ลึกเข้าไปในป่า 100 เอเคอร์
เด็กหนุ่มชื่อคริสโตเฟอร์ โรบิน
บังเอิญมาเจอสัตว์หนุ่มสาวแปลกๆ...
พวกมันเป็นสัตว์ลูกผสม
ที่หลายคนอาจเรียกว่าเป็นพวกน่าเกลียด
สัตว์เรานั้นแนะนำตัวเองว่า อาว์ล แรบบิท
อียอร์ พิ๊กเล็ท
และที่สำคัญที่สุดคือวินนี่ เดอะ พูห์
ด้วยความไร้เดียงสา คริสโตเฟอร์มองข้ามความอันตราย
และเป็นเพื่อนกับพวกมัน
เขาเอาอาหารมาให้พวกมันกิน และยิ่งวันเวลาผ่านไป
พวกเขาเริ่มสนิทชิดเชื้อกัน
หลายวันผันไปเป็นหลายปี
เวลานำมาซึ่งความเจริญเติบโต
จนในที่สุด คริสโตเฟอร์ต้องตัดสินใจ อย่างยากลำบาก
และทิ้งเพื่อนๆไปเรียนมหาวิทยาลัย
เพื่อไปเป็นหมอ
ทำให้พวกมันต้องกลับมาดูแลตัวเองอีกครั้ง
แล้วฤดูหนาวก็มาถึง...
ค่ำคืนหนาวเหน็บเจียนตาย
ดินแดนที่แห้งแล้งนั้นปราศจากอาหาร
และในคืนแห่งความเป็นความตาย ขณะพวกนั้นกำลังจะอดตาย
พูห์ตัดสินใจว่าเพื่อจะเอาชีวิตรอด
ทั้งกลุ่มต้องกินหนึ่งในเพื่อนรักพวกเขา
ดังนั้น จึงไม่มีอียอร์อีกต่อไป
ความชอกช้ำจากเรื่องนี้ ทำให้จิตใจของทั้งกลุ่มผิดปกติ
พวกมันกลายเป็นสัตว์ดุร้าย และเกลียดชังทุกอย่างเกี่ยวกับมนุษย์
โดยเฉพาะคริสโตเฟอร์ โรบิน ที่ทอดทิ้งพวกมัน
พวกมันสัญญากัน...
พวกมันไม่ยอมรับความเป็นมนุษย์
และกลับสู่รากเหง้าความเป็นสัตว์...
พวกมันสาบานว่าจะไม่พูดอีก
5 ปีต่อมา
ถึงแล้ว
บอกแล้วว่าไม่นานหรอก
มาเถอะ ผมรู้แล้วว่าต้องไปที่ไหน
คุณพูดแบบนี้มา 2 ชั่วโมงแล้ว
ใกล้แล้ว ผมรับรอง
- โอเค อีกชั่วโมงเดียวนะ - อีกชั่วโมงเดียว
- ถ้ายังไม่ถึงเรากลับนะ - โอเค
คุณเป็นคนแรกเลยนะ ที่ผมพามาที่นี่
เหรอ ทำไมฉันถึงพิเศษนักล่ะ?
- ทำไมคุณถึงพิเศษเหรอ? - หืม?
อ๋อ ก็เพราะ...
อีกไม่นาน เราจะเป็นคริสโตเฟอร์ กับแมรี่ โรบินไง
ผมไม่อยากให้เรามีความลับกัน
และผมไม่อยากให้คุณคิดว่าผมบ้า
ฉันไม่คิดว่าคุณบ้าหรอกนะ คริส
โอเค มา
คุณคิดว่าผมแต่งเรื่องพวกนั้นขึ้นมาไหม?
ไม่ ฉันไม่คิดงั้นหรอก
โอเค แสดงว่าคุณเชื่อผม? คุณเชื่อว่าพวกนั้นมีจริงสินะ?
ฉันก็ไม่ได้พูดแบบนั้น
คือ...ฉันว่าตอนนั้นคุณยังเด็กมาก
จินตนาการคุณบรรเจิด
เวลาผ่านมาหลายปี คุณยัง เชื่อว่าพวกนั้นมีจริง
พวกนั้นมีจริงนะ แมรี่
ผมไม่มีวันแต่งเรื่องได้หรอก
คุณไม่ต้องอายหรอกนะ
คนเรามีเพื่อนในจินตนาการกันเยอะแยะ
พวกมันไม่ใช่จินตนาการนะ แมรี่
จินตนาการแสนแกร่งของคุณ ทำให้คุณประสบความสำเร็จแบบนี้ได้
คุณไม่ต้องอายหรอกนะ
เรามาที่นี่ทำไม? หืม?
