Masz czas odpowiedzieć na parę pytań?
Związałeś mnie, więc chyba tak.
Świetnie.
Czy mógłbym coś poprawić,
żebyś czuł się lepiej podczas rabunku?
Może zastosować strzał ostrzegawczy?
To by było trochę straszniejsze niż taniec ze wstążkami.
Oczywiście!
Zignoruj go, Dick. Uwielbiam wstążki!
Ale strzał też by zadziałał.
Musisz mnie najpierw ostrzec.
Ostrzegłem. Przed tym.
O Boże.
Możesz nie bratać się z woźnicą i przyjść?
Nie bratam się, Nell.
Pytam tylko o opinię. Próbuję być lepszym rozbójnikiem.
Przepraszam. Jeszcze parę pytań.
W sumie możesz wypełnić to sam.
Proszę. Ołówek.
Potem mi go oddaj.
Niniejszym rozpoczynam zebranie Syndykatu.
Dziękuję bardzo za przybycie.
Philip, nie zarządziłam w zeszłym tygodniu twojej egzekucji?
Nie, raczej nie, pani.
No dobrze.
No to bierzmy się za ciemne sprawki.
Wygląda na to, że... Nie, przepraszam.
Nie mogę się skupić. Możemy...
Nie. Proszę, pani. Nie. Mam troje pięknych dzieci.
I jedno o wspaniałej osobowości!
Dziękuję.
Wygląda na to, że jedna z naszych karet z kradzionym złotem została... skradziona.
Nie powinno tak być, prawda?
To niedopuszczalne.
Który zidiociały tuman na to pozwolił?
Ty.
Co? Naprawdę?
Rabunek nastąpił w Hempstead, które jest bodaj twoim terenem.
Jonathanie, wyznaczyliśmy cię na łowcę, żebyś zabezpieczył transport
przemycanego ładunku, tak?
Jeśli sobie nie radzisz,
być może trzeba cię zastąpić.
Masz 24 godziny, żeby znaleźć złoto i sprawców.
- Jasne? - Jak słońce.
Tylko jeden człowiek jest na tyle głupi, żeby okradać Syndykat.
O tak!
W końcu. Udany rabunek bez żadnych konsekwencji.
POSZUKIWANI GANG Z ESSEKSU
WYMYŚLNE PRZYPADKI DICKA TURPINA
Dobra. Nie mam 100% pewności, ale myślę, że to złoto.
Tak!
To logiczne, skoro tak jest napisane na sztabach.
- O tak. - Rany, prawdziwe złoto.
Tyle możliwości.
Możemy przetopić je na kapelusiki rozbójników
i rozdawać jako gadżety.
Twój umysł to kreatywny wulkan.
Albo taka szalona myśl.
Możemy je sprzedać, żeby kupić jedzenie i, no wiecie, przeżyć.
To trudny wybór, bo lubię kapelusze.
Ale przeżywać też.
Głosuję na gadżety.
Przepraszam, słucham was, ale to miejsce jest niesamowite.
To Eliza. Pisze o nas, tworząc legendę.
Cudnie pachniesz.
- Cześć. Craig Czarownik. - Hej.
Dick, każdy rozbójnik opyliłby złoto, ale twoja unikatowa cecha to odrębność.
Tak, musimy wymyślić coś oryginalnego.
Ja trochę kupię.
Pracuję nad projektem alchemicznym,
w którym zmieniam złoto w – uwaga – ołów.
Nie powinno być na odwrót?
Zmarnowałem kupę kasy.
Już mam. Może sprzedamy je gdzie indziej?
Tak będziemy mieć i gotówkę,
i fajny wyjazd integracyjny.
Wulkan znów wybucha!
Świetny pomysł. Dokąd się wybierzecie?
Honesty, ty dorastałeś w dużym miejscu.
Tym z mostem i rzeką.
No proszę. Londyn! Brukowane ulice. Po takim Hempstead to robi wrażenie.
Bardzo mi się podoba! Jest niezwykły!
Chcę zobaczyć teatr, katedrę, zjawiskowe londyńskie lochy.
Patrz, sprzedają śmieszne czapki!
Tu są! Mamo, tato!
- Honesty! Skarbie! - No proszę.
A ty to pewnie Dick Turpin. Czytaliśmy o tobie w listach gończych.
To nic takiego.
Mamy wszystkie listy gończe Honesty’ego od dzieciństwa.
Tu miał siedem lat. Słodziak!
