Όταν πήγα στην ILM, ήταν πολύ ενδιαφέρον,
επειδή η πρώτη μου εντύπωση ήταν ''Αυτό δεν είναι σωστό''.
Μάσι Όκα Ψηφιακή Τέχνη
Κάνεις Πόλεμο των Άστρων.
Είναι αυτή η τεράστια εταιρεία του Χόλιγουντ.
Φτάνω εκεί και τα περιμένω όλα, ξέρετε,
φώτα, γυρίσματα και τα πάντα.
Είναι σαν οδοντιατρείο.
ΕΤΑΙΡΕΙΑ KERNER 3160
Η ILM ήταν στην οδό Κέρνερ.
Και Ο Πόλεμος των Άστρων ήταν μεγάλη επιτυχία.
Όταν ο Τζορτζ μετέφερε την επιχείρηση εδώ,
Τζιμ Μόρις Πρόεδρος ILM, 1994-2005
ήθελε να το κρατήσει μυστικό
ώστε ο κόσμος να μην ξέρει τι συμβαίνει και τα λοιπά.
Είχαμε μια πόρτα που έλεγε ''Εταιρεία Οπτικών Kerner''.
Ήταν απλά προκάλυψη ώστε ο κόσμος να λέει
''Δεν βλέπω να γράφει πουθενά ILM, δεν βλέπω Πόλεμος των Άστρων''.
Προσπερνούν και πηγαίνουν αλλού, στο συνεργείο αυτοκινήτων.
Ντένις Μιούρεν Επόπτης Εφέ
Ένα από αυτά που ένιωθα ότι πάντα μπορούσα να πω
όταν ξεναγούσα ανθρώπους στην ILM ήταν,
Τζον Νολ Επόπτης Εικονικών Εφέ
ακριβώς επειδή ήταν τόσο χάλια το κτίριο,
''Βάζουμε κάθε δολάριο στην οθόνη''.
Δεν πάει σε καλογυαλισμένα μπρούτζινα πόμολα.
Πάει στην οθόνη.
Μου έδωσαν ένα σενάριο για το Πειρατές της Καραϊβικής.
Ομολογώ, η πρώτη μου αντίδραση όταν είδα το σενάριο ήταν
''Θεέ μου, δεν μπορεί να είναι καλό''.
Το διάβασα και ήταν αρκετά καλό.
Έτσι, η επόμενη σκέψη μου ήταν ''Λοιπόν, τι θα γίνει με τον Χαλ;''
Σπρώχνει το σενάριο πάνω στο γραφείο
με τίτλο ''Πειρατές της Καραϊβικής''.
Χαλ Χίκελ Επόπτης Ανιμέισον
Και σκέφτηκα ''Είναι ταινία βασισμένη σε θεματικό πάρκο''.
Δεν ξέρω.
Χο-γιο, ζω τη ζωή του πειρατή
Πώς κάνεις μια ιστορία από αυτό, σωστά;
Ρίξτε ομοβροντία, αναθεματισμένες κατσαρίδες!
Δείξτε τους την αριστερή πλευρά σας.
Είχα την εντύπωση ''Εντάξει, αυτό μου έδωσαν''.
Μου αρέσει να κάνω ταινίες θεωρητικά β' διαλογής.
Γκορ Βερμπίνσκι
Αυτή είναι η μαγεία, η περιπέτεια, δεν ξέρουμε τι θα συμβεί.
Ένας τύπος πετάει πράγματα, πυροβολεί, κάνει διάφορα.
Το όλο όραμα του Γκορ ήταν αντισυμβατικό, ενδιαφέρον και δροσερό.
Μετά την πρώτη συνάντηση,
βγήκα από εκεί πετώντας μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος.
Κάτι σαν πανκ ροκ γουέστερν, σωστά;
Εννοώ, οι πειρατές είναι ατίθασοι.
Έχουν κώδικα τιμής, αλλά δεν διστάζουν να τον σπάσουν.
Σε έναν διεφθαρμένο κόσμο, δεν χωρούν έντιμοι κλέφτες.
Αυτή η άποψη της ταινίας ήταν που με συνεπήρε αρχικά.
Ως είδος, ήταν πραγματικά ανύπαρκτο,
έτσι, ήταν σούπερ συναρπαστικό να επανακάμψω σε αυτό.
Πυρ!
Μαύρος Κύκνος Χένρι Κινγκ, 1942
Είχα μεγαλώσει βλέποντας αυτές τις παλιές κλασικές ταινίες των δεκαετιών '40 και '50
με ξύλινα σκαριά σε δεξαμενές στούντιο, και μου άρεσαν πολύ.
Ξαφνικά, αυτό το σενάριο
μου έδινε ευκαιρία να φτιάξω μια δεξαμενή,
μερικά μεγάλα ξύλινα σκάφη και να πέσει κανονίδι,
όπως στις ταινίες της Paramount ή της 20th Century Fox.
Είπα ''Θα έχει απέραντη πλάκα''.
Εδώ πίσω, οι σκηνογράφοι έχτισαν περιμετρικά τοίχο ύψους 1,25 μέτρα.
Πολύ γερό. Τον επένδυσαν με πλαστικό.
Τον γεμίσαμε με νερό.
Έτσι, έχουμε πειρατικά πλοία μήκους 11 μέτρων.
Και αυτά τα γιγάντια πλατό έπρεπε να έχουν πυροτεχνίες, μοντέλα σκαφών,
βοηθούς σκηνής να τραβούν με τροχαλίες τα πλοία και άνεμο να φυσάει.
Συναρπαστικά πράγματα.
Πυρ!
- Να σου δείξω κάτι εδώ; - Ναι.
Αυτή είναι η γεωγραφία σου.
Ο Τζον κι εγώ έχουμε περίεργη ψυχική επαφή.
Ο πατέρας μου ήταν πυρηνικός φυσικός, το ίδιο και του Τζον.
Και ανακαλύψαμε χρόνια αργότερα ότι γνωρίζονταν.
Συνήθως λέω στον Τζον
''Χρειάζομαι το εξής ανύπαρκτο εργαλείο για να κάνω κάτι''.
Η δυναμική δεν θα είναι όπως θες,
και θα πασχίζω να την ξεφορτωθώ.
Παίρνεις περισσότερη ενέργεια από κάποιον σαν αυτόν
όταν του βάζεις δύσκολα.
Γυρίζουμε!
Μία μεγάλη δυσκολία στο Πειρατές 1 ήταν πως οι πειρατές είναι καταραμένοι,
όταν εμφανίζονται στο σεληνόφως, είναι σαπισμένοι σκελετοί.
Και όταν βγαίνουν από το σεληνόφως, είναι ηθοποιοί με τα κοστούμια τους.
Γυρίζουμε!
Και έπρεπε να μεταβούν από τη ζωντανή δράση στην ψηφιακή και μετά πάλι πίσω.
Και σκέφτηκα ''Ας το γυρίσουμε με τον ηθοποιό,
''μετά, τραβάμε ένα καθαρό πλάνο,
''θα ζωγραφίσω από πάνω αυτό που πρέπει να ζωγραφίσω,
''και έτσι θα το λύσουμε αυτό''.
Το συνεργείο βαφής πρέπει να κάνει πολύ καλή δουλειά.
Δεν μπορούσα να αντισταθώ, φίλε.
Ήταν σημαντικό να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει,
ειδικά όταν ο Μπαρμπόσα βγαίνει στο φεγγαρόφωτο
ενόσω εξηγεί ποιοι είμαστε.
Ήταν δύσκολο πλάνο.
Και θέλαμε να το δουλέψουμε πρώτο,
επειδή ξέραμε ότι ήταν απαιτητικό.
Και αν το καταφέρναμε, το κοινό θα πίστευε το αποτέλεσμα.
Κάναμε ένα μικρό κόλπο
όπου για μισό δευτερόλεπτο αφού μεταμορφώνεται σε ψηφιακό σκελετό,
κρατήσαμε τα αληθινά του μάτια.
Έπειτα, τα μισοκλείνει
και γίνεται όλος ψηφιακός από εκείνο το σημείο και πέρα,
κάπως κρατήσαμε αυτό το μικρό κομμάτι που ξέραμε ότι κοιτούσε το κοινό
λίγο παραπάνω πέρα από τα όρια μετάβασης από το πραγματικό στο ψηφιακό.
Καλύτερα να αρχίσεις να πιστεύεις στις ιστορίες φαντασμάτων, δις Τέρνερ.
Είσαι σε μία.
Και πραγματικά δούλεψε.
Ο Χαλ είχε ξεκινήσει ως stop-motion ανιμέιτορ.
Πραγματικά συνδέθηκε με τη δουλειά.
Το πιο σημαντικό μέρος της ανατροφής μου έγινε σε ένα ράντσο στο Κολοράντο,
ένα εκατομμύριο μίλια μακριά από οτιδήποτε σχετικό με ταινία.
Αυτό με έκανε να ταυτιστώ πολύ με τον Λουκ Σκάιγουοκερ,
τόσο από τη φανταστική αφήγηση του Πόλεμος των Άστρων
όσο και το να είμαι πολύ μακριά από το φωτεινό κέντρο του σύμπαντος,
ή όπως το λέει ο Λουκ αυτό.
Αν υπάρχει ένα φωτεινό κέντρο στο σύμπαν,
είσαι στον πιο απόμακρο από αυτό πλανήτη.
Ζούσα με τακτική κατανάλωση μεταμεσονύκτιων ταινιών
τρόμου, επιστημονικής φαντασίας, μυστηρίου,
τις περισσότερες από τις παλιές ταινίες τρόμου της Universal,
όλες του Ρέι Χάριχαουζεν.
Ρέι Χάριχαουζεν
Η γέννηση της ιδέας του να γίνω ανιμέιτορ για μένα
προέκυψε βλέποντας τον αυθεντικό Κινγκ Κονγκ στην τηλεόραση.
Εξοργίστηκα με το πώς αντιμετώπισαν τον Κονγκ στην ταινία
και ζήτησα από τη μητέρα μου να βοηθήσει να γράψω στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό
που θεωρούσα υπαίτιο για τον θάνατό του.
Το 1988, ίδρυσα τα Στούντιο Γουίλ Βίντον για να κάνω stop-motion ανιμέισον με πηλό.
Γουίλ Βίντον
Και γνώριζαν δόξες,
επειδή είχαν βγάλει τη σειρά California Raisins,
η οποία ξεχώριζε στο πολιτισμικό ραντάρ της δεκαετίας του '80.
Άκουσα κάτι διαδόσεις
Ο στόχος μου ήταν τελικά να έρθω στην Περιοχή του Κόλπου
και να δουλέψω στην ILM.
Το να ενταχθώ τελικά στην ILM ήταν τεράστιο κατόρθωμα για μένα.
Ήμασταν θαυμαστές του Ρέι Χάριχαουζεν και των Jason and the Argonauts.
Αλλά σε μεγάλο βαθμό ήταν κοπιάρισμα. Μίμηση.
Δεν θέλαμε στατική την κάμερα.
Θέλαμε να απελευθερώσουμε την κάμερα.
Όταν 70 χαρακτήρες αλληλοεπιδρούν,
είσαι με την κάμερα στο χέρι και όλοι εκτελούν ένα είδος χορογραφίας,
θέλεις να δίνει την αίσθηση του απροσχεδίαστου,
ότι κυριολεκτικά αντιδράς σπασμωδικά.
Ένα κεφάλι αναπηδά στο κατάστρωμα,
αυτό συμβαίνει, θέλεις ενστικτώδεις αντιδράσεις.
Αυτή ήταν μάλλον η μεγαλύτερη δυσκολία.
Το πιο λογικό πράγμα
ήταν να τραβήξουμε τους ηθοποιούς με τα κοστούμια τους
και να τους ταιριάξουμε όσο καλύτερα μπορούσαμε.
Αλλά αυτή η διαδικασία ήταν επίφοβη, δύσκολη και επιρρεπής σε λάθη.
Υπήρχαν φορές που οι χαρακτήρες επρόκειτο να είναι μόνο οι σκελετοί,
έτσι, κάναμε μερικές καταγραφές κίνησης.
Τις γυρίσαμε στο πλατό μας εδώ με ανιμέιτορ να παίζουν τους ρόλους.
Εντάξει. Καλό φαίνεται.
Ήμασταν στους τελευταίους μήνες παραγωγής,
ο Ρέι έκανε μια από τις τακτικές επισκέψεις του στην ILM,
κάθισε στο γραφείο μου και του έδειξα μερικά πλάνα από τους Πειρατές.
Είχε ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό του.
Του άρεσε πάρα πολύ και το απόλαυσε.
Για όποιον μεγάλωσε με Ρέι Χάριχαουζεν,
και ιδιαίτερα για όσους στη συνέχεια δούλεψαν κάνοντας stop-motion,
τίποτα δεν μπορούσε να είναι πιο τέλειο.
Έτσι, όταν πια βγήκε το Η Εκδίκηση των Σιθ,
ήσασταν ήδη σε ψηφιακό πλαίσιο.
- Αλλά ο Τζορτζ επέμενε να το εξελίξει. - Ναι.
Στην Εκδίκηση των Σιθ αρχίσαμε τη χρήση πολλών ψηφιακών αντιγράφων.
Ρομπ Κόλμαν Επόπτης Ανιμέισον
Στο συγκεκριμένο πλάνο,
πρέπει να φτιάξουμε έναν ψηφιακό Όμπι-Ουάν.
Εδώ βλέπετε ότι αρχίζουμε την προσομοίωση ρούχων,
σκεφτόμαστε πώς θα αντιδράσει το πανί στο πέταγμα.
Και το τελικό πλάνο.
Τώρα, με ψηφιακό κόλπο διπλασιάζουμε τον Ίουαν ΜακΓκέγκορ.
Ο Τζορτζ πάντα επέμενε να το εξελίσσει,
όσον αφορά το τι ήθελε στις μάχες του.
Και Η Εκδίκηση των Σιθ είχε, νομίζω, περισσότερη ξιφομαχία
από οποιαδήποτε άλλη ταινία.
Κάθε φορά που βλέπεις κάποιον να πηδάει, να κάνει άλμα ή τούμπα,
πολύ πιθανό να είναι πλήρως ψηφιακός χαρακτήρας.
Το άλλο που κάναμε ήταν αντικαταστάσεις κεφαλιών.
Γίνεται μάχη μεταξύ του Πάλπατιν και του Μέις Γουίντου,
όπου ο Ίαν, αν και καταπληκτικός ηθοποιός, είπε ''Παιδιά, δεν μπορώ...''
Ίσα που... Δεν μπορεί να ξιφομαχήσει.
Έτσι, έβαλαν ένα κασκαντέρ να το κάνει,
αλλά δεν έμοιαζε αρκετά με τον Πάλπατιν.
Έτσι, είχαμε ένα ψηφιακό κεφάλι που επιθέταμε.
Αυτές ήταν μερικές από τις μεγάλες καινοτομίες που κάναμε.
Οι διαστάσεις της ταινίας, συνέχιζαν να μεγαλώνουν.
Πόλεμος των Άστρων: Η Αόρατη Απειλή
Παρόμοια με το Πόλεμος των Άστρων από το Αυτοκρατορία μέχρι το Τζένταϊ.
Νομίζω ότι το Επεισόδιο Ι ήταν λίγο κάτω από 2.000 πλάνα.
Και μετά, το Επεισόδιο ΙΙ λίγο παραπάνω.
Και νομίζω ότι το Επεισόδιο ΙΙΙ ήταν περίπου 2.500 πλάνα ψηφιακών εφέ.
Προσπαθούσα να επεξεργαστώ τεχνικές για όλες τις συνέχειες.
Αυτό είναι ένα πολύ περιεκτικό κολλάζ από αρχικές ιδέες για τον Μούσταφαρ.
Έρικ Τιέμενς Επόπτης Σχεδιασμού
Και όσο το αναπτύσσαμε, τα πράγματα έγιναν λίγο πιο σκοτεινά.
Το ενδιαφέρον τώρα είναι ότι το εργαστήρι μοντέλων κάνει
μια κατασκευή αρκετά παρόμοια με αυτό σε πολύ μεγάλη κλίμακα.
Όταν μου το παρουσίασαν αρχικά ''Να τα εικονοσενάρια του Μούσταφαρ'',
ήταν πάνω που σκεφτόμουν
''Έχουμε χρησιμοποιήσει τις λέξεις μεγάλος και πολύ μεγάλος.
''Και ο Μούσταφαρ ήταν πάρα πολύ μεγάλος''.
Ξέρετε, δεν έχουμε λέξεις γι' αυτό.
Επιδιώκουμε να μοιάζει με κόλαση.
Τζορτζ Λούκας
Από κάπου εκεί ξεπήδησε ο Νταρθ Βέιντερ.
Ο προϊστάμενος ψηφιακών επέμενε.
''Αυτά μπορούν να γίνουν με υπολογιστές.
''Μπορούμε να κάνουμε λάβα. Θα βγει τέλεια''.
Και είχα αρκετή εμπειρία στο να βλέπω ατελείς προσομοιώσεις
που αμφέβαλλα αν θα πετυχαίναμε αρκετή ανάλυση,
αρκετές λεπτομέρειες.
Ο Σκοτ Φαράρ είχε κάνει την ταινία Κονγκό στα μέσα της δεκαετίας του '90,
Κονγκό Φρανκ Μάρσαλ, 1995
όπου είχαν γυρίσει πλάνα λάβας χρησιμοποιώντας μέθοσελ.
Και αυτό ήταν... Μου φάνηκε πολύ καλός τρόπος να δουλέψω.
Και έτσι, πρότεινα το Μούσταφαρ να γυριστεί σαν μεγάλη μινιατούρα.
Ήταν...
Νομίζω ότι η μινιατούρα είχε 12 μέτρα μήκος και εννέα φάρδος.
Όχι τόσο μακριά όσο ένα γήπεδο τένις
και όχι τόσο φαρδιά.
Όχι μόνο ήταν τεράστιο γλυπτό που έπρεπε να γίνει με κομμάτια αφρώδους πλαστικού,
αλλά υπήρχαν εκατοντάδες επιμέρους μέρη κατασκευασμένα σαν μεγάλα οικοδομήματα.
Και φτιάξαμε όλα τα κανάλια της λάβας με διάφανες βάσεις από πλεξιγκλάς
ώστε να έχεις το ημιδιαφανές μέθοσελ
και να το φωτίζεις από κάτω για να αναδύει λάμψεις και ανταύγειες.
Ναι. Αυτό είναι πορτοκαλί.
Και λίγο παραδίπλα, είχαμε κάποιον εκτός πλάνου
να φτυαρίζει αποκαΐδια φελλού διαφόρων μεγεθών,
από 30 χιλιοστά μέχρι πέντε εκατοστά.
Και έτσι, όταν η λάβα κατέβαινε, θα είχε αυτήν την καρβουνίλα πάνω της.
Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω.
Είναι σαν μπαλέτο όπου όλα πρέπει να συντονιστούν.
Για να λειτουργεί το πλάνο.
Αλλά βγήκε απίστευτα καλά, σκέφτηκα.
Ο Τζορτζ ήταν πολύ ικανοποιημένος.
Ήταν απόλαυση για το εργαστήρι μοντέλων να κάνει κάτι τέτοιο,
και ο Τζορτζ να μείνει τόσο ικανοποιημένος.
Όχι, μου φαίνεται υπέροχο.
Πολύ καλά.
Στο τέλος του Η Εκδίκηση των Σιθ, αυτό ήταν.
Ξεμπερδέψαμε με το Πόλεμος των Άστρων για λίγο.
ILM ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΜΟΝΤΕΛΩΝ
Το 2006, με απέλυσαν
επειδή είχε πέσει νέκρα στο στούντιο.
Φον Ντέιβις Μοντελίστας
Ξέραμε ότι θα φτιάχναμε μια νέα ILM στην πορεία.
Όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία στο Πρεσίντιο,
είπα ''Ας την αδράξουμε''.
Ήθελα μόνο έναν ωραίο χώρο εργασίας.
Πρεσίντιο, Σαν Φρανσίσκο Έδρα ILM από το 2006
Δεν υπήρχε επιχειρηματικό μοντέλο εικονικών εφέ
ικανό να στηρίξει την ανέγερση τέτοιου κτιρίου.
Ο Τζορτζ ξόδεψε πολλά χρήματα για να το χτίσει,
ξέροντας ότι δεν θα τα πάρει ποτέ πίσω.
Έτσι, όταν το είδαν,
συνειδητοποίησαν ότι οι παλιές μέθοδοι εργασίας θα γίνονταν παρελθόν.
Δεν ήμασταν απόλυτα σίγουροι για το τι συνέβαινε.
Μετά, έκαναν συνάντηση
και μας μάζεψαν όλους του πρακτικού τμήματος.
Τότε μας ανακοίνωσαν
ότι το πρακτικό τμήμα πουλήθηκε.
- Πώς ένιωσες; - Ήταν σπαραξικάρδιο.
Πάντα φανταζόμουν,
από τη στιγμή που δούλευα στην ILM, θα έβγαινα στη σύνταξη εκεί.
Η πώληση του εργαστηρίου μοντέλων ήταν...
Τζιν Μπολτ Εργαστήρι Μοντέλων & Ψηφιακή Τέχνη
Το τέλος μιας περίφημης εποχής.
Δεν υπήρχε επιστροφή.
Οι ανταγωνιστές ξεκλέβουν τα ειδικά εφέ του Λούκας
Όταν ήρθα στην ILM, ήταν η μόνη στον τομέα της.
Ο Τζορτζ Λούκας πρωτοπορεί τεχνολογικά
Για πολύ καιρό,
κυριαρχούσαμε στη βιομηχανία εικονικών εφέ.
Είμαι ο Τζιμ Μόρις. Γενικός διευθυντής της ILM.
Αυτοί είναι μερικά βασικά στελέχη.
Η θετική πλευρά του να έχει η ILM τόσο απίστευτα ταλαντούχους ανθρώπους
και τόσους πολλούς από αυτούς...
Σε κάθε σχεδόν δουλειά που κάνω, συναντώ άτομα από την ILM.
Και αν δείτε όλες τις εταιρείες εικονικών εφέ
που υπάρχουν τώρα,
οι περισσότερες φτιάχτηκαν από ανθρώπους της ILM.
Είναι αστείο, όταν ξεκίνησα, καθόμασταν και λέγαμε
''Κάποτε, κάθε ταινία θα χρειάζεται αυτά που κάνουμε στα εικονικά εφέ''.
Αργότερα, έγινε ''Πρόσεχε τι εύχεσαι''.
Τιτανικός (1997) Ψηφιακό Μέρος
Ξαφνικά, δημιούργησες όλον αυτόν τον ανταγωνισμό.
Ο Λούκας δεν είναι πια μόνος
Υπήρχαν ορισμένοι που έκαναν απλά ψηφιακά για διαφημίσεις.
Ήμασταν ακόμα πολύ μπροστά.
Αλλά είχαμε ανταγωνισμό.
Ζόρια για την Industrial Light & Magic
Η ILM θεωρούνταν ταυτόχρονα ως το αποκορύφωμα,
αλλά και ως ο πρωταθλητής που ήθελες να νικήσεις.
Ο Λούκας ίσως αντιμετωπίσει πόλεμο στα ειδικά εφέ
Η ζήτηση ανιμέιτορ ξεπερνά την προσφορά
Πολλές εταιρείες προσπαθούσαν να εξαγοράσουν άτομα,
προσφέροντάς τους διπλάσιο και τριπλάσιο μισθό,
κάτι που ήταν υπέροχο γι' αυτά, αλλά πολύ δύσκολο για εμάς.
Αυξημένες Πιέσεις στις Εταιρείες Ειδικών Εφέ
Υπήρχε κυνήγι κεφαλών σε εξέλιξη.
Και δημιουργούνται δυσαρέσκειες από καιρό σε καιρό, σωστά;
Προσπάθησε ποτέ κανείς να σε πάρει από την ILM;
Ναι, είχα μερικούς που ήθελαν να με πάρουν.
Δύο προσφορές αυτά τα χρόνια.
Αλλά τίποτα δεν ήταν τόσο συναρπαστικό
όσο το να είμαι εδώ σε αυτήν τη θρυλική επιχείρηση.
Σκληρός ανταγωνισμός εταιρειών εφέ
Ποιοι ήταν οι σημαντικότεροι νέοι παίκτες; Και η ILM ένιωσε τον ανταγωνισμό;
Υπήρχαν αρκετές εταιρείες που έγιναν πραγματικά πολύ καλές.
Ειδικά στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Μετά την Επόμενη Μέρα (2004) Digital Domain
Αμαρτωλή Πόλη (2005) The Orphanage/CafeFX
Έβγαιναν ορισμένες πολύ καλές δουλειές.
Ο Μονομάχος (2000) The Mill
Κάθε χρόνο, γινόταν όλο και καλύτερες.
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι (2002) - Wētā FX
Η Wētā, θα έλεγα, είναι η μεγαλύτερη ανταγωνίστρια.
Μοιάζουμε πολύ στο πώς προσεγγίζουμε τις εταιρείες μας και τη δουλειά.
Τζάνετ Λιούιν Διευθύντρια ILM
Εν μέρει, επειδή ο Τζο Λετέρι διευθύνει την εταιρεία.
Ήταν επικεφαλής επόπτης εφέ στην ILM πριν πάει στη Wētā.
Ο τίτλος μου είναι τεχνικός διευθυντής.
Τζο Λετέρι Επόπτης ILM, 1991-2001
Υπεύθυνος για το πώς φαίνονται τα πράγματα στην οθόνη.
Ο λόγος που πήγα, ήταν για να δουλέψω στο Γκόλουμ,
επειδή ήταν αγαπημένος μου χαρακτήρας στα βιβλία.
Πολύτιμό μου!
Υπήρχαν μερικά επαναστατικά πράγματα στο Γκόλουμ.
Από άποψη αξιοπιστίας, το δέρμα έπρεπε να μοιάζει με δέρμα.
Υπήρχε μια τεχνική
που μόλις είχαμε αρχίσει να εξελίσσουμε στην ILM πριν φύγω,
η υποεπιφανειακή διάχυση.