ถ้าคุณไม่เชื่อผม เราจะมาที่นี่ทำไม?
คริส...
ฉันว่าเราไม่เจอพวกนั้นหรอก
แต่ฉันมาเพื่อเป็นกำลังใจให้คุณ
มาเถอะ เริ่มเย็นแล้ว
พูห์ พิ๊กเล็ท อียอร์...พวกมันทั้งหมด
เราเป็นเพื่อนกันอยู่หลายปี...
พวกมันยังอยู่แน่นอน
ฉันรู้ คุณเล่าหลายรอบแล้ว
ที่คุณแอบเข้าไปในครัว เอาของกินให้พวกมัน
ที่คุณเล่นกับพวกมัน คุยกับพวกมันหลายๆชั่วโมง
ใช่
เจ้าหมีเหลืองตัวน้อย...
เจ้าลูกหมูน่ารัก...
ที่ไม่มีใคร...แม้แต่คุณ คริส
ที่เคยเห็นพวกมันเลย
คุณอาจจะพูดถูก
ฉันเข้าใจ ว่ามันทำใจยาก
ฉันถึงมากับคุณไง
จะว่าไป...พวกมันยังมีตัวตนจริง ในความคิดคุณนะ
พูห์!
มาเร็ว แมรี่ นั่นพวกมัน!
- คริสโตเฟอร์! - พูห์!
คริสโตเฟอร์ มันไม่ปลอดภัยนะ!
นี่แหละ เราเจอพวกมันแล้ว
คริสโตเฟอร์ คุณเข้าไปไม่ได้นะ
ที่นี่แหละ แมรี่ แต่มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
เป็นไปไม่ได้หรอก
แทบไม่เหมือนที่ผมเคยจำได้เลย
ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่นอน
โธ่...พูห์
เกิดอะไรขึ้นกับแกกันแน่เนี่ย?
คริสโตเฟอร์! เราต้องไปกันเดี๋ยวนี้เลย
- แมรี่... - เราไม่ควรเข้ามาที่นี่นะ
แมรี่ ผมต้องรู้ให้ได้ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ โอเคไหม?
เถอะนะ ขอได้ไหม?
คุณไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย ผมรู้จักพวกมันดี โอเคไหม?
ฟังนะ ผมปกป้องคุณอยู่
ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี โอเคนะ?
ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย
แมรี่ ไม่เป็นไรหรอก ผมรับรอง
พอคุณเจอพวกมัน ไม่มีอะไรแน่ มาเถอะ
นี่บ้านเรานะ แมรี่
เราเคย...เล่นที่นี่ประจำ
มันใหญ่กว่าที่ผมเคยจำได้
พูห์?
พิ๊กเล็ท?
คริส? นี่คุณเหรอ?
ใช่...แต่ทำไมมันเป็นแบบนั้นล่ะ?
ทำไมพวกนั้นทำแบบนี้?
ฉันก็ไม่รู้
แต่นี่มันไม่ปลอดภัยแล้ว
เรากลับบ้านกันดีกว่า
เราต้องไปแอบ
เราต้องไปแอบ ไปแอบเร็ว!
คริส ไปแอบ!
แอบ... แอบไว้
พิ๊กเล็ท!
พิ๊กเล็ท หยุดนะ!
คริส!
พิ๊กเล็ท หยุดเถอะ!
ขอร้อง พิ๊กเล็ท พอแล้ว!
ขอร้อง พิ๊กเล็ท หยุดเถอะ!
หยุดเถอะนะ!
ได้โปรด แมรี่! พิ๊กเล็ท!
แมรี่..
พูห์...แกต้องช่วยฉันนะ
พิ๊กเล็ทเป็นอะไรไม่รู้
มันเพิ่งฆ่าเมียฉัน ช่วยที!
ทำไมแกทำแบบนี้ พูห์?
เราเคยเป็นเพื่อนกันนะ ทำไมแกถึงทำแบบนี้ล่ะ?
พิ๊กเล็ท ฉันขอโทษ
ฉันไม่รู้ว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้
ฉันนึกว่าไม่มีฉันแล้วพวกแกจะโอเค
ทำไมแกทำแบบนี้? เราเคยเป็นเพื่อนกันนะ
หยุด
ขอร้อง ฉันขอล่ะ
ถ้ารู้ฉันคงไม่ไป ฉันสาบาน ฉันสาบาน ฉัน...
เราเคยเล่นกันแบบเพื่อน
จำตอนเรายังเด็กได้ไหม พูห์ เราเล่นด้วยกัน...
ทำไม...แกทำแบบนี้?
ถ้ารู้ฉันคงไม่ไป ฉันสาบาน! สาบานเลย!
