Marnuje pan czas.
Dla kogo pan pracuje?
Milczałbym nawet, gdybym znał jego nazwisko.
To zły człowiek.
Pańskie bomby zabiją setki osób.
Wysłali samolot, który zabierze pana do Polski.
Martwi się pan o swoją dziewczynę?
O swoje dziecko?
Jeśli chce ich pan zobaczyć,
pomoże mi pan rozbroić te bomby.
Jest z tym pewien problem.
Sam?
Kto mówi?
Olivia Thatcher.
Co ty tam robisz?
Mamy kontakt z Marshą.
Wiemy, że się o nią martwisz. Że wszystko to robisz dla niej.
Nawiązaliście kontakt z Marshą?
Sam, to ja.
Wiem, że będziesz się martwił, ale nic mi nie jest.
Nie pozwól im użyć mnie przeciwko sobie.
Nie dzisiaj.
O Boże. Muszę iść.
Jest bezpieczna?
Pracujemy nad tym.
To nie wystarczy.
Mówi, że nie chce, żebyś to robił.
Nie. Poświęca się, a ja jej na to nie pozwolę.
Nawet jeśli to znaczy, że ty się poświęcisz?
Pomagasz uciec zabójcy waszego syna.
Musiałem na to pójść.
I jeśli chcecie uratować pasażerów,
to musi dojść do przekazania.
Trzymam głowę w górze Żeby dojrzeć niebo
Gdy przyjdzie nam odejść Łatwo się nas nie pozbędą
Pewnego dnia się staniesz Dokładnie tym, kim trzeba
Tylko nie spuszczaj głowy Pocałuj pięść i dotknij nieba
Za późno już, by uratować świat
Pewnego dnia
Wszyscy będziemy tam
PORWANIE
Zabierasz kogoś na spacerek?
SO15 trzymało go cały dzień.
Linder, zgłoś się. Jedziemy na Britz-Süd.
Chwila.
Dobra. Tutaj wszystko gra.
Nie wiem, co jest gorsze.
To, że straciłeś kontrolę czy to, że o tym nie wiesz.
W ciągu godziny będzie po.
A twoi znajomi Szkoci?
Co z nimi?
Zakładniczka im prysnęła.
Jeśli wypadła z gry, to już po wszystkim.
Zgadnij, kto nie dostanie działki.
- Lang. Musimy jechać. - Już.
Nie idzie tylko o Marshę.
Jej świński chłopaczek też wścibia ryjek.
Nie mogą tego połączyć ze mną.
Mogę też od razu wysadzić pociąg.
Załatwić Nelsona.
Nelson to tylko połowa umowy.
To zapłacisz mi połowę.
Nie. Wszystko albo nic.
Bailey-Brown ma być w pociągu, choćbyś musiał sam go tam wsadzić.
Jedziemy czy nie?
Wszystko dobrze?
Pogoda dziś pod psem.
Konwój ruszył. Ma dojechać za 20 minut.
Czyli to robimy?
Wydajemy więźnia na oczach kamer.
Ukrzyżują was.
Póki nie wiemy, kto kontroluje bomby, nie mamy wyboru.
Ilu zostało zakładników?
Uratowaliśmy 54 osób.
W pociągu jest wciąż co najmniej 100.
Dobrze. Media mogą chcieć dostać show,
ale nie musimy im go dawać.
Jedź tam.
ATAK TERRORYSTYCZNY W METRZE
Ja pierdolę.
Teren miał być zabezpieczony.
Powiedziałam policji, że ma być co najmniej 500 metrów,
ale chyba wszyscy mają dziś ochotę na ryzyko.
Tak lubicie publiczność?
Działa na naszą korzyść.
Podejdziemy od tyłu i sprawdzimy materiały wybuchowe.
Mam złe wieści. Rozmawiałem z konstruktorem bomb.
Zdetonują się po odcięciu?
Wyłączyć może je tylko ten, kto ma wyzwalacz.
Ziemia niczyja.
Britz-Süd.
Za parę minut wyjedziemy z tunelu.
Dowieź nas na tę zajezdnię.
I będziesz miał to z głowy.
Ale ty nie.
Nie.
Ja nie.
Nightsun, Seacat-1, jak twoja pozycja i długotrwałość?
Seacat-1, tutaj Nightsun. Zbliżam się do strefy docelowej.
Paliwa zostało mi na 30 minut.
Brak oznak życia.
Sprawdzimy ponownie?
Przyjąłem. Zacznę stąd.
Mamy coś?
Zidentyfikowali porywaczkę.
Jej prawdziwe nazwisko to Mona Hakimi.
Medyczka wyszkolona przez marokańskie służby specjalne.
Radzę odwrócić teraz wzrok.
Sprawdzamy jej nazwisko w różnych bazach,
ale na razie niczego nie…
Czekajcie.
Tatuaż.
- Sam musiał widzieć się z nią w barze. - Jakim barze?
Foxhole?
Tak. Jest popularny wśród weteranów.
Sam chciał, żebyśmy to znaleźli.
Żebyśmy wiedzieli, kto go wrabia.
To było sprytne.
Ale niestety…
Tak. Nie może nam powiedzieć, dla kogo pracowała.
Ale jesteśmy coraz bliżej. Pracujcie dalej.
Gdzie jesteśmy?
Ostatnia pozycja pociągu?
Dobry wieczór. Chyba ominęło mnie przedstawienie.
Będzie pan zamykał?
Policja wciąż tam jest.
Czego szukają?
Chyba ktoś zaginął.
Trochę to nieostrożne.
Przepraszam.
Wiadomość Marshy nic nie dała.
Tak Winter, jak i Sam skupiają się na wypuszczeniu pasażerów,
tak czy inaczej.
I oboje są gotowi wsadzić tam Baileya-Browna.
Choć nikt nie wie, kto pociąga za sznurki.
Coś mamy.
Stoją za tym najemnicy.
Byli wojskowi?
Na to wygląda.
I wszyscy spotykali się tutaj.
Ktoś z wewnątrz.
Pięć minut do zajezdni.
Przyjąłem.
Miejmy nadzieję, że pociąg będzie na czas.
Chodź. Tutaj.
Musimy ją znaleźć przed nimi.
Nie zaryzykuje już wejścia wyżej.
A oni niedługo muszą zatankować.
Chyba ktoś jeszcze wie.
- Nie jest zadowolony. - Znajdziemy ją.
W końcu będzie musiała się pokazać. Powiedz mu, żeby przestał się srać.
- Chcesz mu to powiedzieć? - Chodź.
Tu nic nie ma.
Stać.
Sprawdź pod pojazdem.
Kurwa. Miała się nie ruszać.
Może musiała.
Przekaż, że mają szukać dalej.
Spróbuję się do niej dodzwonić.
Nawet jadąc całą noc, nie zdążylibyśmy do rana.
Jeśli mamy to powstrzymać, to tylko tutaj.
Chodź.
ZEZNANIE ŚWIADKA
Rozmawiałam z Faberem.
Podejrzewa wtykę.
Może to na niego Sam próbował nas naprowadzić.
„Świadek określił mężczyznę jako typ brytyjskiego funkcjonariusza”.
Jeśli Faber sądzi, że jest wtyka,
może to ktoś od niego.
Nadajemy na żywo z zajezdni metra Britz-Süd,
gdzie sytuacja eskaluje…
Widzimy teraz pociąg linii U5,
który prawdopodobnie został dziś porwany.
Pytanie brzmi, co wydarzy się teraz…
Cóż…
już się nie wycofamy.
Zgaś światła. Nie chcę, żeby mogli tu zajrzeć.
Słuchajcie.
Zgaszę światła dla waszego bezpieczeństwa.
Właśnie dojeżdżamy.
Ale musicie słuchać moich poleceń.
Bo nikt nie będzie bezpieczny,
póki wszyscy stąd nie wysiądziecie.
Ale wychodzimy, prawda?
Tak. Słyszeliście go.
Musimy być tylko spokojni.
Wiem, że już długo jedziecie tym pociągiem,
ale to koniec trasy.
Przysięgam na własne życie, że wysiądziecie.
Naprawdę.
- Dobrze. - To wszystko dla nas?
To już koniec.
