TERAZ.
Dobra. Usuń plan lotu.
Wyłącz autopilota.
Wysokość na 3000.
Okej.
Nie wstawaj!
Kto to był?
No dawaj, mów! Kto to był?
Nie wiem.
- Na pewno nie jest z wami? - Pomóżcie mu!
- Nie? - Pomóżcie mu!
Co?
No co?
Będą chcieli cię zabić.
- Zastrzeliła go. - Kogo?
- Jakaś przypadkowa kobieta. Zabiła go. - Kogo zabiła?
Kogo zastrzeliła?
Potrzebujemy cię.
Co?
Nie pozabijasz wszystkich.
Oddaj mi broń.
To jedyna naładowana broń.
Tak mi się wydaje. Prawda? Zgadza się?
Co mam robić?
Zwiąż mu jebane nogi kablem!
Odłóż to!
- Odłóż to na ziemię! - Pomocy!
Odłóż broń!
Oddaj mi ją, zanim ją odbiorą i cię nią zabiją.
- Dawaj broń! - Nie mogę...
Dawaj jebaną broń!
- Ruchy! - Nie!
- Dokąd idziesz? - Stoisz mi na drodze.
- Zejdź mi, kurwa, z drogi! - Dawaj.
Nie wkurwiajcie mnie!
- Już! - Naprzód!
Musimy przedostać się do kabiny.
Nie wkurwiajcie mnie!
Rusz się!
Cofnijcie się!
Nie masz pojęcia, z kim masz do czynienia.
Nie żartuję, stary! Czas ustąpić komuś innemu!
Wszystko w porządku.
Ja nie wiem, z kim mam do czynienia? Raczej ty!
To jedyna broń, która jest naładowana.
Ta broń.
Okej?
Więc posłuchaj mnie. To porwanie jest zakończone.
Już po wszystkim!
Mamy inny problem. Większy problem. I mniej niż godzinę, by go rozwiązać.
Jasne?
W POWIETRZU
Rozumiem, Tino, ale to nie jedyny samolot w powietrzu.
Tak. I kiedy będziemy mieli tę informację, damy wam znać.
Dobra. Bańka potwierdzona.
Strefa 40 kilometrów wokół Kingdom 2-9, gdy wejdzie w naszą przestrzeń powietrzną.
Za siedem minut.
Niech wszystkie londyńskie lotniska zachowają wolny pas.
Preferujemy Stansted, o ile pozostawią nam wybór.
- Stansted w gotowości. - A Bristol?
Nie wystarczy im paliwa. Nie po nadłożonej drodze na Węgrzech.
Kingdom 2-9, słyszycie mnie?
Próbujecie dodzwonić się na każdą komórkę?
Robimy, co możemy.
Jeśli nawiążemy kontakt, przekazujemy sprawę RAF.
- Simon, to mój lot. - To sprawa dla wojska.
- To komercyjny samolot. - Poderwali już odrzutowce.
Nie rozmawiam z odrzutowcami, tylko z samolotem.
Nie będę się z tobą o to kłócił.
Dziękuję. Miło to słyszeć.
Kingdom 2-9, słyszycie mnie?
Powiedz jej.
- Opuść broń. Rób, co mówią. - Puść go. Cofnąć się!
To koniec. Wiedzą, że nie jest naładowany.
Dawaj. Posłuchajcie uważnie. Znajdźcie szefową personelu pokładowego.
Niech poszuka lekarza z klasy ekonomicznej.
Niech pomoże jej koledze, którego postrzelono.
Dobra, teraz ty.
- Zadzwoń do niej i powiedz, że to koniec. - Co?
Powiedz, że pasażerowie kontrolują samolot
i że jeśli nie wyjdzie w ciągu minuty...
To nic nie da. Mówiłem. Nie jest jedną z nas.
Musi być. To się nie zdarza dwa razy podczas jednego lotu.
Nie o to mu chodziło.
Kimkolwiek ona jest, nie znamy jej. Nie powiedziano nam o niej.
„Nie powiedziano”.
Chodź tu. Zwiąż ich.
Cokolwiek się stanie, związujemy pozostałych. Zgoda?
Dobra. No dawaj.
Dawaj. Otwieraj!
Kingdom 2-9, słyszycie mnie?
Tu Londyn. Słyszycie mnie?
