Wiesz...
bardzo podziwiam lojalność.
To honorowa postawa.
Ale może być też wyczerpująca.
A ty, mój przyjacielu...
wyglądasz na wyczerpanego.
Kiedy wyszedłem z paki, przysiągłem, że już nie wrócę,
ale jakoś wciąż trafiałem do takiego czy innego więzienia.
Sława. Inwigilacja. Mój własny umysł.
Nawet ten luksusowy apartament był tylko ładną celą w niebie.
Wiem, że tam jesteś, psie.
Czuję cię. Wiem, że tam jesteś, chuju.
No chodź. Nikt się ciebie nie boi.
Nie boję się. No chodź.
Chodź tu, skurwielu. Jestem tutaj.
Chodź do mnie.
Kłamiesz!
Chodźcie. Vámonos. Szybko.
Wrócą tu.
Łódź Artiego zatonęła.
- Co? Siadaj. - Nie jesteście tu już bezpieczni.
A co z Cozumel i twoim znajomym przemytnikiem?
Tak.
Załatwiłem samochód do stolicy do hotelu Corazon.
- Do stolicy? - Tak.
Jest tam ktoś, kto pomoże wam dostać się na Karaiby.
Federales będą wszędzie.
Wiem, że to niebezpieczne, ale to jedyna opcja.
Wyjeżdżamy od razu.
Czekaj. Aldo, przyjacielu, bardzo mi przykro.
Szczerze ci dziękuję.
Żaden problem. Chodźcie.
Jesteśmy ci dozgonnie wdzięczni.
Moją nagrodą jest wasza przyjaźń.
- Uważajcie na siebie. - Dziękuję.
Nie zawiedziemy cię.
Wiem, przyjacielu. Que viva la revolución.
Ándele.
15 GODZIN PÓŹNIEJ
Hej, to tutaj.
Hola, mi amiga.
Mogę was na chwilę przeprosić? Są tu moi przyjaciele. Wrócimy do tematu.
Co ty tu, do kurwy nędzy, robisz?
Przyjechałem to z wami skończyć.
Nie jesteś mi potrzebny.
Wracaj do domu.
Zostaw go.
- Muszę mu wyjaśnić. - Bert.
To nie jest dobra pora. Właśnie dowiedział się o śmierci ojca.
Musimy podejść do tego praktycznie.
Nie mogę na nim polegać.
Musimy sami się tym zająć.
Masz wielki talent do srania na swoich przyjaciół.
Robisz to z prawdziwym rozmachem.
Myśleliśmy, że siedzisz albo nie żyjesz.
Kunstler nie wiedział, gdzie jesteś. A potem się okazało, że ćpałeś u Jessiki.
Wiem.
- Jestem zjebem. - Co?
Przepraszam za wszystko, w co was wpakowałem.
Jestem tu teraz.
No cóż, przegapiłeś swoją porę.
- Znajdę inne auto. - Skarbie, nie jesteś tu bezpieczny.
Urządzili już na nas obławę w Yelapie. Tu też na pewno cię szukają.
Tak ci spieszno do śmierci?
Nie wiem.
WIELKIE CYGARO
NA PODSTAWIE ARTYKUŁU JOSHUAHA BEARMANA
Hola.
Impreza musiała być świetna.
Federales to okropni goście.
Jesteś Aldo, nie?
Tak jest.
No cóż, czegoś tu szukali.
Nie spytali ładnie?
Spytali. Po prostu nie miałem nic do powiedzenia.
Tak tylko sprawdzałem.
Tylko sprawdzałem.
Czyli nie powiedziałeś im, że wiesz, gdzie jest Huey P. Newton?
Że go tu ukryłeś,
udzielając pomocy w ucieczce przed zarzutami o morderstwo,
które jest poważnym przestępstwem w kraju moim i twoim?
Cześć. Hej, chico. Hola.
Cześć.
Cinco. Fajna czapka.
Papá...
Nigdy nie czaiłem beretów.