Mamo, przestań. Robisz mi siarę przed gangiem.
Gdybyście go nie wspierali,
nie zostałby tak osławionym przestępcą.
À propos. Nie znacie nikogo, kto chciałby kupić trochę złota?
Zostaw je u mnie, synu. Zasięgnę po cichu języka.
Ej, Derek!
Wiesz, kto chciałby kupić kradzione złoto od rozbójnika Dicka Turpina?
Ile złota?
Ile?
Około 100 sztab. Może...
Mają, kurde, sto sztab!
Sto sztab? Będą mieć forsy jak lodu!
Spróbuję coś zdziałać!
Ej, Cathy, znasz kogoś, kto szuka złota?
- Ile? - Taka szeptanka.
No tak, szeptanka.
- A gdzie jest reszta? - Zaraz tu będzie.
Ogarniają to nasi najlepsi ludzie.
Dostarczam przesyłkę.
Tę skrzynię, która nie jest pełna złota,
odbierze mój syn, który nie jest rozbójnikiem.
- Jasne? - Tak.
Patrz. Dick na ścianie.
Dobrze.
Czemu mu pomagamy? Nie chcesz, żeby był rozbójnikiem.
To było, zanim obiecał mi 5% zarobku ze złota
do wydania na egzotycznych londyńskich targach mięsnych.
- Czyli... - Właśnie, Benny.
Spróbujemy burgerów z żyrafy, sznycli z zebry, kotletów z szympansa...
Słuchajcie, mam kupca na złoto, więc zabukowałem nam ciemny zaułek.
Ale tylko do 2.30.
Potem jakaś banda sprzedaje tu opium.
Dobra, zostawcie to mnie. Jestem mistrzem negocjacji.
- Chyba. Nigdy nie próbowałem. - Negocjacje nie będą potrzebne.
Witaj, Turpin.
Wilde. Christopher, jeszcze nie śpisz?
Co wy tu robicie?
Wpadliśmy do miasta po parę rzeczy. A nie, chwila.
Chcę cię schwytać. To oczywiste.
- Naprzód, straż. - Spokojnie.
Spokojnie.
Nie uciekniecie.
Jesteście otoczeni.
Tak by było.
Chyba że przewidziałem tę pułapkę, przekupiłem twoją straż
i teraz, w genialnym zwrocie akcji, to ja ciebie otoczyłem.
- Serio to zrobiłeś? - Nie, dopiero na to wpadłem. Ale by było.
- Byłoby świetnie. - Co nie?
Oto jak będzie.
Ty zaprowadzisz mnie prosto do złota,
a ja ciebie prosto na szubienicę.
Znowu?
Tato, obiecałeś mi lody.
Dobra. A po drodze kupimy lody.
W sumie jestem weganinem...
No to mrożony jogurt.
- O Boże. Uwielbiam go. - Nie ma mowy!
Dobra, wyluzuj. Zamówię sorbet.
Lody i tak nie są dla ciebie.
Rusz się albo moi ludzie zabiją twoich kolegów, zaczynając od niego.
Tak!
Nigdy nie wybierają mnie najpierw.
To nic dobrego.
Hola! Wolnego, bracie Wilde. Ja wezmę Turbana.
Turpina, przez „p”. Ładny żakiet.
- Dzięki, Turban. - Z drogi, Gow.
Kruczowłosy prostak jest mój.
Tak, ale gdybyś zniknął w tajemniczych okolicznościach
albo ktoś by cię zastrzelił, Syndykat potrzebowałby nowego łowcy.
To znaczy mnie. Ja bym nim został.
Domyśliłem się.
Wyjaśnię ci, Wilde.
Zabiję cię i zastąpię.
Rozumiem twój plan.
Co do...
Dobra, z drogi. Turbot jest mój.
Turbot? Jestem Turpin.
Chwila.
Sandra, to ty?
Gow! Nie mogę!
- Mieliśmy ten sam pomysł? - Chyba.
- Zabić go i zastąpić? - Wilde’a?
Tak. Ale jesteśmy, co?
Tak czy siak, do rzeczy.
Zostaw to. Uciekaj, Christopher. Ściągaj ogień.
O Boże.
- A Dick? - Nie mamy wyboru.
- Szybko! - Uciekajcie! Ratujcie...
Już ich nie ma.
Uciekaj, idioto!
Czekaj, mój kapelusz!
- Uratowałeś mnie. - Nie celowo.