Do wszystkich jednostek. Zabezpieczać teren.
Przyjąłem.
Kiedy wysiądą…
to co wtedy?
Zobaczymy.
Co ja im powiem?
Powiesz im prawdę.
Że zostałeś zmuszony.
Nie zostałem zmuszony.
Zapłacono mi.
Wziąłem pieniądze.
Żałuję tego. Nie chcę ich.
Otto.
Ocaliłeś ludzi.
Nie mam takiego poczucia.
Dobrze, Clara, jesteśmy.
Widzimy was, Sam.
Jakieś wieści w sprawie Marshy?
Przykro mi, Sam.
Paliwa zostało na 20 minut.
Może być gdziekolwiek. Wkrótce będziemy musieli wracać.
Oblecimy teren raz jeszcze.
Nigdy nie korzysta z prawa do telefonów.
Nie jest głupi.
Ktoś go odwiedza?
Można sprawdzić, ale nie jest popularny.
Nie wychyla się.
Nawet mi go trochę żal.
Bzdura. Rozmawia z kimś. Na pewno. Po prostu nie zauważyliście.
To szczelne miejsce.
Wszędzie monitoring. W celach też.
Do tego jej koledzy założyli w większości podsłuch.
Więc jeśli coś pominęliśmy, to wy też.
Gdzie był?
Na gimnastyce.
Dobrze zna zasady.
Wyrabia minimum kroków.
Wyszedł zaraz po powrocie?
W zasadzie tak.
Czekajcie.
Ręce na bok.
Daj spokój, Greggsy.
Znasz reguły.
Co to jest?
Obrączka mojej matki na łańcuszku mojego brata.
- Naprawdę mi to zdejmiesz? - Idź.
- Tak myślałem. - No już.
Koniec tego.
Wystarczy.
Jeśli ktoś dla mnie pracuje, to ja decyduję, kiedy wystarczy.
…z zakładnikami dojechał
do zajezdni Britz-Süd na południowym wschodzie miasta.
Na tym etapie nadal nie mamy potwierdzonych informacji
na temat sprawców, motywu, żądań
ani, co ważniejsze, stanu osób przetrzymywanych w pociągu.
Widzimy jednak spore zamieszanie.
Policja i oddziały specjalne działają na miejscu…
- Gdzie ten drugi? - Nie wiem.
Był na Bergmannstrasse, ale nie odpowiada.
Spokojnie. Poradzimy sobie.
Zakończmy to już.
Nie wydamy go, póki zakładnicy nie będą bezpieczni.
Idziemy.
Już.
Clara, jakieś wieści?
Gdzie John Bailey-Brown?
Policja prowadzi go na zajezdnię.
Będą czekać poza promieniem wybuchu.
Czekamy na pozycji.
To on?
Dobrze, wysyłam wam kolejno pasażerów.
Dziękuję, Sam.
Kiedy ostatni zakładnik wyjdzie, wyślemy więźnia.
Rozumiem.
Oby do tego nie doszło.
Otto.
Potrzebuję twojej pomocy.
Zanim pójdziesz, poprowadź pasażerów.
Żeby bezpiecznie wysiedli.
Oczywiście.
To moja praca.
Trzymaj się.
Pojedynczo.
Za maszynistą.
Prosto do policji. Nie zatrzymujcie się ani nie zawracajcie.
To już koniec.
Idźcie.
Pojedynczo.
Spokojnie i powoli, tak jak mówiłem.
Chodźcie.
Tędy. O tutaj.
Idźcie, proszę, w tamtą stronę.
Coś ci powiem.
- Co? - Wolałbym wysiadać z tego pociągu
niż do niego wsiadać.
Ja nie będę wybredny.
Dziękuję, że mnie pan oprowadził.
Od października ’86 nic się tu nie zmieniło.
A co jest tam?
Moje dawne królestwo.
Teraz wszystko robią komputery.
Coś o tym wiem.
Mógłby pan…
Znaleźliśmy go!
Do wszystkich jednostek. Ranny policjant. Powtarzam…
Panie Frohms, proszę ze mną.
Dacie radę?
Idźcie dalej.
Co jest?
- Mamy problem… - Tak?