Od początku
chodziło o coś więcej. Musiało chodzić.
Żeby wydostać dwóch ludzi z więzienia, kimkolwiek są,
nie musisz porywać samolotu.
Porywasz nadzorcę. Albo strażnika.
Określa się to mianem „rajdu niedźwiedzia”.
- Czego? - Rajdu niedźwiedzia. Tego zwierzęcia.
Dokonano dużej sprzedaży krótkiej w momencie otwarcia giełd dziś rano.
A więc porywają samolot
i robią przeciek do mediów.
Nie chodzi o duże medium, które obowiązuje blackout,
tylko o nieodpowiedzialnego pismaka, który wypisuje coś na Twitterze.
I nagle ceny akcji
Kingdom Airlines spadają szybciej niż samolot.
WYNIKI GIEŁDOWE
Czy kiedy spadają ceny akcji, nie traci się pieniędzy?
Nie, o ile obstawiasz przeciwnie.
Właśnie.
Porwania nieszczególnie służą cenom akcji linii lotniczych.
Jakie jest najlepsze rozwiązanie dla organizacji przestępczej?
Finansowo?
Najlepsze jest dla nich to, co najgorsze dla samolotu.
Katastrofa?
Im większa, tym więcej zarobią.
Marsha.
Ci faceci nie żartują.
Musisz być ostrożna.
Musisz uważać na siebie i Kaia.
Czy on jest z tobą?
Pojechał do taty. Tak sądzę.
Pomyśl. Działo się coś podejrzanego?
Ktoś dzwonił do domu? Odebrałaś dziwne telefony?
Był jeden.
Od kogo? Marsha? Od kogo?
Czego chcieli?
Marsho, czego chcieli?
Żebym potwierdziła adres Sama.
Co się dzieje?
Trzymaj go.
Przywiąż go. Szybko.
- Zamknięte. - Nie może być po prostu zamknięte.
- Taki mamy system. - A jeśli pilot się zablokuje?
Jest pierwszy oficer.
To jej torebka.
Nie ma dokumentów, ale musi być mamą,
bo są tu rachunki za pizze, jogurty, jakiś rodzinny sklep.
Jest mamą.
Tak. I mówiła mi, że chce wrócić do rodziny.
- Jak miała na imię? - Gdzie siedziała?
Naprzeciwko mnie. Na 13A.
- Amanda. - Na pewno?
To nasz punkt zaczepienia.
Amando, tu Sam. Nie musisz nic mówić.
Nie musisz się odzywać. Nie musisz nam nic mówić.
Chcę tylko prosić...
Prosimy tylko, żebyś nas wysłuchała.
Możesz pozostać na linii?
Amando?
Amando.
No już, Amando.
To ja, Sam.
Amando?
- Spójrz. Na mapę. - Proszę.
BELGIA
Porozmawiaj z policją.
Robi to od pięciu minut.
Amando?
Kod jeden. Kingdom 2-9 zmienił kurs.
Powtarzam, Kingdom 2-9 zmienił kurs.
W jakim sensie?
PODSTAWÓWKA BURRIDGE
- Na jaki? - Miał skręcić na południe,
- w stronę Heathrow... - Halo?
...ale leci w stronę centrum Londynu.
Czy to na pewno jest działanie celowe?
Nic innego nie wchodzi w grę.
- Kingdom 2-9, słyszycie mnie? - Dowództwo RAF.
- Zatwierdzili szybką reakcję. - Kingdom 2-9, słyszycie mnie?
Dwa myśliwce w powietrzu.
- Dziękuję. - Kingdom 2-9, mam na imię Alice.
Będziecie mieli pięć minut
na wydanie rozkazu.
Jest mało prawdopodobne,
by rząd cokolwiek potwierdził.
ale wydaje się, że wdrożone zostaną standardowe procedury.
Izby Parlamentu, The Shard, The London Eye.
To potężna
i pilna ewakuacja kluczowych punktów.
Czy powie nam pan...
Potwierdzam.
- Dzień dobry. - Witam.
- To pańskie mieszkanie? - Chciałbym. Pracuję tu.
Jako kto?
Sprzątam. Właściciel zajmuje się wynajmem krótkoterminowym.
Ostatni klienci urządzili imprezę.
Z telefonu stacjonarnego dzwoniono na numer alarmowy.
Z tego mieszkania? Czy budynku?