Wyglądają w nich jak pieprzone pajace.
Pewnie znalazł go na plaży.
Zamknij ryj.
No weź.
- Ty też, kaktusie. - Spokojnie.
Dokąd pojechali?
Zrób to dla mnie, człowieku.
Muszę dotrzeć do Cozumel. Mam pieniądze. Dolary.
Nie.
- Nie. - No weź, człowieku.
To wcale nie zajmie długo.
- Zrób to dla mnie. - Nie.
Hej. Huey.
Słuchaj, zawaliłem.
Przestraszyłem się.
Dlatego postanowiłeś tu przyjechać,
narażając nas, żeby poczuć się lepiej?
Nie o to chodzi.
Miałem pewne sprawy rodzinne i...
- Ale to nieważne... - Masz rację.
To nieważne.
Wiesz, co? Ja też zjebałem. Nie trzeba było zadawać się z Hollywood.
Ale ty?
Naprawdę myślałem, że pomożesz mi w potrzebie.
Przyjechałem to udowodnić.
A czemu miałbym znowu ci zaufać?
Co się zmieniło?
To, że nie boję się już śmierci.
Mam to gdzieś.
Miałem wielkie idee. Politykę. Przekonania.
A zasnąłem u jakiejś laski na kanapie. Co mam jeszcze do stracenia?
Straciłem wszystko poza tobą.
Chcę ci tylko pomóc dotrzeć na Kubę, nawet gdybym miał zginąć.
Spoko, stary.
Proszę. To wiele dla mnie znaczy.
Spoko.
Cieszę się, że rewolucja nadaje twojemu życiu znaczenie.
Hej, zatrzymaj się!
Cholera.
Ale ja mam ważniejsze sprawy.
Nie jestem tu dla rewolucji.
Tylko dla ciebie.
To jakaś bzdura.
Pieprzysz. Nie byłbyś tu, gdybym był po prostu synem Waltera Newtona.
Przyjaźniłeś się ze mną, bo myślałeś, że będę kolejnym Malcolmem.
Bo chciałeś igrać z losem. Być współczesnym Johnem Brownem.
Ale kiedy przyszło do ataku na Harpers Ferry, to spieprzyłeś.
Jesteś tu, bo myślałeś, że zmienię świat
i sam chciałeś w tym uczestniczyć.
To wszystko, stary.
Okłamujesz się.
Nie musisz mi przebaczać.
Ani nawet ze mną gadać.
Ale musimy porozmawiać o Kubie.
Rozmawialiśmy o tym.
I przeżywaliśmy to.
Mam już umówioną łódź w Cozumel.
A ja mam auto, które nas tam zawiezie.
Przepraszam.
Szukam kapitanów łodzi,
którzy byliby gotowi popłynąć na Kubę.
Nie do końca o to pytałem, ale...
No cóż.
Zdrowie.
Jak mówiłem, el capitán...
Mam tylko tyle.
Pogadajcie z typem, którego wołają Pirat.
Gracias.
Nie potraktuje was poważnie.
- Przedstawię was. - Daj jej gotówkę.
Tak.
Chciałem cię o coś spytać.
Jeśli go złapiesz, to co zamierzasz z nim zrobić?
Jeśli go złapię, to go zatrzymam.
Jeśli ucieknie, będę go ścigać,
póki policja, federales, ktokolwiek, w końcu go aresztuje.
Taki mam plan.
Señores... Podobno chcecie wybrać się w mały rejs.
14 GODZIN PÓŹNIEJ
Mamy się schować w tym kościele.
Chwila. Skąd w ogóle wiemy, że to bezpieczne?
Ksiądz jest teologiem wyzwolenia i chroni uciekinierów politycznych.
Aldo mówił, że mamy spotkać się z jego kontaktem w jakimś barze.
- Chodźmy. - Nie.
Jeśli ten kościół ma być azylem, to tam będziesz.
Niech Bert się na coś przyda.
