliśmy.
Będziemy czekać.
Ile kosztuje Peek-a-Blue?
55$ za galon.
- 55? - To twarda żywica.
Bardziej trwała.
Wie pani, nie tylko istoty ludzkie suszą żywność.
Rude wiewiórki kroją grzyby i suszą ich kawałki.
Żeby mieć na później.
Wezmę dwa galony.
Peek-a-Blue? Zaraz ją przygotuję.
To zabawne, ale gryzonie...
- Kto to? - Nie chce go pani znać.
To brzmi przerażająco.
Powiedzmy, że ma pani problem i chce go rozwiązać,
ten przerażający gość go rozwiąże.
Taka złota rączka?
Taka ostateczna... złota rączka.
Zaraz wracam.
NIE MA LEPSZEJ ZŁOTEJ RĄCZKI. ZADZWOŃ DO "IRLANDCZYKA".
- To twój dom? - Nie do końca.
- To co tu robimy? - Należy się nam przerwa.
Ledwo co zaczęliśmy.
Lubię tu wpadać kilka razy dziennie.
- Pośpiesz się! - Sekundkę, skarbie!
- Żartujesz? - To nie tak, jak myślisz.
Myślę, że mnie zostawisz tu, a ją będziesz pukał.
To nie jest jakaś tam laska, tylko moja kobieta, o której ci mówiłem.
Mówiłem też, że sytuacja jest skomplikowana,
bowiem gdyby jej mąż się dowiedział, to by się wkurzył,
dlatego musimy być dyskretni.
Twój radiowóz jest zaparkowany przed jej domem.
Pokazałem ci co i jak, prawda? Odpuść więc.
Pokazałeś mi tylko, gdzie dostanę darmową kawę.
Sam potrzebowałbyś tygodni, by na to wpaść.
- Sprężaj się. - Zawsze.
Gdybyś zauważył chińskiego biznesmena w średnim wieku, zatrąb.
Wrócę szybciej, niż zdążysz wypowiedzieć "pieprzona jagodzianka".
- Pieprzona jagodzianka. - Nie dosłownie!
Cześć, skarbie. Poznałem swojego nowego partnera, Terry'ego, tak więc
jesteśmy zajęci...
pracą policyjną.
Widzimy się później. Kocham cię.
Wzywam wóz nr 2.
Wóz 2, Terry, jesteś tam?
Tu funkcjonariusz Shelly.
Funkcjonariuszy Shelly, otrzymaliśmy zgłoszenie 11-15 w domu Chetlo
na 225 Sunnyside Boulevard.
- 11-15? - Zgadza się, 11-15.
Dobra. Dziękuję, Cheryl. Zajmę się tym.
Znaczy, funkcjonariusz Brogen też.
Terry!
Przepraszam.
Terry.
Terry, zgłoś się.
Terry!
Terry, musimy jechać! Zgłoszono włamanie!
- Ty! - Terry!
Dokąd to?
- Wiem, co tu robisz! Wracaj! - Nie! To nie ja, jasne?
To mój pierwszy dzień!
Miłego dnia.
Policja! Wyjdźcie z rękami w górze!
Wyjdźcie natychmiast!
- Co jest grane! - Spokojnie.
Dostałem zgłoszenie o włamaniu.
Niczego kurwa nie zgłaszałam! Strzeliłeś do mnie!
- Przepraszam, proszę się uspokoić. - Wal się!
Ja ci pokażę "uspokój się", frędzlu!
Już po tobie!
Nie skrzywdzę pani!
Bo użyję siły!
Miłych snów, skurwielu!
Proszę pani?
Nie...
To dobry kolor.
Dzięki, Stu.
Co mówiłem? Chiński biznesmen!
Facet oszalał, ledwo uciekłem! O co chodzi?
Dałem dupy.
Co zrobiłeś?
Ja pierdolę!
Co tu się stało, Will?
Ona jest bardzo, kurwa, martwa!
Taką ją zastałeś?
Zabiłeś ją, Will?
- To był wypadek. - Jezu Chryste!
Dostałem zgłoszenie o włamaniu...
Rzuciła się na mnie z nożem, Terry, nie wiem dlaczego...
Chwila. Powiedziałeś "włamanie"? Jakie włamanie?
Zgłoszenie 11-15.
11-15 nie jest włamaniem, a wykroczeniem seksualnym w samochodzie.
- Słucham? - Ona ciągle to zgłasza.
Chodzi o Joey Ledbettera. Przywozi tu swoje dziewczyny.
To znaczy...
Joey Ledbetter właśnie zabawiał się w swoim wozie
i ktoś zginął!
Nie, nie, nie...
I nie zabiłeś byle kogo, stary. To Virginia Chetlo.
Na pewno jest martwa?
Pół stołu jest w jej czaszce!
Stracę pracę?
Tak, Will. Myślę, że stracisz pracę!
Wallace Chetlo jest najbogatszym facetem w mieście!
Jest jedynym dostawcą owoców morza na tej wyspie!
Rany...
Mam przerąbane!
Posłuchaj, jest mi bardzo przykro,
ale muszę to zgłosić.
- To mój pierwszy dzień w robocie. - Kiepski początek.
Chwileczkę...
Ja też mam przerąbane!
Ty pierdzielony... Mnie też załatwiłeś!
- Moja wina, przepraszam! - Twoja bez dwóch zdań,
ale kiedy się dowiedzą, że kochałem się z osobą cywilną,
a ty mordowałeś gospodynię domową, moja dupa też zostanie zwolniona!
Zabiorą mi emeryturę, stary! Ty i ja mamy plany!
- A ja mam dziecko w drodze! - To po co zmiażdżyłeś jej głowę?
To była moja pierwsza rada!
Nie zabijaj, jeśli nie musisz!
Nie powinienem był ciebie zabierać, widząc to zasrane oko!
To nie ma z tym nic wspólnego!
Will...
Co ja powiem Paige? To zrujnuje jej życie.
Will? Spójrz.
Spójrz na to. Jezu Chryste!
Chodź tu! Popatrz!
Poczekaj, co to tu robi?
Nie wiem, ale kto trzyma tyle forsy w koszyku. Coś jest na rzeczy, no nie?
- Chodzi o jakieś przestępstwo? - Po prostu musimy się uspokoić
i to przemyśleć.
To nam daje inną opcję.
Jak to?
- Możemy się z tego wygrzebać. - Co chcesz powiedzieć?
- Upozorujemy morderstwo. - To był wypadek.