จำตอนเราเด็กๆได้ไหม พูห์? ขอร้องล่ะ...
หยุดนะ หยุด
อย่า พูห์...
Winnie the Pooh - Blood and Honey (2023) โหด/เห็น/หมี บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง
มีการหายตัวไปในป่าอีกครั้งวันนี้
สภาพศพถูกตัดเป็นชิ้นๆ...
ถูกอ้างว่าเป็นฝีมือของบิ๊กฟุต แห่งป่าแอชดาวน์...
ป่า 100 เอเคอร์ช่วยคุณไม่ได้...
สภาพศพถูกตัดเป็นชิ้นๆ...
มีการหายตัวไปในป่าอีกครั้ง....
อย่าเข้าป่าในวันนี้...
พบศพเป็นชิ้นๆ...
อย่าเข้าป่าในวันนี้...
การฆาตกรรมครั้งใหม่ในป่า 100 เอเคอร์...
ป่า 100 เอเคอร์ช่วยคุณไม่ได้...
คือฉัน...ไม่แน่ใจว่าจะอธิบายยังไง
คุณพอใจไหมล่ะ ที่วันนี้มาคุยกับฉัน?
ค่ะ
เพราะอะไรล่ะ?
ฉันไม่อยากทนอยู่แบบนี้
ต้องคอยระวังตัวทุกที่ที่ไป
รู้สึกหวาดกลัวตลอดเวลา
แค่เสียงอะไรนิดเดียว
ฉันก็...รู้สึกหัวใจหล่นแล้ว
การที่คุณรู้ว่ามันมีผลกับชีวิตคนยังไง
แล้วคุณทำอะไรซักอย่าง ถือเป็นก้าวสำคัญ
คุณพัฒนาขึ้นมากในทุกครั้งที่เราเจอกัน
มาเรีย ฉันอยู่ตรงนี้ เพื่อช่วยให้คุณหายดี
คือมัน...
รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
คุณไม่ได้อยู่ในสถานการณ์เดิม ที่เคยอยู่เมื่อหลายเดือนก่อน
ใช่
ฉันรู้ การปรับตัวน่ะมันยาก
ทั้งตอนอยู่ที่ทำงาน
ในที่ที่คนเยอะๆ
ฉันอดรู้สึกไม่ได้ว่าเขายังอยู่ข้างนอกนั่น
คุณคิดอยากไปพักซักวีคเอนด์นึงไหม?
หาที่เงียบๆไป
ตัดขาดจากโลกแสนวุ่นวาย
ทีี่ๆคุณอาจรู้สึกปลอดภัยขึ้น
แล้วหยุดคิดทุกอย่างที่มันเคยเกิดขึ้น
ฉันว่ามันน่าจะช่วยคุณได้เยอะ
ค่ะ
อาจจะดี
สองชั่วโมงเลยเหรอ?
เอาจริงดิ ทีน่า!
รู้แล้ว ฉันขอโทษ ฉันไปแน่...
โอเค เธอไปก่อนได้นะ?
หาไวน์กิน ดื่มกันก่อนเลย
ฉันจะรีบตามไป
เอาจริงๆ เธอนี่ใจลอยไปเรื่อยเลยนะ
ฟังนะ ฟัง
โอเค ได้ยินใช่ไหม? โอเค นั่นเสียงประตู
โอเค ฉันจะไปแล้ว ไม่นานหรอก
เออ โอเค ยัยเพี้ยน
โอเค เจอกันนะ
หวัดดี?
หวัดดี? มีใครอยู่ไหม?
ฉันว่าไม่น่ามีใครอยู่นะ
เดี๋ยวนะ มาแล้ว
หวัดดีค่ะ
เป็นไงบ้าง แม่หนู?
ขอโทษด้วย ไม่ได้ยินเลย
ไม่เป็นไรค่ะ
ฉันแค่อยากถามว่า ปั๊มข้างนอกนั่นใช้ได้ไหม?
ของเก่านั่นน่ะเหรอ? เธอก็เห็นนี่
มันใช้ไม่ได้มาหลายปีแล้ว
ถ้าเธออยากเติมน้ำมัน ต้องขับตามทางไปอีกสองไมล์
โอเคค่ะ
มีอย่างอื่นให้ฉันช่วยไหม?
มาเรีย เร็วเข้า!
เธอมีเพื่อนมาด้วยนี่
ค่ะ โทษนะคะ พวกนั้นไม่ค่อยอดทนเท่าไหร่
อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!
ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันผิดเอง
นี่ค่ะ
- แหม น่ารักจริงๆ - ขอโทษอีกครั้งนะคะ
โอเค บายค่ะ!