- Chętnie. - To powinno być łatwe.
Nie kozakuj. Po prostu się dogadaj.
Chodźmy.
W porządku?
Musimy się tam ukryć, póki nie załatwimy łodzi.
Umowa stoi?
Płatność z góry.
I musisz zabezpieczyć moją łódź.
Co? Przecież się umówiliśmy.
Kubańskie wody są bardzo niebezpieczne.
Ich marynarka, choć rozlazła, jest nerwowa.
Jeśli moja łódź zatonie, będę potrzebował nowej.
Jeśli twoja łódź zatonie, czy będziesz żył?
Jeśli zatonie, możesz liczyć na to, że zginę. Co ty na to?
Umowa stoi.
Obyś przeżył.
Możecie tu spać. Będziecie bezpieczni.
- Dziękuję. - Dziękuję, ojcze.
Co się dzieje?
Wysłałaś go, żeby zajął się łodzią,
a my chowamy się jak myszy kościelne.
Wiem, że to spartoli. Jak wszystko.
Myślałam, że miałeś objawienie.
Wtedy w oceanie.
Że chcesz wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.
Biorę odpowiedzialność.
Za swoje czyny?
Właśnie to mówię.
On wziął za swoje.
Musisz mu wybaczyć.
Ale na to nie zasługuje.
Wiesz co? Masz rację. Myślę, że na to nie zasługuje.
Może wtedy nie byłoby to przebaczenie, ale nie liczy się on, tylko ty.
To ty umierasz od całej tej wściekłości i gniewu.
Pewnie sobie tego nie wyobrażasz,
bo nie umiesz, ale musisz się nauczyć.
Bo musisz sobie wybaczyć.
Ja też na to nie zasługuję.
Zasługujesz.
Skarbie. Kiedy to zobaczysz?
Cały czas czekasz, aż przyjdą i cię zastrzelą,
tak jak Lil Bobby’ego.
Jak Freda. Jak George’a. Jak Malcolma, Martina i całą resztę.
Ale zmienili zasady. Teraz...
Teraz chcą, żebyśmy zrobili to sami.
Żebyśmy ty, ja i wszyscy żyli w strachu, bo strach robi z ludzi reakcjonistów.
Huey, którego znam, nie jest reakcjonistą.
Huey, którego znam, jest rewolucjonistą.
Nie...
Nie odpuszczasz, co?
Na tym polega miłość.
Godzisz się na nią albo nie.
Godzę się.
Wyjdź za mnie.
Mówisz tak tylko, bo myślisz, że możemy nie przeżyć.
Tak, możemy.
Możemy zginąć dzisiaj. Jutro na łódce.
Albo za tydzień na Kubie.
Nieważne, kiedy przyjdzie na mnie pora, Gwen...
chcę zginąć jako twój mąż.
Nie mówisz poważnie.
No weź. Mamy kościół. Mamy księdza.
- Oszalałeś. - Co mam zrobić? Paść na kolana?
- Jakby co, to na jedno. - W porządku.
Nie, przestań. Proszę.
Jeśli mówisz poważnie,
to się nad tym zastanów i daj mi pierścionek.
I wtedy mnie spytasz, dobrze?
Dobrze.
Spytałaś mnie w hotelu, czy mi spieszno do śmierci.
Przemyślałem to. Zastanowiłem się.
Musiałem zadać sobie pytanie, co mnie napędza.
Ludzie? Marzenie?
Rewolucja.
Już od dawna nie napędza mnie tylko rewolucja.
To ty, Gwen.
Ty jesteś moim powodem.
Kocham cię.
Nawet kiedy nie kochałem siebie, zawsze kochałem ciebie.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Jesteś wszystkim.
Jesteś moim powodem.
Jesteś częścią mnie, a ja chcę być częścią ciebie, zawsze.
Kocham cię.
- Jeśli muszę to mówić... - Nie musisz.
Chciałam to tylko usłyszeć.
I tak musisz się zgodzić.