Wiem, ale pomyślą, że kto inny to zrobił. Wysłuchaj mnie.
Narobimy bałaganu w całym domu.
Zatrzemy swoje ślady, weźmiemy forsę,
powiemy, że odpowiedzieliśmy na zgłoszenie i wróciliśmy do pracy.
Wieczorem wraca jej mąż,
znajduje ją tutaj i myśli, że doszło do włamania.
Zupełnie tak jak ty!
- To nielegalne. - Nielegalne? Tam leży trup kobiety!
To kupa forsy i będziemy mieli przerąbane, jeśli tego nie zrobimy,
- i to szybko! Czas ucieka! - Nie, ja powiem prawdę.
Obrona własna?
Mając na uwadze przeszłość twojego ojca?
- Kurwa! - Właśnie, kurwa!
Robiłeś to już kiedyś?
Jeszcze nikogo nie zabiłem, ale mogę ci powiedzieć,
że to się uda!
Wszyscy uwierzą, że to była kradzież.
I nikt nie będzie podejrzewał policję!
Wszędzie jest nasze DNA.
Zareagowaliśmy na zgłoszenie,
zaprosiła nas na kawę.
To się zdarza cały czas.
Musisz to zrobić dla dziecka.
Chcesz patrzeć zza krat, jak dorasta?
- Dobra. - Dobra! Kradzież!
WYSPA CHCIWOŚCI
- Terry? - Co?
Tu był rower.
- Nie pamiętam. - Był tutaj.
- Jesteś pewien? - Tak.
- Czyj? - Nie mam pojęcia.
Może ktoś go odebrał...
- i nie zajrzał do środka. - Być może.
Zmywajmy się.
Jest 15.25. Złapię następny samochód.
Mam go.
Cheryl, zatrzymuję srebrnego Buicka.
Numery rejestracyjne...
6-B-2-M-2-I-8.
Co jest, Terry? Przekroczyłam tylko o cztery.
Przykro mi, Bobette. Taka praca.
Wal się! Mam dzieci do wykarmienia!
Szanuj policję. Ryzykuję tu życiem.
Wiesz co? Niech twoja mama też się wali!
To było nie na miejscu, Bobette,
i pilnuj języka przy córce.
Mówisz mi, jak mam wychowywać dzieci?
Wal się, Terry! Wal się!
Jesteś pieprzonym frajerem!
Widziałam cię niedawno w kasynie i nie dostałeś darmochy, co?
Bo jesteś frajerem.
- Nie twój interes. - Nie dotarłeś do Buffalo, frajerze,
- i dlatego jesteś zły! - Radzę przestać!
- Jesteś wściekły! - Wiesz co?
- Buffalo! Buffalo! - To było 10 lat temu!
I było przereklamowane!
Wzywam wszystkie wozy.
Mamy 11-1 w rezydencji Chetlo. Powtarzam, 11-1 w rezydencji Chetlo.
Przyjąłem.
11-1 to zabójstwo.
Nie spieprz tego.
Prawdopodobny czas zgonu 15.25.
Cały dzień byłem w pracy. Na wiadomości nie odpowiadała.
Albo byłą zajęta, albo ich nie odczytała. Nic niezwykłego.
Po pracy przyjechałem do domu
i wtedy ją znalazłem.
Ktoś miał dostęp do domu? Przyjaciel, sprzątaczka, ogrodnik?
Mamy i sprzątaczkę, i ogrodnika,
ale dzisiaj nie pracowali, z tego co wiem.
Chwila...
Jej masażysta.
Przychodzi codziennie.
O której?
W południe.
Jak się nazywa?
- Todd... Keith, czy jakoś tak. - Znajdziemy go.
- My też tu byliśmy. - Zgadza się.
Pańska żona znów dzwoniła w sprawie Joego Ledbettera
i funkcjonariusze zareagowali na zgłoszenie.
- W jakim była stanie? - W dobrym nastroju.
Nawet zaprosiła nas na kawę.
Wspaniała kobieta.
Ale masażysty nie widzieliśmy.
Czy coś zniknęło?
W domu jest bałagan, ale nic nie zniknęło.
Na pewno?
Biżuteria jest na swoim miejscu.
Nie zauważyłem, by coś zginęło.
- To niemożliwe. - Dość, Will.
Nie wiem, co ci powiedzieć, synu. Wszystko jest na miejscu.
I dlatego jestem taki wściekły.
Była piękną, cudowną, troskliwą kobietą.
Teraz wszystko się skończyło.
Jak znajdziecie tego skurwiela, zrobię wszystko, co w mojej mocy,
by cierpiał, jak tylko to jest możliwe.
Nie chcę dla niego żadnej litości!
Albo dla niej.
- Co?! - Przepraszam.
Funkcjonariusz Speight spisze resztę pańskiego oświadczenia.
Proszę ze mną.
Zatem... myśli pani, że to był on?
Ja bym na to stawiał.
Może nie wiedział o pieniądzach.
O milionie dolarów?
Dlaczego o niego nie zapytał, przecież chciałby odzyskać milion.
Nie jest aż tak bogaty.
Coś knuje.
Może miała od niego odejść.
Ogołociła go, przygotowała pieniądze, po czym ją odmóżdżyłeś.
Możliwe, ale moim zdaniem kłamie.
Tak?
Sądzisz, że ten masażysta coś kombinuje? To był jego rower?
Dowiemy się.
Jaki jest kod?
67841. Chcesz to zrobić?
Mnie możesz ufać.
Nikt tu nie przychodzi. Są bezpieczne.
Nikomu nic nie mówimy.
Nie dotykamy forsy, póki kurz nie opadnie.
Potem ją podzielimy.
- Paige? - Hej!
Dzięki Bogu jesteś już w domu.
Oglądałam wiadomości. Nic ci nie jest?
Co się stało?
Pachniesz farbą.
Nie wchodziłam na drabinę. Pomalowałam dolną połowę. Ty pomalujesz resztę.
Czekałam na ciebie z kolacją. Musisz mi wszystko opowiedzieć.
Muszę ci coś powiedzieć.
Dobra.
Coś się dzisiaj wydarzyło, coś poważnego.
Zachowaj spokój, aż nie skończę.
Will, możesz mi powiedzieć wszystko.
Terry zabił Virginię Chetlo.
- Co? - Po prostu słuchaj.
To był wypadek.
Rozumiesz?
Było zgłoszenie z jej domu.
Terry... przez pomyłkę wystrzelił z broni
i wszystko wymknęło się spod kontroli.