- บาย - บาย
เจ็บเท้าไปหมดแล้ว
ถ้าฉันโดนแมลงตัวเดียว เธอพาฉันกลับเลยนะ โซอี้
มันกัดไม่เจ็บหรอกน่า ลาร่า
ฉันไม่สน มันน่าขยะแขยงจะตาย
จริงเหรอ?
ที่นี่เจ๋งดีนะ เธอบอกว่า มีสระว่ายน้ำด้วยใช่ไหม?
- อืม! มีเตาบาร์บีคิวด้วย - แจ่ม
สระน้ำน่ะสร้างมาเพื่อฉันเลย
อ๋อเหรอ?
- ต้องเพอร์เฟ็คแน่นอน - ใช่
เข้าบ้านกันดีกว่า สาวๆ
- ว้าว สวยจังเลย - ใช่
- พระเจ้า น่ารักมากอะ - ว้าว
ใหญ่จังเลย
เธอพูดคำนี้ครั้งแรกสินะ เจส?
โอเค สาวๆ จำที่เราตกลงกันได้ใช่ไหม?
เราต้องทำจริงเหรอ?
ต้องสิ ประเด็นหลักของการมาที่นี่เลย
- ถ้าเธอว่างั้นนะ - มา
เพื่อตัดขาดโลกภายนอก และอยู่กับธรรมชาติ
เลิกนั่งดูอินสตาแกรมทั้งวัน
- ลาร่า. - ฉันไม่เอาด้วย เจส
ต้องเอามาสิ
เร็วเข้า
เดี๋ยวเธอก็ลืมแล้ว ว่ามีมือถือน่ะ
- ลาร่า... - โอเค ไงก็ได้
- เธอยอมจนได้ - ช่างเหอะ
รับรองว่าเดี๋ยวคิดถึงมือถือแน่
ฉันไม่ต้องใช้ก็ยังได้
อีกอย่าง ฉันจะไปเอาของออก
ขอห้องที่ดีที่สุดเลย
โอเค
บอกแล้วว่าทีน่าไม่มาแหง
มาสายแบบเก๋ๆประจำ
หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณค่ะ
ไฮ ฉันเองนะ ได้ข้อความแล้ว โทรกลับหน่อย
เพราะฉันไม่รู้ต้องไปทางไหน
ใช่ป่า 100 เอเคอร์แน่นอนใช่ไหม?
เพราะนาวิเกเตอร์บอกให้ฉันยูเทิร์น
ฉันดูทางไม่เก่งเลย
ได้รับข้อความแล้วโทรกลับมาที เพราะฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ไหน
ไม่นะ ขอร้อง!
ได้โปรดเถอะ! ขอร้อง!
อย่า!
ขอร้อง อย่าทำร้ายฉัน!
เธอทำตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?
ฉันขอให้จัดไว้ก่อนเรามาถึง
ไม่ต้องห่วงนะ ไม่ได้แพงมากอะไร
เธอไม่ชอบเหรอ?
มันแค่เร็วไปหน่อยน่ะ
โอเค
ฉันชอบนะ
ฉันรู้ว่าเธอแคร์ฉัน เธอพยายามเต็มที่
แน่ใจเหรอว่าเธออยาก?
ใช่ ไม่เป็นไรหรอก
นักบำบัดบอกว่ามันจะดีกับฉันด้วย
โอเค
ฉันเริ่มสังเกตุเห็นหลายอย่างอยู่ผิดที่ผิดทาง
เช่นเก้าอี้ในสวนมาอยู่ข้างหน้าต่างฉัน
และเห็นรอยเท้าอยู่ในสวน
อะไรเนี่ย? ไม่รู้เลย ว่าเกิดเรีื่องแบบนั้นกับเธอ
ฉันเองก็คิดว่าฉันคิดไปเอง
และไม่น่าจะมีอะไร
แล้วคืนนึง...
ฉันตื่นขึ้นมากินน้ำ
พอฉันกลับมาที่ห้อง
ฉันได้ยินอะไรบางอย่าง
ฉันมองลอดผ้าม่าน
เห็นดวงตาคู่นั้นมองกลับมาที่ฉัน
พอฉันกรี๊ด หมอนั่นก็หนีไป
น่าเกลียดจังเลย
ฉันคุยกับตำรวจ แต่พวกนั้นก็ทำอะไรไม่ได้
ทุกอย่างปกติดีประมาณเดือนนึง
แล้วจู่ๆฉันก็รู้สึกหวาดระแวงแบบนั้น ในที่สาธารณะ
เหมือนมีคนคอยมองฉัน
มีใครไม่รู้โทรมา
แล้วคืนนึง...