- Tak. - Tak?
Poświęcony różaniec oznacza
wieczną więź miłości i małżeństwa.
Cyfra osiem.
Bez początku i bez końca.
Niech węzeł zawiązany tym lassem
będzie dla was inspiracją.
Niech Święta Rodzina złożona z Jezusa, św. Marii i św. Józefa...
Ogłaszam was mężem i żoną.
Mogę?
Nie cierpię ślubów, ale to była piękna ceremonia.
Cieszę się, że byłem jej świadkiem.
Nie wiedziałem, czy mi pozwolisz.
Inaczej to by nie było przebaczenie.
O Jezu.
Nawet na uniwerku nie chodziłem po tylu mordowniach.
- Cholera. - Ja studiowałem mordownie.
Żebyś wiedział.
O Jezu.
Myślałeś o tym, co zrobisz, kiedy będzie już po wszystkim?
- Dalej będziesz tajniakiem? - Nie wiem.
Może i masz rację.
Jasne. A konkretnie w jakiej sprawie?
Masz kobietę, którą kochasz?
Tak jest. Ma 36 lat,
a w łóżku jesteśmy jak para 18-latków.
Ja mam dziewczynę.
Hipiskę.
Dowiedziała się, co robię, ale i tak mnie kocha.
Były takie chwile, kiedy zapominałem, kim jestem.
Myślałem: „Pierdolić FBI”. Kurwa.
Byłem wolny. Byłem jednym z nich.
Alice. Kiedy się kochaliśmy,
tylko wtedy mogłem się zatracić.
W naszym przypadku czasem lepiej się zatracić.
Cholera.
Kurwa, chwila!
Wszędzie was szukałam.
W barze byli jacyś goście.
Chcieli wysłać kogoś na Kubę.
Huey Newton.
Kurwa. Idziemy.
Nie, słuchaj...
Idziemy. Chodź.
Cholera.
Gdzie zamieszkamy?
Pewnie na kocu na jakimś chodniku.
Castro i kubański rząd ciepło nas powitają.
Dadzą nam ładny domek.
Taki z dachem krytym strzechą.
- Będziemy widzieć ocean? - I słyszeć go co noc.
Czuć zapach słonego powietrza i bryzę.
Jestem tam szczęśliwa.
Ja tutaj. Właśnie tutaj.
To jest za darmo.
Hej! Musimy iść!
Chodźcie! Szybko! Idą federales.
Ktoś musiał sypnąć. Zostaw torbę.
Zostaw, kurwa, torbę! Chodźcie za mną.
Szybko.
Huey!
Spokojnie, Clark. Jadą tu federales.
Myślisz, że mnie masz?
Od dawna jestem gotowy na śmierć, bracie.
Odłóż broń, stary.
Ja też jestem gotowy.
- Ja pierdolę! - Padnij, Huey!
Szybko! Na dół, kurwa!
Pomóżcie mu.
Kurwa!
Biegnijcie! Dalej!
- Płyń! - Vámonos!
Teraz są problemem Castro.
Nie strzela.
30 KM NA POŁUDNIE
Hej, nie dotykaj tych lin.
- Przepraszam. - Właśnie, nie dotykaj ich.
Płyniemy tutaj. Możemy wysadzić was na brzegu.
W Cancún możecie wynająć auto i pojechać do domu.
Stamtąd na Kubę płynie się dwa dni.
Czterdzieści osiem godzin do wolności.
Wolność.
Wypuścili mnie z więzienia.
„Uwolnić Hueya!”
Taka prawda, uwolnić Hueya!
Tak wszyscy mówili. Mieli to na odznakach.
I wyszedłem na wolność.
Ale dalej mnie ścigali. I nie przestaną.
Musimy opuścić kotwicę. Wy dwaj musicie tu wysiąść.
Tutaj? Mamy z Bertem płynąć wpław?
Inaczej łódź uderzy o dno.
Walić to.
