- Lukas? - Co?
Może z nim porozmawiamy?
Wypuścił to niemowlę. Uczniów też może wypuści.
Chcesz tam pójść i go poprosić?
Musimy czegoś spróbować.
Po co go prowokować?
To dzieci. Nie powinny tu być.
- A my powinniśmy? - Nie o to mu chodzi.
Mają się za lepszych.
Mówię tylko, że to dzieci.
- I że powinniśmy spytać. - Hej.
Myślę, że na to już za późno.
Ma coś.
W torbie. Nie…
nie widzę dokładnie co.
Halo, Sam.
Konwój jest pół godziny od Bergmannstrasse.
- Jedź dalej. - Sam?
Kurwa.
Widziałem coś takiego pod pociągiem.
- Przyczepione do bomb. - Wszystko gra?
- Jeśli to detonator, musimy go zdobyć. - Nie. Po co pogarszać sytuację?
Nie widziałem ani pistoletu, ani noża.
Na pewno ma broń.
- Bez niej nie dałby rady. - Widziałaś ją?
A wy?
Nie, bo nie jest uzbrojony. I jest sam.
A nas jest dużo.
Gdybyśmy poszli tam razem, to z bronią mielibyśmy szansę.
Powiedział, że są bomby, jasne?
A jeśli je detonuje?
- Jeśli są, musimy najpierw z nim pogadać. - Proszę tędy.
Będzie dobrze.
Możesz wyłączyć stąd światło?
- Jesteś tam? - Tak.
- W całym pociągu? - Tak.
Sam? Zgłoś się.
Odezwę się, kiedy będę gotowy.
Chcemy tylko potwierdzić, czy wszystko gotowe na przekazanie.
A macie podstawy, by sądzić, że nie?
- Nie. - Nie? To dobrze.
Mamy umowę. Do Bergmannstrasse nam nie przeszkadzajcie.
- Idę tam. - Ja też.
Może z nim pogadam?
- Pomyśl o dzieciach. - Myślę. Zostań z nimi.
Może poczekajmy jeszcze trochę?
Dość już czekaliśmy.
Dobra. Za minutę.
Co?
Za minutę od teraz
wyłącz światło.
Otto, za minutę.
Zastanówcie się. Wypuścił tamto niemowlę.
Jeśli tu zostaniemy,
nas też pewnie wypuści.
Przepraszam.
Czemu dzieci muszą tu być?
Może je pan puści?
Proszę.
Wszyscy wkrótce wysiądziecie, jasne?
Czemu to robisz?
Nie musisz wiedzieć.
A teraz siadaj.
Może najpierw powiesz mi, o co chodzi, a potem usiądę.
Jak mówiłem, niedługo będzie po wszystkim.
Przestań!
Pomocy!
Kurwa!
To koniec.
Trzymam głowę w górze Żeby dojrzeć niebo
Gdy przyjdzie nam odejść Łatwo się nas nie pozbędą
Pewnego dnia się staniesz Dokładnie tym, kim trzeba
Tylko nie spuszczaj głowy Pocałuj pięść i dotknij nieba
Za późno już, by uratować świat
Pewnego dnia
Wszyscy będziemy tam
PORWANIE
Dzięki za to, Zahra. Wiem, że nie było łatwo.
Zabrali go przed obiadem, więc na pewno będzie w świetnym nastroju.
Wychodź.
Będę po drugiej stronie. Jeśli mnie zobaczy, to mu odwali.
Obróć się.
A tyś to, kurwa, kto?
Przeszukajcie go.
Nic nie znajdziecie. Nie jestem uzbrojony.
Wiedziałem.
Co ma?
Tylko krótkofalówkę i klucze.
Nie.
Zatrzymaj pociąg.
- Nie słuchaj ich, Otto. - Czekaj.
Otto, nie słuchaj.
- Jezu. - Zamknij się.
Zatrzymaj pociąg.
Nie. Musimy…
- Musimy jechać. - Spokojnie. Nie ma broni.
Koniec porwania.
Wysiadamy, więc zatrzymaj pociąg.
Proszę.
- Chodźmy. - Nie radzę.
Cicho! Mam dość tego pieprzenia.
Idę po resztę.
Nie. Jeśli ktokolwiek wysiądzie, to wszyscy zginiecie.
Wybuchną bomby. Wystarczy, że ktoś wyjdzie.
Ma rację.
- Gdzie te bomby? - Pod pociągiem. Nie wierzysz? Sprawdź.
Dobra. Otto, pokaż im.
Sto kilogramów chloranu sodu i cukru z dodatkiem Semtexu.
Śledczy zanalizowali materiały z mieszkania
i resztki, które znalazłem.
Pełen raport już poszedł.
O Boże.
A wyzwalacze bomb da się zatrzymać zdalnie?
Nie. System jest odizolowany.
Pod pociągiem miałbym może szansę, ale inaczej…
Ale jak ktoś taki jak Sam poznaje w ogóle konstruktora bomb?
Dobre pytanie, pani Thatcher.
Mogę?
Pan z policji?
Federalnej.
Pan jest właścicielem?
Po niemiecku umiem „nie ma Pilsnera” i „nie dajemy na kreskę”.
Pamiętałby go pan, prawda? Gdyby tu był?
Nie mam pamięci do twarzy?
Często pan tu bywa?
Widział go pan tutaj?
Chyba wczoraj.
O której godzinie?
Około siódmej.
Siedział tam…
z innym Brytyjczykiem.
Brytyjczykiem?
Tak.
Wyglądał na jakiegoś funkcjonariusza.
Był trochę… nadęty.
Dokąd mnie zabieracie?
Ktoś mi powie?
Macie mnie chronić, idioci,
a jeździmy sobie po mieście w biały dzień.
Trzy miesiące tego gówna.
Oby ten wariat przywiązał cię do torów.
Serio, Lang. Dokąd my, cholera, jedziemy?
Centrala.
Jesteśmy 27 minut od Bergmannstrasse.
Dezaktywuj je.
- Już. - Nie mogę.
Musisz mieć jakiś detonator albo wyzwalacz.
- Nie mam. Nawet nie wiem, ile jest bomb. - Jak to nie wiesz?
Co się dzieje?
Dokąd idziesz?
Nie wciskaj nam kitu!
Nie słuchacie mnie.
Nie mam nad tym kontroli.
Co ty wygadujesz?
Jestem do tego zmuszany.
- Przez kogo? - Nie wiem.
Wiecie co? Nieważne przez kogo.
Wiem tylko, że jeśli coś pójdzie nie po ich myśli,
wysadzą ten pociąg.
Może parę z was zdoła wysiąść, ale reszta…
Ale jeśli mnie posłuchacie…
to was stąd wyciągnę.
Nadal nic z pociągu?
Nic. Odkąd się zatrzymali.
Niedobrze.
Musisz z nim porozmawiać.
Słyszałeś. Bez kontaktu aż do stacji.
Skąd wiesz, że tam będzie?
Mamy umowę.
Halo.
Jeśli tego nie zagwarantujesz,
to musisz zatrzymać konwój.
Nie powinniśmy rozmawiać.
Czemu mam to zrobić?
Posłuchajcie. Musimy zrobić tak.
Muszą nadal sądzić, że jestem porywaczem.
- Bo jesteś. - Nie.
Zmusili mnie do tego
i powiedzieli, że ktoś będzie cały czas mnie obserwował.
Kto? Kto cię obserwuje?
- Zabójca Freddiego? - On go zabił.
- Może jest ktoś jeszcze? - A on?
Tak, ty.
Musi być zamieszany.
- Nikogo nie skrzywdziłem. - To kto skrzywdził? Co?
Musisz coś wiedzieć. To się stało tam, nie?
- On tylko prowadzi. - Mówię do ciebie!
Nikt nie chciał żadnej śmierci.
Osiem bomb.
Dwie pod każdym wagonem.
Jezu.
Nie chcesz nikogo skrzywdzić? Ciekawie to okazujesz.
Sam, mówi komendantka Winter.
Wiem, że mieliśmy być cicho, ale widzimy, że stoicie.
Wszystko w porządku?
Sam, musisz potwierdzić, że nikomu nic nie jest,
żeby doszło do przekazania na Bergmannstrasse.
Chwila. Do jakiego przekazania? O czym ona mówi?
Odpowiedz!
Dobrze. Jest pewien człowiek.
Głośny przestępca. Trzymają go tu w Berlinie.
Ludzie, którzy za tym stoją i którzy mnie do tego zmusili,
chcieli, żebym porwał ten pociąg i wymienił was wszystkich na niego.
Czyli jesteśmy zabezpieczeniem?
Tak.
Policja go nie wyda, chyba że komuś będzie grozić śmierć.
To ma nas pocieszyć?
Sam, odezwij się.
Tak.
Bo ona go nie wyda,
póki nie wysiądziecie z pociągu.
Czyli mamy nadal być zakładnikami?
To daje wam najwięcej szans na przeżycie.
Patrzcie.
Tu wagon 2600.
Zostało nam 20 minut do Bergmannstrasse.
Otto! Nic ci nie jest?
Gdzie jest Sam?
Jestem. Wszystko zgodnie z planem.
Kiedy dojedziemy do Bergmannstrasse, to jeśli będzie tam Bailey-Brown,
wszyscy pasażerowie wysiądą z pociągu.
Sam, to świetna wiadomość. Cieszę się, że odzyskaliśmy kontakt.
Jeśli przestaniesz mnie zwodzić i zaczniesz pomagać, mogę się odwdzięczyć.
Siedzę za kratkami.
Wiem tyle, co i ty, czyli z tego, co widzę – gówno.
Macza w tym palce przestępczość zorganizowana.
Powiedz tylko, co słyszałeś.
Nic o tym, co dzieje się w Berlinie.
Czyli wiesz, że coś się dzieje?
Daj spokój, Stuart. Wiem, że nie jesteś idiotą.
Czekasz na proces.
Mogę pogadać z prokuraturą
i sprawdzić, czy da się poprawić trochę twoją sytuację.
Dodatkowe przywileje, większa cela.
Kto wie, może nawet parę latek mniej.
Możesz obiecać mi złote góry i chuja to da.
Ona o tym wie.
Niesamowite.
To dla was typowe.
Zawsze dbacie o własną dupę.
I co ci to dało?
…oficjalny komunikat jest bardzo krótki,
ale wiemy już, że sprawcą jest obywatel Wielkiej Brytanii.
Policja federalna, która kieruje akcją ratunkową,
odmówiła identyfikacji…
- Witaj. - …i komentarza…
Wytworne życie szpiega.
Od pół roku pracuję z Langiem w tym biurze.
Na całej Ziemi chyba tylko my mamy
większą obsesję na punkcie Baileya-Browna niż Nelson.
Mogę?
Czyli jestem tylko kurierką?
Od początku mówiłem, że Sam nie może za tym wszystkim stać.
Założę się, że gdzieś tam jest na to dowód.
Mówiłaś Winter…
że przyjdziesz?
To nie ja działam za plecami innych.
ATAK W SAMOLOCIE
Sporo tu tego.
TAJNY RAPORT
Był nieustępliwy.
Ale też podatny.
Mściwy ojciec zafiksowany na człowieku, którego uważa za zabójcę swojego syna.
Sam Nelson to idealny cel, zwabiony tu, by wyręczyć kogoś w brudnej robocie.
I dowód z monitoringu był ostatnim elementem.
Kiedy usłyszeliśmy, że Bailey-Brown tu jest,
poleciliśmy Niemcom zniszczyć wszelkie dowody, w tym nagranie.
Tak udało nam się ukryć cały ten projekt. Osobiście to nadzorowałem.
Ale ktoś postanowił zachować małą pamiątkę.
Kto?
Sprawdziłem wszystkie kontakty.
Znasz tutaj kogoś, kto może pomóc?
Jest pewna osoba.
Dobrze.
Umów spotkanie i dowiedzmy się, kto wysłał to Nelsonowi.
Będziemy za siedem minut.
Kim on jest?
Ten, za kogo mają nas wymienić.
Musi być zajebiście ważny, jeśli jest warty setek nas.
Jesteś nam winny wyjaśnienie.
Kto to jest?
Ty wiesz.
Na pewno ci powiedział.
Czemu chcesz uwolnić kogoś, kto zabił ci syna?
Bo mają jego matkę.
I ją też zabiją,
chyba że zrobię to, co mi każą.
Teraz wiecie.
Tak?
Tak, ale to tylko jedna osoba.
Nas jest wiele.
Przestań.
Później się tym zajmiemy.
Na razie nic nie widać.
Co jeszcze możemy?
Trzymać ją tutaj w niewiedzy. Tak mówili.
Jutro powie policji, że widziała deszcz, owce
i dwoje atrakcyjnych farmerów.
Już pani wyjeżdża?
Nie. Wyszłam tylko na spacer.
Chyba odstraszyła pani stalkera.
Tak. Na to wygląda.
Cóż, miłego dnia.
Dzięki.
Jak długo tam była?
Nie wiem.
Myślałem, że jest w chacie.
Alasdair.
Kurwa.
Muszę już kończyć. To co myślisz?
- Twój wybór. Ja się nigdzie nie śpieszę. - Fakt.
Wrócisz na resztę życia do Belmarsh
i dopóki będziesz trzymał język za zębami, nic na to nie poradzimy.
No cóż, takie jest życie.
Ale nie było takie dla Lewisa.
Twojego brata.
Ani dla twojego taty.
Cheapside Firm przeżuła go i wypluła.
Ale to ich sposób.
Dla Elaine też takie nie było.
Byłem tam.
Rozmawiałem z nią ostatni, zanim ją zabili.
Nikt mamy nie zabił.
Wybrała śmierć.
Tak to sobie tłumaczysz?
Że to był honorowy czyn?
Twoja mama uciekała.
Była sama. Była przerażona.
Powiedz mi coś, Stuart.
Pomóż mi.
Zanim skończysz jak ona.
Sam Nelson, bohater lotu KA29,
porwał pociąg metra.
No widzisz.
Mam w celi telewizor.
Ale w wiadomościach nie podają powodu.
John Bailey-Brown.
To jego żąda.
I Niemcy tak po prostu mu go dadzą?
Na to wygląda.
Czyli sądzisz, że moja stara firma zainscenizowała porwanie,
żeby uwolnić Baileya-Browna.
Powiedzmy, że mają wspólną historię.
I myślisz, że mogę ci coś naświetlić?
To nieoficjalna rozmowa.
Nikt cię z tym nie powiąże.
Porozmawiajmy, Stuart.
Możesz pomóc wielu ludziom.
Po to tu jesteśmy.
Nie proszę o pomoc dla siebie ani Nelsona.
Ale możesz uratować ludziom życie.
Myślisz, że tamto porwanie coś mi dało?
Wsadzili mnie na pokład, żebym zginął.
Taki był plan.
I kiedy się nie powiódł, zostałem kozłem ofiarnym.
Zginę albo w więzieniu, albo poza nim,
tak jak moja rodzina.
Takie życie wybrałeś.
Pogodziłem się z tym.
Zupełnie się odciąłem.
Jestem nikim.
Nic nie wiem. Jestem nikim.
Czy to konieczne? Nie mogła nic widzieć.
Utknęła tam.
Nie ma zasięgu.
I nawet jeśli wie, to co zrobi?
Rzecz w tym, że musimy się upewnić.
Chodź.
- Co chcesz zrobić? - Daj mi nóż.
- Co? - Szybko.
- Nóż. - Trzymaj.
- Daj mi rękę. - Co?
Przepraszam bardzo, ale mój wujek
zranił się przy wspinaczce.
Myśli, że wciąż ma 17 lat.
O Boże.
Miałaby pani coś, żeby przemyć ranę?
Oczywiście. Wejdźcie.
- Dziękujemy. - Tak.
Nie kupuję tego.
Nie wierzy mu pani?
- Naprawdę stracił syna. - Nie o tym mówię.
Mamy tak po prostu tu siedzieć i na to wszystko pozwolić?
Tak mamy szansę przeżyć.
Powiedział, że nie ma nad tym kontroli.
Powiedział, że go obserwują.
Tak.
Ktoś musi być w tym pociągu.
Zabójca Freddiego?
Właśnie.
Prawdziwy morderca jest wśród nas, a my mamy to ignorować?
Co się stało ostatnio, kiedy posłuchałam pani teorii?
Jest pani sama.
- Wybacz, obudziłam cię? - Nie. Nie spałam.
Hej, malutki.
Nie martw się. Tatuś niedługo wróci.
Leah?
Ile jeszcze do stacji?
Pięć minut.
Słyszycie? Jeszcze kilka minut.
Mogę pożyczyć telefon?
Mój? Nie, ja nie mam telefonu.
A pan?
Wszystkie wyrzuciliśmy.
Na pewno?
A pani mi pożyczy?
Ja też nie mam telefonu.
Spokojnie.
Rozumiem, czemu go pani ukrywa.
Nie mam w torbie telefonu. Jezu.
Hej, przestańcie!
Uspokójcie się!
- Ludzie, spokój. - Hej! Kurwa.
- Widziałem to już. - Nie dotykaj tego.
Kontroluje bomby.
To ona!
Ma rację.
Właśnie do tego to służy.
Miałeś nie wiedzieć, kto je kontroluje.
- W czym jeszcze kłamiesz? - Szlag. Zatrzymać pociąg.
Nie. Otto!
- Zatrzymaj go! - Nie!
Znów to robi.
Jest uzbrojona. Jak to zatrzymać?
- Oddając mi to. - Nie ma szans.
Tak dobrze ci szło.
Sam.
Musimy zatrzymać konwój.
Spróbuj jeszcze raz.
Sam?
Zatrzymajcie się.
Przyjąłem.
Zjedź z ulicy.
- Co się dzieje? - Jakiś problem z pociągiem.
Nie ma na to czasu.
Dojeżdżaliśmy do Bergmannstrasse.
Miało być tak, jak chcesz. Zatrzymaj to już.
- Jeśli mi to oddadzą. - Nie damy ci detonatora.
To zegar, jasne?
Co 15 minut muszę go resetować.
Każdy wagon ma swój kod.
Inaczej bomby wybuchną!
Jaki kod? Ja go wpiszę.
Nie. Daj mi to albo zginiecie!
Ty też zginiesz.
Nie warto.
Podaj nam kod.
Osiem, trzy, cztery, dziewięć.
Cztery, sześć, jeden, dwa.
Jeden, pięć,
Osiem, siedem, pięć, trzy.
Co zrobiłaś? Co to znaczy?
Że już za późno.
- To tyle? - Jak to zatrzymać?
Bomby wybuchną?
W ostatnim wagonie.
Rozwiążcie mnie. Już.
No już, Mei.
- Ile mamy czasu? - Nie wiem.
Co? Gdzie te klucze?
- Otto! - Drzwi. Są w drzwiach.
Trzeba opuścić tył pociągu.
- Powiedz im to przez radio. - Dobra.
Z drogi!
- Wszyscy na przód pociągu, już! - Co się dzieje?
Mogłam się nie odzywać.
Skarbie!
Idźcie!
Szybciej!
Pierwszy wagon. Co robicie? Już!
Idźcie! Na co czekacie? Ruchy!
Wychodzić z wagonu!
Wychodźcie stąd. Już!
Idźcie! Szybko!
Zaraz wybuchnie. Idźcie na przód!
Idźcie! Już!
Petra!
- Co się dzieje? - Idź! Już!
Idziemy!
Opuścić wagon…
Graliśmy w tę grę
Już przez wiele dni
Znikasz się i pojawiasz
Jak obrotowe drzwi
Wciąż jestem mężczyzną
Oszczędź tego mi
Boże, zmiłuj się
Napisy: Marzena Falkowska