ฉันนอนอยู่ในห้องคนเดียว
น่าจะซัก...ตีสามได้
ฉันได้ยินเสียงในห้อง
มันอยู่ในห้องด้วย...
มันพยายามถอดเสื้อผ้าฉัน
- เป็นฉันคงหลอนน่าดู - ลาร่า!
ตำรวจเจอคอมฯหมอนั่น มีรูปฉันเพียบ
ฉันไม่รู้มาก่อนเลย
ฉันเลยไม่ได้บอกพวกเธอ เพราะไม่ใช่สิทธิ์ของฉัน
ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะแล้ว
ขอร้อง
หยุดเถอะนะ
นี่มันไม่ใช่แก
มันไม่ใช่แกที่ฉันเคยจำได้
ฉัน...ต้องไปแล้ว
ผู้คนไม่เข้าใจแกหรอก พูห์ ไม่เหมือนฉัน...
ขอร้อง แกต้องเชื่อฉันนะ
นึกภาพสิ... ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้า...
ฉันรักแกนะ พูห์
ฉันขอโทษจริงๆ...
ฉันคิดถึงแกนะ พูห์ เจ้าหมีโง่
แกเป็นหมีที่ดีที่สุดในโลกเลย
ไม่มีอะไรพรากเราจากกันได้
ฉันจะไม่มีวันทิ้งแก ไม่มีวัน ฉันสัญญา...
เราจะแก่ไปด้วยกัน อยู่ด้วยกันตลอดไป
แกเป็นหมีที่ดีที่สุดในโลก
ฉันจะอยู่กับแกเสมอ
พูห์
พูห์...โธ่ ขอร้อง อย่า
อย่านะ พูห์...
อย่า!
พระเจ้า...
พระเจ้า!
แมรี่!
ห่วย ห่วย...
ไม่ผ่านอย่างแรง
อะไรวะเนี่ย?
หวัดดี?
หวัดดี!
แกมาแอบตามมาเรียเหรอ?
ช่างแม่ง
มาทำลายวันหยุดฉันไม่ได้หรอก ไอ้อ้วนบ้า...
มาเรีย?
มาเรีย!
ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!
อย่า!
ขอร้อง!
ทำไมแกทำแบบนี้?
ขอร้อง...
มาเรีย!
อะไรน่ะ?
ลาร่าเหรอ?
- ลาร่ากรี๊ดเหรอ? - ฉันว่าใช่นะ
แม่งเอ๊ย มาเถอะ ต้องมีอะไรแน่เลย
- เหมือนเสียงกรี๊ดนะ - ทีน่ามาแล้วมั๊ง
ไม่หรอก เสียงไม่เหมือนทีน่าเลย
- เราไปดูกันดีไหม? - ดี มาเถอะ
ทำไมรถมาอยู่ตรงนี้?
ฉันว่าไม่เข้าท่าแล้วนะ มาเรีย
ทำไมประตูเปิดไว้แบบนั้น?
ฉันก็ไม่แน่ใจ
มา
- เจส... - ไม่เป็นไร
อะไรน่ะ!
มาเรีย มาเถอะ!
มาเรีย เราต้องเข้าข้างใน! มาเรีย!
นั่นลาร่าใช่ไหม?
โอ้ย เราต้องเผ่นแล้ว!
โซอี้กับ...
ลาร่าตายแล้ว
อะไรนะ?
มีใครไม่รู้อยู่ข้างนอก
น่าจะเป็นคนที่เขียนข้อความนั่น
แล้วทีนี้เราต้องทำยังไงวะ?
ประตูหน้าบ้านเปิดอยู่
พวกมันอาจจะอยู่ในบ้านก็ได้
แต่นี่มันเขียนจากข้างนอก
เราต้องเกาะกลุ่มกันไว้ แล้วหาอาวุธ
เราต้องโทรแจ้งตำรวจด้วย
โซอี้ ฉันกลัว
ฉันก็กลัว อลิซ ฉันก็กลัว
อะไรน่ะ?
ไม่รู้สิ
เธอเห็นหน้ามันไหม?
ดูไม่เหมือนคนเลย
โซอี้ ฉันกลัวจังเลย...
พวกมันพยายามเข้ามาข้างใน
นิ่งไว้ก่อน โอเคไหม?
เราต้องหาอะไรมาป้องกันตัว
ในครัวไง! มาเร็วเข้า!
ฉันกลัว
เราจะผ่านมันไปให้ได้ โอเคนะ?
ทำไมมันไม่เลิกยุ่งกับฉันซะที?
มันตามฉันไปทุกที่เลย!
ฉันอยู่กับเธอนี่ไง
เธอไม่ได้อยู่คนเดียว โอเคไหม?
มาเรีย เธอไม่เป็นไรนะ?
