ท่านแม่…
เดี๋ยวก่อน
เดี๋ยวก่อนสิคะท่านชินอิจิ เข้าใจผิดแล้วค่ะ
ฉันเข้าใจอะไรผิดงั้นเหรอ สุมิ
มิโยะ…
ไม่มีพลังพิเศษ
และไม่มีแม้แต่กลิ่นอายของมัน
ได้โปรดอย่าทอดทิ้งมิโยะเลยนะคะ
หากตระกูลเรา เป็นตระกูลธรรมดาที่ไร้ซึ่งพลังพิเศษ
ก็คงจะรักมิโยะลงอยู่หรอก
ขอโทษนะ มิโยะ
เวลาของแม่เหลือน้อยเต็มที จึงไม่สามารถปกป้องลูกได้
แต่ว่าลูกจะต้องไม่เป็นอะไร
หากลูกเติบโตขึ้นอีกสักนิด…
ท่านแม่…
(ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข)
(ตอนที่ 4 ของขวัญ)
คุณยูริเอะ
มีอะไรเหรอคะ ท่านมิโยะ
คือฉันมีเรื่องอยากถามคุณยูริเอะนิดหน่อยค่ะ
อะไรเหรอคะ
ที่จริงแล้วฉันอยากจะมอบของขวัญ…
ให้คุณท่านบ้างน่ะค่ะ
ตายจริง
เอ่อ ไม่ต้องล้างจานเหรอคะ
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะ
การคิดหาของขวัญให้นายน้อยสำคัญกว่านะคะ
แต่ฉันมีงบน้อยมากจริงๆ
ไม่รู้ว่าจะพอซื้อของ ที่ทำให้คุณท่านดีใจได้หรือเปล่า
ไม่เห็นต้องซื้อของราคาแพงเลยค่ะ ให้ของทำมือก็ได้
- ของทำมือเหรอ - ใช่ค่ะ
เอาเป็นของที่นายน้อย ใช้ในชีวิตประจำวันดีไหมคะ
หากเป็นของที่ท่านมิโยะทำขึ้นมา ไม่ว่าอะไรก็ต้องดีใจอยู่แล้วค่ะ
จริงเหรอคะ
จริงค่ะ
ให้ฉันทำเอง…
เชือกถักคุมิฮิโมะนี่วิเศษไปเลยนะคะ
สวยจังเลย
ฉันจะทำอันนี้ค่ะ
เอ่อ คุณท่านคะ
มีอะไรเหรอ
วันนี้ขอออกไปข้างนอกสักหน่อยได้ไหมคะ
ทำไมล่ะ
คือฉันมีของที่อยากไปซื้อน่ะค่ะ
จะไปคนเดียวงั้นเหรอ
เปล่าค่ะ ไปกับคุณยูริเอะ
ไว้ไปกับฉันวันหลังก็ได้นะ
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
งั้นเหรอ
ออกไปก็ระมัดระวังตัวด้วย
อย่าตามคนแปลกหน้าไปล่ะ
ค่ะ
แล้วก็
ตอนออกไปให้พกนี่ไว้ด้วย
นี่คือ…
เครื่องรางน่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
ต้องพกติดตัวตลอดเวลานะ
เอ่อ ค่ะ
เข้าใจจริงๆ ใช่ไหม
เอ่อ จริงสิคะ
ฉันไปก่อนนะ
ไปดีมาดีนะคะ
คุณท่านถึงกับต้องให้เครื่องราง
จะเป็นห่วงกันเกินไปแล้ว
ท่านโคจิ
ท่านคายะมาแล้วค่ะ
ถ้ามัวแต่ทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่แบบนั้น
ระวังคู่หมั้นนายจะงอนเอานะ
พี่ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ
นายคงลำบากแย่เลยสินะ ที่ต้องคอยเอาใจไซโมริ คายะ
ไม่ได้ทำเพราะอยากทำสักหน่อย
ยังน่าชื่นชมเหมือนเดิมเลยนะ โคจิคุงผู้ซื่อตรงและเชื่อฟัง
เพราะพี่เอาแต่เล่นไม่ใช่หรือไง ผมถึงต้องลำบากแบบนี้
เลิกเอ้อระเหยไปวันๆ แล้วทำตัวให้สมเป็นลูกชายคนโต…
นายใจดีเกินไปจนกลายเป็นคนใจร้ายแล้วเนี่ย
อะไรของเขาเนี่ย…
ยอดเลย
มีให้เลือกละลานตาเลยนะคะ
สีไหนจะเหมาะกับคุณท่านนะ
อันนี้ดูจะเหมาะนะ
ขอบคุณมากค่ะ
ดีจริงๆ เลยนะคะ ที่เจอสีที่ถูกใจ
ค่ะ ฉันอยากกลับไปถักเร็วๆ แล้วค่ะ
อ๋อ จริงสิ
เกลือหมดแล้วนี่นา
ฉันไปซื้อให้ไหมคะ
ไม่ต้องหรอกค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของยูริเอะ
ท่านมิโยะ รออยู่ตรงนี้สักครู่นะคะ
ตายจริง ท่านพี่ไม่ใช่เหรอนั่น
คายะ…
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ท่านพี่มิโยะ
กำลังรออยู่เลยครับ
ท่านคุโด
ขอบคุณที่ให้การต้อนรับเป็นอย่างดีทั้งที่มากะทันหัน
แค่ท่านคุโดมาเยี่ยมทั้งที่มีงานรัดตัว ก็รู้สึกเป็นเกียรติแล้วค่ะ
ไม่ทราบว่าวันนี้มีธุระอะไรเหรอครับ
เรื่องมิโยะ ลูกสาวคุณ
มิโยะ เด็กคนนั้นทำไมเหรอครับ
ผมคิดจะหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ
และแต่งงานกับเธอในอนาคต
จริงเหรอครับ
เพราะฉะนั้น
ผมจึงคิดว่าเราควรจัดการความสัมพันธ์ ระหว่างตระกูลของเราทั้งคู่ให้ชัดเจน
ความสัมพันธ์นี่หมายถึง…
ปกติแล้วการแต่งงานของผู้มีสถานะอย่างเรา จะจัดขึ้นตามผลประโยชน์ที่ลงตัว
แต่ว่าผม…
ไม่ค่อยยินดีที่ต้องคืนผลประโยชน์ใดๆ จากการแต่งงานนี้ให้พวกคุณ
หมายถึง…
ไม่เข้าใจงั้นเหรอ
ผมรู้เรื่องเกือบทั้งหมดแล้ว
ว่าพวกคุณทำอะไรกับมิโยะบ้าง
แหมๆ ผิดคาดเลยนะที่ท่านพี่ยังมีชีวิตอยู่
อ๋อ แต่ว่า…
มาเดินเตร็ดเตร่ ด้วยสารรูปซอมซ่อเหมือนเดิมแบบนี้
แปลว่าถูกท่านคุโดทิ้งแล้วสินะ
ท่านพี่ผู้น่าสงสาร
ไม่ใช่แบบนั้น…
คายะ หยุดเถอะ
เอาเถอะ
ช่วยไม่ได้หรอกนะ
คนไม่ได้เรื่องอย่างท่านพี่ ย่อมไม่คู่ควรกับท่านคุโดอยู่แล้ว
จะโดนขับไล่ออกมา ก็เป็นเรื่องธรรมดาแหละเนอะ
แค่ยังมีชีวิตอยู่ก็นับว่าบุญแล้วมั้ง
พอได้แล้วนะ ไปกันเถอะคายะ
คุณโคจิอยู่เงียบๆ ไปเลย