Tędy, szybko!
Z drogi! No już!
Hej, chłopcy.
Nie masz dokąd uciec.
- Nie wtrącaj się. Są moi. - Pierwszy ich zobaczyłem.
- Musimy skoczyć. - Oszalałeś? Mam na sobie jedwab.
Nie mamy wyboru.
Daj mi 15 minut, to się rozbiorę.
No chodź!
Bardzo chcę być łowcą.
Teraz!
- Kurde. - To był zły pomysł.
To nie koniec.
Super. Kolejny martwy szef. Skąd wezmę dobre referencje?
On żyje. Uciekł z tym lodziarzem.
Brakuje mi tchu. W życiu tyle nie biegałem.
Poddajemy się! Tylko nie każcie mi już biegać.
Zniosę wszystko inne!
Podnieś to. Ośmieszasz się.
Jesteś synem Wilde’a, nie? Masz na imię Jennifer?
- Christopher. - „Christopher”.
- Co to było? - Sorry, słabo radzę sobie z dziećmi.
- Kradnę od... - 16 roku życia.
Skąd to wiesz? Kto ci to powiedział?
Tata. Każe mi czytać wszystkie raporty, żebym był dobrym łowcą.
Ale wolę być rozbójnikiem.
- Zrobiłem nawet karty z wami. - Nikogo nie obchodzą...
Okej. Jestem nawet dobra.
„Strzelanie: siedem. Spryt: osiem”. Legenda.
„Dowcip: jeden”.
Jestem dowcipna. Bardzo.
Jestem najdowcipniejszą dowcipnisią w tym mieście.
Ja mam same trójki. Dziesięć mam tylko w zamartwianiu.
Aż tak się nie martwię, nie?
Chociaż teraz trochę się martwię, że się martwię.
- Martwisz się. - O Boże. Martwię się!
Moose, bierz go, będzie zakładnikiem.
Idź na pocztę i strzeż złota. Ja i Honesty poszukamy Dicka.
Sprytnie. Potrzebujesz kogoś, kto zna miasto.
To wciąż Londyn, nie?
- Tak. - Super.
Moja broń. Moja podkówka.
Klucze. To jakiś koszmar.
Żebyś wiedział. Patrz na moje włosy.
Co? Wyglądają tak samo.
- Jak to możliwe? - Znasz suche szampony?
Zdajesz sobie sprawę, kogo okradłeś?
- Syndykat. - To zespół reggae?
To najstraszniejsza organizacja przestępcza na świecie.
Moja organizacja.
Rany, J-Dog, to świetnie.
Czyli jesteś bossem?
No, nie jestem dokładnie bossem per se.
Czyli nie jesteś?
Jestem szanowany.
Ale nie jesteś bossem. Średnia kadra kierownicza?
Nie! Wyższa.
Ktoś tu jest drażliwy, bo nie jest bossem.
Wcale nie jestem drażliwy.
Powiem wprost, Turpin.
Zaprowadź mnie do złota, a być może pozwolę ci żyć.
Dobra. Ale tylko, jeśli przeżyjemy miłą przygodę
i pojmiemy, że jesteśmy do siebie podobni.
Zostańmy przy tym, że cię nie zabiję.
Niech będzie.
Ale jeśli szukają nas gangsterzy, powinniśmy się przebrać.
Nie przebierzemy się.
Dobrze, że znaleźliśmy sznur z tak zróżnicowanym praniem.
O Boże. Czeka nas śmierć.
Dick?
Dick!
Nie sądzę, żeby wołanie Dicka po zaułkach
było dobrym sposobem.
Dobra, nowy plan. Musimy zacząć myśleć jak on.
Skrajna potworność.
Jestem Dick.
Rozbójnik. Lubię błyszczące ubrania i czarną kredkę do oczu.
- O Boże. - Ale mnie ścigają.
Ścigają mnie.
Na obcasach. Nosi obcasy.
Boli go.
Dicka boli.
- Boli, woli. - No i?
Dick utknął mimo woli ze swoim wrogiem. Muszą...
Muszą zbudować mosty.
Zbudować mosty.
Zbudować mosty!
Mówisz, jakbym miała rozumieć.
Poszedł nad rzekę. Chodź!
Co tu się dzieje?
Mógłbyś być dyskretny?
Spokojnie, J-Wizzle, wczuwam się.
Jestem siostra Juanita O’Malley. Za dnia zakonnica, nocą toreadorka.