เธอไม่เป็นไร แค่กลัวนิดหน่อย
มาเรีย เธอต้องตั้งสตินะ
ไอ้ตัวข้างนอกนั่น มันไม่ใช่คนที่ตามเธอ
และมันกำลังพยายามเข้ามาในนี้
ลุกมาเถอะ
ลาร่า...เธอไปที่สระน้ำ ออกทางข้างหลังใช่ไหม?
ใช่ ก่อนหน้านี้
- พระเจ้า เธอคงไม่ได้... - แม่งเอ๊ย
ฉันว่าเธอเปิดประตูทิ้งไว้แน่
มันจะตัวอะไรก็เถอะ มันอยู่ด้านหน้าบ้าน
- ฉันจะไปปิดประตู - ไม่ได้นะ
- เราให้มันเข้ามาไม่ได้นะ - โซอี้ อย่า
ฉันมีปืน! ไปกันเถอะ ฉันมีปืนอยู่ข้างบน
- ปืนเหรอ? - ใช่
ฉันมีปืนอยู่ในห้องข้างบน
มาเถอะ! เร็ว!
เดี๋ยวนะ ฉันต้องคิดก่อนว่าวางไว้ไหน
เราต้องกลับไปหาเพื่อนๆ! เร็วเลย!
- มาเรีย เร็วสิ! - ฉันเอาไปวางไว้ไหนเนี่ย?
โอเค เรามีคบไฟ เราจะใช้เนี่ยแหละ
โอเค เจอแล้ว เธอเอานี่ไป
- โอเค - โอเค
มันอยู่ในนี้
เธอว่าโซอี้กับอลิซอยู่ไหน?
พวกนั้นอาจจะแอบอยู่
เงียบที่สุดเลยนะ
เราต้องไปให้ถึงประตูนั่น
เราต้องปิดประตูแล้วกลับไปหาเพื่อนๆ
อลิซ
ฉันรักเธอนะ
ฉันก็รักเธอเหมือนกัน
โธ่เว๊ย
เธอว่ามันอยู่ข้างในไหม?
ถ้าฉันบอกให้เธอไป เธอวิ่งออกประตูไปให้เร็วที่สุดเลยนะ
โซอี้ ไม่ ฉันจะไปกับเธอ เธออย่าทิ้งฉันสิ
ไปให้พ้นเธอนะ! อย่าเข้าใกล้เธอ!
แกทำอะไร! อย่าเข้าใกล้เธอนะ!
อย่าเข้าใกล้เธอนะ ไอ้บ้า!
นั่นโซอี้เหรอ?
ฉันว่าใช่
มาเถอะ
ไม่นะ โซอี้! ไม่!
โซอี้!
มาเรีย...
นั่นอลิซ...ดูสิ!
นี่...เงียบๆนะ
ฉันว่าพวกมันไม่เห็นเรา
ฉันยิงพวกมันเลยไม่ดีกว่าเหรอ?
อลิซอยู่กับมัน เดี๋ยวโดนลูกหลง
ตามพวกมันไปก่อนดีกว่า
เดี๋ยวเราก็มีโอกาสนะ มาเรีย
อลิซ?
อลิซ!
โซอี้?
โซอี้อยู่ไหน?
โซอี้? ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?
ใจเย็นๆ ไม่เป็นไรแล้ว
ไอ้พวกนั้น...
เราจะพาเธอหนี
เธอไม่เป็นไรแล้ว
เฮ้?
พวกมันฆ่าเธอแล้ว
พวกมันฆ่าโซอี้
เราอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ อลิซ
พวกมันจะกลับมาเมื่อไหร่ไม่รู้
โอเค โอเค
นั่นแหละ โอเค
มาเร็ว
อย่าหยุด
อะไรน่ะ?
เจสซิก้า ถ้ามีคนอื่นติดอยู่ที่นี่
เราจะปล่อยให้พวกนั้นฆ่าเขาไม่ได้นะ
มาเรีย เราต้องเผ่นแล้วนะ
เดี่ยว เธอทำอะไรน่ะ?
พวกมันจะกลับมาเมื่อไหร่ไม่รู้ โอเคไหม?
เราต้องเผ่นแล้ว
ช่วยผมที ขอร้อง พวกคุณต้องช่วยผมนะ
ขอล่ะ เวลาเราเหลือไม่มากแล้ว
- ช่วยผมด้วย - โอเค
จะช่วยฉันไหมเนี่ย! มาสิ
เร็วเข้า! อย่าเอาแต่ยืนดู!
คุณไม่เป็นไรนะ?
ช่วยฉันด้วย!
มีคนอื่นอีกเหรอ?