Znaleźli pańskiego kolegę.
To co mam robić, kiedy tam będę?
Dostosuj się.
„Dostosuj się?”
Do czego? Nic nie wiem.
- Dokąd jadę? - Zamknij się i współpracuj.
Zanim się rozmyślą.
Jak to rozmyślą?
Ty też idziesz, prawda?
Mei,
idź już.
A Nelson? Jakie są co do niego plany, co?
- Obchodzi cię to? - Nie.
Ale jak mnie przed nim ochronicie?
Nie jest przecież uzbrojony. Więc spokojnie.
Nie. Nie wsiądę tam, póki mi tego nie wyjaśnisz.
Chodź. Jestem już ostatnia.
Nie mogę.
Wciąż nic nie wiem.
- Nie martw się. Poręczę za ciebie. - To jakiś żart.
Nie o siebie się martwię.
Co tu się wyprawia?
Nie rób sceny.
Muszę wrócić. Idź.
Sam!
- To coś innego. - Co tu robisz?
- Idź już. - Nie. Coś jest nie tak.
Patrz na niego.
Wygląda, jakby się cieszył?
Nie.
No już.
- To o co chodzi? - Co on tu robi?
Kto?
To z tym facetem rozmawialiśmy.
- To on ma detonator? - Tak.
Ja pierdzielę.
Nie, nie. To dobrze.
Dlaczego dobrze?
Ja jestem gotowy na śmierć, ale on pewnie nie.
To Lang. Robert Lang.
Od ciebie?
Tak. To były wojskowy. Miał dostęp do wszystkiego.
Idealnie, by przeprowadzić operację tuż pod moim, kurwa, nosem.
To z nim spotkał się Sam.
Wierzcie mi, nie boi się pobrudzić sobie rąk.
- Dobra. Wiesz, gdzie jest? - A jak myślisz?
O Boże.
To on.
Nie. Coś tu śmierdzi.
Co ty, kurwa…
- Co ty robisz? - Tak będzie lepiej.
Nelson!
Rozkuj mnie! Co ty robisz?
Lang, co ty robisz?
Co robi Sam?
Coś sprytnego.
Jeśli Lang ma detonator, Sam wie, że nie wysadzi pociągu, w którym jest.
Myślałem, że nad tym panujesz.
Dokąd jedziemy? Gdzie jest Nelson?
Jest tylko jedna opcja.
Okłamałeś mnie! Co to ma być?
Rozkuj mnie, Lang!
Czekaj! Co ty robisz?
Boże!
Ty chuju!
Gdzie on jest?
Nie wiem.
To była niezła sztuczka, ale spytam jeszcze raz.
Gdzie on jest?
Miałeś rację.
No to dawaj. Co zrobisz?
Myślałem, że lepiej strzelasz.
Spróbuj znowu.
Ojej.
Dobra. Zróbmy to inaczej.
Myślę, że się nie odważysz.
Wiem, co powiesz.
Że zabijesz Marshę.
Wystarczy jedna wiadomość.
Dlatego mam dla ciebie ofertę.
No już.
Cholera.
Właśnie tak. Powoli.
Chcesz zabić jego i mnie.
Rozumiem.
Wierz mi, nie mam powodu, by go ratować.
Zasługuje na śmierć po tym, co spotkało Kaia.
Chryste. Kto to jest, kurde, Kai?
Kai to mój syn!
Mój syn! Zabiłeś go!
Wiesz, kim jest Kai.
To ci właśnie wmówił?
Tylko tak mogliśmy tobą sterować.
Nie radziłbym.
Chyba że chcesz stracić Marshę.
Pierdol się!
To jaka to oferta?
Zabij nas obu.
Wycofaj się po cichu.
Ale pozwól Marshy żyć.
Tylko o to proszę.
Przykro mi.
- No już. - To mi nie wystarczy.
ZAKOŃCZ TO
Tak właśnie myślałem.
Sam!
Otto, idź! No idź!
Sam!
Szlag.
Musimy wysiąść.
- Widzicie to? - Tak, na pierwszej.
To musi być ona.
- Damy radę? - Zobaczymy.
To koniec.
Prawda? Bomby wybuchły.
Jak to daleko stąd?
Jakieś pięć minut pieszo.
A co?
Olivia…
to niebezpieczne.
Peter, to ja. Idę pod katedrę.
Ze stolicy Niemiec napływają doniesienia o eksplozji
i dymie, który wydobywa się z systemu metra.
Świadkowie na powierzchni mówią o głośnym wybuchu,
słyszalnym i odczuwalnym.
Choć jego źródło nie zostało potwierdzone,
prawdopodobnie…
Zakładnicy zostali wypuszczeni,
ale parę osób wciąż znajdowało się w pociągu,
kiedy wjeżdżał z powrotem do tunelu.
…docierają do punktów dostępu…
Nie podano jeszcze szczegółów w sprawie dokładnej przyczyny…
Nie dzwoń. Ja dzwonię. Znasz system.
Już po wszystkim. Nie żyją.
Obaj?
Tak.
To dobrze. W czym problem?
Wiedzą, że to ja.
Muszę uciec i potrzebuję więcej kasy.
To was zainteresuje.
Proszę głośniej.
Stało się. Za późno na zmianę warunków.
Nagrywa to pan?
Teraz tak.
Cheapside to teraz moja firma. Ja rządzę. Nie mogą mnie tknąć.
Dzięki mnie.
Jeśli obaj nie żyją, to dostaniesz działkę z Kingdom, zgodnie z umową.
Wszystko dobrze?
Tak, chodźmy. Lang!
- Lang! - Kto to? Co się dzieje?
- Idź. - Dziękuję.
Mamy go.
Nadal nie mamy pewnych informacji.
Służby ratunkowe skupiają się na opanowaniu sytuacji.
Lang!
Podejrzani uciekają na wschód wzdłuż rzeki.
- Tutaj. - Chodźmy.
Proszę opuścić teren.
Uzbrojona policja jest w drodze.
Szybko!
Na kolana!
Ręce za głowę!
Ty też!
Dwójka podejrzanych.
Przyjąłem.
Poddają się. Czekaj na wieści w sprawie ofiary.
Dobra, już!
To koniec, Robert!
Na kolana!
Nie ruszaj się, bo strzelimy!
Nie radzę odbierać.
Wiesz, kto dzwoni?
Domyślam się.
To wiesz, że nie przestanie.
Zostałem tylko ja.
Ostatnie ostrzeżenie! Jeszcze jeden ruch i strzelamy!
Nie!
Widać ruch w chatce. Czekaj.
Na ulicach Berlina było dziś groźnie.
Ale kryzys został zażegnany. Według doniesień policji
sprawców zatrzymano albo zabito.
Odsuń się od drzwi!
Dawajcie!
Na ziemię! Ręce do tyłu!
Już!
Sam żyje. Marsha też.
Twoje jedyne osiągnięcie to zniszczenie własnej rodziny.
Wracaj tu!
Zabiję cię!
Wiesz, kim teraz jestem?
Nigdy się już nie napiję.
Mówiłaś to w Pradze.
Super. Teraz autobus.
Wracajmy do domu.
Zakładnicy są bezpieczni.
Dziękuję, panie kanclerzu.
Brało w tym udział wiele osób.
Jeśli pan pozwoli, wciąż jest sporo do zrobienia.
Dobra, ludzie.
Sieć znowu działa.
To może być długa noc.
Pani Berger.
Proszę iść do domu i się wyspać.
- Wszystko gra. Mam tu kawę. - Pani zmiana się skończyła.
Skończyła się osiem godzin temu.
Dziękuję bardzo.
Zaślepiła mnie obsesja.
Mnie także.
Sam?
Olivia.
Chciałam tylko oddać ci twoją własność.
Możesz do niej zadzwonić.
Jest bezpieczna?
Tak.
Dziękuję.
Sam?
Tak.
Jestem tu.
Jestem.
Gdy pełno ludzi dookoła
Po imieniu mnie zawołaj
Nie zwracaj się do obcych
Zawołaj mnie
Pomachaj do mnie z daleka
Daj mi znać, że na mnie czekasz
Gdy nie wiesz, co robić Zawołaj mnie
Napisy: Marzena Falkowska