Mam nawet powiedzonko: „Olé, módlmy się”.
Ja też mam: „Zamknij się, kretynie”.
Nie pasuje na T-shirt.
- Świetny strój. Jabłko gratis? - Dzięki.
Widzisz? Jeśli masz dobre wibracje, kosmos cię nagrodzi.
Jabłkiem w polewie.
Nie mam czasu na dobre wibracje.
Mój syn jest tam gdzieś sam.
Może branie go na nielegalną transakcję o 2.00 rano nie było dobrym pomysłem?
Musi się uczyć. Kiedyś przejmie moje łowcze imperium.
Pewnie wolałby rower. Ma dziewięć lat.
Ja w wieku sześciu prowadziłem sklepik bez licencji i trzy burdele.
A jeśli tego nie chce? Jeśli chce być artystą? Albo baristą?
Albo artystą-baristą, bo nikogo nie obchodzi jego sztuka?
Pytałeś go w ogóle?
Siema, złotko.
Rozpoznała mnie czy nie cierpi zakonnic?
Uciekaj!
Ha, znowu przegrałeś.
To nie fair.
Jak mam wygrać, jeśli losuję siebie? Jestem najgorszy.
Nie powinienem tu być, tylko szukać Dicka i jego idealnych bokobrodów.
- Na pewno nic mu nie jest. - Wiem.
Ale twoje karty mają rację. Wciąż się martwię.
- Nie rozumiesz. - Mój tata też zniknął.
Może to i podobne.
Może pozwiedzamy, żeby się nie dręczyć? Tata nie pozwala mi robić nic fajnego.
Chciałbym, ale musimy pilnować złota.
Jesteś tak samo nudny jak on.
Bzdura. Jestem bardzo pasjonujący.
To czemu masz tylko trzy w pasji?
„To czemu”...
Zaraz pokażę ci nudziarza. Chodź. Zaszalejemy na mieście.
Nie zapomnij płaszcza. Jest trochę zimno. Chodź, Christopher!
Patrz, szal Dicka.
Musiał wskoczyć do rzeki.
To co najwyżej zbieg okoliczności. Nawet jeśli przeżył, gdzie go wyrzuciło?
Wiem, jak to sprawdzić.
Nie!
Idziemy, Dick!
Dobra. Jest mi zimno, mokro i zmył mi się makijaż.
Zgubił się.
Zmoczył ubranie.
Musi je przeprać...
Przeprać...
O Boże, przebrać!
Poszedł się przebrać!
Patrz!
Ubrania Dicka.
Poszedł tamtędy.
Jestem zła, że to działa.
Wiem, gdzie jesteśmy.
Wchodzimy.
Zwycięża Albion Alf!
Rany, podziemny krąg. Ale super.
A teraz liga seniorek.
Obstawiajcie na Horrendalną Hildę...
przeciw Diabelskiej Doris!
Co ty robisz?
Mam przeczucie co do Doris. Masz pięć szylingów?
Wiem, gdzie możemy się rozkuć. Chodź!
Właściciel to mój klient.
Za niewielką opłatą
zapewniam mu kompleksowy plan ochrony.
- Przed kim? - Głównie mną.
- Gdzieś tu musi być. - Może w górnej szufladzie.
Cicho. Wiem, co robię.
- Może w dolnej. - Wiem. Sprawdzę wszystkie.
Tego szukacie?
Masz jaja, żeby się tu pokazywać, Wilde.
Dzień dobry, siostro.
Hola, señor.
Jeśli dobrze pamiętam, na naszym ostatnim spotkaniu
odciąłeś mi kciuk.
Byłeś mi dłużny pieniądze. Nie miałem wyboru.
Poza tym ci go przyszyłem.
Tak. Na drugą rękę.
To były interesy.
Rozkuj nas,
a przyszyję ci kciuk na drugiej ręce i to naprawię.
To znaczy na prawej.
Po wszystkim, co dla mnie zrobiłeś,
chętnie ci pomogę.
A teraz gwóźdź programu.
W czerwonym, wkrótce o wiele bardziej czerwonym, narożniku
Jonathan Wilde i siostra Juanita O'Malley.
A w niebieskim narożniku
Jack „Żelazna pięść” Broughton!
Słyszałem o nim. Niezły jest.
- On dosłownie ma żelazne pięści. - Wiem.
Okropny wypadek w hucie.
Na mój znak zacznie się walka na śmierć i życie.