Powiedziałem A, to powiem B. Może...
popłyniemy z tobą na Kubę?
Nie. Musicie wrócić i robić swoje.
Wrócić do Hollywood. Do domu. Dalej robić filmy.
Zobaczymy. Chyba już pozamiatane.
Skończyłem z filmami.
Nie chodzi o ciebie.
Każdy musi szerzyć świadomość, przygotowywać ludzi do powstania.
Żeby zmienili świat?
Myślę, że musimy zmienić wszystko.
Cholera...
no to już chyba po wszystkim, nie?
To koniec.
To dopiero początek.
2 DNI PÓŹNIEJ 15 KM DO KUBY
Na pewno tego chcesz?
Możemy wracać. Wysadzę was w Keys i możecie się tam schować.
Zabiją cię, Huey.
Za daleko zaszliśmy.
Widzicie tamtą latarnię?
To Kuba. Tam się kierujcie.
Ja tu zostanę i wyłowię wasze ciała.
Powodzenia, amigo.
Daj, ja się tym zajmę.
W porządku?
Huey!
Gwen!
Co myślisz o Partii Czarnych Panter w Służbie Rewolucji?
Chcę zmienić społeczeństwo.
Cała władza dla ludu!
Czas się postawić, bracie.
Stworzymy coś swojego.
Stałeś kiedyś przed policją z własną strzelbą?
Natychmiast oddajcie całą broń!
Słyszę głosy. W głowie.
Cały czas.
Nie mogę ich wyłączyć. Dręczą mnie. Są bezlitosne.
To, co zrobiłem. Co zrobiono mnie.
Nie żyję.
Umarłem.
Już po mnie.
Huey?
Obudź się.
Huey?
Wróciłem.
Jestem Huey Newton.
Jesteśmy przyjaciółmi waszego rządu.
Jestem rewolucjonistą ze Stanów Zjednoczonych.
Pokaż im swoje papiery.
Żandarmi trzymali nas na muszce przez cztery godziny.
Próbowaliśmy im powiedzieć, kim jesteśmy.
Mieliśmy ze sobą listy, ale trochę zamokły.
Kiedy w końcu uwierzyli, że jestem towarzysz Newton,
założyciel Partii Czarnych Panter, powiedzieli tylko:
„Przynajmniej was nie zastrzeliliśmy”.
Historię można opowiedzieć na tysiąc sposobów.
Każda historia ma wielu autorów. A każdy autor ma swoją wersję.
Według Richarda John Ford powiedział:
„Jeśli musisz wybrać między historią a legendą, wydrukuj legendę”.
To z Liberty Valance’a. Uwielbiam to. Tyle że to nie on powiedział, tylko aktor.
Albo raczej jakiś scenarzysta, który adaptował książkę.
A kwestia jest w ogóle inna. Tak naprawdę gość powiedział:
„Kiedy legenda zostaje faktem, wydrukuj legendę”.
Czyli Hollywood zmyśliło motto o zmyślaniu historii
i wszyscy to pomylili, ale wszyscy to pamiętają.
Moja własna historia została legendą, prawdą i tak w kółko.
Tak, chciałem wywołać ogólnokrajową rewolucję.
- Do tyłu! - Nie macie prawa.
W imieniu Partii Czarnych Panter...
Wierzę w rewolucyjny potencjał ludzi.
Wolność!
Tak, uciekłem na Kubę.
Byłem ikoną i śmiertelnikiem.
Jak opowiedzieć moją historię?
Co jest początkiem? Co końcem? I gdzie się dzieje?
Ludzie jadą do Hollywood, kiedy chcą uciec.
Ja też tam uciekłem.
Oto rewolucyjny potencjał Hollywood. Może kształtować umysły.
Tworzyć światy, których nie ma, i zmieniać te, które są.
Huey!
- Gotowy wrócić do pracy? - Chyba.
No to do roboty. Zróbmy, kurwa, film! Nie musimy ich robić co roku.
- Wcale nie. - Musimy wybierać.