- Nic ci nie jest? Na pewno? - Tak, na pewno.
To skomplikowane.
Na miejscu znaleźliśmy kupę pieniędzy...
Chłopcy...
Mamy tu drobny zakład.
Roger, tu obecny, stawia 20 na starego Chetlo.
Ale moim zdaniem zrobił to ten gość masażysta,
o którym wszyscy mówią.
No bo sprawił, że była cała zrelaksowana
tym swoim masażem, a następnie...
zmiażdżył jej głowę.
Daj spokój. Wiem, że wiesz. Kto to zrobił?
- Nie mogę powiedzieć. - Nie możesz czy nie chcesz?
I to i to. Może wy, chłopcy,
powinniście wydać pieniądze na coś bardziej apetycznego.
- Co jest z twoim chłopcem, kapitanie? - O którego chodzi, Bobette?
O Terry'ego, palanta.
Mandat za przekroczenie prędkości o cztery mile.
Cztery!
Brakuje wam na komisariacie cholernego mleczka do kawy?
- To nie w jego stylu. - To co jest grane?
Nie martw się, wszystko wyprostuję.
Przekaż Terry'emu: "Wal się!".
- Jasne? - Tak zrobię.
Will, martwię się.
A Terry? Ilu już osobom powiedział?
- Nikomu. Obiecał. - Ty mi powiedziałeś.
- Jesteś moją żoną. - No i?
No i to jest różnica.
Powiesz mu, że wiem?
Oczywiście, że nie.
- Chcę go poznać. - Dlaczego?
Chcę sama się przekonać, czy możemy mu ufać.
Znam się na ludziach lepiej od ciebie.
Dobra.
MASAŻYSTA
JAKIEGO WYCHOWAŁAM SYNA?
- Jak myślisz, ile tego jest? - Nie wiem.
Może nawet milion.
Mam duży kontener. Trzymam tam różne swoje rzeczy.
Możemy je tam przechować, zanim załatwimy sejf.
Szybciej, do cholery!
Stary, bez urazy, ale twoje oko wygląda jak koci odbyt.
Dobra, jedźmy...
- Powiedziałeś komuś? - Oczywiście, że nie.
A ty?
Nie. Jestem jak skarbiec. Ale to nie ja mam żonę.
Pomyślałem sobie, że mogłeś jej coś powiedzieć.
Nie. Nie chcę, by Paige wiedziała, więc nie martw się.
Im więcej wie, tym większe dla niej ryzyko.
Powiem jej, jak będziemy mieli forsę.
W porządku.
Nie zabij nikogo dzisiaj.
Jak to rozegramy?
Obserwujmy go. Może zdradzi, czy wie coś o pieniądzach lub o tym, co się stało.
- Cholera. - Co? To ten?
ŻADNEGO NAGABYWANIA. PROSZĘ ZDJĄĆ OBUWIE PRZED WEJŚCIEM.
- Jest już pan gotowy? - Przepraszam. Byłem spragniony.
- Co z pańskim okiem? - Hej! To my zadajemy pytania.
Przepraszam.
Jakie usługi świadczył pan pani Chetlo.
Przeważnie był to masaż terapeutyczny.
Codziennie?
Tak, cały czas bywała spięta.
Była czymś zmartwiona?
Tak szczerze, to myślę, że po prostu czuła się samotna.
Pan Wallace cały czas pracuje, jedzie od niego rybami, nie miała przyjaciół.
Właściwie siedziała całymi dniami sama w tym wielkim domu.
Jakie inne usługi pan świadczył?
- Słucham? - Powiedział pan "przeważnie masaże".
- Coś oprócz tego? - Dobre.
No tak.
Różne przypadkowe robótki.
Czasami wieszałem obrazy, czasami robiłem zakupy.
- Powiedz im o tańcach. - "Tańcach"?
Tak, czasami chciała, bym dla niej tańczył.
Jakie to były tańce?
No wiecie panowie... Mogę wstać i panom pokazać?
Coś w tym stylu...
A czasami...
Po jaką cholerę tego chciała?
- Chyba to lubiła. - Tak...
A co ona robiła,
kiedy pan to robił?
Tylko patrzyła.
I czasami...
- Wiedzą panowie. - Nie, nie wiem. Co?
Robiła sobie dobrze.
Twierdzi pan, że pani Chetlo,
żona Wallace'a Chetlo, robiła sobie dobrze, gdy pan tańczył?
Powiedz im, jakiego syna wychowałam!
Tańczącego dla niezaspokojonych kobiet.
- Wybacz, Jezusie. - Zamknij się, mamo!
Tak, robiła sobie dobrze.
Współżył pan z nią?
Nic z tych rzeczy!
Miała twardą zasadę: nie zdradzała pana Chetlo.
- Powiedz im o seksie oralnym. - Możesz się zamknąć, mamo? Cholera!
Tak, zdarzał się seks oralny, ale nigdy prawdziwy seks.
Najwyraźniej pański związek z mamą jest bardzo silny.
Tak, mówię jej o wszystkim. Wszystko słyszy.
Niewdzięcznik.
O której pan opuścił dom?
Nie było mnie już około 12.30.
Wcześniej niż zwykle?
Tak. Powiedziała, że boli ją głowa i chciała być sama.
Teraz na pewno boli ją głowa.
Jak pan wrócił do domu?
Samochodem, autobusem, rowerem?
Mama mnie odebrała.
I też go tam zawiozłam.
Cholerny gnój nie umie prowadzić.
To chyba wszystko.
No i... jak mi poszło?
Świetnie.
O ile powiedział pan prawdę.
Dziękuję panom.
Obyście złapali skurwiela, który to zrobił.
W nagrodę macie u mnie darmowy godzinny masaż.
Bez seksu oralnego.
Nawet jeśli coś widział,
strzelając minetę pani Chetlo, nie czyni z niego wiarygodnego świadka.
Tak, tu go mamy.
Miejmy na niego oko.
Jeśli jest mądry, to będzie trzymał się z daleka.
Mądry to on na pewno nie jest.
Paige chciała, bym cię zaprosił na kolację jutro wieczorem.
- Chce poznać mojego nowego partnera. - To miłe.
Nie gardzę darmowymi kolacjami.
Jutro, kiedy dostanę swoje lekarstwa, pójdziemy po pieniądze i znikamy.
Jak sobie życzysz, mamo.
Odbiorę twoje lekarstwa.
Przy okazji odbiorę nożyce do prętów.