Zwycięży ten, kto nie zginie.
- Może dajmy mu wygrać. - Co? To walka na śmierć i życie, idioto.
- Trzy, dwa, jeden. - Dwa, jeden.
Uciekaj!
Ej! Nie strzelać w krypcie śmierci.
O tak.
- Co robisz? - Nie dam zginąć koledze.
- Nie jesteśmy kolegami. - To koniec.
To znaczy, że cię zabiję.
Ile razy... Tak, wiem.
- I zastąpię. - Wciąż rozumiem twój plan.
Cicho.
Na co czekacie, idioci?
Uciekajcie!
Nie myliłem się co do ciebie.
Odezwij się, co?
Akurat przeżyją.
Skoro szuka go cały półświatek, może lepiej nie przebierać się za Dicka?
Nell, to pomaga mi myśleć tak jak on.
Sama spróbuj! Zobaczysz.
No dobra.
- Tak. - Zrobię to.
- Jestem Dick. - Tak.
- Łażę jak idiota. - Idealnie.
Pewnie jakieś głupie żarty. Robótki ręczne, przyjaźń, weganizm.
Próbują mnie zabić, ale jestem szurnięty, więc pewnie pójdę coś zjeść,
bo po co się spieszyć albo robić coś dobrze?
- Hej! - Będę uroczy, troskliwy
i miły, ale to nieważne.
O Boże. Czekaj.
Patrz, dziura po kuli.
Widzisz?
- I patrz tutaj. - O Boże.
Ktoś zabił to jabłko. Wiesz, co to znaczy?
- Nie cierpi jesiennych specjałów? - Jesteśmy na tropie.
- Albo to. - Tak.
Nie wierzę, że to mówię, ale...
bądźmy dalej Dickiem.
Tak! Chodź.
Na szczęście obok jest krawiec. Obczaj tę stylówę.
Chryste.
Mam też to, żeby cię zszyć.
Robiłeś już operacje?
Nie do końca. Robiłem przeróbki. To w sumie to samo.
Użyję pewnie ściegu obrąbkowego.
Tak, to będzie trochę boleć.
Może coś mi opowiesz? Odwrócisz uwagę.
- Na pewno wiele nas łączy. - Nic nas nie łączy.
Naprawdę? Ulubiona potrawa? Ja lubię pieczony kalafior.
Na każdy posiłek jem wołowinę i mam wiele rzeźni.
Dobra. Ulubione picie?
Ja przepadam za syropem z bzu.
Piję wodę i rum, żadne z nich dla przyjemności.
- Lubisz urocze jeżyki? - Nienawidzę ich.
- Ja też. - Blefowałem.
Uwielbiam urocze jeżyki.
- Im mniejsze, tym lepsze. - Ja też. Podwójny blef.
Wiedziałem, że coś nas łączy. To coś to urocze jeżyki.
No już, przyznaj się.
Siedzi w tobie maleńki marzyciel, taki jak ja.
Może i kiedyś siedział,
ale życie kruszy nasze marzenia,
aż zostaje tylko zło, które trzeba czynić, żeby przetrwać.
Trochę to ponure.
Skończyłem. I jak?
Przykro mi to mówić, ale chyba jestem ci winny podziękowanie.
Nie musisz mi dziękować. Działamy razem.
Chodźmy odzyskać złoto, gang i twojego syna.
Christopher, oczywiście.
Londyn to nie miejsce dla takiej delikatnej duszy.
Kiedy zabraknie przy nim taty, sparaliżuje go strach.
Ale fajnie. Kiedy dorosnę, chcę być taki jak ty, Moose.
Zawalaj w szkole, a kto wie, co osiągniesz.
Krew jest, ale ciała nie ma.
Czyli niema zgoda, że żyje.
I patrz.
- Igła i nitka? - To trop.
Oczywiście.
- Sorry, jaki? - Szycie.
Życie.
Czego trzeba mu do życia? Nitki.
- Aha. - Jest żółta.
- Podobna do złota. - Tak.
Jest blisko złota.
Poszedł szukać złota. Tak.
Znamy kogoś, kto ma złoto?
- My je mamy. - Tak, Nell!
- Jesteś geniuszem. - Ty jesteś.
- Tak? - Tak naprawdę nie.
Nie wiem, kim jesteś, ale... Chodźmy już.
- Dobra... A dokąd? - Na pocztę!
To tutaj.
Napawaj oczy tym.