Wiesz czemu?
Bo zapoczątkowaliśmy złotą erę osobistych filmów artystycznych.
Zdrowie.
Rok później wyszły Szczęki, pierwszy blockbuster.
Pamiętaj, że wciąż wisisz mi Oscara.
Ci dwaj nigdy nie zrobili już filmu.
Wielkie cygaro było ich ostatnią produkcją.
Bert dostał Oscara za Hearts and Minds. Dureń wkurzył wszystkich starych,
czytając list Hồ Chí Minha.
Kiedy Bert i Steve rozwiązali firmę,
Steve wyprodukował Live on the Sunset Strip Richarda Pryora
i wskrzesił The Monkees.
Bobby Seale nigdy nie wrócił do Czarnych Panter,
ale nadal wspierał sprawiedliwość rasową, równość ekonomiczną i edukację młodzieży.
Kiedy osiedliśmy na Kubie, Gwen sprowadziła dzieci
i w końcu wszyscy byliśmy rodziną.
Kiedy patrzę w ich oczy, pamiętam o młodych, których musimy mobilizować,
i o poległych, takich jak Lil Bobby.
Na zewnątrz jest facet z wozem.
I o Oakland, które musiałem zostawić, i gdzie mam nadzieję kiedyś wrócić.
Więc czyja to historia i jak ją opowiedzieć?
Twoja i zależy to od ciebie.
Uczestniczymy w cudzych historiach. Mój tata mówił, że pokorni posiądą ziemię.
A Fanon powiedział, że każde pokolenie musi wydobyć z mroku
swoją misję, wypełnić ją lub zdradzić.
Ale kiedy przyjdzie ich czas, odpowiedzieć na wezwanie
i stanąć do walki.
Nie zawsze będę z wami walczył,
ale dzieci, które żywiliśmy w programie śniadaniowym,
uczyliśmy w Centrum Rozwoju Dziecka i którym daliśmy dom
dzięki programowi mieszkaniowemu, będą tutaj.
Podejmą walkę.
Czarne dzieci i przyszli towarzysze
stworzą swoją własną definicję rewolucji.
PO TRZECH LATACH NA KUBIE HUEY P. NEWTON WRÓCIŁ DO USA,
STANĄŁ PRZED SĄDEM ZA ZABÓJSTWO KATHLEEN SMITH
I ZOSTAŁ UNIEWINNIONY.
W 1980 ZDOBYŁ DOKTORAT NA UCSC.
ROK PÓŹNIEJ POŚLUBIŁ SWOJĄ DRUGĄ ŻONĘ, FREDRIKĘ.
NADAL WALCZYŁ NA RZECZ REWOLUCJI,
PÓKI PARTA CZARNYCH PANTER NIE ZOSTAŁA ROZWIĄZANA W 1982.
22 SIERPNIA ZAMORDOWANO GO W ZACHODNIM OAKLAND.
JEGO OSTATNIE SŁOWA BRZMIAŁY:
„Możecie odebrać mi życie, ale nigdy nie zabijecie mojej duszy.
Ona będzie żyć wiecznie”.
DZIĘKI WYSIŁKOWI FREDRIKI DZIEDZICTWO HUEYA ZOSTAŁO ZACHOWANE.
ULICA DR. HUEYA P. NEWTONA TABLICA PAMIĄTKOWA
W 1975 RZĄD FEDERALNY STWORZYŁ
SZKOLNY PROGRAM ŚNIADANIOWY NA BAZIE PROGRAMU PANTER.
DZIŚ DOŻYWIA ON PRAWIE 15 MILIONÓW DZIECI.
ZGODNIE ZE SPRAWOZDANIEM NARODOWEJ AKADEMII NAUK
JEDEN NA 1000 CZARNYCH MĘŻCZYZN GINIE Z RĄK POLICJI.
REWOLUCJA WCIĄŻ JEST POTRZEBNA.
Napisy: Marzena Falkowska