มีแค่เธอคนเดียว พวกมันเอาเธอมาเมื่อเช้า
ไปช่วยเธอเถอะ! ผมไม่เป็นไรหรอก
- แต่... - เวลาจะไม่มีแล้ว! ไปสิ!
เดี๋ยวคุณจะตามไปเองใช่ไหม?
พระเจ้า
น่าสงสารจริงๆ
พวกมันทำอะไรเธอ?
ได้โปรด...
ช่วยฉันด้วย
เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?
พูห์กับพิ๊กเล็ท
อะไรนะ? ฉันไม่เข้าใจ "พูห์กับพิ๊กเล็ท" คืออะไร?
พวกมันเรียกตัวเองแบบนั้น
พวกมันเป็นสัตว์หน้าตาน่าเกลียด
ครึ่งหมู ครึ่งหมี
พวกมันพูด...
อังกฤษงูๆปลาๆ
แล้วพวกมันทำอะไรคุณ?
พิ๊กเล็ท...
มันขย้ำฉันตามใจชอบ
คุณคุยกับมันได้เหรอ?
ทุกครั้งที่ฉันพยายามคุย...
พิ๊กเล็ทก็ขย้ำฉันอีก
ฉันกลัวที่จะพูด
ขอล่ะ พาฉันไปจากที่นี่ที!
ไม่เป็นไรนะ เราอยู่นี่แล้ว
- โอเค - เร็วเข้า
พวกมันทำอะไรฉันเนี่ย?
ขอร้องล่ะ
หยุดเถอะ! หยุดร้อง พวกมันจะได้ยินคุณนะ!
คุณเงียบหน่อยได้ไหม? พวกเราต้องหนีนะ
โอเคๆ
ให้พวกมันมา
ฉันจะไม่ไปไหน จนกว่ามันจะตาย
พิ๊กเล็ท! แกอยู่ไหน?
พิ๊กเล็ท?
แกอยู่ไหน?
ฉันมาหาแกแล้ว
ออกมาหาฉันสิ
- เธอบ้าไปแล้ว - เดี๋ยวมันมาแน่
มันได้ยินเธอแน่
แกอยู่นี่เอง ไอ้พิ๊กเล็ท
ทำไมต้องเป็นฉัน?
นี่มันเป็นความผิดแก
แกทำให้ฉันกลายเป็นปีศาจ
ฉันจะทำให้แกชดใช้...
ในสิ่งที่แกทำกับฉัน!
ปืนเธอใช้ไม่ได้
แย่แล้ว...
ฉันทนฟังเธอกรี๊ดไม่ไหวแล้ว!
อลิซ มาเร็ว!
- ถอยไปนะ! - พระเจ้า!
ถอยไป
- อลิซ! อลิซล่ะ? - ฉันไม่รู้ อลิซ!
เราต้องหาเธอให้เจอ!
- อลิซ! - ถอยไปนะ!
- อย่าหยุด! - วิ่ง!
เร็ว!
เร็วเข้า!
ใช่ ตื่นมาสิ ไอ้ชั่ว!
แกต้องชดใช้ในสิ่งที่แกทำ ไอ้เพี้ยน!
แกรู้ดีกว่าใคร ว่าโซ่พวกนั้นแข็งแรงแค่ไหน
แกไม่มีทางดิ้นหลุดแน่
โธ่เว๊ย
ฉันว่ามันไม่เห็นเรานะ
มันทำอะไรน่ะ?
นี่สำหรับผู้หญิงน่าสงสารที่แกขย้ำ
ส่วนนี่...
สำหรับที่แกทำกับลาร่า
และนี่...
สำหรับที่แกทำกับโซอี้
เสียงเหมือนพิ๊กเล็ทนะ
อลิซ...
อลิซ!
ไม่นะ!
มาเรีย ขอเวลาฉันแปปเดียว!
ฟังนะ เราไม่มีเวลาแล้ว! เร็วเข้า!
มันมาแล้ว! เร็วเข้า!
เจส เร็ว เราต้องรีบแล้ว!
เดี๋ยว! เดี๋ยว!
หยุดก่อน! ช่วยเราด้วย! มานี่ที!
ขอร้อง ช่วยเราด้วย! คุณต้องพาเราไปจากที่นี่!
พวกเธอ...พูดเรื่องอะไรเนี่ย?
เกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอ?
มันกำลังมาล่าเรา! มันมาแล้ว!
มันฆ่าเพื่อนๆเราด้วย!
- ใคร? - พูห์! เราต้องรีบหนีแล้ว!
พูห์เหรอ? พวกเธอเมายาใช่ไหมเนี่ย?
ไม่ คุณไม่ฟังฉันเลย
เราต้องรีบหนีแล้ว! ขอร้องล่ะ!