Mieszkania. Dwadzieścia minut temu.
Nie sądzę.
Nie kłamałbym.
Nie twierdzę tak, ale nic się tu nie dzieje.
Chcecie wejść?
Nie. Sprawdzimy pozostałe mieszkania.
To pewnie jakaś pomyłka.
Dobrze.
Patrz!
Jego syn. Cały czas się tu ukrywał.
Nie uwierzysz.
Tatuś jest w telewizji.
Patrz.
- Patrzę. - Nie, tam. Patrz.
O Boże.
Na pokładzie jest dwieście osób.
Jeśli uderzy w centrum Londynu, zginie dwa razy więcej.
Nie wiesz tego.
Wybór jest prosty.
- To żaden wybór. - Albo odpuszczamy, albo go zatrzymujemy.
Zestrzelimy go nad wodą. Nie nad stolicą.
- Premierka zdecyduje. - Podejmie decyzję w oparciu o nasze rady.
Ona to ogłosi, ale powiedzmy to sobie jasno,
decyzja należy do nas.
Gdzie są nasze telefony?
Wszyscy muszą odzyskać telefony.
Ma rację.
- Muszą zadzwonić do domu. - Ma rację.
Nie ma racji.
- Gdzie one są? - Myli się.
- Ty jeba... Gdzie one są? - Hej!
- Przestań. - Powiedz jej!
Co powiedzieć? Co złego jest w telefonach?
Powiedzą tym na dole, co się dzieje.
Dowiedzą się, że nie wiemy, kto kontroluje samolot.
Kiedy się o tym dowiedzą, zestrzelą nas.
Prawda?
W związku z zejściem z kursu nad Węgrami,
poziom paliwa Kingdom 2-9 jest niebezpiecznie niski.
Zasięg...
Tu Kontrola Lotów. Czy rozmawiam z Kacey Turner?
Kingdom 2-9, po raz kolejny, jak...
Mówi Alice Sinclair. Z kim rozmawiam?
Mówi Sam. Sam Nelson.
Jestem kontrolerką przydzieloną do waszego lotu.
Znam waszą sytuację i chcę wam pomóc.
Dobrze.
Muszę pomówić z kapitanem.
Kapitan jest niedostępny.
- Niedostępny? - Nie.
Doszło do... incydentu.
Został ranny.
W takim razie muszę pomówić z osobą, która steruje samolotem.
Z drugą pilotką...
- Pierwszą oficerką. - Pierwszą oficerką...
To ona pilotuje?
Tak.
Dobrze, Sam. Posłuchaj.
Jeśli mamy się porozumieć, muszę znać prawdę.
Dobrze.
Jeszcze raz. Czy pierwsza oficerka pilotuje samolot?
Sam?
Nie.
Nie?
Nie, bo obserwujecie samolot.
Sami się zorientujecie.
Alice. Daj mi telefon.
Kobieta u sterów nie jest pierwszą oficerką.
Dobrze. Kim ona jest?
Ma na imię Amanda.
Jest pasażerką, matką. Tylko tyle o niej wiemy.
Dlaczego pilotuje samolot?
Sam, posłuchaj.
Wszyscy chcemy, żeby te odrzutowce zostawiły was w spokoju.
Ale żeby do tego doszło, musisz ze mną porozmawiać.
Nie tylko wasze życie jest zagrożone, Sam.
Tak. Cóż, ona... Zabiła pilota.
Zamknęła się w kokpicie i nie możemy się tam dostać.
Nie możemy zatrzymać samolotu.
Kingdom 2-9, tu formacja Trojan.
Rząd Jego Królewskiej Mości wydał zgodę
na podjęcie śmiercionośnych działań w razie braku reakcji.
Kingdom 2-9, potwierdźcie.
HALO PROSZĘ
- Zestrzelmy go. - Nie możemy.
Najlepsze jest dla nich to,
co najgorsze dla samolotu.
Nie możemy patrzeć, jak rozbija się w centrum stolicy.
Nie podpiszę się pod tą decyzją.
To pozwól, bym ja ją podjął.
Jestem ministrem spraw wewnętrznych. Samolot leci nad Londynem.
- Prosimy do nas. - Miałem swoją szansę.
Wypuściłem też dwóch najbardziej poszukiwanych ludzi w kraju z więzienia.