Nie ma to jak smak świeżych owoców morza.
Dlatego zapewniam najświeższe owoce morza.
Czy to tuńczyk, krewetki, czy ostrygi.
Zawsze są świeżo wyłowione,
dzięki Chetlo Shrimp Company!
Zapraszam do swoich sklepów i przekonajcie się sami!
Nazywam się Wallace Chetlo,
co gwarantuje świeżość jakości Chetlo!
ŚWIEŻOŚĆ GWARANTOWANA
MĄŻ
CZY TO ŹLE, ŻE CHCEMY BYĆ SZCZĘŚLIWI? BY ŻYĆ, JAK CHCEMY, BEZ POCZUCIA WINY.
Halo!? Ginia!?
- Jacob. - Witam.
- Dzień dobry. - Cześć.
Walter.
Pan Chetlo.
Nie spodziewałam się pana dzisiaj.
- Źle się czułem w domu. - Oczywiście.
Wyrazy współczucia.
Jezus mówi nam: "Błogosławieni, którzy się smucą,
albowiem oni będą pocieszeni".
To było piękne, Deborah. Dziękuję.
- Musiałem się z tobą zobaczyć. - To okropne, jak to zrobili.
Wiem. Nie wiedziałem, że to będzie takie makabryczne.
Kiedy ją zobaczyłem leżącą we własnej krwi...
Ale "Kolumbijczyk" to zawodowiec. Ona już nie będzie nam przeszkadzać.
Spłacę długi i będziemy mogli być razem.
Ale nie zostaniemy za to pokarani? Nie spałam całą noc.
Naszą miłość trzymaliśmy w tajemnicy.
Najpierw przed sobą, a potem przed innymi.
- Czy to źle, że chcemy być szczęśliwi? - Nie.
By żyć jak chcemy, bez poczucia winy?
Skoro ona już nie żyje, to poczucie winy będzie mniejsze.
Pozwoliłaby mi utonąć w długach, gdybym chciał od niej odejść.
Żałuję tylko, że zginęła w tak brutalny sposób.
Czuję, jakby to był całun nad naszym nowym początkiem.
- "Całun"? - Podobno pół mózgu jej wypadło!
Nie wierz plotkom.
Nie było innego wyjścia.
Mnie nie ma.
Biuro pana Chetlo.
Kolumbijczyk.
- Nie powinieneś do mnie tu dzwonić. - Musimy się spotkać.
To kiepski pomysł.
Dziś wieczorem, Wallace. Przyjdź sam.
- Chce się spotkać. - Iść z tobą?
Mam przyjść sam.
- Chcesz mój pistolet? - Po co? Robota wykonana.
To po co chce się spotkać?
Dobrze jest mieć wsparcie, na wszelki wypadek.
- Nic mi nie będzie. - Oczywiście, mój silny aniele!
KOLUMBIJCZYK
JUŻ MIAŁEM CAŁY DZIEŃ ZABLOKOWANY.
Wiesz...
najniebezpieczniejszym miejscem w domu nie jest kuchnia, o dziwo.
Czy to łazienka?
Tak, zgadza się.
Zgadza się.
Co tu się wydarzyło, moja droga?
To rozczarowujące.
Miałaś piękny dom.
Halo?
O co chodzi? Nie powinniśmy się komunikować.
Nie powinniśmy.
- Gdzie są pieniądze, Wallace? - Ja ich nie mam.
Ja nie mam pieniędzy, ale ja powinienem je mieć.
Chcesz wyłudzić ode mnie więcej pieniędzy?
Chcę tylko to, co jest mi należne.
Zostawiłem je tam, gdzie się umawialiśmy.
Najwyraźniej wykonałeś usługę i zabrałeś pieniądze!
Kwota była ustalona! Więcej ci nie dam!
Nie wykonałem usługi.
Pewnie, że wykonałeś. Pogrzeb w piątek.
Czy wyglądam, jakbym ją wykonał?
Czy wyglądam na szczęśliwego i zadowolonego?
Nie, bo jak tam dotarłem, usługa była już wykonana. Podaj szmatę.
Chcesz powiedzieć, że nie zabiłeś mojej żony?
Dokładnie to chcę powiedzieć. Nie zabiłem twojej żony, ani trochę.
Nie rozumiem.
Już to mówiłeś.
Podaj mi klucz 16 mm.
Ujmę to w jeszcze prostszy sposób.
Poszedłem do twojego domu, by zabić twoją żonę o ustalonej porze.
Kiedy tam dotarłem, twoja żona była już martwa.
W koszyku nie było pieniędzy.
To... kto ją zabił?
Poszedłeś do innego, Wallace?
Wiesz, że będę bardzo smutny, jeśli poszedłeś do Irlandczyka.
To jest mój teren i sięga aż do Zatoki Południowej.
Nie, po co miałbym to zrobić?
Może jest tańszy, ale nie jest staranny.
Czyli... ktoś inny ją zabił?
Na to wygląda.
To okropne.
Teraz masz wyrzuty?
To co innego, kiedy ja za to odpowiadałem.
Potrzebuję małych rąk. Chodź tutaj.
Sięgnij tutaj.
Pchaj.
Chcę swoje pieniądze, Wallace.
Nic nie zrobiłeś. To śmieszne.
Już miałem cały dzień zablokowany.
Jeśli zadzwonisz do dentysty godzinę przed wizytą i ją odwołasz,
bo cudem twoje zęby zrobiły się czyste,
to i tak musisz zapłacić, prawda?
Ale ty nie jesteś dentystą, to co innego.
Dokładnie. Twój dentysta nie może wyrządzić ci takiej krzywdy.
Nie mam pieniędzy.
Radzę je załatwić.
Masz dwa dni.
W środę czy czwartek?
W środę.
Dzisiaj mamy poniedziałek. Dwa dni znaczy w czwartek.
Nie. Wtorek, środa. Dwa dni.
Wtorek to dzień pierwszy.
Środa to dzień drugi. Pieniądze w czwartek po dwóch dniach.
To trzy dni!
Masz 48 godzin.
To wszystko.
Nie daj po sobie poznać, że coś wiesz.
Chcę się tylko przekonać, czy możemy mu ufać.
I nie upij go za bardzo. Jutro muszę spędzić z nim cały dzień w samochodzie.
Dlaczego tak się o niego martwisz?
Bo...
byśmy my zaufali jemu, on musi też zaufać mnie.
Wiem.
Nie masz czego się martwić.
Mam nadzieję.
- Cześć, kolego. - Cześć!
- Przywiozłem wino. - Tak? Świetnie.
- To twoje siedlisko? - Tak.
- Ile dałeś? - No wiesz...
- Więcej niż 250? - Tak.
Zostałeś oszukany. Trzeba było najpierw do mnie zadzwonić.
A to kto? Nie wiedziałem, że masz psa.
- To Bailey. - Chodź tu, skarbie.
Will twierdzi, że to mój pies, bo ciągle niszczy mu skarpetki.
To pewnie małżonka.
- Cześć, Terry. - To przyjemność.
Minęło zaledwie kilka dni,
a tyle już o tobie słyszałam.
Zabawne, bo Will o tobie nie wspomina. Żartuję.
Cały czas o tobie mówi.
- To miłe. - Kocha cię. I to strasznie.
Wiem, bo też darzę pewną kobietę takim uczuciem.
Jakie to słodkie.
- I przyniosłeś wino. - Tak jest, proszę pani.
Zapraszamy.
Świetnie pachnie.
Mam nadzieję, że lubisz spaghetti i klopsiki.
- Bardzo. Dzięki za zaproszenie. - Nie ma za co.
Przydałaby się świeża farba.
To było dobre.
Cholernie dobre.
Cieszę się, że ci smakowało. To nic wyjątkowego.
Spokojnie, jutro pracujemy.
Dobrze, tato.
Tak więc...
Terry...
dlaczego zostałeś gliną?
Kiedy byłem młodszy, nastolatkiem,
nie byłem popularny u innych dzieciaków.
Śmiali się ze mnie, nazywali głupkiem.
No i długo miałem pryszcze, co nie pomagało.
Przykro mi, dzieciaki potrafią być okropne.
I był taki jeden,
Mat Reid.
Prawdziwy palant. Sprawił, że moje życie było piekłem,
a przecież miałem jeszcze inne problemy...
w tym wieku.
Pamiętam, że za każdym razem, kiedy byłem w dołku,
obiecywałem sobie, że stanę się potężny.
Że stanę się innym człowiekiem, którego nikt nie będzie się czepiał.
Bycie policjantem było bardzo dobrą opcją.
Poza tym robili nabór.
- Brat mojego dziadka był gliną. - Naprawdę?
W Chicago, w latach 60. i 70.
Pamiętam jego opowieści
o zatrzymywaniu kierowców dla łapówek.
W tych czasach wszyscy to robili.
Nawet nosił przy sobie drobne, by wydać reszty.
- Inne czasy. - Tak, to były inne czasy.
Ale muszą być jakieś dodatkowe korzyści w tej pracy.
Rzeczy za darmo. Zarobek na boku.
- Jedna rzecz przychodzi mi do głowy. - Tak?
W drugim roku pracy byłem po kawę u Ala. Znasz Ala...
I kto wszedł do knajpy? Matt pieprzony Reid!
Przybył na wyspę odwiedzić swoją mamę. Okropna kobieta, wspomnę.
Nie widział mnie albo nie rozpoznał, kim jestem.
Z hukiem wróciły wszystkie wspomnienia.
Znów miałem 14 lat, rozumiecie? Wyszedłem za nim.
On wsiadł do swojego wozu, ja do swojego,
i po prostu zacząłem go śledzić.
W końcu to dzięki niemu postanowiłem zostać gliną, tak?
Zatrzymałem go.
Nic złego nie zrobił, ale go zatrzymałem.
Podszedłem do jego okna i od razu zauważyłem,
że nic się nie zmienił.
Nadal jest palantem, zawsze nim był i zawsze nim będzie.
Taki właśnie jest ten facet, no nie?
Wyciągnąłem go z samochodu.
Uderzyłem go lekko, potem mocniej zacząłem bić.
Zauważyłem trochę krwi, ale nie przerywałem.
Wtedy wyciągnąłem pałkę...
Zanim skończyłem,
wiedział dokładnie, kim jestem.
A teraz wszyscy wiedzą, że ze mną się nie zadziera.
Mogę prosić więcej wina?
Chodź tu! Żadnych takich.
Dziękuję za spaghetti.
Bądź grzeczna. Ty też!
No dobra...
Poradzisz sobie?
- Pewnie! - Cześć.
Bailey! Kolacja!
I co myślisz?
- Coś z nim nie jest tak. - Jak to?
Jest naprawdę intensywny.
- To cały Terry. - Gdzie jest Bailey?
Tak mi przykro, nie wiem, jak to się stało!
Nie wiem, jak się wydostała!
- Chcę kodu. - Co?
Do zamka.
Po co?
Na wypadek, gdyby tobie coś się stało.
Chodzi o przyszłość dziecka.
Dobrze...
67841.
W porządku?
- Richard. - Dzień dobry! To dla ciebie.
Tak mi źle z powodu psa. Zjawił się znikąd.
Zdarza się.
Chcę zapłacić za ostatnie namaszczenie.
Za pochówek, kremację, wypchanie - co tylko chcecie.
Wypchanie może być drogie, ale jestem przygotowany.
- Już się tym zająłem. - Paige jest bardzo wściekła?
- Lubiła tego psa... - Jednak! Tak mi przykro, stary.
Tak... Niedługo będzie dziecko.
Posłuchaj, Will.
Będę szczery. Ja...
rzadko zostaję zapraszany na domowe kolacje.
Źle się czuję w związku z tym, co się stało,
ale mam nadzieję, że to nie znaczy, że już mnie nie zaprosicie,
bo naprawdę lubię wasze towarzystwo.
Zawsze będziesz mile widziany,
ale musi minąć trochę czasu, zanim to powtórzymy.
Tak...
W porządku. Fajnie.
No proszę, prawdziwi kumple!
Terry? Will? Do mnie.
Chetlo Shrimp Supply nie przędą za dobrze.
A właściwie są po uszy w długach.
Ale Virginia ma niezłą polisę na życie.
Podczas gdy za życia nie była zbyt szczodra,
to Wallace dostanie pokaźną sumkę z powodu jej śmierci.
Bingo! Mówiłem, że to on.
Oczywiście sekretarka, która jest czysta jak łza,
przysięga, że on był w biurze cały dzień.
Jednak kiedy oglądałam zdjęcia z miejsca zbrodni,
- znalazłam to. - Rozgwiazda!
Takie podają w The Oceanside Inn and Spa.
Wallace miał tam rezerwację na kilka nocy.