ไม่ สาวน้อย เธอต้องใจเย็นก่อนนะ!
เธอพูดอะไรฟังไม่รู้เรื่องแล้ว
เฮ้ย โลแกน
ดูสิ
อะไรวะนั่น?
- อะไรวะ? - มันไง!
ขึ้นรถ! ขึ้นรถ เร็วเข้า!
หนีเร็ว!
มันไม่ใช่คนนะ โลแกน
ไม่ใช่หมีด้วย
พวกตัวประหลาดล่าสาวๆงั้นสินะ?
โคลท์ ทัคเกอร์...
เตรียมของ
ท่าไม่ดีซะแล้ว
ไอ้นี่ใช่ไหมที่ตามล่าเธอ?
ไม่ คุณไม่เข้าใจ!
- คุณทำไม่ได้หรอก! - ทุกคนพร้อมนะ?
อย่าไปใกล้มัน!
โอเคไหม ไอ้หนู?
แกมันไร้มารยาทใช่ไหม?
- สาวๆพวกนั้นกลัวมากนะ โลแกน - อะไร?
แกว่าไอ้บ้านี่ทำอะไรพวกเธอ?
เฮ้ แกทำอะไรสาวๆพวกนั้น หา?
ไอ้อ้วนนี่โง่เหมือนหน้าตาไหมวะ?
ถ้าแกไม่พูด แกได้ตายแน่
เข้าใจไหม?
แกชอบเด็กสาวๆตัวเล็กๆใช่ไหม?
ไอ้เพี้ยน!
วันนี้ดวงแกกุดแล้ว เพื่อน
คิดว่าแน่นักใช่ไหม ไอ้โรคจิต!
ไม่พูดใช่ไหม?
งั้นฉันว่าถึงเวลาจัดการแกแล้ว!
แกอึดดีนะ ฉันยอมรับ
แต่เดี๋ยวแกยืนไม่ติดแน่
ถ้าเราเริ่มอัดแก!
พร้อมไหม พวกแก?
พระเจ้า!
ชิบหายแล้ว!
อย่า! พระเจ้า!
ติดสิ...!
แย่แล้ว มันไปไหนแล้ว?
ฉันไม่เห็นมันเลย
- โอ้ย มันอยู่บนรถ! - สลัดมันให้หลุด!
ไม่ มันอยู่ในรถแล้ว มันปีนเข้ามาในรถ
สลัดมันให้ร่วงไป!
สลัดมันให้ร่วง!
ไม่นะ... ไม่ ไม่!
ไม่!
ไปให้พ้น! ไป!
ไม่!
ไม่ ไม่ ไม่!
ไม่!
ไม่... ไม่!
ไม่! ไม่!
ไปตายซะ!
เฮ้ คุณไม่เป็นไรนะ?
เฮ้ เฮ้!
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
มองผมนี่ ไม่เป็นไร
โอเคนะ? มันจบแล้ว
คุณชื่อมาเรียใช่ไหม?
โอเค เดินไหวไหม? ไหวนะ?
โอเค ส่งแขนมาให้ผม
ส่งแขนมาให้่ผม! ไปเร็ว! ไป!
โอ้ย!
- โอ้ย! ฉันไม่ไหว! - มาเร็ว!
ไม่นะ... ไม่!
ไปให้พ้น!
ไม่! อย่านะ พูห์! พูห์!
ทำไมแกทำแบบนี้!
ขอร้อง อย่า!
ทำไมแกถึงทำแบบนี้?
ทำไมแกถึงไม่หยุด?
แกต้องการฉันนี่! อย่าไปยุ่งกับเธอ!
แกทำร้ายคนมาเยอะพอแล้วนะ พูห์!
ขอร้องล่ะ!
แกจำเมื่อก่อนได้ใช่ไหม?
แกหยุดได้นะ
แกยังมีความดีอยู่ข้างในนะ พูห์
แกยังหยุดได้
ฉันรู้ว่าฉันทำแกเจ็บปวดมาก
ปล่อยเธอไปเถอะนะ
ฉันจะอยู่เอง แกเอาฉันไปแทน ขอร้อง
ไม่ ไม่ได้นะ!
มันจะฆ่าคุณนะ!
คุณเคยช่วยผม ถึงตาผมช่วยคุณแล้ว
เชื่อผมนะ
พูห์...
ปล่อยเธอไป แล้วฉันจะ อยู่กับแกตลอดกาล
เอาตัวฉันไปแทน
แกทิ้งพวกเราไป
ไม่!
ไปเถอะ!
Winnie the Pooh - Blood and Honey (2023) โหด/เห็น/หมี บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง