Ludzie nie wiedzą, z jaką odpowiedzialnością to się wiąże.
Parzą się, wypychają stwory na świat, a potem to się błąka bez celu.
Zaraz się na ryj wywali.
Patrz, jak mu się nóżki trzęsą.
A matka nie patrzy, nie?
Chłopak walczy o życie, a ta na Tinderze ojca szuka.
Jak się nie wypierdoli w ciągu 30 sekund, płacę podwójnie.
Mhm.
- Aua! - Tak jest!
Mamo! Aua!
- Mhm.
O Jezu. Czekaj!
Co jest? Ziomek?
Hej, Tytus.
Tu masz dla niego na kolację o 19.
Nie uwierzysz, co się stało. Mam zioło za darmo.
Co? Przecież on nie wie, co to znaczy.
Są różne zioła.
- Ty jesteś naprawdę niereformowalny.
Wiem dokładnie, co robisz. Znam każdy twój ruch. Każdy.
- Ten też? - Weź!
Miałeś go tylko odebrać!
Zapomniałem. Wiesz, że mi czas inaczej płynie.
- Teraz na pewno. - Co, jesteś zła?
- Nie wiem, a wyglądam tak? - Tak stawiam.
Cztery osoby mi dziś zeszły na zmianie i najbardziej wkurwiłeś mnie ty.
I jeszcze do tego dzisiaj jest zebranie rady rodziców w Promyczku. Czaisz?
I na pewno będzie dyskutowany temat Tytusa.
A ja znowu nie mogę tam iść.
Oni go naprawdę nienawidzą. Już i tak się zajebiście patrzyli,
jak się okazało, że jestem jedyną osobą, która nie płaci.
Albo jak Tytus włożył dziewczynce parówkę do nosa.
Albo jak przyniósł zdechłego gołębia w plecaku.
I co, całą parówkę jej włożył?
- Zjebałem, wiem. - Ej! Proszę cię.
Co? Ty też przeklinałaś.
Ale w tamtą stronę, do ściany.
Tak, a jak dźwięk się odbija, to i tak wra… dobra. Dobra.
Zjebałem.
Pójdę na to zebranie za ciebie.
Mmm… nie.
Ja muszę iść do szpitala, a ktoś musi z nim zostać.
Zresztą i tak byś się nie odnalazł wśród dorosłych.
Pa, kochanie.
Dobranoc.
- Pa. - Pa.
Co tam masz?
Tytus?
To są moje słucha…
To jest drogi sprzęt.
- Jak zepsujesz, będziesz odkupywał.
- Tytus.
- Nie po ścianie!
Noż kur…
Zajebiście.
No siema. Możesz coś dla mnie zrobić jeszcze?
No? - Ja muszę wyjść dzisiaj.
Mam zostać z gówniakiem?
Ta decyzja nie była dla mnie łatwa do podjęcia.
Ale wyczerpałam wszystkie inne możliwości.
Pani pomysły, jak pani wie, się nie sprawdziły.
Ja uważam, że tak po prostu nie można.
- Skutki, jakie mogą być dla dziecka… - Tam jest wiele dzieci.
Pani zdanie jest jednym z wielu. I to jest zbyt poważna…
- Hej. - Dzień dobry.
- Ja jestem… - Facet Doroty, tak? Eryk?
Tak. A skąd wiesz?
Z jej Insta. Ona ma tylko kilka zdjęć, a ty jesteś na jednym.
I to przytulony, więc chyba coś poważnego.
No tak mi się wydaje.
Przyszedłeś na zebranie rady rodziców jej syna.
- Czyli na maksa poważnego.
- Jestem Justyna. - Hej.
Jestem szefową rady rodziców.
- A pani? - Jestem dyrektorką.
Zebranie jest tam.
Hej, wszyscy! To jest Eryk.
- Hej, Eryk. - Cześć.
Jejku. Co tak smętnie? „Cześć, Eryk”.
- Cześć, Eryk! - Cześć.
Jako że Eryk jest tu nowy, to co? Może każdy dwa zdanka o sobie?
- O kurwa, serio?
Przepraszam. Mamy taką zasadę. Tylko jedną. Nie przeklinamy.
- Bo to się nam utrwala.
Przenosimy na dzieci i się im zanieczyszczają wokabularze.
Tak, tak, pewnie.
To w takim razie jestem Eryk.
To jest pierwsze zdanie.
I jestem chłopakiem… partnerem Doroty…
- …pracuję jako sound designer…
- …i jestem, powiedzmy, ojczymem Tytusa.
- To będzie drugie zdanie, złożone. Bang!
Jestem dwa razy starszy, więc może dostanę dwa razy więcej zdań?
Nie.
Tadeusz.
- Cześć, Tadeusz. - Cześć.
- Jesteśmy rodzicami dwójki takich małych. - W sensie ja Anki.
Ja Gawła. Poznaliśmy się tutaj, więc wiesz jak jest.
Jestem mamą Pawełka. Jest starszakiem.
Bardzo dobrze pływa i strasznie chciałby mieć pieska.
Ale to się jeszcze zastanawiamy.
- Spotykamy się. - Znaczy, przedszkolnie tak.
- On jest wolny, ja jestem wolna. - Tak.
- Ja jestem wolna.
Za dużo w życiu nabroiłem, żeby to teraz zamknąć w dwóch zdaniach.
- A, i ostatnio byli z mężem na gokartach.
No, to już tyle o mnie.
Jestem Hamza.
Witam. Jestem Kazimierz.
To przedszkole przepuściło czwórkę moich dzieci.
Teraz jest tu Daniel.
Daniel ma zespół Downa.
- Ale wychowuję go, jakby nie miał. - Godne podziwu.
- Słucham? - Super.
- Ja… - Zaczynamy!
To zanim przejdziemy do clou programu, czyli wyczekiwanych jasełek,
chciałabym zgłosić jeszcze do debaty jeden temat.
- I to są toalety.
Dziękujemy, Kazimierzu, że zafundowałeś toalety,
które same się spuszczają.
Nie ma problemu.
Tylko wiem, że niektórzy rodzice mają z tym problem,
bo to nie uczy dzieci samodzielności.
Kto? Kto ma problem?
Pawełek czasem potrafi kupy przez tydzień nie zrobić.
- Otręby.
Z całym szacunkiem, ale to głupie.
Dzieci muszą umieć spuszczać same.
- Jak się nie nauczą… - Hamza.
…to się nie nauczą.
Hamza!
Patrz na mnie, jak do mnie mówisz.
Kał często wisiał dwie, trzy godziny. Wiesz, jakie to niezdrowe?
Z perspektywy dietetyka i też trenera personalnego,
to jest czasem ważniejsze niż jedzenie.
Skupmy się, proszę.
Wiem, że to, co zrobiłem, jest dobre. Obiektywnie.
Ale spokojnie. Nie stresuj się.
My jesteśmy ci naprawdę wdzięczni. Podziękujmy Kazimierzowi.
- Dziękujemy. - Tak, dziękujemy.
Dziękujemy.
Problem jest taki, że zrobiłeś to bez żadnego trybu.
- Bez głosowania. - Bo była 19.15.
Wiedziałem, że jak będzie głosowanie, to się zacznie to całe dziamganie.
Jak chciałem prawdziwą choinkę, świerk, to usłyszałem, że to nieekologiczne.
- Jak chciałem powiesić godło… - Uważam, że powinniśmy głosować.
Z całym szacunkiem, Kazik, to nie twój dom.
- To wspólnota. - To jest skurwy…
„Kibelki precz”.
„Yes”.
„Ki-ble”. To zakładam, że „nie”.
„Kible tak”. „Nie kible”.
„Nie”.
„Tak”.
I „tak kible”.
No to remis.
Nawet się cieszę, że do tego doszło. Przynajmniej pluralizm zwyciężył.
Przepraszam cię na sekundkę.
Eryku?
- Hm? - Smacznego.
- Dorota dała ci upoważnienie, by tu być.
- No, pewnie. - No.
- Więc mamy jeszcze jeden głos. - Nawet potomka nie ma.
Kaziu, wyluzuj się.
Eryk jest ojczymem Tytusa, a ojczym to jest taki ojciec właściwie.
- Tylko nazwa inna. - To krótka piłka.