Δεν έχεις κανέναν φίλο!
Κανείς δεν σε συμπαθεί!
Το φως μπαίνει, διαχέεται στα πλάγια.
Αυτό μας επέτρεψε να κάνουμε το Γκόλουμ να δείχνει τόσο ζωντανό.
Για επιτεύγματα στα εικονικά εφέ...
Και το Όσκαρ πάει στους...
Τζιμ Ράιγκελ, Τζο Λετέρι, Ράνταλ Γουίλιαμ Κουκ και Άλεξ Φάνκι
για το Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά.
Ευχαριστώ όλους στη Wētā Digital για την έκρηξη δημιουργικής ενέργειας.
Είναι αστείο, επειδή όλα είναι άκρως απόρρητα
όταν δουλεύεις την ταινία.
Και μόλις βγει, όλοι μας το συζητούμε.
Ώστε όλοι να μάθουν τι έκανες με το που βγαίνει η ταινία.
Αποτελούμε μια πολύ μικρή κοινότητα,
εξακολουθούμε να διατηρούμε αυτές τις φιλίες.
Όλοι χτίζουμε ο ένας πάνω στη δουλειά του άλλου.
Το Γκόλουμ μάλλον έκανε λίγο πιο εύκολο για την ILM
να παρουσιάσει μια ψηφιακή εκδοχή του Ντέιβι Τζόουνς. Και ανέβασαν επίπεδο.
Αυτός είναι ο Ντέιβι Τζόουνς.
Την πρώτη φορά που ο Γκορ μάς είπε για Πειρατές 2 και 3 με τον Ντέιβι Τζόουνς
''Έχω αυτόν τον ψηφιακό χαρακτήρα. Θα παίζει πολύ στην ταινία.
''Θα είναι πολύ σημαντικός. Θέλω να το έχετε στο μυαλό σας''.
Θα ήταν το Γκόλουμ του.
Από νωρίς, άρχισα να σκέφτομαι
ότι το να είσαι στον Ιπτάμενο Ολλανδό τόσον καιρό ήταν σαν κατάρα, σαν αρρώστια,
άρχιζες να αποκτάς κομμάτια του πυθμένα του ωκεανού,
να γίνεσαι ο πυθμένας του ωκεανού και μέρος αυτών των χαρακτήρων.
Αυτό ήταν διασκεδαστικό.
Αρχικά, όταν σχεδίαζα αυτούς τους χαρακτήρες,
ήταν απολαυστικό.
Μετά, ξέραμε ότι χρειαζόμασταν τον ίδιο τον διάβολο
για να τους κουμαντάρει όλους.
Φώναξα έναν πολύ καλό φίλο και εκπληκτικό καλλιτέχνη, τον Κρας ΜακΚρίερι,
να έρθει να το κάνει. ''Ας σχεδιάσουμε τον Ντέιβι Τζόουνς
''ξέροντας ότι αυτός είναι ο βασικός άξονας''.
Στο Πειρατές 1, ο Τζέφρι Ρας έπαιξε τον Μπαρμπόσα ως Μπαρμπόσα
και μετατρέπεται σε ψηφιακό χαρακτήρα σε ελάχιστα πλάνα.
Ο Ντέιβι Τζόουνς θα είναι ψηφιακός σε κάθε καρέ που εμφανίζεται.
Οπότε, το ζήτημα αφορούσε λιγότερο τη σύλληψη κίνησης και περισσότερο
την απόδοση συναισθημάτων.
Κάνεις αυτό, αλλά μετά κάπως σαν να προεξέχει εκεί,
- και φαίνεται ότι υπάρχει... - Ναι, κατάλαβα.
Ο Μπιλ Νάι θα ήταν ο Ντέιβι Τζόουνς.
Δεν ήθελε να χάσει τη σκέψη πίσω από...
το παράθυρο της ψυχής.
Δεν θέλω να χάσω τίποτα από την ερμηνεία του.
Και αυτή ήταν η πρόκληση για τον Τζον και την ομάδα.
Πώς θα απαλλαγούμε από την αντίθεση εικονικών εφέ και ηθοποιών;
Αυτό θα το δεις.
Ξέραμε ότι θα είχαμε σπουδαίο ηθοποιό στον ρόλο.
Θέλαμε ερμηνεία στο πλατό πρόσωπο με πρόσωπο με όλους τους άλλους ηθοποιούς,
και αυτή η ερμηνεία να μπει στην ταινία.
Έπρεπε να είναι κάτι ανθεκτικό.
Έπρεπε να είναι φορητό επιτόπου και λίγων απαιτήσεων στο πλατό.
Και ο Χαλ Χίκελ ήταν που ρώτησε
''Αν αυτοί οι τύποι είναι συνέχεια ψηφιακοί,
''μπορούν να φορούν οτιδήποτε, σωστά;
''Να βάλουμε σημάδια εντοπισμού πάνω τους
''για να κάνουμε τη διαδικασία τεχνικά πιο επακριβή
''και λιγότερο δύσκολη;''
Μας έφεραν το σύστημα IMocap.
Καταραμένοι να 'στε.
Το κουστούμι εργασίας μου είναι μια άκρως ελκυστική γκρι φόρμα.
Ο κόσμος έχει δει ηθοποιούς με τέτοια γκρίζα κοστούμια
με μικρές αντανακλαστικές μπάλες.
Επινοήσαμε κάτι ελαφρώς διαφορετικό.
Και για πρώτη φορά, λωρίδες αντί για μπάλες.
Και κάπως έτσι σκοπεύαμε να καταγράψουμε την κίνησή τους.
Προσεκτικά σχεδιασμένα σημάδια εντοπισμού που θα τους επέτρεπαν να ανακτήσουν
τη θέση, τον προσανατολισμό και την κλίμακα όλων των αρθρώσεων.
Αυτό σήμαινε ότι οι κάμερες θα λειτουργούσαν
όπως ήθελαν να λειτουργούν.
Μπορούσαν να ανάβουν με όποιον τρόπο ήθελε ο υπεύθυνος.
Και μπορούσαμε να στεκόμαστε μέσα στο νερό σε μια λιμνοθάλασσα
ή να είμαστε στο κατάστρωμα ενός πλοίου με καταρρακτώδη βροχή.
Όλοι μπορούσαν να αγνοήσουν ότι κάναμε οπτικά εφέ,
απλώς γυρίζουμε την ταινία και κάνουμε όσα πρέπει να γίνουν αργότερα.
Ευτυχώς, είχαμε τον Μπιλ, ήταν ικανός να βγει στο πλατό με στολή σπάντεξ,
καλυμμένος με κουκκίδες στο πρόσωπό του,
του δείχνεις την εικόνα του Ντέιβι Τζόουνς
και λέει ''Έγινε. Είμαι αυτός''.
Και ξαφνικά, νιώθεις σαν χρονοταξιδιώτης με τις πιτζάμες σου.
Ζωντανεύει τα πάντα.
Ο Μπιλ έκανε καταπληκτικά πράγματα με το σαγόνι του.
Έκανε όλα αυτά τα τρελά... Και δεν έχει σαγόνι.
Είναι χαρακτήρας χωρίς σαγόνι. Με γένια.
Άνοιξε το σεντούκι. Θέλω να το δω!
Η πιο επίφοβη δυσκολία ήταν το μούσι με τα 40-τόσα πλοκάμια.
Έπρεπε να είναι αεικίνητο.
Λειτουργούσε αυτόνομα,
καθώς ερμήνευε, συστρεφόταν και στριφογύριζε σαν χταπόδι.
Πλοκάμια που διαπλέκονται μεταξύ τους, συγκρούονται,
ακολουθούν τις κινήσεις του σώματός του,
γαντζώνονται μεταξύ τους και ξεμπλέκουν.
- Ενδιαφέρουσα διαφάνεια εκεί μέσα. - Είναι υπερβολική;
Η μόνη μου ερώτηση είναι, μήπως τον κάνει πολύ εύθραυστο καλαμάρι;
Έγιναν εκτενείς συζητήσεις στην ομάδα μας για...
Όχι, εδώ είναι ταραγμένος ή εδώ είναι δίβουλος
ή εδώ συνοφρυώνεται, εκείνη τη στιγμή σκέφτεται.
Δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνουμε με το χέρι.
Μέχρι σήμερα θα κάναμε την ταινία, αν το δοκιμάζαμε.
Έπρεπε να υπάρχει κάποιος τρόπος αυτόματης διαδικασίας
ώστε η γενειάδα να το κάνει αυτομάτως στο πλάνο,
ενώ οι ανιμέιτορ έβαζαν το ανιμέισον του προσώπου
και του σώματος.
Νομίζω ότι κάναμε πολλές βελτιώσεις.
Μαλακώνει πριν το πέρασμα στον Ορλάντο;
Άρα, δεν υπάρχει σχέδιο Β.
Η μηχανή προσομοίωσης που φτιάχναμε για το μούσι του έπρεπε να δουλέψει.