สงสัยเจอเรื่องที่ทำให้รู้สึกว่า ตายไปซะยังดีกว่ามาล่ะสิ
ถึงฉันจะจินตนาการไม่ออกก็เถอะ
ผมมอบสินสอดให้ก็ได้ แต่มีข้อแม้หนึ่งอย่าง
พวกท่านต้องขอโทษมิโยะจากใจจริงต่อหน้าเธอ
ขอโทษงั้นเหรอ
ถ้าไม่อยากทำผมก็ไม่บังคับ
แค่ถือว่าตัดขาดกันเท่านี้
ถ้าขัดสนเรื่องเงินก็บอกล่ะ
ถ้าก้มลงไปกราบบนพื้นแล้วขอร้องสุดชีวิต ฉันอาจจะลองคิดดูก็ได้
นิ่งเงียบอยู่แบบนั้น มันชวนให้นึกถึงวันเก่าๆ เนอะ
ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่เปลี่ยนเลยนะท่านพี่
ขอประทานโทษ…
ท่านมิโยะ
ขอโทษที่ให้รอนะคะ
คนรู้จักของท่านมิโยะเหรอคะ
สวัสดีค่ะ
ฉันชื่อไซโมริ คายะค่ะ
ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลพี่ฉันมาตลอด
คุณเป็นเพื่อนร่วมงานของท่านพี่เหรอคะ
คนอย่างฉันไม่กล้าเป็น เพื่อนร่วมงานของท่านมิโยะหรอกค่ะ
เพราะท่านมิโยะ เป็นถึงว่าที่ภรรยาของท่านคุโด คิโยกะ
ภรรยางั้นเหรอ
ใช่ค่ะ
ขออภัยที่แนะนำตัวช้านะคะ ดิฉันชื่อยูริเอะ
เป็นสาวใช้ของท่านมิโยะค่ะ
แหม ท่านคุโดนี่เป็นคนใจดี หรือคนที่ไม่เหมือนใครกันนะ
ฉันก็เอาแต่นึกว่าท่านพี่ถูกทิ้งแล้วซะอีก
ข่าวลือในสังคมเราเนี่ยเชื่อถือไม่ได้เลยนะคะ
พอดีว่าพวกเรามีธุระต้องไปทำต่อ
ต้องขอตัวก่อนนะคะ
ท่านมิโยะ กลับกันเถอะค่ะ
เรื่องขอโทษ…
ขอเวลาเราคิดหน่อยนะครับ
เข้าใจแล้ว
แต่ผมรอนานไม่ได้หรอกนะ
ท่านมิโยะ
เดี๋ยวจะรีบไปเตรียมชาให้นะคะ
ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่รับดีกว่า
ท่านมิโยะ
วันนี้ขอบคุณที่ออกไปเป็นเพื่อนนะคะ
คุณยูริเอะเองก็ไปพักผ่อนเถอะค่ะ
เกลียดนัก…
เกลียดตัวเราที่เป็นแบบนี้เหลือเกิน…
จะบอกว่าพึงพอใจ กับการมีคนอย่างท่านพี่เป็นภรรยาเหรอ
ท่านคุโดก็ช่างพิลึกคน
มีแขกมาเหรอ
งดงามเหลือเกิน
กลับมาแล้ว
ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ
เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า
เปล่าค่ะ
ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ
เมื่อพบหน้าคุณหนูตระกูลไซโมริ ท่านมิโยะดูท่าทางจะ…
ทรมานใจเป็นอย่างมากเลยค่ะ
ตั้งแต่กลับมาก็ห่อเหี่ยวไม่หาย
ขอประทานโทษค่ะ ทั้งที่ยูริเอะตามไปด้วยแท้ๆ