- Jesteś za gównem czy przeciw? - Język, Kaziu.
To jest trochę taka kwestia filozoficzna.
Czy się lepiej człowiek będzie wychowywał, jak ma udogodnienia, czy jak nie ma?
Ja nie miałem na przykład. Wychowałem się na blokach.
Z trójką rodzeństwa w jednym pokoju.
- Ale jakoś wyszedłem na ludzi, nie? - No.
Ale czasami to bym chciał, by ktoś za mnie spłuczkę pociągnął.
Ale jako że jest to głos Doroty, a nie twój.
No tak.
Ona ma trochę inne priorytety.
Więc niestety…
z żalem muszę zagłosować przeciwko toaletom.
Ej, ej, Eryk!
Nie przejmuj się.
On jest taki nerwowy w każdej sytuacji. Idzie się przyzwyczaić. Hm?
- Nie, dzięki. - Nie?
Ja się będę zbierał raczej, tak że dzięki.
Poczekaj, szkoda, bo…
nie ma dobrej integracji bez alkoholizacji.
- Pyty-bum. Pszszsz. - Tadeuszu, nie namawiaj go.
- Na każde spotkanie przynosi flaszkę. - Kiedyś w końcu mi się uda.
- To już jest koniec? - To jest koniec dla ciebie.
My mamy jeszcze jasełka.
Nikomu się nie chciało ćwiczyć i musimy tu zostać… do oporu!
Tak, wiemy. Jasne.
A dla ciebie nie ma przewidzianej roli. Chyba że chcesz zagrać drzewo.
- Albo płatek śniegu. - Nie, dzięki.
Przyszedłem się tylko udzielić.
Jakbyście mogli szepnąć Dorocie o mnie, że jestem dojrzały,
będę bardzo wdzięczny.
- Ona się mega stara z Tytusem. - Mmm… pewnie.
No.
- Elo. - Hej!
- Superkapelusz, Tadeusz! - Dziękuję.
Jestem dietetykiem. Muszę się ważyć po każdym sikaniu.
- To cześć. - Cześć.
Bałam się, że typ będzie chciał z nami zostać.
To dopiero byłby problem.
- Jak to robimy? - Właśnie…
Nie chcę od razu robić głosowania. Po próbie.
Najpierw będę musiała każdemu z osobna przedstawić temat.
Nie podejdę do takiego Tadeusza czy Sandry
i nie powiem, że Tytus jest małym śmieciem. Trzeba subtelnie.
Ale mam nadzieję, że wszyscy rozumieją problem.
Trzeba się pozbyć dzieciaka i to dzisiaj, bo w końcu kogoś zabije.
Spuszczaj wodę, młody odkrywco!
- Hej. - Hej!
Odbierz, no!
- Odbierz, kurwa! - Aż tak źle?
- Ja pier…
Proszę się nie martwić.
To normalne. Każdy ma taką reakcję po kontakcie z tymi ludźmi.
Tydzień temu baba opieprzyła mnie, że jej synek zna słowo „dupa”.
Zdziwiłaby się, jakie jeszcze zna.
Oni chcą… Ona…
Ona chce wyrzucić Tytusa z przedszkola.
A to pan…
Możemy przejść na ty? Będzie łatwiej. Baśka.
Eryk.
Czyli już wiesz. Dzisiaj rano mi o tym…
Chciałabym powiedzieć, że spytała.
Ale ona nie pyta. Ona informuje.
Pani Justyna.
I ma prawo, jak zbierze większość rodziców z rady.
Nawet jeżeli to jest chujowe.
Wyrzucić Tytusa.
- Ale takie jest życie, nie? - Nie.
- Musi mi pani… - „Musisz”.
Musisz, no tak.
Musisz mi jakoś pomóc. Przecież jest jakieś prawo, reguły, zasady.
Trzeba walczyć. Jesteś dyrektorką czy nie jesteś?
Eryk!
Zapomnij. To Promyczek.
- Ale na co ty nas zapraszasz?
Na imprezę noworoczną. Na Fejsie wydarzenie zrobiłem.
Kazimierz, setny raz proszę. Nie przynoś broni tam, gdzie są dzieci.
Mam pozwolenie. Kiedyś mi podziękujesz.
Poza tym nienabity.
- Lesiu, wy chyba będziecie? - Tadziku, nie możemy.
Jedziemy z dzieciorami na Święta. Nasz pierwszy wspólny wyjazd. Livigno.
Taki zalatany czas. Chyba rozumiesz.
Pewnie, tylko w ten sposób to chyba nikogo nie będzie.
Hamza praca, Justyna…
Jestem samotną matką, skarbie. Nigdy nie mamy wolnego.
Ja będę.
Nie wiem. Chyba znowu będę musiał odwołać.
Taki potencjał konwersacyjny.
I jeszcze Eryk dołączył.
- Fajny, co? - Niezła dupa.
- Totalnie mógłby dołączyć. - Tak, przyjemny taki.
O, Eryk!
- Właśnie o tobie rozmawiamy. - Tak?
Mam nadzieję, że pozytywnie.
Wracałem do domu
i nie mogłem przestać myśleć o tym waszym spektaklu.
Pomyślałem, że jakbym nie zagrał nawet przysłowiowego drzewa,
to bym sobie nie wybaczył.
Krycha, znajdzie się jakaś rólka dla zbłąkanego wędrowca.
Eee… Wiesz co, no na pewno…
- Tekst jest już niestety zamknięty. - Józef.
Słucham?
Mówię to już od kilku tygodni. Te jasełka są niekompletne bez Józefa.
Jak jest Maryja i Jezus, są królowie,
są owce nawet, osły,
to musi być również Józef.
Temat jasełek to „rola matki”. Maryja jest notorycznie pomijana.
Wypchnęła bachora i co? Resztą zajmą się już faceci?
Zresztą Józef wcale nie miał wpływu na powstanie Jezusa.
Czyli wiesz, nie było…
Mnie się wydaje,
że niepotrzebnie mieszamy dzieciom w głowach.
W stajence zawsze stoi Józef.
Ba, nawet mu aureolę przykleili.
Józef jest tak portretowany od XIV wieku.
- No widzisz? - Daj mu zagrać.
Co ma się taki materiał marnować?
Możemy głosować, jak chcesz.
Kto jest za Józefem w jasełkach, jak jest od milionów lat?
To już będzie zbędne, Kazimierzu. Dziękuję ci.
Fajnie. Czyli jestem Józefem?
- Tak. - Gratulacje.
Krysiu, ile zajmie ci przepisanie scenariusza?
Nie wiem, wiesz. Pisanie tego zajęło mi miesiąc.
Godzinkę, tak?
Struktura jest precyzyjnie przemyślana.
Prolog i epilog są rymowane.
Za godzinę robimy próbę generalną. To będzie o godzinie 20.
I wszystko musi być gotowe.
Hamza, oddawaj.
Wycinajcie korony. Każde dziecko musi być królem.
Tadeusz, ja cię proszę, niech ten śnieg opada powoli.
Nie cały naraz. Kazimierz, buduj scenę. To musi być teatr.
Kacha i Lesław, szyjcie kostiumy. Nie chcemy się w łachmanach pokazać.
No i dla Józefa trzeba będzie coś zrobić.
Słuchaj, Justynka.
- Dogadajmy się, co? - Justyna.
- Kawki?
Poproszę.
Możemy pogadać jak dorośli?
Z mleczkiem?
- Sojowe, jeżeli jest. - Sojowe? Godne podziwu.
Nie rób tego dzisiaj, co?
Nie w taki sposób.
Bo wiesz…
To jest, kurczę, no wiesz, trochę niesprawiedliwe wobec Doroty.
Może załatw to z nią.
Tylko że rozmawiałyśmy wielokrotnie.
Tak jakby nie chciała słuchać.
- No nie wiem. - No.
Co oni tak rozmawiają namiętnie?
Sporo napięcia jest między nimi. Nie da się ukryć.
Oj, chłopcy. Przecież to jest jasne.
Ruchają się.
Ja czaję twoją perspektywę, rolę matki.
- Ale wydaje mi się… - Mhm.
…że też powinnaś spojrzeć na to ze wszystkich perspektyw.
Jak to na przykład wygląda z mojej strony.