Και με κράτησε πολλές νύχτες άγρυπνο, κυριολεκτικά, μέχρι που δούλεψε.
Και μετά, όταν δούλεψε, ήταν μαγεία.
Δούλεψε τέλεια.
Πειρατές της Καραϊβικής: Το Σεντούκι του Νεκρού - Γκορ Βερμπίνσκι, 2006
Ήταν το επόμενο επίπεδο,
όλα αυτά σε συνδυασμό με την αίσθηση ότι δεν έχει τίποτα ψηφιακό.
Σαν να είναι κυριολεκτικά αυτός ο χαρακτήρας.
Ανάθεμά σε, Τζακ Σπάροου!
Και το Όσκαρ πάει στους...
Τζον Νολ, Χαλ Χίκελ, Τσαρλς Γκίμπσον και Άλεν Χολ
για το Πειρατές της Καραϊβικής.
Το Πειρατές 2 ήρθε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα στιγμή
για τις ταινίες και τα εικονικά εφέ,
επειδή ήμασταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000
και υπήρχε μια δυσφορία
όσον αφορά την αντίδραση του κοινού στα εφέ.
Σχεδόν απόρριψη, θα έλεγα.
Η γρήγορη...
Η σούπερ γρήγορη διεύρυνση των δυνατοτήτων
όσον αφορά τα εικονικά εφέ,
κάπως ευθυνόταν για το ότι οι θεατές έχασαν την αίσθηση του θαυμαστού,
στην οποία κυρίως βασιζόμαστε.
Έπαψαν να ρωτούν ''Πώς γίνεται;''
Το έβλεπαν και έλεγαν ''Όλα γίνονται πια.
''Προϊόν υπολογιστή''.
Αυτή η ταινία μού έδειξε πώς κάνουμε το κοινό να πει ''ουάου'' πάλι.
Ήταν κάτι σαν ''Δεν ξέρω τι βλέπω εκεί. Δεν...
''Μακιγιάζ είναι αυτό; Δεν μπορεί. Τι είναι;''
Και αυτό τους χάρισε ξανά τη σπίθα του θαυμαστού.
Ευχαριστούμε πολύ.
Ανανέωσε την πίστη μου
ότι ως σκηνοθέτες και καλλιτέχνες εφέ,
μπορούσαμε να κάνουμε το κοινό να πει ''Φοβερό''.
Την εποχή που κάναμε την τρίτη ταινία,
είχαμε το βάρος του πώς πας παραπέρα την προηγούμενη ταινία;
Θέλουμε να ξεκινήσουμε. Με τη σειρά, κυνηγάμε κοντινά.
- Ναι, ναι. - Και μετά...
Έπρεπε να ολοκληρώσουμε
αυτό που θα έλεγα τριλογία με κάτι εξαιρετικό.
Πιθανώς ο ουρανός πρώτα,
και στη συνέχεια, ένα είδος κεραυνού χτυπά τη θάλασσα και...
Και αρχίζει να κινείται.
Έτσι, τα δύο πλοία στη δύνη δίνουν την εντύπωση,
αποκομίζεις ότι ''Ναι, πολύ ψώνιο''.
Θα ήταν υπέροχο έτσι στημένο.
Αλλά τους είδες να πηδούν από...
Πηγαίνουν προς τα εκεί;
Οι προκλήσεις ήταν, αυτό το είδος ταινίας εξωτερικών γυρισμάτων
που είχαμε στις πρώτες δύο, δεν ήταν πια λειτουργικό.
Αποκλείεται να γυριστεί στη θάλασσα αυτό.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη μπλε οθόνη που έχω δει ποτέ.
Και νομίζω ότι αυτή μπορεί να είναι η μεγαλύτερη μπλε οθόνη που έχω δει.
Πολλά πίξελ να συμπληρώσω.
Αλλά δεν μου αρέσει πολύ το ψηφιακό νερό.
Το νερό σε τέτοια κλίμακα και πώς συμπεριφέρεται,
ακόμα ουσιαστικά το φτιάχνουμε ως τρεις ή περισσότερες βασικές,
εντελώς διαφορετικές προσομοιώσεις σωματιδίων.
Το μόνο κακό με την προσομοίωση νερού,
έχεις μεγάλη μάζα νερού, αλλά όταν σκάει το κύμα, γίνεται αφρός.
Και μετά, ο αφρός μετατρέπεται σε σταγονίδια.
Και πάντα φαίνονται οι συρραφές.
Είναι κάτι εγγενώς μη ρεαλιστικό.
Και νομίζω ότι αυτή η απαίτηση ήταν που έσπασε τον Τζον,
κάτι σαν ''Μπορείς να μου φτιάξεις μια προσομοίωση νερού
''που να είναι τεράστια, αλλά να σκάει και να γίνεται αφρός
''και μετά να γίνεται σταγονίδια, όλα σε μια προσομοίωση;''
Ήταν πολύ πιο δύσκολο από ό,τι περίμενα.
Η Καταιγίδα Βόλφγκανγκ Πέτερσον, 2000
Είχαμε κάνει πολύ καλές προσομοιώσεις επιφάνειας υγρών σε προηγούμενες ταινίες
και σκέφτηκα ''Εντάξει, αν μπορούμε να κάνουμε
''ένα αξιοπρεπές κομμάτι νερού στο προσκήνιο
''και συνεχίσουμε να το επαναλαμβάνουμε στο φόντο,
''θα ξεθωριάσει σε ένα μεγάλο σχήμα καταιγίδας
''με βροχή, κεραυνούς και παφλασμούς''.
Και μόλις είδα την πρώτη απόδοση αυτής της ιδέας,
μου φάνηκε απαίσια.
Το σχέδιο Β ήταν ότι έπρεπε να κάνω την ίδια τη δύνη
ως τη μεγαλύτερη προσομοίωση που μπορούσα να κάνω,
και μετά να κάνω όλες τις μικρές, διαδικαστικές λεπτομέρειες στο προσκήνιο.
ΤΗΛΕΔΙΑΣΚΕΨΗ ILM
Ο Γκορ το μισούσε αυτό.
Ήταν σαν λεκάνη τουαλέτας.
Λες και τα πλοία ήταν μινιατούρες.
Ήταν τελείως λάθος.
Το μυαλό σου λέει ''Αυτό δεν είναι αληθινό''.
Επομένως, χρειαζόμασταν σχέδιο Γ.
Το σκάφος στην εσωτερική κινείται γρηγορότερα.
Ήταν σκοτεινές μέρες για μένα επειδή ο χρόνος έτρεχε.
Ήταν πολύ πιεστική παραγωγή και πολλά πλάνα.
Προσπαθούν να το κάνουν αληθοφανές.
- Ο Τζον είπε ότι τον πίεσες πολύ. - Ναι.
Ναι. Και το λατρεύει.
Ανταποκρίνεται σε αυτήν την πρόκληση.
Συνειδητοποίησα ότι το μόνο για το οποίο πραγματικά νοιαζόμουν
ήταν η επιφάνεια του νερού.
Τι θα γινόταν αν παίρναμε όλη τη δίνη
και την κάναμε επίπεδη σαν τηγανίτα;
Και μετά την προσομοίωση,
θα της δίναμε πάλι σχήμα χωνιού.
Και αυτό τελικά μας οδήγησε σε ένα σημείο όπου παίρναμε αρκετές λεπτομέρειες
και ανάλυση και φαινόταν αρκετά μεγάλη για το γούστο του Γκορ.
Πυρ!
Αυτό μπήκε στην ταινία.
Το σχέδιο Γ.
Έγινε με πιεστική προθεσμία παράδοσης και πολλές άγρυπνες νύχτες.
Το τελευταίο πράγμα που δουλεύουμε
είναι μικρές πιτσιλιές νερού και άλλα τέτοια.
Βγήκε φανταστικό, Τζον.
Είναι μια φιλία βασισμένη στην αγάπη για την περιπέτεια.
Δεν έχουμε ξαναπάει εκεί. Ας πάμε μαζί.
Το εφέ δεν είναι μόνο θέαμα.
Στίβεν Σπίλμπεργκ
Αν είναι θέαμα, δεν κάθεσαι χωμένος στην οθόνη,
απορροφημένος από την εμπειρία.
Κάθεσαι και...
Και υπάρχει τεράστια αισθητική απόσταση μεταξύ κοινού και ταινίας,
επειδή το εφέ απωθεί το κοινό,
είναι πάρα πολύ μεγάλο, πάρα πολύ για να χωνευτεί,
πάρα πολύ για το μάτι να μπορέσει να το καταχωρίσει
ως κάτι που βγάζει συναισθηματικό νόημα.
Και έτσι, κάθε ειδικό εφέ για μένα, ούτως ή άλλως,
στις ταινίες μου πρέπει να εκφέρει κάποιο είδος συναισθηματικής λογικής.
Μια μέρα, με πήρε ο Στίβεν και είπε ότι θέλει να κάνει το Πόλεμος των Κόσμων.
Ο Πόλεμος των Κόσμων Μπάιρον Χάσκιν, 1953
Και είχα δει την αρχική ταινία όταν βγήκε,
ήμουν έξι ή οκτώ χρονών και μου φάνηκε καταπληκτική.
Οπότε, εντάξει.
Μια από τις προκλήσεις του Πολέμου των Κόσμων ήταν ότι
ο Στίβεν είχε πετάξει το γάντι
λέγοντας ''Θα την κάνουμε σε οκτώ μήνες''.
Μια τεράστια ταινία σαν αυτήν,
η οποία κανονικά παίρνει ενάμιση χρόνο,
είπε ''Ας την κάνουμε σε οκτώ μήνες''.
Θυμάμαι όταν το άκουσα, είπα
''Εντάξει, ο χρόνος κυλάει, πρέπει να τρέξουμε''.
Αρχίσαμε τα γυρίσματα τον Δεκέμβριο, και θα έβγαινε τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο.
Κάναμε γυρίσματα στο κρύο στον ποταμό Χάντσον,
υπό το μηδέν νυχτιάτικα σε ένα πλοίο που βυθίζεται.
Και μετά, γυρίζαμε ημέρα στη Νέα Υόρκη
και ο ήλιος έπεφτε πίσω από τα κτίρια στις 4:00 μ.μ.
μπορούσαμε μόνο μεταξύ 8:00 και 4:00.
Οπότε, όλα ήταν εναντίον μας.
Αλλά όλα αυτά τα πράγματα κρατούσαν τους ανθρώπους σε εγρήγορση
και τους έκαναν, νομίζω, πιο δημιουργικούς.
Το σημαντικό στον σχεδιασμό του Πόλεμος των Κόσμων ήταν
ότι η κάμερα έμενε πάντα εκεί που ήταν ο Τομ Κρουζ,
ώστε εσείς ως θεατές
να έχετε την αίσθηση ότι είστε ο πρωταγωνιστής,
ότι όλα συνέβαιναν σε εσάς και μπροστά σας.
Και η κάμερα δεν θα πήγαινε σε μέρη όπου εσείς δεν θα μπορούσατε.
Και αυτό εξαιτίας των δύο μεγάλων κινηματογραφιστών που δούλευαν μαζί
για να καθορίσουν κάθε πλάνο.
Στο μπροστινό κάθισμα.
- Ποιανού είναι το αμάξι; - Μπες μέσα.
Σε μια σκηνή στο Πόλεμος των Κόσμων
ο Τομ Κρουζ τρέχει να ξεφύγει από τις πολεμικές μηχανές
που αρχίζουν να ανατινάζουν την περιοχή γύρω του,
και υπάρχει μια μεγάλη γέφυρα στο φόντο.
Και γυρίστηκε σε πραγματική κατοικημένη περιοχή.
Και ο Στίβεν ήθελε η γέφυρα να χτυπηθεί πίσω από εκρήξεις
και να κουλουριαστεί σαν ουρά σκορπιού, που είναι καλή ιδέα.
Το δοκίμασα, και σκέφτηκα
''Μοιάζει κάπως ανθρωπογενές και ψεύτικο,
αλλά ας το δοκιμάσουμε τμηματικά, όπως φτιάχνονται οι γέφυρες.
''Μεταξύ των πυλώνων έχει δοκούς, και μπορεί να λυγίσει και να μείνει εκεί.
''Μετά, θα ξηλώνεται το επόμενο κομμάτι. Σου κάνει αυτό;''
Είπε ''Ναι, θα δουλέψει''.
Η γέφυρα είναι τώρα ψηφιακή.
Τα σπίτια είναι μοντέλα που φτιάχνονται,
τα συνδυάζουμε στο πραγματικό φόντο
και καλύπτουμε το πραγματικό σπίτι που μένει ανενόχλητο.
Αυτό που πέφτει από τη γέφυρα είναι ένα βυτίο μοντέλο,
γύρω στο ενάμιση μέτρο μακρύ.
Το γυρίσαμε εξωτερική λήψη στο Μαρίν μπροστά σε μπλε οθόνη,
απλά το ρίχνουμε και μετά εκρήγνυται,
κάτι που θέλει μερικά άλλα στοιχεία.
Οπότε, η σκηνή αποτελείται
από έναν σωρό επιμέρους κομμάτια που συνδυάζονται μαζί,
και δείχνει μια συνεχής λήψη με όλα αυτά τα διάφορα που συμβαίνουν.
Επόμενο πλάνο! Ωραία!
Φαινόταν περίφημο στο μόνιτορ.
Ο Ντένις είναι υπέροχος με την έννοια
ότι μπορεί να δει το νόημα των σχεδίων
και να φτάσει στην καρδιά τους.
Οπότε, προσπαθείς απεγνωσμένα να πουλήσει,
αλλά διαρκώς αναρωτιέσαι ''Δείχνει αληθινό, δουλεύει;''
Υπάρχει μια σκηνή όπου η κάμερα κινείται γύρω από το μίνιβαν
που οδηγεί ο Τομ με την οικογένειά του.
Όλα εσωτερικά γυρίσματα μπροστά σε μπλε οθόνη.
Και αποτελούνταν από τέσσερα-πέντε διαφορετικά μέρη
όπου κομμάτια του αυτοκινήτου μπορούσαν να αφαιρεθούν από το βαν,
μετά, περνούσες στο δεύτερο μέρος,
πήγαινες όσο πιο μακριά μπορούσες και σταματούσες.
Και γινόταν κάποιου είδους μετάβαση, ένα αόρατο πέρασμα.
Κάπως σαν...
Μια κολώνα περνούσε μπροστά από το αμάξι,
και εκεί αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη.
Για το φόντο, που είναι ο αυτοκινητόδρομος
γεμάτος σταματημένα αυτοκίνητα και αυτός οδηγεί σε αυτόν,
γυρίστηκε σε πραγματική τοποθεσία όπου έκλεισαν τον αυτοκινητόδρομο.
Και ο Πάμπλο Χέλμαν, ο συνεργάτης μου σε αυτό,
είχε έξι-οκτώ κάμερες πάνω του
να τραβούν προς κάθε κατεύθυνση, κάνοντας αυτό το μεγάλο κολλάζ 360 μοιρών.
Και όταν τα έβαζες όλα αυτά μαζί,
είχες μια απρόσκοπτη μετάβαση περιμετρικής κίνησης
σε αυτήν τη δυόμιση λεπτών σκηνή διαλόγου των ηθοποιών
σαν να κινείσαι μαγικά μέσα κι έξω από το αυτοκίνητο.
- Ποιος μας κυνηγάει; - Ρέιτσελ.
Ρέιτσελ, πρέπει να ηρεμήσεις.
Ρέιτσελ. Σκάσε, Ρέιτσελ!
- Την φρικάρεις! - Κοίτα, οδηγώ!
Κάνε κάτι!
Το Πόλεμος των Κόσμων, νομίζω, ήταν για την ILM, ουσιαστικά,
κάτι σαν το απόγειο της εταιρείας,
και μια ταινία που δεν τράβηξε πολλή προσοχή.
Αλλά όταν κοίταξα την ταινία,
έμεινα έκπληκτος με το πόσα μπορούσαν να κάνουν
με πολύ μικρό προϋπολογισμό.
Ήταν η αγαπημένη μου ταινία.
Είναι όλα όσα μου άρεσαν.
Θέαμα.
Μεγάλης διάρκειας πλάνα.
Είναι αδύνατον.
Και η σκηνή στο Νιούαρκ
όταν το σκάφος βγαίνει από το έδαφος και όλα αυτά,
ήταν υπέροχα.
Ο Τομ τρέχει και διάφοροι τρέχουν μαζί του,
χτυπιούνται από τις εκρήξεις και γίνονται στάχτη.
Και τα ρούχα πετούσαν σαν άγγελοι,
κάνουμε αυτήν την αδιόρατη νύξη.
Και έχουμε όλα αυτά τα καταπληκτικά πλάνα.
Μετά από αυτό, είπα ''Δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο'', κι έτσι...
Είναι λίγο-πολύ η τελευταία ταινία που έκανα επίσημα.
Είχαμε πάρει ορισμένες συντηρητικές αποφάσεις παλιότερα.
Τζάνετ Λιούιν Διευθύντρια ILM
Για παράδειγμα, είχαμε απορρίψει το Avatar
μετά από πάρα πολλούς μήνες μελέτης
και εργασίας στα δοκιμαστικά που έδωσαν το πράσινο φως.
Δεν φοβάσαι.
Πρωτότυπο της ILM
Έχεις δυνατή καρδιά.
Η ηγεσία μας εκείνη την εποχή, όποτε αντιμετώπιζε
''Αυτό μπορεί να είναι ανέφικτο, εξαιρετικά τεράστιο'',
δεν ήταν διατεθειμένη να πάρει αυτό το ρίσκο.
Avatar Τζέιμς Κάμερον, 2009 - Wētā FX
Αλλά είχαμε μια περίφημη σχέση με τον Γκορ Βερμπίνσκι.
Και είχε μια εξαίσια ιδέα.
Το Ράνγκο.
Το Ράνγκο ήταν τεράστιο εγχείρημα.
Η πρώτη ψηφιακή μεγάλου μήκους ταινία που έκανε ποτέ η ILM.
Και ήταν πραγματικά τρομακτικό.
Δεν ξέρω να κάνω ταινία ανιμέισον.
Ξέρω να βάζω 2.000 πλάνα μαζί και να λέω μια ιστορία.
Και σίγουρα έχουμε κάνει πλάνα εικονικών εφέ
πλήρως μέσω υπολογιστή. Έχουμε κάνει πολλά τέτοια.
Ήθελα να γίνει με την ILM
μόνο και μόνο για να πάρω όλα όσα μάθαμε από τον Ντέιβι Τζόουνς,
τη Μάγια, τον Κέβιν, τον Χαλ και την ομάδα,
όλους όσους είχαν δεθεί σε αυτήν τη διαδικασία.
Θα μπορούσε να ήταν καταστροφικό, οικονομικά.
Ήταν άλλο ένα παράδειγμα από τον Τζον Νολ, τον Χαλ Χίκελ, την Τζάκι Λόπεζ, εμένα
και πολλούς άλλους που πίεζαν την εταιρεία να πει
''Ξέρετε, αυτό θα είναι καταπληκτικό
''και θέλουμε να συμμετάσχουμε''.
Ήταν νέο κόλπο, εντάξει;
Το Ράνγκο ήταν πλήρως ανιμέισον ταινία.
Και έτσι, ήμουν σούπερ ενθουσιασμένη να δουλέψω σε αυτήν την παραγωγή.
Όταν κάνεις μια ταινία ανιμέισον,
δεν ξεκινάς κι ό,τι βγει, καταλαβαίνετε;
Οπότε, η πλοκή έγινε πολύ σημαντική.
Και για να αντέξουμε οικονομικά, ήμασταν στο σπίτι μου.
Φέρτε τη ροή...
Πυκνωτές ροής... Είναι σε φάση τώρα;
- Είναι; - Ναι, είναι σε φάση.
Επτά καλλιτέχνες για περίοδο 18 μηνών.
Είχαμε ένα μικρόφωνο, έναν Mac,
βασικά, σχεδιάζαμε κάθε καρέ της αφήγησης
και φτιάχναμε τα ανιμέισον ώστε να είναι έτοιμα για παραγωγή.
Έγινε μια τεράστια αλλαγή στην ILM,
η μετάβαση από τα ''μεμονωμένα πλάνα'' στο ''Λέμε μια ιστορία''.
Στα τυπικά εικονικά εφέ,
δουλεύεις ένα πλάνο εκτός πλαισίου αναφοράς.
''Κάνω αυτό το πράγμα. Δεν ξέρω πού κολλάει''.
Αλλά στο Ράνγκο, ήταν ''Όχι, πάψε να σκέφτεσαι έτσι''.
Σαν να αλλάζεις ριζικά τρόπο σκέψης.
Λέμε... ''Τι σκηνή είναι;''
Ο Γκορ ήθελε να βάλει περισσότερο οικογενειακό αίσθημα στο Ράνγκο.
Ήθελε να γνωρίσει τους καλλιτέχνες και να τους καλέσει ως άτομα
στη διαδικασία κινηματογράφησης και την οικογένεια.
Με άλλα λόγια, να κάνει όλους να νιώθουν ''Φτιάχνουμε ταινία μαζί''.
Είχαμε περάσει όλο αυτό το διάστημα συζητώντας τη σκηνή
και το από πού προέρχονται οι ήρωες,
πού πηγαίνουν, πού ήταν,
ώστε κάθε χαρακτήρας που μπαίνει σε ένα μπαρ να έχει μια προϊστορία.
Και έτσι, αυτό έγινε, νομίζω, πηγή χαράς για τους ανιμέιτορ.
Έγιναν οικογένεια.
Βασικά, σε αυτό το σημείο, είναι οι ηθοποιοί μου.
Και μέχρι η Ανδρομέδα 5 να τον επιστρέψει σώο και αβλαβή,
δεν θα πουλήσω το ράντσο μου!
- Τι; - Τι κάνεις;
Εσύ τι κάνεις;
Και υπήρχε πάρα πολλή χαρά.
Μπορούσες να δεις τη μεγάλη ανακούφιση ''Πρώτη φορά μπορούμε να κάνουμε αυτό''.
Ξέρετε, σαν...
''Λέμε όλη την ιστορία''.
ΡΑΝΓΚΟ
Τα περισσότερα από τα άλλα μας τμήματα
για χρόνια ήταν πραγματικά εστιασμένα στο να κάνουν πράγματα με ρεαλισμό.
Και, ευτυχώς, αυτή η ταινία του Γκορ
κάπως συνδύαζε χαρακτήρες ανιμέισον
με έναν κόσμο που, ενώ ήταν στιλιζαρισμένος,
είχε πολύ απτή, αληθινή αίσθηση.
Έτσι, αν κάτι ήταν ξύλινο, η απεικόνιση ήταν πολύ ρεαλιστική.
Αν ήταν σκουριασμένο σίδερο, ήταν πολύ ρεαλιστικό.
Δεν ήταν κάποια στιλιζαρισμένη, ζωγραφισμένη εκδοχή του.
Ήρθα για να κάνω την ανάπτυξη όψεων
και να βάλω σε τάξη όλη την πόλη του Ντερτ,
όπου όλα αυτά τα μικρά πλάσματα ζουν στην έρημο.
Ράνγκο Γκορ Βερμπίνσκι, 2011
Έτσι, πραγματικά, αυτό στο οποίο καταλήξαμε ως ομάδα
ήταν να αντλήσουμε στοιχεία από το έργο του Τιμ Αλεξάντερ και άλλων.
Και θυμάμαι όλοι να μας λένε για το Θα Χυθεί Αίμα.
''Θα Χυθεί Αίμα. Χρησιμοποιήστε το ως αναφορά''.
Πολύ καυτός ήλιος.
Μεσημεριάτικο ξεκαθάρισμα για τους ήρωες.
Λες και όλα έμοιαζαν κατάστεγνα.
Το τοπίο, τα κτίρια, οι χαρακτήρες, τα πάντα κατάστεγνα.
Έπρεπε να χτίσουμε με κάθε λεπτομέρεια αυτήν την πόλη
και να την κάνουμε μοναδική για το όραμα του Γκορ και της ομάδας του.
Αλλά προσθέταμε όλο και περισσότερες λεπτομέρειες,
οπότε, άρχισε να γίνεται δυσκίνητη,
καλλιτέχνες, ανιμέιτορ και τεχνικοί διευθυντές
δεν μπορούσαν να δουλέψουν με αυτό.
Οξύτατη κρίση καταμεσής της ταινίας.
Έπρεπε να κάνουμε ένα βήμα πίσω
και να σκεφτούμε τρόπους να το κάνουμε πιο ανοιχτό δομικά
ώστε να μπορείς να μπαινοβγάζεις πράγματα,
να έχεις λεπτομέρειες για κάθε μοντέλο κτιρίου,
να πνίγεις ορισμένες πτυχές γεωμετρίας και υφής
ώστε να δένει.
Η φωνητική εγγραφή ήταν πραγματικά ασυνήθιστη στο Ράνγκο.
Ο Γκορ, με θητεία στη ζωντανή δράση, δεν ήθελε οι ηθοποιοί του
να ηχογραφούν ένας-ένας χωριστά μπροστά σε ένα μικρό αναλόγιο.
Ήθελε να τους βάλει να ηχογραφήσουν όλοι μαζί.
Μέχρι που...
Φέραμε από ψιμύθια έως κάμερες στο πλατό για να τραβήξουμε τις σκηνές.
Και είχαμε ευτυχή ατυχήματα,
ανθρώπους να μιλάνε ο ένας πάνω στον άλλο και τέτοια.
- Ήταν πολύ καλό! - Όχι, πνίγομαι.
Εσύ...
Έφαγες τη σφαίρα.
Εγώ... έφαγα το ψιμύθιο.
Ώστε ο Γκορ πραγματικά...
να δουλέψει όπως ξέρει να δουλεύει μαζί τους.
Και η όλη διαδικασία ονομάστηκε συναισθηματική καταγραφή,
πολλοί ρωτούσαν γι' αυτήν.
Το ''συναισθηματική καταγραφή'' ήταν αστείο όνομα
για αυτήν τη χαζή φάση να βάζεις τους ηθοποιούς
σε ένα άδειο στούντιο με καουμπόικες στολές να φέρονται σαν βλάκες.
Επιτρέψτε να παρουσιάσω
τον Τερψιχορειανό Θίασο Περιοδευόντων Θεσπιαίων της Μαντάμ Λουπόν!
- Τι είπε; - Νομίζω θεσπιαίοι.
Θεσπιαίοι;
Δεν ήταν η επανεφεύρεση του ανιμέισον.
Είχε να κάνει με τον τρόπο που ένιωθε άνετα να δουλεύει
και να έχει τέτοια αίσθηση ζωντάνιας.
Δεν παραβιάσαμε κάθε κανόνα,
αλλά σίγουρα ήμασταν περισσότερο υβριδική ταινία ανιμέισον με εικονικά εφέ.
Λατρεύω όσα δούλεψα στο Ράνγκο.
Δεν ήταν μια κοινή ταινία ανιμέισον.
Ήταν ένα περίεργο μείγμα φωτορεαλιστικού στιλ
ανάμικτο με πολύ στιλιζαρισμένη μορφή και αίσθηση.
Δεν έμοιαζε με Pixar, κινούμενα σχέδια της Disney,
δουλειά της Illumination,
δεν έμοιαζε με DreamWorks.
Ήταν δικού του είδους ζώο από κάθε άποψη.
Οι ανιμέιτορ στην ILM πάντα είχαν αυτήν την ικανότητα,
αλλά δεν είχαν πάντα την ευκαιρία.
Και νομίζω, αλήθεια, αυτή είναι η μαγεία της Industrial Light & Magic.
Είμαστε όλοι παραμυθάδες.
Εδώ ήταν αρχικά η ILM.
Η μαγεία φτιάχτηκε εδώ.
Ρόουζ Ντουινιάν Παραγωγός
Όταν ο Τζορτζ πήγε όλους στο Πρεσίντιο,
όλοι του εργαστηρίου μοντέλων έμειναν.
Συνεχίσαμε να δουλεύουμε για την ILM και πολλούς άλλους.
Κάναμε το Οι Πειρατές της Καραϊβικής, το Transformers, πολλά άλλα πράγματα.
Transformers Μάικλ Μπέι, 2007
Αλλά τα έσοδα έπεφταν
από τα 20 εκατομμύρια στα 10 εκατομμύρια, στα πέντε.
Τότε είπα ''Παιδιά, τελείωσε. Πραγματικά, τέλειωσε''.
Το 2023, 17 χρόνια μετά τη μεταφορά της ILM στο Πρεσίντιο του Σαν Φρανσίσκο,
τα αρχικά πλατό και το εργαστήρι μοντέλων στην Κέρνερ κατέβασαν ρολά μόνιμα.
Πολλές αναμνήσεις σε αυτό το πλατό.
Εδώ γυρίσαμε τόσα πολλά.
Πολύ το χαρήκαμε.
Και τώρα οργανώνουμε το τελευταίο αποχαιρετιστήριο πάρτι.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Είπα κάτι στον Τζορτζ μια φορά, και ήταν σωστό...
Το 1978, το καλλιτεχνικό τμήμα για το Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται
Τζο Τζόνστον Σκηνοθέτης
ήταν στο Σαν Ανσέλμο.
Και μια μέρα, μας ήρθε ένα ξύλινο κιβώτιο.
Το ανοίξαμε, και ήταν το λευκό πλαστικό κοστούμι του Μπόμπα Φετ
που ο Ραλφ και εγώ δουλεύαμε να σχεδιάσουμε.
Πήγα στην Τζέιν Μπέι
και είπα ''Χρειάζομαι μέρος για να ζωγραφίσω αυτό το πράγμα''.
Και μου έδωσε μια αρμαθιά κλειδιά.
Είπε ''Ο Τζορτζ μόλις νοίκιασε ένα κτίριο στο Σαν Ραφαέλ, στο 3160 της Κέρνερ.
''Είναι άδειο. Διάλεξε όποιον χώρο θέλεις''.
Τις προάλλες... την Παρασκευή, για την ακρίβεια,
γυρίσαμε την τελευταία συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ Light & Magic Σεζόν 2
σε αυτό ακριβώς το στούντιο.
Και νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πω αντίο.
Η δουλειά που έγινε εδώ από όλους εσάς
και πολλούς που ήρθαν πριν από εσάς,
θα ζει για πάντα
σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές οθόνες όσο υπάρχουν άνθρωποι.
Και αυτός είναι πράγματι καθαγιασμένος χώρος.
Γι' αυτό, θα ήθελα μόνο να πω,
ILM Κέρνερ, ήταν χαρά μου να σε γνωρίσω.
Σας ευχαριστώ.
Είναι στο γονίδιό μας. Πραγματικά.
Αυτή είναι η σπέσιαλ σάλτσα.
Προσπαθούμε να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα.
Θέλουμε να αλλάξουμε και να εξελιχθούμε,
είτε στο πώς κάνουμε τη δουλειά,
είτε στο πώς διαχειριζόμαστε τη δουλειά,
ή στο πώς συμμετέχουμε με το ταλέντο μας.
Με οποιονδήποτε τρόπο, θέλουμε να εξελίξουμε τα πράγματα.
Ο Τζορτζ πάντα πίεζε την ILM.
Νομίζω ότι σε κάποιο σημείο, είπε ''Η ILM έγινε για να κάνει το αδύνατο''.
Και μας ζητείται συνεχώς να κάνουμε το αδύνατο.
Ήμασταν πολύ περήφανοι γι' αυτό.
Οπότε, σίγουρα υπήρχε μια πολιτισμική διάσταση
πολύ βαθιά ριζωμένη και ακόμα ριζωμένη μέσα μας για πάντα.
Είναι αστείο, ξέρω ότι οι περισσότεροι θεωρούν τον Τζορτζ Λούκας...
Ο Πόλεμος των Άστρων, σωστά;
Ισχύει. Σίγουρα. Δημιούργησε το Πόλεμος των Άστρων.
Δημιούργησε τα Ιντιάνα Τζόουνς. Αυτά είναι τα προφανή.
Αλλά νομίζω στη βιομηχανία,
θα μείνει περισσότερο ως καινοτόμος.
Ξέρετε, δείτε τον ήχο THX.
Έφερε επανάσταση στον ήχο των κινηματογραφικών ταινιών.
Δείτε το μη γραμμικό μοντάζ, το Avid.
Το γυρνάμε πλάγια.
Ο Τζορτζ Λούκας ήταν πίσω από αυτό.
Και μετά...
Η Pixar γεννήθηκε από την Industrial Light & Magic.
Στο άπειρο και πέρα από αυτό!
Τώρα γίνεται πολλή συζήτηση, προφανώς, για την ΤΝ και τον πραγματικό χρόνο.
Είμαι περίεργη να δω σε τι βαθμό αυτές οι τεχνολογίες θα επιφέρουν αλλαγές.
Δύσκολα φαντάζεται κανείς η ΤΝ να μην παίξει καίριο ρόλο στα ψηφιακά εφέ.
Θα κάνει πολλή δουλειά να προσεγγιστεί
με εντελώς διαφορετικούς τρόπους από ό,τι έχουμε προσεγγίσει ποτέ.
Αλλά ποτέ δεν νιώθω ότι υπάρχει κάποια τεχνολογία ή κάποια ανακάλυψη
που θα αλλάξει δραματικά
αυτό το τόσο ξεχωριστό στην ILM, που είναι οι άνθρωποι.
Πριν 37 χρόνια, δρασκέλισα την εξώπορτα και αμέσως ένιωσα ευπρόσδεκτος.
Μέρος μιας εκπληκτικής και τρομερής ομάδας από τους πιο ταλαντούχους ανθρώπους.
Αν παρατηρούσα προσεκτικά το πώς δούλευαν, έδινα προσοχή σε αυτό που έκαναν,
έκανα τις σωστές ερωτήσεις,
σκέφτηκα ότι θα έφτανα στο σημείο όπου θα μπορούσα να πω ότι ανήκω εδώ.
Και σε όλους όσους βοήθησαν να χτιστεί αυτό το μέρος
και να γίνει η απίστευτη τέχνη που παράχθηκε εδώ,
ένα βαθύ και ειλικρινές ευχαριστώ για όλα όσα κάνατε
και που με καλωσορίσατε να γίνω μικρό κομμάτι αυτού.
Πήγα στο καλύτερο σχολείο όλων των εποχών δουλεύοντας για ορισμένους από αυτούς.
Και ο τρόπος μου να ξεπληρώσω
είναι να προσπαθήσω να κάνω το ίδιο για την επόμενη γενιά,
με την ελπίδα να κατακτήσουν πολύ υψηλότερες κορυφές
από ό,τι μπόρεσα εγώ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ Τους δημιουργούς
της ILM που πρωτοπορούν.
Υποτιτλισμός: Κ. Ι. Λυμπέρης