งั้นเองเหรอ
ฉันเอง ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
ฉันอยากจะบอกเธอเรื่องหนึ่ง
สิ่งที่เธอกำลังกลุ้มใจและแบกเอาไว้ อีกไม่นานมันจะดีขึ้นเอง
เพราะงั้นอย่าคิดมากนักเลย
ถ้าเกิดมีเรื่องอยากพูดกับฉัน
ฉันก็พร้อมรับฟังทุกเมื่อ
ขอประทานโทษค่ะ
ต้องทำยังไงเธอถึงจะรู้สึกมั่นใจขึ้นนะ
เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้วค่ะ นายน้อย
ผู้หญิงจะมีความมั่นใจเมื่อเป็นที่รักค่ะ
รักเหรอ
ไม่ต้องไปคิดอะไรให้ยากหรอกค่ะ
แค่บอกให้ท่านมิโยะได้รับรู้ ว่านายน้อยให้ความสำคัญกับเธอก็พอแล้วค่ะ
หากเข้าหาเธอด้วยความจริงใจ อย่างตรงไปตรงมา
ความรู้สึกนั้นจะต้องสื่อไปถึงแน่ค่ะ
เราลองทำเชือกถักคุมิฮิโมะแล้ว
แต่หัวเด็ดตีนขาดยังไง ก็ไม่กล้าเอาไปมอบให้คุณท่านหรอก
ท่านมิโยะ
ขอรบกวนสักครู่ได้ไหมคะ
ค่ะ เชิญเลย
มีแขกมาหาท่านมิโยะค่ะ
ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ คุณหนูมิโยะ
ฮานะ
แค่เห็นคุณหนูสบายดีก็ดีใจแล้วค่ะ
ฮานะเองก็ด้วย
ดีจริงๆ ที่ดูไม่เปลี่ยนไปเลย
ฉันแต่งงานแล้วค่ะ
ตอนนี้ก็มีลูกแล้ว
และใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแต่ก็มีความสุข
โล่งอกไปที
ฉันอยากจะเห็นคุณหนู ยิ้มอย่างมีความสุขมาตลอดเลยค่ะ
ตั้งแต่วันนั้น…
หลังจากอยู่เคียงข้างคุณหนูมิโยะไม่ได้แล้ว ฉันก็กลับไปยังบ้านเกิดค่ะ
ตอนนี้คุณหนูมีความสุขหรือเปล่าคะ
ฉันไม่คู่ควรหรอก…
ก็…
ฉันไม่มีพลังพิเศษ
หรือแม้แต่เนตรทิพย์
เพราะงั้นฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นภรรยาของคุณท่าน
ไม่คู่ควรที่จะมีความสุขหรอก
คุณหนูทราบไหมคะว่าวันนี้ฉันมาที่นี่ได้ยังไง
ตอนแรกที่ได้รับจดหมาย ฉันก็ประหลาดใจมากเลยค่ะ
เพราะท่านผู้นั้นช่างสูงส่ง
คุณหนูมิโยะคะ
ท่านคุโดเป็นคนดีจังเลยนะคะ
(ถึงท่านคานาโอะ ฮานะ)
(คุโด คิโยกะ)
คุณท่านเหรอ
ทำไมล่ะ
คุณท่านรู้ทุกอย่างแล้วเหรอ
เพราะเราไม่มีทั้งเนตรทิพย์และพลังพิเศษ ไม่เหมือนคายะ
เลยคิดว่าตัวเองช่างไร้ค่า
เรากลัวว่าการสารภาพเรื่องนั้นกับคุณท่าน จะทำให้ต้องสูญเสียความสุขนี้ไป
ถ้ารู้ความจริงเราต้องถูกทอดทิ้งแน่
และความสุขจะต้องหายไป
ฉันปักใจเชื่อเอาเองมาตลอดเลย
คุณหนูคะ ท่านคุโดเขียนจดหมายเพื่อคุณหนูมิโยะ
โดยที่ทราบเรื่องราวแล้วค่ะ
ขอเพียงเรียกความกล้าออกมาสักหน่อยก็พอแล้ว
ไม่เป็นไรค่ะ คุณหนูต้องทำได้แน่
ขอบคุณนะ ฮานะ
ฉันจะลองพยายามดูนะ
คุณท่านคะ
มีอะไรเหรอ รีบร้อนมาเชียว
คุณท่านคะ
ฉันมีเรื่องที่ไม่กล้าบอกคุณท่านมาโดยตลอด
ฉัน…
ไม่มีพลังพิเศษ
ไม่มีเนตรทิพย์ค่ะ
ตอนอยู่ที่บ้านฉันทำงานเป็นคนรับใช้มาตลอด
ฉันทำอะไรที่สมเป็นลูกสาวตระกูลชั้นสูง ไม่เป็นเลยสักอย่าง
ฉันจงใจปกปิดเรื่องนี้ไว้
เพราะความอับอายค่ะ
ถ้าบอกให้ตายฉันก็จะตาย
ถ้าบอกให้ออกไปฉันก็จะออกไปค่ะ
ทำเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ค่ะ
ทั้งเรื่องที่เข้าเมืองกับฉันหรือมอบหวีให้ฉัน
มีหลายอย่างที่ฉันอยากจะขอบคุณ
ฉันทำสิ่งนี้ขึ้นมาเพื่อเป็นการขอบคุณค่ะ
ถ้าไม่ต้องการ จะนำไปทิ้งหรือเผาทิ้งก็ได้ทั้งนั้นค่ะ
เรื่องทั้งหมดที่ฉันจำเป็นต้องบอกมีเท่านี้ค่ะ
ขอฟังการตัดสินใจของคุณท่านได้ไหมคะ
คิดจะอยู่ท่านั้นไปถึงเมื่อไหร่
ถ้าเธอออกไปฉันก็แย่สิ
เพราะอีกไม่นาน ฉันว่าจะหมั้นหมายกับเธออย่างเป็นทางการ
เธอไม่ชอบใจเหรอ ที่ต้องอยู่ที่นี่กับฉัน
ฉัน…
ฉันอยากอยู่ที่นี่ค่ะ
ถ้าคุณท่านอนุญาต
อนุญาตอะไรกัน
ฉันเป็นคนที่อยากให้เธออยู่ที่นี่นะ
ไม่ใช่ใครอื่น
คุณท่านคะ
ขอโทษด้วย
ไม่หรอกค่ะ
สีสวยดีนะ
มิโยะ ช่วยใช้มันผูกผมฉันทีได้ไหม
ค่ะ
เสร็จแล้วค่ะ
ขอบคุณนะ ฉันจะใช้มันอย่างทะนุถนอมเลย
ฮานะ
ขอบคุณมากจริงๆ นะ
ถ้าไม่ได้เจอเธอ…
ถ้าไม่ได้คำพูดนั้นของเธอ…
ฉันคงยังเก็บตัวอยู่ในห้องไม่ไปไหน
เป็นเกียรติที่ได้ช่วยนะคะ ฉันเองก็ดีใจที่ได้มาพูดคุยกันค่ะ
ลาก่อนนะคะ
โกโด ฝากด้วยล่ะ
รับทราบครับ
ท่านคุโด
ขอบพระคุณสำหรับวันนี้นะคะ
คุณหนูมิโยะ ขอให้มีความสุขนะคะ
อย่าทำหน้าแบบนั้นเลยน่า
หลังจากนี้ก็ยังเจอกันได้เสมอ
คุณท่าน
ขอบคุณมากนะคะ
ไม่ต้องคิดมากหรอก
เข้ากับคุโดได้ดีงั้นเหรอ
เราต้องรีบลงมือโดยด่วน เพื่อให้ได้ตัวมิโยะมา
แต่จะทำยังไงล่ะ
เดี๋ยวก่อนนะ
หากเป็นแม่หนูคนนั้น
จะต้องเป็นหุ่นเชิดที่ดีได้แน่
คำบรรยายโดย: วรัทรินทร์ พิณพริษฐ์กุล