Bo to jest, powiem szczerze…
niedojrzałe.
No dobra. Dogadamy się.
Super.
Ja rozumiem, czego ty się boisz.
Że wyjdzie, że przegrałeś.
By cię przed tym uchronić, jak tylko usuniemy Tytuska,
zadzwonię do Doroty i opowiem, jaki byłeś dzielny i męski.
Naprawdę nie chcę wam wbijać szpilki w związek.
Zwłaszcza że wiem, że nie jest łatwo, bo jesteś niereformowalny.
Zgoda?
No masz.
- Straszna ze mnie niezdara. - Nie przejmuj się. Posprzątam.
Idź po pinezki, dobrze? W składziku, w korytarzu awokado.
Mówiłam?
Co to jest korytarz awokado?
Będziesz miała jasełka.
Aua!
- Jest dziecioodporna. - Jezu.
Pani się lubi tak…
- Lubisz się tak skradać? - Dorosłoodporna też.
- To jest twój gabinet? - Nie. Mój jeszcze niegotowy.
- Pracujesz tu od… - Od czterech miesięcy.
I nie pozwolę ci zniszczyć mojego przedszkola.
Mam ich przekonywać jednego po drugim? Łazić jak po kolędzie?
Nie możesz ogłosić zagrożenia epidemiologicznego?
Ej, powiedziałam ci, żebyś zapomniał.
Zapomniałeś?
Nawet gdybym bardzo chciała zrobić ich w wała,
to jest nieetyczne.
Pijesz whisky z pucharu za 3. miejsce dla 5-letniej Kornelii.
Touché.
Czyli nie?
Uważaj. Ej.
Super.
Dorota mi tego nie daruje. Rzuci mnie.
- Myślałam, że chodzi o ratowanie dziecka. - Chyba nie muszę tego mówić…
Wiesz co? Dobra.
- Wiadomo, że chodzi o dziecko, kurde. - Tak?
- Sam se załatwię. - Tylko jedna rada.
Nie zostawiaj ich absolutnie nigdy sam na sam z Justyną.
- Taki czerwony. - Buraczek.
Totalnie Buraczek.
- O! - Buraczek?
Nie, nie zrozumiesz. To taki promyczkowy żart.
Dowcipek.
- Jestem rodzicem z Promyczka, nie? - Nie, naprawdę. Musiałbyś tam być.
- To nie jest śmieszne bez kontekstu. - Dawaj.
- Jest. - No dobra. Była taka sytuacja.
Dzieci miały przedstawienie pod tytułem „Dzień targowy”.
Mówiły, kto jakim jest warzywem.
Był taki Kamilek.
Każde dziecko musiało przybrać pozę jakiegoś warzywa.
Że któreś było marchewką, któreś porem.
I przyszła kolej na Kamilka i wybrał sobie buraczka.
Tak sobie wybrał.
- Lesław, zrób pozę buraczka. - Proszę cię, nie.
I wtedy Kamilek powiedział:
„Jestem buraczek!”.
- I puścił bąka.
Okej, czaję.
Dziecko pierdnęło. Przezabawne.
Mówiłem ci, że trzeba było tam być.
Zrobił się czerwony i od tej pory…
Buraczek.
- Eryku, masz pinezki, o które prosiłam? - Właśnie. Nie było, wiesz?
Co?
Chyba trzeba będzie na te gorsze przyczepiać.
- Jezu!
Kazik, wszystko okej?
Popatrz, coś się sypie.
- Hamza, kurwa no! - Język, Kazik!
Mam bólu, kurwa, językiem ojców nie wyrażać?
Hamza, było nierówno i się wyjeba…
- Upadłem. - Taka prawda jest.
Farb do twarzy będziemy potrzebowali też, wiesz?
Myślisz, że z tym sobie poradzisz?
- To są trzecie drzwi… - Nie, kochana.
Gdzie ty go prowadzisz? Pana Tadeusza się słuchaj.
Cieszę się, że jakaś muzyczna bratnia dusza
się pojawiła w tym przedszkolu.
Bo te nuty to się ze mnie, kurwa, po prostu wylewają.
- Wiesz, że byłem jednym z bardów? - Co?
No bardów.
Kaczmarski i ci inni.
- Wow. - Mówili na mnie polski Bob Dylan.
Znasz „Mury”?
- Jesteś geniusz, Tadeusz. - Tego bym nie powiedział. Z kurtuazji.
Jesteś z pokolenia, które się nie chełpi. Nie wrzuca na Insta, jak wygląda jego ryj.
Bo ty znasz swoją wartość.
To prawda.
A oni nie.
Kto?
Rodzice.
- Czemu człowiek, który napisał „Mury”… - Zainspirował.
Czemu nie jest odpowiedzialny za oprawę muzyczną głupich jasełek?
Co?
- Krysiu, gdzie oni są? - Piszę.
Jak zareagowałaby owca na przyjście Jezusa? Tak serio.
Wiesz co, może faktycznie…
- Dajesz, Tadek. - Może nie jestem jeszcze gotowy.
- Za rok Jezus też się narodzi. - Dasz radę.
- Moje drogie, moi drodzy!
Tadeusz chciałby przedstawić kontrybucję do spektaklu.
Zapraszamy na utwór pod tytułem…
- Nie, bez tytułu. - Bez tytułu.
- Jezu, czy oni będą śpiewać? - Nie wiem właśnie.
Dajesz, MC Dylan. Jedziesz.
Ekstra.
Justa, co myślisz?
- Masz te farby? - No mamy.
Super.
Bo mi się wydaje, że w tym naszym spektaklu brakuje funu.
Tadeusz!
Jak Krysia zmienia scenariusz, to proponuję to dodać.
Żeby pokazać, że narodziny Chrystusa, to fajna okazja.
- To prawda. - Podoba ci się nuta?
Jest czymś. Też mam pewną uwagę.
- Chrystus jest postacią historyczną. - Znowu się zaczyna.
Jest. Nie wykreślicie tego.
Możecie go oczerniać, ile chcecie,
ale nie wykreślicie jego istnienia.
- Dlatego dodałbym mały fragment z Biblii. - Jezu!
Właśnie. Jedno czytanie. Ewentualnie psalm.
- Kazimierzu, to nie jest moment na… - Justi!
- Ja bym zaproponowała mały układzik. - Nie.
Patrz, jakieś chórki tutaj. Co on ma tak rapować na sucho?
Twój układ byłby obsceniczny, więc nie.
- Nie ufasz jej? - Może mieć rację.
Ja bym skrócił. Nie jesteśmy w stanie wyprodukować profesjonalnego spektaklu.
- Nic już nie zmieniam. Nic. - Kochani, spokojnie.
Ustaliliśmy wszystko miesiąc temu. Każdy miał określone zadanie.
Mieliśmy czas na poprawki. Czy coś się zmieniło?
Mną się nie przejmujcie w ogóle. Ja sobie zagram cokolwiek.
- Mi się wszystko podoba. - Widzicie?
Ale, jako najmłodszy z grupy, jeżeli mogę…
Uważam, że dzieciaki nie mają już kompletnie podzielności uwagi.
Taki suchy tekst to będzie cringe po prostu.
Znudzą się. Musi się cały czas coś dziać. Muszą być wybuchy, muzyczka.
Hm?
- Proponuję głosowanie. - Dokładnie. Głosujmy.
Nie chciałabym robić farsy z głosowania.
Ja się zgadzam. Dodajmy piosenkę.
- Dodajmy, Kacha, twój układ. - Yes!
Dodajmy też to zdanie z Biblii, tylko żeby było mądre.
W Biblii każde jest mądre.
Dobrze, dobrze, dobrze.
- Kurwa! - Język.
Oj. Znaczy jejku. Co się stało?
- Przepraszam, bezmyślnie położyłem. - Zrobiłeś to specjalnie.
Justyna, czemu Eryk miałby to zrobić specjalnie?
No właśnie. Czemu miałby zrobić to specjalnie?
Przepraszam. Zaraz przyjdę.
Justynka! Może odpuścimy dzisiaj, co?
Dzisiaj miało być miło. Jasełka, wigilia, śnieg.
Od liceum tak miałaś, że…
czasem, jak się nakręciłaś, to się różnie kończyło.
Justynka to taka troszeczkę spięta jest, nie?