Może nie zdążył na prom, może był w niełasce tej nocy,
a może powód jest zupełnie inny.
Macie to sprawdzić.
Tak jest.
I Terry?
Co to jest?
- O cztery mile? - Bobette mnie obraziła.
Porównała moją muzykę do chihuahuy, którą dosiada bernardyn!
Przecież to są psy, pani kapitan. Przepraszam za to, Will.
Za osobiste żale nie mścimy się na obywatelach.
Ma pani rację i przepraszam.
Do roboty.
- Zostawić otwarte czy zamknąć? - A były otwarte, jak wchodziłeś?
Były.
Pan Chetlo rezerwował u nas pokój zazwyczaj dwa razy w miesiącu.
- Zawsze płacił gotówką. - Przyjeżdżał sam?
Przyjeżdżał i wyjeżdżał sam.
Ale była młoda kobieta, które też korzystała z pokoju.
Tą młodą kobietą pewnie nie była pani Chetlo.
Nie. Z tego, co wiem, to była sekretarka.
Często mam klientów, którzy spotykają się tu ukradkiem,
ponieważ wiedzą, że mają tu zapewnioną pełną dyskrecję.
- Coś jeszcze? - Nie.
- Dziękujemy. - Wiecie, gdzie mnie znaleźć.
To było jak pieprzone złoto!
Uczcijmy to kawą.
Kocham cię.
- Murphy, słucham. - Tu Rodney z laboratorium.
Nie mogliśmy zidentyfikować poszczególnych osób z domu Chetlo,
ale DNA funkcjonariuszy Brogena i Shelly jest wszędzie.
Owszem, byli tam wcześniej tego dnia.
Wygląda na to, że spędzili tam sporo czasu.
- Chciałem, by pani wiedziała. - Jestem wdzięczna.
Co za czub.
Człowieku, to nie jest w porządku.
Tilly powiedziała, że będę płacił za kawę,
bo wlepiłem Bobette ten mandat.
Teraz muszę jeździć przez całe miasto, by pić gówno ze sklepu budowlanego,
by nie płacić za kawę.
I nie mów nigdy, że nie zrobiłem ci żadnej przysługi.
Tuszowanie sprawy, w którą nas wplątałeś, drogo mnie kosztuje.
- To był twój pomysł. - Cóż...
A pieniądze dzielimy.
To prawda.
Walić to! Trzeba zrzucić to morderstwo na kochasia od krewetek.
Menedżer powiedział, że Wallace i Deborah
od trzech miesięcy spotykali się w hotelu.
To nam wystarczy, pani kapitan.
Wallace posuwał swoją sekretarkę.
Żona się wkurzyła i musiała zginąć. Zakujmy go.
To bardzo sprośne, ale cudzołóstwo nie czyni z człowieka mordercę.
To wystarczy na nakaz.
Ukrywał te informacje.
- Chodzi o świadka alibi. - Modelowe zabójstwo z miłości.
Wykonaliście dobrą robotę, ale on tego nie zrobił.
Jak to?
Nagrania z kamer w jego firmie.
Jest na wielu ujęciach.
Nie zdążyłby pojechać do domu, zabić ją i wrócić.
Wallace Chetlo nie jest naszym zabójcą.
Ile czasu spędziliście w domu Chetlo po otrzymaniu zgłoszenia?
Około 45 minut?
Tak, bo kiedy pani Chetlo dowiedziała się,
że Paige jest przy nadziei,
nie mogła przestać gadać o dzieciach. Nie mogliśmy się wyrwać.
W porządku, chłopcy.
To wszystko.
Will?
- Czas iść do lekarza. - No tak.
- Umówię wizytę. - Teraz.
Zaczyna wyglądać jak koci odbyt.
Idź. Ja w tym czasie nadrobię papierkową robotę.
Skarbie...
CIĘŻARNA ŻONA
MOŻNA WIEDZIEĆ, ŻE NIE JEST SIĘ DOBRYM.
CO JEST LEPSZE, NIŻ WIERZYĆ, ŻE SIĘ JEST.
Przepraszam...
To ja.
Ale masz minę!
Zgrywam się, wybacz.
Posłuchaj, cieszę się, że na ciebie wpadłem, bo chciałem ci powiedzieć,
i mam nadzieję, że Will ci to przekazał,
że strasznie mi przykro z powodu twojego psa.
Nie wiem, jak wyszedł z domu.
Ja się domyślam.
Tak?
Może zapomniałaś zamknąć furtkę...
Ciąża potrafi płatać figle z głową.
Furtka nadal była zamknięta.
Dziwne.
Cóż, chyba musisz ruszać.
Inaczej będę musiał cię aresztować za blokowanie skrzyżowania.
Dobra, jedź ostrożnie.
Posłuchaj, Paige,
chciałem ci powiedzieć - mniej się tu na baczności.
Już nie chodzi tylko o ciebie, prawda?
To cud.
DARMOWA KAWA TYLKO DLA KLIENTÓW
Witam ponownie. Farba zdała egzamin?
Tak, dziękuję.
- Szuka pani czegoś konkretnego? - Tylko się rozglądam.
Mam nadzieję, że jak na razie podoba się wam w Providence.
- Wszędzie daleko. - Tak, jesteśmy odizolowani.
Ale radzimy sobie. A pani? Jest pani stąd?
Całe życie tu mieszkam.
Will powiedział, że oczekujecie chłopca?
Tak.
Ale nie wiem, jak wytrzymam jeszcze cztery tygodnie.
Wyglądam jak wieloryb.
Jeśli jesteś wielorybem, to ja planetą.
Ma pani dzieci?
Miałam syna, ale niestety odszedł.
- Przepraszam... - To było już jakiś czas temu.
Nie mogę sobie tego wyobrazić.
Tak, nie da się tego sobie wyobrazić.
Zrobiłabym wszystko, by wróciły tamte dni.
Ja bym nawet zabiła.
Dla jednej osoby?
Nie, czekam na kogoś.
Nie trzeba. To on.
Przepraszam, czy pan jest...
Jestem Irlandczykiem. Proszę usiąść.
Czytałem wiadomości.
To, jak traktujemy ludzi na tym świecie jest naprawdę... podłe.
Nie jest pan...
zabójcą?
Cóż, nawet nieprzyjemna praca może być wykonana w sposób etyczny.
Dlaczego nikt o niej nie wie?
Wygląda pan bardzo...
normalnie, bez urazy.
Człowiek, który prowadzi tzw. "normalne życie",
czy tzw. "dobre życie", może być równie destrukcyjny
jak człowiek, który prowadzi tzw. "złe życie".
Jak to możliwe?
Np. mężczyzna pracuje w firmie,
ma żonę i dzieci i mówimy, że to dobry człowiek.
Ale on nie widzi destrukcyjnych skutków jego życia.
Konsumuje na potęgę, bo to tzw. "dobre życie".
Żywność i produkty, których nie potrzebuje,
wymaga zniewolenia osób, których nie zna,
wymaga zatrucia ziemi.
Płaci rządowi podatki od tej dobrej pracy,
a większość tych podatków trafia do wojskowych,
by kupowali broń i bomby, które ciągle spadają na całym świecie.
Tu wyraźnie widać,
że człowiek często nie widzi zniszczeń
spowodowanych swoim działaniem.
Zgodnie z pańskim rozumowaniem, dobre życie nie jest możliwe.
Ale można wiedzieć, że nie jest się dobrym.
To lepsze niż wierzyć, że się nim jest.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie ma za co.
- A dla pani? - Pani nie zostaje.
Tak więc, po co pani chciała się ze mną widzieć?
Stanowi zagrożenie dla mojej rodziny.
To będzie kosztować.
- Ile może pani zapłacić? - 50 tysięcy.
Niewiele, zważywszy, że to glina,
ale skoro Kolumbijczyk
nie respektuje uzgodnionych granic...
zrobię to tej nocy.
Jasna cholera!
Przepraszam...
Trafiłam?
Co jest, skarbie?
Kobieta nie żyje, a ja miałem w tym udział.
Posłuchaj mnie.
Nie zrobiłeś nic złego.
Terry to zrobił.
Jasne? Posłuchaj.
Dasz radę.
Mam przeczucie, że wszystko się ułoży.
Dobra? Jesteśmy dobrymi ludźmi, a dobrych ludzi czekają dobre rzeczy.
Dobra.
Jak ci minął dzień?
- Chyba nie malowałaś, co? - Nie, obiecałam.
- To dobrze, bo przecież masz męża. - Wiem.
Chodź, odpocznijmy.
Może trzeba było zatrudnić Irlandczyka?
Co teraz zrobisz?
Nie zdobędę takich pieniędzy. Zostały mi tylko 24 godziny.
Mam przerąbane.
Na pewno nie zleciłeś morderstwa podwójnie?
Pamiętałbym zlecenie zabójstwa mojej żony
dwóm zabójcom tego samego dnia.
Nie jesteś w tym dobry. Ja jestem biegła w planowaniu.
Nie zatrudniłem drugiej osoby!
Jeśli nie zapłacę... on mnie zabije, Deborah.
Nie znajdą mojego ciała.
To szaleniec!
Wszystko poszło na marne!
Mój biedny Wally. Wszystko będzie dobrze!
Możemy wyjechać z miasta. Dzisiaj wieczorem!
Ucieczka to jak przyznanie się do winy.
Wtedy i FBI, i Kolumbijczyk będą mnie ścigać.
To za wiele. Nie udałoby mi się!
Jedyną opcją jest zdobycie pieniędzy. Będę musiał wszystko sprzedać.
Dobra. Sprzedasz wszystko. Biżuterię, samochody, dom!
To są nasze rzeczy, Wally!
No to jakoś odzyskajmy tamten milion!
To kto go zabrał? Pomyśl, kto to zrobił?
Sprzątaczka, bezdomny, przyjaciel?
- Keith. - Kto?
Masażysta.
Oczywiście! On tam był.
Znalazł pieniądze i zabił moją Virginię!
No to porządnie po chrześcijańsku nastraszmy masażystę
i odzyskajmy nasze pieniądze.
Mogę wstać i wam pokazać?
Co za gość...
Jak pan wrócił do domu?
Mama mnie odebrała.
I go tam też zawiozłam. Cholerny dzieciak nie umie prowadzić.
Cholera...
Keith...
Kto?
Zaraz wracam.
Jest dobrze, jest dobrze...
Co za gość...
Mamo? Będziemy bogaci.
Dobrze, tylko bądź ostrożny...
Tu Terry. Zostaw wiadomość. Także tą dotyczące kapeli.
Cholera...
Co do...
Dokąd to, Todd?
- Nazywam się Keith. - Milcz!
Przykro z powodu pańskiej straty, panie Chetlo.
Była cudowną kobietą.
Gówno prawda. Wiem, że się pieprzyliście.
- Daję słowo, że nie! - Nie kłam!
Gdzie są pieniądze, Keith?
- Jakie pieniądze? - Wiesz, o czym mówię!
- Jezu! Niech pan nie strzela! - Mów gdzie są pieniądze!
Przysięgam, gliny je wzięły! Wszystkie!
Mów natychmiast inaczej...
Jasna cholera...
Wally!
Mój biedny Wally!
Jasna cholera!
Dobra... Dobra...
Dobra.
Terry?
Co się dzieje? Nic ci nie jest?
- Właśnie wróciłem... - Odsuń się!
Co jest grane, Terry?
Ktoś zjawił się na mojej łodzi, Will,
i prawie mnie zabił.
I mam złe przeczucie, że ty miałeś coś z tym wspólnego.
Nie! Terry...
Wracam od masażysty, rozumiesz?
Też miałem przeczucie. Zgadnij, kto się zjawił?
Wallace Chetlo.
Ale wtedy wyszli Keith i jego mama. Ona zastrzeliła Chetlo.
Wtedy wyszła sekretarka i ich zastrzeliła. Wszyscy zginęli!
To była masakra! Rozumiesz?
- Wsiadaj do samochodu. - Co?
- Jedziemy na przejażdżkę. - Nie. Posłuchaj mnie.
Wszyscy pomyślą, że to był trójkąt miłosny.
Już jest po wszystkim!
Wsiadaj do samochodu! Już!
Dobra.
To jakaś pomyłka. Nie wziąłem pieniędzy. Przekonasz się.
Mam nadzieję.
Pani kapitan, Terry znów wsiadł do radiowozu. Po godzinach.
Miałem to zgłosić, gdyby się powtórzyło. No więc powtarza się.
Co ty kombinujesz, Terry...
Wysiadaj.
Otwórz kontener.
Nie ma ich.
To gdzie są, Will?
Musisz mi uwierzyć. Nie wiem, co się z nimi stało.
Ostatni raz byłem tu z tobą. Przysięgam na życie swojego dziecka!
Twoja żona wie o pieniądzach?
- Obiecaliśmy nikomu nie mówić. - Wiem, że ona wie, Will!
Ta kolacja to był test!
- Nie jestem idiotą! - Nic nie wie.
Wiedziałem, że będzie problemem, jak tylko ją poznałem!
Mam nadzieję, dla twojego dobra,
że zrozumiała ostrzeżenie, jakim była śmierć psa.
Co? Słucham?
- Zadzwoń do niej! - Terry, to szaleństwo!
Dzwoń.
- Daj na głośnomówiący. - Nie ma z tym nic wspólnego...
Dzwoń natychmiast albo cię zabiję!
Dobra, dobra!
Powiedziałem jej o pieniądzach, ale ona ich nie wzięła!
- Wiedziałbym! - No to nie będzie problemu.
Zadzwonisz i powiesz:
Cześć, skarbie.
Przyjechałem po pieniądze, ale zniknęły.
- Nic więcej, jasne? - Dobra.
- Już dzwonię. - Natychmiast!
Na głośnomówiący!
Nie odbierze. Śpi.
Cześć, Will.
Cześć, skarbie.
Gdzie jesteś? Wszystko w porządku?
Co się dzieje, Will?
Przyjechałem po pieniądze...
ale zniknęły. Ktoś je zabrał.
Pieniądze...
Wszystko w porządku, kochanie.
Zrobiłam coś dobrego.
Paige, co zrobiłaś?
- Pieniądze mam tutaj. - Nie...
Nie mogłam pozwolić, by Terry zniszczył nam życie.
W takich sprawach zawsze mam rację.
W końcu to on zabił Virginię Chetlo,
więc spotkałam się z pewnym mężczyzną.
Powiedziałeś jej, że to ja zabiłem Virginię?
- Nie! - Co?
- Myślałem, że się przyjaźnimy, Will! - Paige, uciekaj!
Will!
Odezwij się!
To wszystko twoja wina.
Boże, nie, nie, nie...
Will?
Will!
Will! Niech ktoś mi pomoże!
Will!
Paige?
Mówi kapitan Murphy.
Willa zastrzelono.
Przykro mi, ale on nie żyje.
Przepraszam, Paige, ale musisz mi powiedzieć, co się dzieje.
To Terry.
Co Terry?
To on zabił panią Chetlo, a Will się dowiedział.
A teraz...
nas ściga.
Gdzie jesteś?
- Przepraszam... - Paige, mogę ci pomóc.
Gdzie jesteś?
Pani wie, że zrobię wszystko, by chronić syna.
PRZEPRAWA PROMOWA
Do wszystkich jednostek, mówi kapitan Murphy.
Ranny funkcjonariusz. Potrzebna pilna pomoc medyczna
w magazynie portowym.
Znajdźcie funkcjonariusza Brogena.
Zachować ostrożność - jest uzbrojony i niebezpieczny.
Tylko nie teraz.
Uwaga pasażerowie.
Niestety przeprawa będzie opóźniona ze względu na złą pogodę.
Kochanie, zapewnię ci dobre życie.
Obiecuję.
Przestań!
Szlag!
Co się dzieje?
Paige!
Oddaj pieniądze, Paige!
Nie są twoje!
Ktoś strzela!
Tak się dzieje,
kiedy jest się samolubnym,
kiedy się kłamie!
Spotykają cię złe rzeczy!
To twoja wina!
Musisz wiedzieć, że nie zabiłem tej kobiety!
- Co? - Will to zrobił!
Terry!
- Kłamiesz! - Nie kłamię! On kłamał!
- Rzuć broń! - Ty kłamałaś!
- Terry! - Ja chciałem tylko pomóc!
Kłamałaś cały czas! Niczym nie zawiniłem!
DZIECKO
Gdzie on jest?
- Gdzie moje dziecko? - Jest całe i zdrowe.
Śpi w sali dla noworodków.
- Chcę go przy sobie. - Przyniesiemy go, obiecuję.
Ale musimy najpierw porozmawiać.
Ludzie zginęli.
Terry, dwóch cywilów, państwo Chetlo...
Will...
Za dużo ofiar, by był to zwykły przypadek, więc...
Dlaczego Terry cię ścigał?
Nie wiem.
Oszalał.
Zabił Willa.
Zaczął mnie ścigać.
- Will kazał mi uciekać. - I nie wiesz dlaczego?
Nie, ale zawsze wiedziałam, że coś z nim nie tak.
Nie sądziłam jednak, że może się wydarzyć coś takiego.
Przepraszam. Wrócę później.
Cokolwiek się stało, jakąkolwiek odegrałaś w tym rolę,
nie chcesz, by to się ciągnęło za tobą i twoim dzieckiem, rozumiesz?
Oferuję ci ostatnią deskę ratunku.
Chcę ci pomóc.
Pomóc? Oskarżając mnie?
Rozwiążę tę sprawę,
a wtedy należy się liczyć z konsekwencjami.
Nie chcesz zobaczyć, jak syn kończy szkołę?
Jak się żeni?
Paige, daj mi coś.
Straciłam męża.
Ojca mojego syna.
Gdybym mogła, to bym pani pomogła.
Chciałabym teraz zobaczyć moje dziecko.
Za bardzo się nie oddalaj.
Na pewno będę miała więcej pytań.
Czego pan chce?
Ma pani coś, co należy do mnie.
Kim pan jest?
Kim jestem, nie jest istotne.
Wie pani, że w Iranie pistacje nazywają wesołymi orzeszkami?
- Co? - Wie pani dlaczego?
Bo zawsze wyglądają, jakby się uśmiechały.
Chwileczkę!
Chyba nigdy nie zrozumiem, co się stało.
Tyle okrucieństwa i chciwości jest w ludziach w dzisiejszych czasach.
Czuję, że mój sen był przestrogą.
Że coś się zbliża.
Coś mrocznego.
Próbowałam zrozumieć, jak siła chciwości powoduje,
że ludzie robią tak okrutne rzeczy,
ale bez względu na to, dlaczego tak robią,
mieści się to obrębie Opatrzności Bożej.
Wierzę w to.
Muszę.
Nawet w całym tym mroku nowa nadzieja nieustannie pojawia się na tym świecie.
I tego trzeba się trzymać.
Wiesz co?
To dlatego jesteś ze mną.
Ze mną.
Tak...
Reżyseria
Scenariusz
Zdjęcia
Muzyka
Wystąpili
Tekst: Piotr Kalinowski