Sorry, to nie ta skrzynia.
Napawaj oczy tym.
To łyżka do butów?
Napawaj oczy tym.
Ale się błyszczy.
Siema, skarbie.
To znowu ja.
Wiem, że to była ważna chwila,
ale muszę cię tylko szybko zabić.
To zajmie chwilę, dobra?
Czyżby? Patrz na to.
Trochę siara, nie?
Sorry. Zapomniałem, że nie umiem.
O kurka!
A może umiem? Tak naprawdę nie. Miałem fuksa.
Ojej, ostrożnie.
Nie wiem, czy wiesz, ale celujesz tym czymś we mnie.
Zdradzasz mnie.
Czemu mam oddawać złoto,
skoro mogę cię zabić i donieść, że go nie znalazłem?
Dlatego to wszystko zaaranżowałem.
Wszystko? Nawet to, że Gow i Sandra chcą nas zabić?
To akurat nie, ale...
Nasz skok do rzeki?
Nie, to też nie.
A podziemny krąg? To by było drogie.
Zaplanowałem ogólny zarys. Zabić ciebie, ukraść złoto.
A nasza relacja?
- Była słaba. - Tak myślisz?
Tak. Nasza relacja była słaba, a to mnie osłabia.
Żegnaj na zawsze, Dicku Turpinie.
Ej! Łowco!
Czemu go nie odłowisz?
- Co? - Dobra, nie jestem dowcipna.
Cofnijcie się albo strzelę mu w tę banię.
Ale świetny dzień. Te czapki były superśmieszne.
- Obłędne. - Co się dzieje?
Wilde chce strzelić Dickowi w banię.
Uwielbiam twoją banię.
Przestaniecie o niej mówić?
- Christopher, co ty robisz? - Zgubił się
i ktoś musiał się nim zaopiekować.
- Czyli wziąć mnie jako zakładnika? - Właśnie.
Tknij go,
a móżdżek Dicka udekoruje tę ścianę.
I wtedy ja zostanę szefową? Okropieństwo.
Tyle że nie!
Ale Jennifer?
To twoje jedyne dziecko.
Myślisz, że zależy mi na nim bardziej niż na złocie?
Zrobię sobie nowego syna. Będzie odrabiał zadanie domowe w czwartki.
Nigdy nie zapomni okularów do pływania.
I będzie pamiętał, co ma robić, kiedy zostanie zakładnikiem.
Christopher, alarm!
Ale przypał.
Puśćcie mnie.
Też będę za tobą tęsknił. Spędzaj więcej czasu z synem.
Sorry, że skuliśmy twojego tatę i ci groziliśmy.
Nie szkodzi.
Rozbójnicy mają swoje obowiązki.
Proszę.
Dziesiątka w pasji.
Uwaga.
Słuchaj, staram się nie komplementować żywych ludzi,
ale dzisiaj jakoś sobie chyba poradziłeś.
Dzięki. To twoje najmilsze słowa.
- Nie powtarzaj tego. - Dobra.
Co to za kwaśna mina? Miło spędziłeś dzień.
Przyjeżdżajmy tu częściej.
Tak, dobrze się bawiłem. Czuję po prostu, że straciłem przyjaciela.
Ja też, stary.
Ale mamy złoto i dokładnie wiem, co z nim zrobić.
Tak!
Ratclyff, sto sztab złota na Doris.
Wierzcie mi, to istna kocica.
Dawaj, Doris.
Jonathan Wilde, no proszę.
Nie znalazłeś mojego złota
i według tej broszury konspirowałeś, żeby zdradzić Syndykat.
Przekręcono moje słowa.
Dziennikarze – oto prawdziwi przestępcy.
Odtąd dożywotnio tracisz pozwolenie na uczestnictwo
w każdej działalności przestępczej w tym kraju.
Nawet w małym oszustwie?
Nawet w rozboju.
To takie smutne.
Pa, pa.
Puszczaj, pierdoło.
Krzyżyk na drogę.
Tato?
Może czas odwiesić stryczek
i spędzić więcej czasu jako ojciec.
A właśnie, mam coś dla ciebie.
Chodźmy do domu.
I zaplanujmy, jak zabić Dicka.
Żartuję. Chodźmy na lody.
DICK SZALEJE W LONDYNIE
Jeśli chodzi o tego Turpina, to wyślijmy mu małą wiadomość, dobrze?
O, krzyżówka!
Napisy: Marzena Falkowska