Ona ma jakiś problem czy coś?
Tak, miała raka.
To wspaniała matka i silna kobieta.
Pokonała chorobę, jednocześnie sama wychowując dziecko.
No. Rak to słaba sprawa.
Podjadasz sobie?
Elo. Ty, patrz, jaki grzeczny.
- Powiedz „elo”. Tytus! Elo!
„Elo”.
Wiadomiks, że grzeczny. Pomaga mi blanta skręcać.
- Kurwa. - Żarty, typie.
Żart. To jest taśma klejąca.
- Nie dawałbym dziecku towaru. Za drogi. - Połóż go już może spać, okej?
Czy coś. Elo!
Tak. Jedziesz, jedziesz.
- Dziękuję bardzo, młodzieńcze! - Nie ma za co.
Masz kilka sukienek na zebranie rady rodziców?
Trzeba być gotową na wszystko.
Kazik, poczekasz sekundę?
Proszę.
Kaziku…
Głupio wyszło z tymi klozetami. Chciałem cię przeprosić.
Możesz to nazwać presją tłumu…
czy tam pantoflarstwem…
- Nie przejmuj się. - Tak?
Ja pierdolę!
- Musiałem. Wybacz.
Dla tej twojej miny.
Nie no, wybaczone.
No, jest okej.
Dla tych min warto was straszyć.
- Mam pozwolenie, jakby co. - Zazdro.
Mogę ci załatwić, jak chcesz.
Słuchaj. Kojarzysz mojego dzieciaka, Tytusa?
- No. - To jest fajny chłopak, wiesz?
Fajny dzieciak, tylko ma swoje problemy.
A który dzieciak nie ma?
No.
Każdy zasługuje na drugą szansę, a na pewno dziecko.
Jak Maria Magdalena zasługiwała…
- No. - Ha! Właśnie. Wiesz, Barabasz.
Piłat i tak dalej.
Tak.
- Przepraszam. - Nie, wejdź.
No co ty, przecież wszyscy dorośli jesteśmy.
Tak, dorośli.
Bo ja tu z jedną sprawą przyszedłem.
Tytus kiedyś też na nas tak wszedł.
Tytusek. Dobrze wiesz, co z nim nie tak.
Dzieciak się zachowuje, jak się zachowuje.
Są z nim problemy, ale to nie jest…
To jest powód do niepokoju.
A niepokój nie jest czymś, czym powinniśmy niepokoić dzieci.
Dlaczego to przedszkole jest kolorowe?
Bo życie nie jest kolorowe.
Czasami są problemy, czasami jest chujowo.
Ale mam sobie odpuścić?
Powiedzieć: „Elo, Tytus. Jesteś spisany na straty”?
Rak mnie nauczył, że czasami trzeba po prostu wybrać mniejsze zło.
Tu niestety chodzi o zło.
Wiecie, co ludzie mega często mówią?
Moim zdaniem bezmyślnie. Że coś jest po prostu złe.
Że geje są źli czy że feministki są złe.
Że seks przedmałżeński jest zły.
- Totalnie. - Seks.
Czy że dzieci niewinne mogą być złe.
Trzeba postępować słusznie.
Trzeba postępować słusznie. Zawsze.
Dla naszych dzieci zawsze.
- Zawsze. - Zawsze.
Dla naszych dzieci… zawsze.
Gotowe.
- Nie ma tuszu. - Nie ma tuszu?
- Czyli nie będzie scenariuszy. - No to użyj tej drugiej.
No tak.
Aha, w przedszkolu są dwie drukarki.
Trzy, bo to jest drogie przedszkole.
Przepraszam. Zapomniałam, że Dorota nie płaci.
Nie chciałam tak powiedzieć.
Słuchajcie, możemy zacząć próbę?
Dawno, dawno temu, dziatki stare i młode,
Jezus w stajence leżał, zanim miał jeszcze brodę.
Broda ci się przekrzywiła.
Każdy matkę ma. Miał ją i on.
Zanim go na krzyżu dopadł zgon.
Kobiety lubią brody. Się dojrzalej wygląda.
- Odpuść. Naprawdę. - Chciałbyś.
Wiesz, co bym chciał?
Zobaczyć twoją minę, jak przegrasz.
W Betlejem stali zmarznięci Józef i Maryja.
Józef i Maryja!
To my!
Jezusku kochany. Tak ciężko jest opiekować się tobą samotnie.
Samodzielnie.
O, Józefie, ty też tu jesteś.
Jestem, ale boli mnie brzuch.
Kiedy ci królowie z mirrą przyjdą?
Mirra nie jest do jedzenia, Józefie.
- Maryjo… - No.
Po co nam było to dziecko?
To nie jest twoje dziecko. Ty jesteś ojczymem.
To prawda, Józefie. To Bóg jest ojcem.
Nie płacz, dziecię. Twój ojciec jest przy tobie.
- Ojciec Bóg. - O biedna ja.
Zlękniona ja.
Kiedy ja pomocy dostanę? Ten Józef tylko potrafi stoły składać.
Kiedy położy coś na stół?
- Owcę zjedzmy. - Bee.
- Nie improwizuj, teraz milczysz. - Mówię za trzy strony „Boli mnie brzuch”.
- To ci, kurwa, zajęło godzinę? - Język.
Maryjo, każda matka, nawet jak ma męża, jest samotna.
Nie każdy chłopiec będzie Jezusem.
- No i masz. - O nie!
- Przepraszam. - Tadeuszu, ja cię prosiłam.
W Betlejem chyba wtedy nie padał śnieg.
- Ani nigdy. - Ja tego nie gram.
Nawet jeżeli Józef nie jest ojcem, powinien mieć coś do powiedzenia.
- Dlaczego? - Bo go wychowuje!
I nieważne, czy zstąpił Duch Święty,
czy, kurwa, przyjazny duszek Kacper.
Koleś zapierdziela i wychowuje jak swojego.
Może dlatego dzieciak zachowuje się jak mały śmieć.
- Słucham? - Stop!
Nie umawiałem się na bluźnierstwa.
- No powtórz. - O to mi chodziło!
Miałaś rację. Widać jak na dłoni.
Eryk, możesz się już przyznać.
Od początku zachowujecie się co najmniej dziwnie.
- Wy wszystko wiecie, tak? - No. Biedny Tytus jest w tym wszystkim.
- Dokładnie. - Biedny.
To może zróbmy głosowanie?
Głosowanie?
Sorry, ale fajnie wyglądacie razem.
Co?
No come on. Ruchacie się.
- Że ja i on? - No tak.
No to może powiedz, Justynko kochana,
o co chodzi w tym wszystkim. Hm?
O co ci chodzi?
No dobra. Przepraszam. Hamza, możesz wyłączyć muzykę?
Tak że, moi drodzy…
Justyna chce wyrzucić Tytusa z przedszkola.
Mhm. Tak normalnie, o, chce go wyrzucić z waszej wspólnoty,
w której wszystkie dzieci się liczą. Ale liczą się tylko te z bogatych rodzin.
- Hm?
Bo jak nie, to nie wiem, o co chodzi.
Może nam wyjaśnisz? Wszyscy słuchają, scena jest twoja.
- Kochani… - Wystarczy. Możemy zrobić głosowanie?
- Krysiu, karteczki. - Wiesz co…
- Słuchajcie. Może jawnie? - O, wspaniały pomysł!
Dowiemy się, kto jakim jest człowiekiem.
Jako przewodnicząca rady rodziców
zarządzam głosowanie w sprawie Tytusa Kwiatkowskiego.
Wszyscy za jego przyspieszonymi feriami…
Przyspieszonymi feriami? Mów, jak jest.
Za wyjebaniem dziecka z pierdolonego przedszkola.
Proszę o podniesienie ręki do góry.
- Podnieś. - Okej.
- Chcę coś powiedzieć. - Kto jest za?
Dobrze.
Czy jest ktoś przeciw?
- Spróbuję wytłumaczyć. - Człowieku, weź się.
Eryk, to nie jest przeciwko tobie. To nie jest przeciwko Tytuskowi.
- Po prostu chłopak ma problemy. - Nie, słuchajcie…
Zaczekajcie, bo to jest jakiś absurd.
Może pani dyrektor się wypowie, bo ja…
Proszę państwa. Przede wszystkim bardzo proszę o spokój.
O rozsądek. Zastanówmy się na spokojnie…
Pani dyrektor, z całym szacunkiem, to sprawa rodziców.
Trzeba wiedzieć, co rodzic czuje, a pani nim nie jest.
Moje doświadczenie jako pedagoga upoważnia mnie do zabrania głosu.
To niech pani się wypowie. Czy on potrafi alfabet albo wiązać buty?
- Pani przekracza granicę. - Tak?
Bo ja się od dwóch miesięcy zajmuję sprawą Tytusa.
- Tytus zaczyna wykazywać… - Za wolno, proszę pani. Za wolno.
Za wolno.
- Przepraszam.
Tytus jest bardzo niemiły dla moich bliźniaczek.
Specjalnie myli ich imiona.
Moją Różę zmuszał do zabawy w nagich ludzi.
Ja rozumiem stypendium socjalne i te sprawy, no ale…
- Niech sobie będzie biedny… - Ale grzeczny.
No to jest, kurwa, przesada.
- Elifę przezywa. - Jak? „Al Jazeera”?
Nie, „pizda”.
Notowałam przekleństwa. 23 razy słowo na „k”.
13 słowo na „d”, 14 słowo na „dzi”
i 11 słowo na „p”. I to z tych gorszych.
Mojego Daniela, który, jak nadmieniłem, ma zespół Downa,
nie przezywał, ale narysował mu prącie na czole.
- Przez trzy dni nie chciało zejść. - Powiedział do mnie „Sradeusz”.
A wege-dzieciom podrzucał mięso.
Przed leżakowaniem nucił piosenkę, która wpada w ucho.
Zjadł kostkę masła jak baton.
Gryzł dzieci w pięty.
Mówił, że jest Batmanem, i bił potrzebujących.
Szkaluje Polskę.
- Okej no, robił złe rzeczy. - No.
Ale wszystkie dzieci robią i nie wszystkie są urocze.
Jakbyście mnie sądzili jako dzieciaka, to bym wyleciał z drzwiami.
- On ma pięć lat. - On ma sześć lat.
Wiesz…
Moja Kinga ma blizny.
Wiesz, jak się na mnie patrzą u lekarza?
Tytus zamknął ją w skrzyni.
Na parę godzin. Był wtedy aerobik w przedszkolu.
Dzieci tańczyły, była głośna muzyka, więc…
Nikt nie słyszał jej krzyków.
Dopiero jak Krysia przyszła po Pawełka,
to ją wypuściła.
Cała skrzynia była ubrudzona od jej krwi.
Może jutro, podczas przedstawienia,
wyróżnimy Tytuska jako aniołka?
- Oczywiście, dopiszę. - Tak?
Będzie miał wtedy…
…dobre wspomnienie na koniec.
Ale musi odejść.
Kurwa mać!
Fuck.
- Muszę ci coś powiedzieć. Poczekaj, bo mi ucieknie.
Przepraszam, że wlazłam na ciebie. To nie twoja wina.
To nie jest twój syn. Nie pisałeś się na to w takiej formie.
On jest trudny, ja wiem, a ty…
- Dorota… - …nie jesteś zbyt odpowiedzialny.
Ale przecież ja to wiem. Taki masz styl.
I kocham cię za to.
Dobra, nie wiem. Za półtorej godziny wracam do domu.
Przegadamy to. Nie będziesz jeszcze spać?
- No, postaram się. - Chciałeś mi coś powiedzieć.
Coś z Tytusem? Śpi już?
Nie, to nic takiego. To może poczekać.
- Dobra. To ściskam was. - Pa.
Pa.
- Mały śmieć.
Myślałem, że tylko dla mnie jest taki.
Że to jest, nie wiem, rytuał przejścia dla nowego typa.
Wiadomo, że dzieciak zawsze będzie nienawidził faceta matki.
I nie wiem, może to jest głupie,
ale chciałbym, żeby mnie zamknął w skrzyni.
On do mnie nie mówi nawet: „Wal się na ryj”.
Masz mnie w dupie, kurwa? Spoko, luz.
Ale mieszkamy w jednym domu, więc może trochę dojrzałości po prostu?
Nie musisz chodzić do przedszkola. Nie będziesz na mnie patrzeć.
Wygrałeś, Tytus.
Wygrałeś.
Co?
Jezu, kobieto. Co ty mi pokazujesz?
- Wiem, są trochę niepokojące. - No co ty powiesz?
- Ale jest w nich coś bardzo uroczego. - Bawi cię to?
Bo jeżeli tak, to się nie dziwię, że się takie pojebane robią.
Jezu, człowieku. Nie o kutachy chodzi.
Niektóre dzieci w tym wieku rysują kutachy.
Patrz dalej.
- To ze zmęczenia. - Rozumiem.
- Kurwa. - Nie szkodzi.
Nie o to chodzi. To jest…
jakaś reakcja fizjologiczna chyba. Nie wiem.
Mhm.
O, wow!
No to…
Chyba musimy coś z tym zrobić, nie?
Mhm.
Spokoju przede wszystkim, Hamza. Spokoju.
Żebyśmy mieli wspaniałe, cudowne, rodzinne Święta.
Tak, pewnie.
Nie czujesz się dziwnie, tak się z nami opłatkiem dzielić?
Nie, czemu? Tradycja jak tradycja.
A ja?
Krysiu! To co, za zwycięstwo?
- To mają życzenia być? - No.
Ale dałabyś już spokój, Justyna.
Życzy się zdrowia, szczęścia.
Ten biedaczek to jest jednak dziecko.
Żartuję. To jest taki żarcik. Żarcik.
- Justynko. - Uuu.
Tobie to ja właściwie nic nie życzę.
Wszystko już masz.
- Tadeuszku, zdrówka. - Dzięki.
Przepraszam cię na chwilkę. Ale wiesz co?
Ty napij się dzisiaj. Hm?
Napij się.
Boga to ja mam gdzie indziej.
Nie chciałem stereotypowo myśleć, że masz trawę.
Ale, kurna, miałem nadzieję.
Mmm!
- Czemu jesteś dla mnie taki miły? - Jesteś sound…
Sound…
Muzyczna bratnia dusza.
Ciągle tylko praca, dziecko.
Żona, młoda.
O muzyce, o niczym nic nie wie.
Się wpierdoliłem.
- Sound designerem. - No!
Wspaniale. Mega zazdroszczę.
- Czyli że dokładnie co robisz? - Trzymam taką tyczkę.
- Mhm. - Z mikrofonem.
Jak kręcą te seriale. Mówię, że nagrało się albo nie.
Ostatnio tracę zlecenia, bo nawet w tym jestem chujowy.
Tak że masz swoją bratnią duszę muzyczną.
Oprócz Róży mam jeszcze syna.
Jest w twoim wieku, może nawet starszy.
Urodził się 23 grudnia.
Faceci nie mieli jeszcze wstępu na porodówkę.
Siedziałem w domu sam.
Cały w napięciu. Coś robić musiałem.
No to napisałem mu taką kołysankę.
Zawsze, jak przyjeżdżałem do jego mamy, śpiewaliśmy to.
Teraz nie bardzo chce mieć ze mną do czynienia.
Nie wiem, może jestem irytujący?
Dlatego chciałem mieć Różę. Żeby zrobić to dobrze.
Tym razem. Nie spierdolić.
Nie spierdoliłeś nic.
Przynajmniej byłeś.
Pewnie, że ma.
Nie wiem, czy to nie bezczelne, ale czy mógłbym bucha?
- Mam dużo. - Pewnie, że masz dużo.
Wszystko w porządku?
No wiesz. Bywało lepiej.
Nigdy nie miałam w ustach…
Nie miałaś w ustach? Dobra, dawaj.
- Będzie przyjemnie. - Więc tak: do siebie.
Myślałam, że jednak zadzwonię do Doroty, co?
Opowiem jej, jak było. Naprawdę byłeś dzielny.
- Ty naprawdę walczyłeś. - Jaki to gatunek? Sativa?
To jest moja odpowiedzialność. Dziękuję.
Sativa.
- Sandra. - Czekajcie. Przepraszam.
- Chciałem ci… - Ale jaja.
…podziękować.
W sensie że głosowałaś na mnie. To było naprawdę miłe.
- Że te kibelki? - Nie. Tytus.
- Sandra. - Co?
- Nie, sorry. Nie za bardzo uważałam.
Bo Sandra, można powiedzieć, ma problemy ze snem.
Ja tak naprawdę to nie spałam…
od kiedy…
Od dziecka.
- Mhm. - Od twojego dziecka?
Jak rodzą ci się dzieci, to nagle cały twój świat…
Moja to łazi za mną do łazienki, jak robię siku albo dwójkę.
Pysznie.
Róża nie przyjmuje do wiadomości cyfry siedem.
„4, 5, 6, 8”.
Nie wiem, czy to coś w mózgu, czy złośliwość.
Nie. Dzieci są głupie.
- Co? - Dzieci są głupie. Wszystkie.
Ja wiem, jak jest świat ułożony.
Że na początku dzieci są głupie,
a potem sukcesywnie stają się mniej głupie.
Tylko ja tęsknię do tego momentu, że wracam do domu
i mam z kim porozmawiać.
Zdania wielokrotnie złożone, kurwa.
Ze mną…
Ze mną możesz.
Może przesada, że głupie, ale stresujące.
Ostatnio bawił się normalnie. Ja coś tam prasowałam.
Spojrzałam na sekundę w telewizor. Odwracam się, a on stoi w oknie otwartym.
Siódme piętro. Krzyczy do ojca, bo jego mało w domu jest: „Witek, Witek!”.
- Centymetr stał od… - O rany.
Czy on nie wie, jak wysokość działa? No debil!
- Jezus, przepraszam. - Nie przepraszaj.
Eryku, chcesz mieć dziecko? Rodzinę?
To jest kwestia też…
- Filozoficzna.
Potomek to potomek.
Justyna…
Chodź, coś ci powiem.
- Chodź. - „Halo, weź mnie!”
Nie mogę. Naprawdę. Moja Kinia to od razu wyczuje.
Ja w ogóle nie potrafię kłamać. Będę musiała jej tłumaczyć.
Ale zobacz, Eryk. Fajnie, że nie masz dzieci.
Bo możesz się bawić w takie…
Ja będę leciał już, tak że…
No co, wyszło jak wyszło.
- Ale jesteście spoko.
Ty też.
Szkoda, że pani rezygnuje. Nie jest taki zły ten Promyczek.
- Co? - Chciałam z państwem porozmawiać.
Jak to „rezygnuje”? W jakim sensie?
Ja jak zwykle przed szereg. Kurde, niech pani mówi. Przepraszam.
Mhm.
W związku z zaistniałą sytuacją chciałabym złożyć to na pani ręce.
Proszę bardzo. Dziękuję bardzo państwu.
Dobranoc.
„Z powodu niemożności dalszej współpracy i utrudnionej komunikacji
składam rezygnację ze stanowiska dyrektorki przedszkola Promyczek”.
Dobrze, już znamy to na pamięć.
Nawet pieczątkę pierdzielnęła.
Chyba coś trzeba z tym zrobić, Justyna.
Słuchajcie, przejdzie jej, tak?
Ale fajna typiara była. Lepszej dyrektorki nie znajdziemy.
Też ją lubiłem. Homoseksualna, ale się z tym nie obnosi.
Trzeba jej było kupić coś na Święta.
Wczoraj jeszcze mówił: „Płacimy jej, więc nie musimy”.
Ale uważam, że gest się liczy.
Skoczę na stację benzynową po bombonierę.
Zaproszę ją tu na drinka.
- Wyjaśnimy to. - Musisz wszystko do alkoholu sprowadzać?
Przepraszam cię, Krysieńku kochana, z całym szacunkiem.
- Nic ci do tego, jak żyję. - Nie przerzucajmy się winą.
To nie jest wina nikogo z nas. Chyba że… tutaj…
Słuchajcie. Nie dramatyzujmy.
- Pójdźmy do domu. - Nie możemy teraz iść do domu.
- Będziemy tu siedzieć do oporu. - Tadeuszu, to z sali zabaw?
- Kubeczki? - No.
To jest na jutro zorganizowane. Się pomiesza.
Dziecko weźmie, upije się, umrze.
- Się upije… - Justynka, pomóż.
- Dobrze. - Burdel, Tadziu. Burdel.
Jako przewodnicząca rady rodziców pójdę do niej i załagodzę ten spór.
- To jest dla ciebie zabawne? - Justynka, ale jak ty załagodzisz spór?
W jaki ludzki sposób? Przecież ona cię nienawidzi.
Od razu nienawidzi.
Jej i mi chodzi o to samo. Dobro naszych dzieci.
- Justynka! - No?
A może rzeczywiście będzie lepiej, jak pójdzie trójka klasowa.
Przepraszam!
Tak, idźcie we dwie. Nie, we trzy, jeszcze Sandra.
- Ja mogę iść. - Ale że coś sugerujesz?
Włażenie w dupie Justynie mówi samo za siebie.
- Brzydkie słowa mnie nie ranią. - Hop!
- Niech Eryk idzie. - Eryk?
- Ja nie powinienem. - No, nie powinieneś.
Chyba że faktycznie chcecie.
Nie no… Eryk?
Masz pełne prawo, Eryku.
- Twoje dziecko jest w przedszkolu. - Naprawdę?
Jeszcze jest.
A nie. Słuchajcie. Niech Eryk pójdzie.
Ktoś jeszcze chciałby pójść?
Tak, to jest moja ostateczna decyzja.
Rozumiemy, pani dyrektor. Ale chcielibyśmy wspólnie ustalić,
czemu zmuszona była pani do podjęcia decyzji.
Przepraszam.
Popracować nad rozwiązaniami naprawczymi.
Pani dyrektor…
- Zachowuj się. - Przepraszam.
Pani dyrektor.
Nam naprawdę chodzi o to, by wszyscy byli szczęśliwi.
Bo ja chciałam panią serdecznie przeprosić.
Powiedziałam, co powiedziałam, ale…
Nie jestem na panią zła.
Jestem przyzwyczajona do innego modelu pracy.
Krótka piłka, bo jesteśmy zmęczeni. Czego pani chce?
Zostanę, jeżeli będę mogła prowadzić przedszkole
w sposób bardziej podobny do mojego modelu.
Tylko jaką ja mogę mieć gwarancję?
No, właśnie.
Mhm.
Zgłaszam oficjalny wniosek o zmianę przewodniczącego rady rodziców.
Słucham?
Aaa!
„Przewodniczącej”, przepraszam. Feminatywy, tak?
- Kazik, nawet nie żartuj. - Słyszałaś, żebym kiedykolwiek żartował?
Widzę, że nie ma jasności, więc powtórzę.
- Chodzi o dobro naszych dzieci. - Taka prawda jest.
Kochani, nie można tak ot.
- Nagle, pod osłoną nocy. - Krysia, prosił cię kiedyś ktoś o pomoc?
Kazik, ty chciałbyś mnie przegłosować?
Nie, nie chodzi o mnie. Tu chodzi o dobro…
Dobrze. Naprawdę, kurwa, wiem, o co chodzi.
Oczywiście. Możecie zagłosować.
- Jeśli tylko chcecie. - Ale, Justa…
Nie powinno cię tu być, jak będziemy głosować.
Chyba sobie żartujesz, kochanie.
Wszystko jasne. Oni to zaplanowali. On i ta dyrektorka.
To spisek. Nie widzicie tego?
Kolaborują razem, a wy jak te pelikany.
I żadnemu z was nie zależy na dobru naszych dzieci,
jeżeli wy ufacie temu narkomanowi, temu dresiarzowi.
I tej k… kobiecie.
Ale ja się nie poddam!
Przepraszam.
- Proszę.
Cały czas czuję, że to nie w porządku.
- Przecież ona miała… - Raka, tak.
- A mój syn ma Downa. - Kazik!
- Co? - Wstydźcie się.
- Justyna jest dobrym człowiekiem. - Tak?
Tak, bardzo.
Tak. Ja znam ją od liceum.
Okej. Czasami jej odwali, wiem, ale pod tą powłoką twardą kryje się serce.
Przy okazji trzeba zdecydować, kto będzie nowym przewodniczącym.
- Ja się zgłaszam. - Chyba nie teraz?
No gratuluję…
Teraz. Nie możemy istnieć bez władzy.
Od początku tak powinno być. Gratulacje, Hamza.
- Gratulacje. - Trzeba to oblać!
- Jesteś przewodniczącym? - No.
Na szczęście stary Tadeusz zawsze przygotowany.
- Proszę. - A Kazik?
Proszę, moja naleweczka.
Jak twoja, to trzeba.
- Wszystko gra? - Pewnie, że gra.
Eee… Słuchajcie. Jakoś tak głupio wyszło.
Wszystko się wydarzyło strasznie szybko.
Nie miałam czasu się pożegnać, podziękować wam wszystkim
za wspólną pracę.
Tadeuszu, twoje komentarze były zawsze bardzo dobre.
Pochodziły z doświadczonej perspektywy.
Out of the box, jak to mówią.
No wiesz, starałem się.
Lesław.
Bez ciebie nasze dzieci nie zobaczyłyby Filtrów.
Filtry ekstra.
Kacha, mogłam bardziej zaufać twojemu zmysłowi artystycznemu.
Teraz będziesz miała wolną rękę do eksperymentów.
- Mhm. - Sandra.
No właśnie. Moja Krysia. Zawsze razem.
Napisałaś świetny scenariusz. Taki naprawdę o czymś.
A ja?
A ty jesteś chujem.
- Dobra, Justyna… - Poczekaj.
Eryś, a kto ci w ogóle dał prawo głosu?
To niesamowite. Jesteś tu od kilku godzin,
a zdążyłeś owinąć wszystkich wokół palca.
Jak wy śmiecie mnie tak traktować?
Po tym wszystkim, co ja zrobiłam dla tego miejsca.
Wasze dzieci by, kurwa, piach jadły.
- By się pozabijały na wycieczkach. - Ale Filtry widziały.
Dziecko Kazimierza nie byłoby dopuszczone, bo by nie było specjalnych dzieci.
Tytusa też by nie było. Nie miałby szansy pokazać,
jakim jest cudownym chłopcem.
Justa, chill.
A ty wygrałeś. I Buraczek zostaje.
Uuu…
Krysiu, zrób coś.
Buraczek?
Eryk, bo to Tytus pierdnął i stał się Buraczkiem.
Wszyscy się z niego śmialiśmy.
A to się stało takim naszym promyczkowym dowcipem.
Które dziecko wymyśliło Buraczka?
Nie była to czasem jedna z bliźniaczek Hamzy?
Naprawdę?
Tytus to Buraczek?
- Co, bawi cię to?
- Pytam się! - Odsuń się ode mnie.
Odsuń się ode mnie! Nie pluj na mnie!
- Oddaj to! - To obrona własna.
Nienabity przecież.
Nabity.
Chciałabym tylko z wami wszystkimi porozmawiać.
Z was to są tacy, kurwa, hipokryci.
Wy jesteście chujowymi rodzicami, ale krytykujecie mnie.
Hamza. Te twoje dwie bliźniaczki płaczą codziennie w przedszkolu, wiesz?
- Bo jesteś chujowym ojcem. - Wiem.
To powiedz. „Jestem chujowym ojcem”. Powiedz to po prostu.
Jestem chujowym ojcem.
- No dawaj: „Jestem…”. - Chujowym jestem ojcem.
- Kacha. - Jestem chujowym ojcem.
Co ty pierdolisz? Jesteś chujową matką.
Bo jest taka sprawa. Mieliśmy integracje.
Ze trzy razy, tak? Tylko bez ciebie.
To znaczy bez pana.
Drogi… szanowny panie Tadeuszu. Dobra, dawaj, kurwa. „Jestem chujowym…”.
Tadeusz!
Chujowym rodzicem!
Masz chujowy kapelusz.
Jestem chujową matką. Złą.
Krysia! To nie jest twój moment.
I ty też.
- Jesteś chujową matką. - Ja jestem świetną matką.
Matką akurat jestem świetną.
Mam córeczkę i wychowałam ją na fighterkę.
Nie, Justa. Naprawdę nie chciałam ci tego mówić.
Tytus jej nie zamknął w skrzyni.
A kto, kurwa?
- Krysia… - Sama się tam zamknęła.
Powiedziała mi, jak ją stamtąd wyciągnęłam.
Że nie chce wracać do domu.
Twoja córka się cie… Ona się ciebie boi.
Krysia…
Czego ona się boi?
- Nieprawda. - Prawda.
Zamknij, kurwa, larwią mordę, Krysia.
Pamiętasz, jak na ciebie mówili w szkole?
- Justyna! - „Krysia Długi Kurwa Jęzor”.
Nie tylko dlatego, że obciągałaś połowie klasy.
Spokojnie. To nie koniec świata, że twoje dziecko raz przed tobą uciekło.
Jezus. Tytus cały czas coś odwala.
Po prostu nie możesz się tym tak przejmować.
Przepraszam.
Naturalna reakcja organizmu. Jestem dietetykiem.
Justynka. Wszyscy są spięci.
Napij się.
Mogę zadzwonić do Kingi i jej wszystko wytłumaczyć.
Krysiu? Naprawdę obciągnęłaś połowie klasy?
Spierdalaj!
Możemy to trochę ściszyć?
Nie! Imprezę z Tadeuszem słychać w całym mieście!
Tak, kochanie. Przedłużyło się trochę.
- Jutro dzieci tu będą. - Oj, dzieci śmieci.
- Dawaj! - I tak nie znają tego zapachu.
Kaziku!
Patrz na mnie, jak do ciebie mówię.
Nie masz, mam nadzieję, żalu, że mnie wybrali.
Pewnie, że nie. Wygrał lepszy, Hamza.
- Gratulacje. - Dzięki.
No to jedziemy!
Ej!
- Tadam!
- Ej!
- Pani Krystyno! - Za zwycięstwo.
- Była pani zajebista. Mega. - Mhm.
Proszę wyłączyć muzykę.
- Co z Justyną? - No to jest…
Nieważne. Emocje. Bywa.
Ważne, że jest po wszystkim.
Po wszystkim?
Bo ty nie wiesz nawet! Tytus nie zamknął nawet Kingi w skrzyni!
Tylko że ja nie jestem pewna, że on zostanie.
Touché!
Wkręciłaś mnie.
Nie jestem taka przekonana. To jest teraz moja odpowiedzialność.
Muszę sobie to przemyśleć. Tytus jest cholernie trudny.
W budżecie nie mamy pieniędzy na kogoś, kto byłby jego stałym opiekunem.
A on go potrzebuje.
Nie żartuj nawet. Stresujesz mnie.
Ty sobie, kurwa, chyba jaja robisz.
- Słucham? - No…
Nie po to to robiłem, byś mnie straszyła. Nie zasłużyłem sobie.
- Tak uważasz? - Tak.
Posłuchaj, wiele dzieci wychowałam i znam takich jak ty.
Bardzo chcesz, żeby wszystko było po twojemu.
Tylko że świat nie zawsze jest taki prosty, gnojku.
- Czyli że co? Tytus… - Idę do domu.
Rano ma być porządek.
Czekaj, słuchaj, Tadeusz…
Puść mnie! Dyrektorka powiedziała, że…
Poczekaj!
Ale umiem zrobić bibę, co?
Puść!
- Nie! - Jezu!
Plastikowe sztuczydło.
Lesław, musimy… Słuchaj. Stój!
- Musimy… - Zostawiła mnie właśnie teraz.
Za zakrętem. Powiedziała, że za bardzo się wkręcam w relację.
A to dla niej nie miała być relacja!
- To jest nieistotne teraz. - No tak, pewnie, oczywiście.
Bo dla takiego zajebistego typa jak ty to się zawsze znajdą kobiety.
Wiadomo, kurwa!
Tacy jak ty są najgorsi, wiesz?
Od urodzenia wyluzowani. Rzucają żarcikami.
I pewnie co byś nie zjadł, to nie tyjesz! A ja ciągle muszę się starać!
- I masz z tego co? Gówno! - Hamza!
Przyjmę! Gol!
Nie dotykaj mnie!
A tamten mnie non stop dotyka tymi swoimi paluchami
i uwiesza się na mnie. Odpierdolcie się ode mnie.
Ciągle się kimś zajmuję. Albo, kurwa, typem, albo dzieckiem.
- Albo dzieckiem, albo typem. - Tytus…
- Dyrektorka powiedziała… - Tytus-srytus!
A ten ciągle o sobie!
One są za szkłem, a i tak je lubimy.
Nie muszą się na siłę integrować. Nie muszą się na wszystko zgadzać.
Nie wymiotuj. - Kurwa! Język! Jebać to.
Powiedz Juście, że tu jestem i że ją kocham!
Justynka, tak bardzo cię przepraszam. Nie chciałam.
Będą prawdziwe Święta.
Halo?
Słuchajcie!
Tak się baliście imprezować z Tadeuszem?
Niefajnie jest?
I co, kurwa? Niefajnie?
- Ciszej! - I…
- Jaki to przykład dla dzieci. - Dzieci śmieci.
- Jebać dzi…
Miejsce dziecka jest w domu dziecka!
Halo!
Bądź grzeczny. - Gówno!
- Nie pyskuj.
Tytus?
Dobranoc, kochanie. Oczka zmruż.
Niech ci się przyśni najpiękniejsza przyszłość,
jaką sobie wymarzysz.
Eryk.
Kurwa.
- Co?
Spuszczaj wod… Puszczaj wod…
Młody odkrywco.
- Dzień dobry! - Hej.
Jezusie Nazaretański!
- Wyspałam się. - Ciszej.
- Już, już. - Przecież nic nie mówię.
- Opiekunka przywiezie Gawła? - Tak, tak, załatwię.
A ma wziąć też…
- Ankę, tak? - Jakbyś mogła.
A pamiętacie jak wczoraj krzyczeliśmy, że jesteśmy chujo…
- Złymi rodzicami? - Ja jestem.
Tak, ty.
Nie mam siły już.
Patrzą na mnie tymi oczami. Ciągle zadają pytania.
„Tato!” Ufają, że wiem cokolwiek.
Kim ja jestem, żeby je życia uczyć?
Przewodniczącym rady rodziców.
Pawełek na mnie krzyczy. Drze się na mnie.
Raz mu dałam w tyłek, bo nie wytrzymałam,
to teraz mnie szantażuje, że powie tacie, bo zdjęcia porobił.
- Ale ja jestem głupia. - Nie, nie jesteś głupia.
Naprawdę. To jest zwykły szantaż.
Jak się na USG okazało, że Danielek będzie miał…
W sensie, że…
będzie taki, jaki jest, to…
ja chciałem, żeby…
Chciałem, żeby moja żona zrobiła…
Pomimo tego wszystkiego, co gadam i jakby…
Tak się przestraszyłem, że sobie nie poradzę.
Tak trudno jest wychować dziecko, nie? Zajebiście trudno.
A co dopiero… I jest trudniej!
Ale kocham go strasznie.
Kurwa, strasznie.
Przepraszam. Kurwa, przepraszam. Bo tak…
- Dzień dobry!
Drodzy państwo, rozumiem, że…
w tej sytuacji odwołujemy spektakl?
No raczej.
- Nie. - Co „nie”?
Zdążymy, damy radę. Miały być jasełka, będą jasełka.
- Ja zwariuję. - Nie damy rady.
- Oczywiście, że nie damy rady. Bez… - Justyny.
Dzięki.
Rozmawiałam z opiekunką Kingi. Justyna nie wróciła na noc do domu.
Na górze też jej nie ma.
- Kuchnia. - Szatnia.
Justyna?
Ja nie śpię.
- Jasełka są do zagrania. - Nie.
Przecież to jest twój wieczór. A w zasadzie dzień.
- Matko.
- Co to za jasełka będą bez Maryi? - No krótsze.
Eee.
- Fighterka się nie poddaje. - Ta.
Hej.
O, Justynka.
Ja…
- No nie, no. - Justa!
Justyna! Co to za dziecinada? Fajne przedstawienie będzie.
Dzień dobry. Justyna!
- Co? - Co „co”?
- O co ci chodzi? - Jezu! Jaka ty jesteś męcząca, wiesz?
- Zostaw mnie! - Tak?
- Ja tam nie wracam. - Musisz zagrać. Co ty?
- Dla swojej córki. - Moja córka się mnie boi.
Nie musimy tego grać.
W dupie tam, daj spokój.
Jest mi strasznie głupio, że wszystko spierdoliłem.
Że oczywiście próbuję to zakryć jakimś megagestem. Kurwa, jak zawsze.
Iść na zebranie rady rodziców, zamiast siedzieć z młodym w domu.
Zajebisty pomysł!
Nie wiem, czy ja będę dobrym ojcem.
Chodź, Józefie.
- Za to kocham właśnie Święta.
Słuchaj.
Czy oni wszyscy słyszeli, jak ja pierdnęłam?
Nie. No co ty?
Dobra. Chodź.
A co do Tytusa, Justyna…
Dzień dobry! Zaraz zaczynamy.
Zobacz, zepsuta choinka.
Dobrze.
Dzień dobry! Cześć!
Rozbierz się i zajmij nam miejsce.
Siema, Tytus.
Tak? Coś mi jeszcze chcesz powiedzieć?
Oprócz tego, że zostawiłeś dziecko z narkomanem?
On jest dilerem raczej tylko.
- Dorota! - Porozmawiamy po przedstawieniu.
Jestem pewna, że będziesz miał dużo do powiedzenia.
- Przepraszam, że się wtrącę. - Co?
- Coś się stało znowu? - Nie. Nic się nie stało.
Rozmawialiśmy z Erykiem i mamy ci coś do zaproponowania.
Ja tu siedziałam!
Patrzcie na to.
Stały opiekun będzie musiał przychodzić tu każdego dnia,
po kilka godzin.
Jasna sprawa.
- I byłoby pani z tym okej? - W teorii tak.
Nie będzie to proste organizacyjnie, ale spróbujemy.
Eryk, Justyna, zaczynamy!
Kochane dzieci, kochani rodzice.
Witam was serdecznie na dorocznych jasełkach w przedszkolu Promyczek.
- Co to są jasełki? - No jak to co to są jasełki?
Dobra, Krysiu, zaczynasz, tak?
- Nie pamiętam tekstu. - Kto ma scenariusz?
- To był już scenariusz? - Nie pamiętam.
Wyszedł ze mnie i przestał być mój.
Krysia, nie przejmuj się. Słuchajcie, będziemy improwizować.
- Jak to? Co? - Naprawdę?
Najważniejsza wiedza zawsze jest wynikiem popełnianych błędów.
Dlatego życzę wam, kochane dzieci,
żebyście popełniały jak najpiękniejsze i jak najlepsze błędy.
Sam mówiłeś, że dzieci nie chcą pierdół ze scenariusza.
Że chcą funu, akcji, prawdy.
I byście się błędów nigdy nie bały.
Bo chciałabym w końcu w tym kraju normalnych, mądrych ludzi.
Czyli improwizujemy.
Chciałem tylko powiedzieć, że nadchodzi nowa era Tadeusza,
który się nie narzuca, słucha.
Tadeusza, który się wzrusza.
- Już. - …wyczekiwane jasełka!
Brawo!
No. Maryjo.
Józefie.
- Zostaw to! - Tutaj…
- Zostaw! - Oddaj tą broń!
- Jezu! - Tadeusz, zabierz mu to!
Nie, spokojnie!
- Kaziu, przepraszam.
- Spokojnie, dzieciaczki.
Zabawka!
- Spokojnie!
- Jesteśmy w przedszkolu! - Wszystko jest dobrze!
Bezpiecznie.
Bez obaw. Jestem dietetykiem.
Siema, Tytus.
Słuchaj, chciałem cię o coś zapytać.
Zostało ci jeszcze pół roku przedszkola, nie?
Tak sobie pomyślałem…
że może byś chciał, żebym przychodził z tobą?
Jako twój stały opiekun. To jest taka nazwa tylko.
Bo tak naprawdę to…
chciałbym przychodzić z tobą do przedszkola po prostu jako twój…
ziomek?
To jest dla ciebie spoko?
Chodź do mamy. No chodź, chodź.
Chodź.
No widzisz, Eryczku? No tam jakieś drobne…
To się doczyści. A, to się doczyści.
Maciej Dworzyński