Więc i tak mam nadszarpniętą reputację.
Mówię poważnie. Jeśli się mylę...
Wezmę winę na siebie.
Kontrola lotów, tu Trojan.
Przechodzę na pozycję. Czekam na rozkaz.
Samolot wciąż jest w rękach porywaczy. Zmierza w stronę centrum Londynu.
Pasażerowie nie mogą go zatrzymać.
Dowództwo RAF czeka na rozkaz.
Premierka czeka na linii.
Już.
Pani premier.
Nie.
Nie podejmujemy działań.
Ewakuujemy kluczowe obszary. Ale nie możemy atakować swoich obywateli.
Jeśli to...
Jeśli to błąd albo wyraz słabości, biorę to na siebie.
Ale tak brzmi moja rada.
Dziękuję. Rozumiem.
Odpowiedź negatywna. Powtarzam, negatywna. Nie podejmować działań.
Słyszeliście. Wycofajcie odrzutowce.
Trojan, tu dowództwo. Wycofać się i zachować kontakt wzrokowy.
Przyjąłem. Zachowuję kontakt wzrokowy.
Sam, jesteś tam? Słyszysz mnie?
Odrzutowce nie podejmą działań.
Sam, słyszysz mnie? Jesteś tam?
Odrzutowce nie podejmą działań.
Sam, słyszysz mnie?
- Nie będą strzelać. - Tak. Słyszę.
- To dobrze. Czy jesteś blisko kokpitu? - A co?
Bo wciąż musimy wylądować.
Chodź. Jedźmy. Za godzinę mamy się spotkać z helikopterem.
Ilekroć wartość akcji spada o pensa, zarabiamy 18 milionów.
Jezu. Ile ci trzeba?
Spada o trzy punkty na minutę. Ile chcesz odrzucić?
- Ona musi dostać odpowiedź. - A my musimy zarobić.
Nie chodzi nam tylko o opłacenie ludzi.
Nie mięknij mi tu.
Przypominam,
że relacjonujemy sprawę lotu KA29.
Szkodliwy wpływ na rynki
i spadające ceny akcji
w branży turystycznej.
DETEKTYW DANIEL
Dotyczy to Kingdom Airlines
i powiązanych z nimi firm.
Nie wiadomo, jak długo te ceny będą spadać,
ale niepokoi...
Detektyw Daniel?
Kai?
Wszystko w porządku, Kai?
Jeśli mnie słyszysz, dzieją się poważne rzeczy.
Ale jestem już w drodze.
Jesteś u taty, prawda? Już tam jadę.
Nie.
Kai, twoja matka chce, żebym tam przyjechał.
Nie. Proszę. Nic mi nie jest.
I tak wracam do domu.
Wsiadam na rower. Ten, którym jechałem rano.
Ty...
Ten, którym jechałem rano.
I wrócę nim do domu tak szybko, jak będę mógł.
Dobra, stary. Jedź ostrożnie.
Uważaj, żeby nikt cię nie zatrzymał.
Kurwa.
Weźcie jeden i go włączcie.
Jeśli domyślicie się, do kogo należy, spróbujcie go oddać tej osobie.
Proszę podawać dalej.
Nie widzę mojego. Ma niebieską obudowę.
- Dobrze. - Sprawdź ten.
Skoro nie mogą nas zestrzelić,
oddajemy pasażerom telefony.
Sam, priorytetem jest kokpit.
Kingdom 2-9 jest za daleko na północ dla Heathrow. Nie ma lotnisk w pobliżu.
- Sam, kokpit. - Rozumiem, że...
- Sam? - Nie zechce rozmawiać.
- Jesteś tam? - Nic nie powie.
- Mają jej rodzinę. - Zaczekaj.
Wzięli ich na zakładników, żeby robiła, co jej każą.
Skąd o tym wiesz?
Bo mają też moją rodzinę. Chcieli wnieść broń na pokład,
musiałem to zrobić, bo... Zastrzeliliby mojego partnera.
Mają mojego partnera.
Dlaczego ty?
- Słucham? - Jesteś z nimi?
- Nie. Nie! - Chodź tu.
- Nie! - Stań tam.
- Jesteś z nią? - Nie.
To dlaczego ty?
Bo jest czysty. Jeśli go dorwą, przechodzimy do kolejnej osoby.
Dlaczego ty? Kto cię wybrał?
Kim ty, kurwa, jesteś?
Jestem traderem.
To ja nadzorowałem tę transakcję.
Jaką transakcję?
O czym on mówi?
Jaką transakcję?
Ona potrzebuje odpowiedzi, a my musimy spadać.
Jeszcze nie.
Nie. Teraz. Niedługo tu będą. Zaroi się tu od nich.
- Czekaj. - Daj mi telefon...
Kurwa, spierdalaj!
Przyczaimy się do czasu, aż samolot się rozbije. Koniec dyskusji.
Zmiana planów. Robimy to wcześniej.
- Devlin. - Dokonaj transakcji.
KONIEC CZEMU NIE ODPISUJESZ?
Zarobią kasę i po wszystkim. Tu chodzi tylko o pieniądze.
- A potem nas zabiją? - Nie.
Rozbiją samolot, żeby się wzbogacić?
O to chodzi. Powinno już być po wszystkim.
To ma się zakończyć, kiedy będziemy nad Londynem.
Tego właśnie nie rozumiem.
CZEMU NIE ODPISUJESZ?
Oddzwoń, mamo. Proszę.
Proszę.
Nikogo nie mam.
Co?
Nie mam do kogo zadzwonić.
Zadzwoń do mamy. Och, mamo.
Hej. Usiądę tu, dobrze?
Ręce do góry, jeśli są tu kolorowanki.
- Oboje je macie, prawda, kochanie? - Tak?
Będzie co robić, prawda?
Alia?
Tatuś i ja bardzo cię kochamy.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Jesteśmy dumni z tego, jak kierujesz własnym życiem.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, ELODIE
Musicie to zobaczyć.
„Wszystkiego najlepszego, Elodie”. Jej córka. Oczywiście.
- Sam, kokpit. Sam? - Oddzwonię.
Nie, Sam. Proszę, nie...
Daj mi to.
Amando, wiemy o Elodie. Mamy twój telefon.
Powiedział, że oddzwoni.
Przychodził ktoś pod trzydziestkę?
- Trzydziestkę? - Do Sama Nelsona.
Ktoś tu wchodził?
- Dzieciak. - Młody. Osiemnaście lat. Syn Sama?
I jacyś sprzątacze. Dwóch.
- Hej. - Sam Nelson.
Były twojej partnerki. Od niego wszystko się zaczęło.
Tylko on ma kontakt z obsługą naziemną. Przerwał połączenie z kontrolą lotów.
Nie jest w to zamieszany.
Zaufanie musi działać w dwie strony.
Nie jest w to zamieszany.
Skąd ta pewność?
Stąd, że przestępcy trzymają tu syna Sama.
Wyślij wsparcie do mieszkania Sama.
- Jak masz na imię? - Kenny.
Chodź ze mną.
Marsha? Jestem tu. Nie przyjeżdżaj, dobra? Oddzwonię.
Amanda? Amanda! Hej.
Z drogi!
Wróćcie na miejsca.
Nie powinniście tu wszyscy być.
Próbowałam ich zatrzymać.
- Wybijemy drzwi. - Tak jest.
Rozbijemy je. Wszyscy razem. Nawet on. Nie mamy, kurwa, wyboru.
- On ma rację. - Eddie, chodź. Zabierz ich.
Dokąd idziemy?
- Zabierz ich. - Muszę cię przesunąć.
- Nie rozwiązujcie. - Otwierać!
- Z drogi! - To nic nie da!
CZEGO CHCIAŁABY ELODIE?
- Zejdź mi, kurwa, z drogi! - Kurwa.
Tożsamość pasażerki potwierdzona. Amanda Taunton.
Konsultantka lotnicza. Była w marynarce.
Traci wysokość.
Kingdom 2-9 dotrze na wysokość nie do utrzymania
nad zachodnim Londynem. Paddington, Kilburn.
Rozbije się?
Jeśli „wysokość nie do utrzymania” to rozbicie się, to tak mówcie.
- Rozbije się. - Ale kiedy?
Cztery minuty.
Ale jeśli to celowe, może do tego dojść w każdej chwili.
Pomocy!
- Trzymaj ich z daleka. - To bez sensu.
- To nic nie da. - Z drogi...
WSZYSCY MAMY RODZINY
- Rusz się! - Przestań.
- Są ze stali. - Uspokójcie się. Proszę. Czekajcie.
Czekajcie.
Myślicie, że to ona?
Halo?
Sam, zabiłam człowieka.
- To nie była twoja wina... - Zastrzeliłam go.
A był ojcem. Miał rodzinę.
Amando, oni mają twoją rodzinę. Prawda?
Mają twoją rodzinę.
Zgadza się? Tak?
Masz robić to, co mówią, bo zabiją Elodie.
Mam rację? Amando?
Tak.
A to?
To co teraz robię? Tym się zajmuję, to moja praca.
Robię to w biznesie. Domykam transakcje.
Skłaniam ludzi do robienia tego, co chcę, żeby zrobili.
Znajduję sposoby,
by skłonić ich do zmiany zdania.
Ale nie mogę tego zrobić? Wiesz dlaczego?
Bo gdyby coś groziło mojemu dziecku, nie otworzyłbym tych drzwi.
Gdyby coś groziło mojej rodzinie, też bym nie otworzył.
Ale ci wszyscy ludzie muszą się czegoś dowiedzieć.
Muszą wiedzieć, co się dzieje, żeby pomówić z rodzinami.
Usłyszeć ich głosy. Pożegnać się.
Amando, my... Wiemy o transakcji.
Tak? O transakcji?
Zamkną transakcję i co potem?
Amando, dostają swoje pieniądze i co dalej?
Wyślą wiadomość.
Dadzą znać, że to zrobili. Że transakcja została wykonana.
A kiedy odbiorę wiadomość, mam wylądować.
Więc lądujemy?
Tylko jeśli dostanę wiadomość.
A jeśli jej nie dostaniesz?
Co ma się stać, jeśli nie przyjdzie ta wiadomość?
Mam rozbić samolot.
Mam wlecieć w centrum Londynu.
W przeciwnym razie zabiją Elodie i Toma.
Przykro mi, ale nie pozwolę na to.
Zakładamy, że realizowane są procedury.
Parlament, The Shard, London Eye.
Mowa jest
o pilnej ewakuacji na szeroką skalę,
obejmującej kluczowe obszary...
Wymyśl coś. To twoja praca.
Wyważymy drzwi!
Amando, te hałasy
to ludzie, którzy próbują dostać się do środka,
ale możemy to powstrzymać. Ty i ja. Teraz.
Siedzę naprzeciwko jednego z głównych porywaczy,
który coś mi powiedział. I muszę ci to przekazać.
Nie chcę tego robić, ale czuję, że muszę.
Chodzi o Elodie.
Amando, powiedział mi, że cokolwiek się stanie,
zabiją ją.
Rozumiesz? Tacy są ci ludzie i tak zrobią.
Amando, posłuchaj mnie.
Zadbają o to, żeby nie było świadków.
Cokolwiek zrobisz, czy rozbijesz samolot, czy nie,
tak właśnie się stanie. Rozumiesz?
Mogę zabrać stąd tych ludzi.
A ty możesz wylądować. Damy radę, okej? Dobrze?
A ty...
Uratujesz wszystkich pozostałych.
Mówi się, że branża turystyczna...
Patrz przed siebie.
Grunt na kursie kolizyjnym!
Kurs kolizyjny! W górę!
- Opadanie. W górę! - Proszę, Amando.
No już.
Dawaj, Amando. Proszę. No już.
Dobrze, Sam. Ale tylko ty. Dobrze?
Tylko ty, bo inaczej mnie zabiją.
Cofnijcie się.
- Cofnąć się! - Powoli.
Ja albo nikt. Jasne? Tak powiedziała.
No już, otwórz drzwi.
Nie róbcie tego. Nie próbujcie, kurwa! Czekajcie!
Pospiesz się, stary.
Ruchy. Wyjście ewakuacyjne jest na końcu.
Wszyscy.
Tylko ja tu jestem, stary.
Kenny mówił, że macie tu całą ekipę.
Dawajcie. To nie są ćwiczenia! Ruchy!
No dawaj, stary. Trwa ewakuacja.
Wszystkie wyższe budynki w zachodnim Londynie.
Jakiś incydent z samolotem czy coś. Tyle wiem.
Musimy zejść.
Uzbrojona policja! Na ziemię!
Na ziemię, kurwa!
Ręce na wierzchu!
Pokaż, kurwa, ręce.
Trzymajcie ich tam.
Wszystko w porządku?
Tak. Tak.
- Dobry chłopak. - Cel zabezpieczony.
- Sam? - Jestem w kokpicie.
Mamy dostęp do kokpitu.
Chcemy wylądować.
Sam, dam cię na głośnomówiący.
Tak. Zrobię to samo.
Będziemy mogli ci pomóc. Ale usłyszysz tylko mój głos.
Jesteście moim samolotem i pomogę wam wylądować.
- Tak? - Tak. To brzmi dobrze.
Sam, podaj poziom paliwa.
- Poziom paliwa. To... - Tutaj.
Jest... Jest niski. Na czerwono.
Jak mocno na czerwono?
- Wypala się. - Powiedziała, że się wypala.
- Wypalamy się. - Wypalamy się.
Zużyliście całe paliwo?
Tak. Zużyliśmy paliwo.
Podaj dokładny kierunek...
- I wysokość. - Nie mamy paliwa.
Nie wiem, o czym ona mówi.
- Dokładny kierunek. - Słyszy mnie?
- Słyszysz mnie, Sam? - Co to znaczy?
- Spójrz na mnie. - Nie dam rady.
Ona mnie słyszy?
Słyszysz mnie?
Alice, zrób coś dla mnie, dobrze?
Amanda zastrzeliła pilota. Nie dlatego, że chciała,
a dlatego, że mają jej rodzinę.
Mają jej córkę.
Musi mieć pewność,
że nie trafi do więzienia, gdy tylko wylądujemy.
- Pomożesz z tym? - Nie mamy czasu...
Nie. Posłuchaj.
Powiedz mi, że jest tam ktoś,
kto nas słucha i może dać gwarancje pilotce.
Teraz. Proszę.
Sam, jeśli to, co mówisz, jest prawdą,
nie postawimy Amandzie zarzutów.
- Słucham? Kto mówi? - Neil Walsh, minister spraw wewnętrznych.
Powtarzam, nie postawimy zarzutów. Masz moje słowo.
Sprawa jest zamknięta.
- Słyszałaś? - Dobrze.
Możesz nas zabrać do domu.
Dobrze?
Dobrze.
Dobrze. Londyn, kurs 315 stopni,
wysokość 1500 stóp. Jesteśmy za nisko.
- Wszyscy na miejsca. - Dobra, dzieciaki.
- Zapnijcie pasy. - Uważajcie.
Proszę, wróćcie na miejsca...
- Wciąż nie działa. - ...zapnijcie pasy.
Przygotowujemy się na...
Co jest?
Straciliśmy moc.
Straciliśmy moc! Straciliśmy moc!
Włączcie pomocniczy zespół napędowy i turbinę powietrzną.
Będziesz musiała szybować, Amando. To jedyne wyjście.
- Kurwa. Zespół napędowy. - Dasz radę?
Zapnijcie pasy! Wszyscy na miejsca!
Dostępne jest lotnisko RAF Northolt. To 6,9 mil morskich.
Mogą przygotować jednostki. Straż pożarna, policja, karetki.
Od RAF Northolt dzieli was 6,9 mil morskich.
A jakaś autostrada?
- Zapomnij o niej. - Widzę autostradę.
Proszę, zapomnij o autostradach.
Celem jest Northolt, 285 stopni.
Przyjęłaś?
Na miejsca.
Na Boga, Philipie. Na co czekasz?
Po to tu jesteś!
Cisza!
Wytrzymaliśmy przez siedem godzin. Trzymajmy się razem.
Kingdom 2-9. Northolt jest gotowe. Jest tam półtorakilometrowy pas startowy.
- To za mało. - Tylko tyle mają.
- Nie mamy ciągu wstecznego. - Musisz skręcić...
Słyszałaś, co mówiłam?
Zrzuć podwozie jak najpóźniej,
inaczej się nie zmieścisz.
- Dobra, widzę je. - Masz jedno podejście.
Musisz się trzymać, bo odbiję w lewo.
Trzy, dwa, jeden.
- Trzymaj się! - Cholera.
Odbicie.
- O rany. - Jeszcze trochę.
Cholera.
Odbicie. W górę.
O mój Boże. O Boże.
- Uda nam się. - Ostatnia prosta!
Przygotować się na uderzenie!
Przyjąć pozycję, ręce za głową.
Nogi na podłodze.
- Gwałtownie zejdziemy. - Zgadza się.
- Grunt z przodu. Za nisko. - Jeśli się nie uda,
przekażcie Marshy, że miała rację. Nie powinienem był wsiadać do samolotu.
Sam, musisz coś dla mnie zrobić.
Musisz wysunąć podwozie.
Pociągnij dźwignię i przekręć ją do końca zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
Teraz.
Kiedy uderzymy w podłoże,
musisz wcisnąć pedały
- tak mocno, jak będziesz mógł. - Kurwa. Dobra.
- Głowa w dół, nogi do tyłu! - Głowa w dół, nogi do tyłu!
Już dobrze.
Spokojnie, kochanie. Jesteśmy tu wszyscy razem.
W górę.
Teraz. Teraz!
UTRACONO POŁĄCZENIE...
Sam?
UTRACONO POŁĄCZENIE
Sam?
Wylądowaliśmy. Udało się. Jesteśmy na ziemi.
Udało się.
Okej.
Dobra robota. Ale przed nami długa droga.
Skupmy się na monitorach. No już.
Świetnie. W czym mogę pomóc?
Ruchy!
KOMUNIKAT SIECIOWY
WITAMY Z POWROTEM W WIELKIEJ BRYTANII!
Uzbrojona policja! Ręce do góry!
Ręce do góry!
Wysiadać z samolotu! Zachować spokój.
Wysiadać z samolotu.
Zostawić swoje rzeczy!
- Amando, mam twój telefon. - Dziękuję.
Zaprowadź ją do policjantów.
Nie zostanie aresztowana. Musi dowiedzieć się, co z jej córką.
Sam, dziękuję.
Wszyscy są? Fred...
Mówiła, żeby tego nie brać.
Nie mówiła o rodzinach.
Chodziło jej o innych ludzi.
Uwaga na schodki.
Nic nie mam!
Nie jestem uzbrojony.
To jeden z nich!
Brać go! Ruchy, kurwa! Do mnie!
- Na ziemię! - Elodie, kochanie. Tu mama.
Cześć, kochanie. Tak, już dobrze. Jadę do domu.
Proszę. Dali mi pana telefon.
Wszystko w porządku?
- Chyba tak. - Tak?
A co z panem?
Lepiej niż pięć minut temu.
Wylądowali. Ludzie wysiadają z samolotu.
Dziękuję. Naprawdę.
W międzyczasie dzwonili ze szkoły. Bobby źle się czuje.
Myślałem, że nie poszedł do szkoły.
- Jedź, zastąpię cię. - Serio?
- Tak. - Dziękuję.
Dzięki.
Okej, Simon. Będę za 15 minut. Góra 20.
Tak, mam pięć nazwisk.
Pięcioro porywaczy. Wysyłam wam informacje.
Pasażerowie mówili, że jeden zginął na pokładzie.
Zgadza się. Aresztujcie cztery osoby, jedną kobietę i trzech mężczyzn.
Jedna kobieta, trzech mężczyzn. Potwierdzam.
Przywódca ma około 45 lat i ma brodę.
Potwierdzam.
Przepraszam. Chwila. Zostawiłem coś.
Przepraszam...
Drzwi zamknięte. Podejrzany wrócił do samolotu. Ktoś go widzi?
Pasażerowie oddalili się!
Sam, to koniec.
Już po wszystkim.
- Ruchy! - Na pozycje!
Naprzód!
Osłaniać okna...
Muszę zabrać Lewisa do szpitala, pamiętasz?
No dawaj. Możesz jechać ze mną.
PRZEPRASZAM
Wyjdź teraz, albo cię stąd, kurwa, wyciągnę!
Słyszysz?
Kolejny uzbrojony napastnik.
To strata czasu!
To koniec!
No już, Sam. Jeśli mam zginąć, ty zginiesz razem ze mną.
W porządku?
ZADZWOŃ
Stać!
Gaz! Naprzód!
Ruchy! W stronę kokpitu.
Czysto.
- Naprzód. - Na ziemię!
Czysto.
- Kabina pierwsza czysta. - Tu jest.
Idę naprzód. Niech ktoś mnie kryje...
Tu jest.
- Na ziemię. - Na kolana, już!
Ręce do góry!
Uśmiechnij się.
KOMÓRKA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK