Magnus?
Halo?
Magnus?
Jo?
Musimy ci pomóc. Przyjadę, dobrze?
Potrzebuję karetki.
Mój mąż uderzył się w głowę.
Jest nieprzytomny. Potrzebuję szybko karetki.
- Nie chowaj się już tak. - Chcę do łóżka.
Spokojnie. Przejedziemy się.
Czemu? Gdzie jest tatuś?
Na spacerze. Pojedziemy we dwie.
To będzie taka mała przygoda.
Dokąd jedziemy?
Na jak długo?
Co z twoim policzkiem?
Możemy zadzwonić?
Jestem twoją matką.
Możesz ze mną jechać. Zadzwonimy do niego po drodze, dobrze?
Wskakuj do auta.
Kocham cię.
Nie pamiętałam. Nie pamiętam.
Wiem, że wszyscy mnie tam słyszeliście!
- Mamo? - Alice!
DOWODY
TAJNE POZIOM A
Noż kurwa.
PLIK NIEDOSTĘPNY!
Robią coś skomplikowanego w CAL-u.
Temperatura rdzenia: minus 203 stopni.
- Wyregulujcie lasery. - Co to robi?
Szuka nowego stanu materii.
Co to znaczy?
Szuka nowego stanu materii.
- Co to znaczy? - Nie wiem.
Za 84 dni będziesz w domu.
Tylko 84.
Robią coś skomplikowanego w CAL-u.
NOWA KONSTELACJA
Henry.
Zamknij się.
Zamknij się!
POKÓJ HENRY’EGO CALDERY KOLONIA, NIEMCY
Halo?
Kto tam?
Powiedz, kim jesteś, albo spierdalaj!
Halo?
Tak?
Henry, wszystko dobrze?
Tak.
Bierzesz swoje leki?
Słuchaj, ogłosili Nagrodę Nobla. Myślałam o tobie.
„Badamy, jak mechanika kwantowa pozwala dwóm lub więcej cząsteczkom
istnieć w tak zwanym stanie splątanym.
Co dzieje się z jedną cząsteczką ze splątanej pary,
określa, co stanie się z drugą, nawet jeśli są od siebie oddalone”.
- Dobrze się czujesz? - Tak. Dawno nie czułem się tak dobrze.
Henry?
BAZA PROMOWA PUTTGARDEN PÓŁNOCNE NIEMCY
MIESZKANIE ILJI ANDRIEJEWA MOSKWA
- Ilja. - Dostałeś witaminy, nie? W Star City.
Hej, Jo.
Co jest napisane na butelce? Na etykiecie?
Wiesz, że ISS ma pełno pęknięć? Jak stara porcelanowa filiżanka.
Co jest na etykiecie?
Czytam moim głosem lektora. „Witamina D, B-12”...
I jeszcze „A”, prawda? W nawiasie.
„A” w nawiasie. Zgadza się.
U mnie jest „B”.
KARTA PACJENTKI
Ty, Audrey i Yaz dostaliście A, a ja B.
Może trzeba było się postarać.
Bardzo śmieszne. Moje są inne. To leki przeciwpsychotyczne.
Ilja?
Możesz zacząć od początku?
Poszłam na moje badania psychologiczne.
Powiedzieli, że mam PTSD.
Przepisali mi lek. Pharmolith.
Kapsułki wyglądają tak samo, jak witaminy.
Sprawdziłam i to jest to samo.
Jeśli wyglądają tak samo, to może je pomieszałaś.
Naprawdę myślisz, że zrobiłabym coś takiego?
Nie.
Dlatego zbadałam je metodą ASA i okazało się, że to lit.
Izomer litu. Lit-7.
Nie pomyliłam się.
Czemu dali ci lit w Star City?
Może dlatego, że widziałam coś, czego nikt nie chciał, żebym widziała.
Ilja, oni mnie słyszeli, kiedy tam byłam.
Słyszeli mnie, kiedy byłam sama na ISS i myślałam, że nie ma łączności.
Nie mogli, Jo. Byłem tam. Nie mogli.
Dają astronautom kapsułki z litem.
Dlaczego?
- Naprawdę myślisz... - Poczekaj.
Halo? Jo?
Coś jest nie tak, Ilja.
- Jo? - Poczekaj chwilę.
Co to jest?
Lód.
Po co?
Lód nie jest nielegalny, prawda?
No nie jest.
- Miłego dnia. - Dzięki.
Chcę ci coś puścić.
Mamo?
Jo?
Przez jakiś czas nie będę pod telefonem. Dlatego...
Mógłbyś sprawdzić swoje leki? Przeanalizować je?
Zadzwonię. Nie rozmawiaj z nikim.
- Kto to był? - Kolega mamusi z pracy.
Jesteś głodna?
BŁĄD BRAK POŁĄCZENIA
Irena.
Potrzebuję pomocy.
Przykro mi, musisz przyjechać i posprzątać.
MIESZKANIE BUDA CALDERY
Mówi Constantina Caldera.
Zostaw wiadomość.
Hej, Connie, mówi tata.
Zastanawiałem się, czy...
Dbam o siebie i...
zastanawiałem się, czy masz plany na Święto Dziękczynienia. Zadzwoń.
Tu Tensy. Nie ma mnie.
Jeśli ciebie nie ma, nie wiem, czy ja jestem.
Trudno się tak rozmawia.
Myślałem o Święcie Dziękczynienia, póki nie jest za późno.
Pozdrów mamę.
Spytaj, na co przepierdoliła kasę z Pontiaca.
DAJ MI SPOKÓJ
Henrietta Caldera.
Zostaw wiadomość.
Hej, skarbie. Mówi twój niby-ojciec.
Mogę o coś spytać?
- Jasne. - Chodzi o to chowanie się w szafach.
Czemu to robisz?
Nie wiem.
Dla mnie to coś, co robimy, kiedy się boimy.
Boisz się czegoś?
Może dałoby się... nazwać ten strach?
Po prostu czasem się boję.
Ale wczoraj mówiłaś, że... widziałaś tatę Wendy.
Pogrzeb.
Myślałaś, że nie żyję.
Ale teraz tu jesteś, więc...
Ale naprawdę to widziałaś?
Walia.
Walia?
Walia.
To coś, co mnie...
czego się boję.
Czy Walia to osoba?
Co ta Walia robi? Dlaczego się tego boisz?
Jest podstępna.
To kobieta?
Podstępem odciąga mnie od zabawy.
Żebym się chowała.
Kim ona jest?
Nie wiem. Snem.
Możesz ją narysować? Możesz narysować dla mnie Walię?
- Dobrze się czujesz? - Tak, oczywiście.
Też wyglądasz na zmartwioną i...
Narysuję ci moje zmartwienie, a ty mi swoje.
Dobrze.
Umowa stoi?
- Tak. - Dobrze.
Pójdę tylko szybko zadzwonić.
- Zaraz wrócę, dobrze? - Dobrze.
Laurentz.
Halo.
Kto mówi?
Nazywam się Johanna Ericsson.
Jestem astronautką z ESA.
Po co pani dzwoni?
Jadę do pana.
Wysłał mi pan taśmy.
Nie może być pani osobą, za którą się podaje.
Dostała pani taśmę od mojej siostry?
To wariatka.
Laurie, kto dzwoni?
Halo?
RODZEŃSTWO ZE SKAGERRAK SKAZANE ZA ZŁAMANIE SĄDOWYCH ZAKAZÓW ZBLIŻANIA SIĘ
„Latami fałszowali taśmy i używali ich, żeby...
To nie są zwykli maniacy. To przestępcy”.
- Jo? - Magnus, przepraszam cię.
Nic ci nie jest?
Nie. Gdzie jest Alice?
Tutaj. Wszystko dobrze.
Jo, musisz natychmiast wrócić.
- Daj mi. - Wara.
Przepraszam. To był duży błąd. Wszystko...
Daj mi telefon albo zwolnię twoją żonę.
Hej, Jo. Rozumiemy, co przeżywasz. Wszystko w porządku.
- Powiedz mi, gdzie jesteś. - Daj Magnusa.
Chcemy wiedzieć, gdzie jesteś, żeby ci pomóc.
To tatuś?
Możesz dać Magnusa, proszę?
Zajmie się tobą Irena Łysenko. To ekspertka. Może cię wyleczyć.
Jo?
Gdzie to widziałaś? Słyszałaś, jak mówię o wypadku?
Jo?
Skąd wiesz... Kiedy to widziałaś?
Jo.
Gdzie jesteście?
Na przejażdżce.
Mogę po was pojechać.
Muszę cię o coś spytać i chcę, żebyś odpowiedział szczerze.
Oczywiście.
Dlaczego podano mi w Star City leki przeciwpsychotyczne?
Nie podano.
Kiedy złożyłam zeznania,
podszedłeś do mnie i spytałeś, czy biorę leki.
Dlaczego? Wiedziałeś, co to? Dlatego spytałeś?
- Z tego, co wiem, to witaminy. - To lit.
- Powiedz mi prawdę. - Kiedy wrócisz, porozmawiamy.
Oddaj Magnusowi telefon.
Daj mi Magnusa, proszę.
Jo, musisz natychmiast wrócić.
Kocham cię. Niedługo wrócimy. Pa.
Jo?
ARCHIWUM ROSKOSMOSU STAR CITY, ROSJA
A zezwolenie?
Te dokumenty medyczne nie są już dostępne.
Widzę samochód.
Dzwoń na policję.
Dzwoń na policję!
Byłeś w archiwum. Po co?
A co?
ESA doniosło nam,
że komandor Ericsson zaginęła.
Jak to?
Zaatakowała męża i zabrała ze sobą córkę.
Ukradła sprzęt naukowy z ESA.
Odzywała się do ciebie?
Musi się do mnie zgłosić,
jeśli chce pomocy.
Jeśli czegoś się dowiem, dam ci znać.
OBSERWATORIUM MORSKIE SKAGERRAK WYSPA MØN, DANIA
Co to jest?
Mama musi tu o coś spytać.
Tak?
Nazywam się Jo Ericsson. Wysłał mi pan list.
Mamusiu, patrz.
Tak?
Dzień dobry. Nazywam się Jo Ericsson. To moja córka Alice.
Czego pani chce?
Chcę wiedzieć, co nagraliście. Wysłaliście mi list.
Mam wasze taśmy.
Nie ma powodu do obaw.
Mam 85 lat i osteoporozę.
Jeśli kopniecie mnie w tyłek, przewrócę się i zamienię w pył.
Witajcie w Obserwatorium Morskim Skagerrak.
Dzwoń na policję!
Przestań piszczeć jak głupia świnka morska.
To jest Johanna Ericsson.
Nieprawda! Ta kobieta udaje tylko ofiarę.
Jak to udajesz ofiarę?
To pułapka, Wallie!
Znowu wyślą nas do więzienia!
Czekolady?
To mój brat Laurentz. Ma demencję.
Co?
Jest pani bardzo ładna.
Od wielu lat nie spotkaliśmy żadnej astronautki.
Powie mi pani, jak to nagraliście?
Marzyłam o tym, żeby też polecieć kiedyś w kosmos.
Musi nam powiedzieć, po co tu przyjechała.
Ludzie rzadko tu przyjeżdżają. Proszę.
Ja przyjechałam,
bo nikt nie wierzy w to, co widziałam.
Widziałam zwłoki kosmonautki.
To właśnie one wywołały kolizję na ISS.
Ale chcą wymusić ode mnie inne zeznanie.
Chcą mnie gdzieś odesłać.
Mówią mi, że wariuję.
Wysłaliście mi taśmę z zagubioną kosmonautką
i ze mną, kiedy byłam na górze i nikt mnie nie słyszał.
Mój brat panią usłyszał, oczywiście niewyraźnie,
kiedy mówiła pani o tych zwłokach na ISS.
Ale... jak?
To jedna z naszych taśm widm.
Taśm widm?
Nie mów o nich.
Nie mów o taśmach widmach.
Jestem dziesięć minut starsza.
Jesteś cholernie naiwna.
Gdybyś tylko siedziała cicho, mielibyśmy łatwiejsze życie.
A ile nam jeszcze zostało?
Ojciec dał nam pieniądze na odbiornik nasłuchowy w 1949.
Po wojnie zostało wiele różnych rzeczy.
Kupiliśmy też trzy używane rejestratory z demobilu armii amerykańskiej.
To było jak pokój nagrań na Przylądku Kennedy’ego.
To my.
W tamtym czasie
sześć czy siedem osób w różnych zakątkach świata
robiło to samo.
Amatorzy.
Bracia we Włoszech.
Paru Australijczyków i Amerykanów.
Co robili?
Sami nagrywali to, co działo się tam na górze.
Sputnika. Łajkę, tę małą suczkę.
To Star City.
- Faktycznie. - Masz rację.
A tutaj Houston w Teksasie.
Zaprosili nas tam. Zrobiliśmy na nich wrażenie.
Obserwowali nas.
To Henry.
- Tak. - Przyjechał tu w 1982.
To był bardzo przykry wieczór.
- Co zrobił? - Oczywiście chciał dostać taśmy.
Z Apollo 18?
Jeśli dobrze pamiętam, na Apollo 18 był wypadek
i przeżył tylko Henry Caldera.
Był alkoholikiem i nieudacznikiem.
Był inny niż teraz.
Musimy wypłynąć łódką.
Nie chcę wypływać.
Chcę wiedzieć, skąd macie taśmy.
Ale taśmy widma będzie słychać tylko, kiedy wypłyniemy.
Nikt nie będzie słuchał żadnych taśm widm!
Laurentz, ona nie udaje ofiary.
Chce poznać odpowiedzi. Tak jak my.
Chodźcie.
Taśmy widma.
Nie wyglądała, jakby miała skrzywdzić Alice.
Wróci.
To jest, kurwa, koszmar.
Dzwonię na policję.
Nie wiem, czy potraktują to poważnie.
To tylko parę godzin.
Ma epizod psychotyczny. Zobaczmy, czy to potraktują poważnie.
Jeśli pójdziesz na policję, to na pewno wycieknie.
Na pewno zrobi się z tego wielka sprawa.
Będzie ześwirowaną astronautką, która widziała ducha i porwała córkę.
Straci pracę.
Straci reputację.
Tego chcemy?
Wiedziałeś, że to możliwe?
Niektórzy astronauci wracają z gorszym wzrokiem.
Większość to spotyka.
Nie mówimy o tym. To straty uboczne.
Ale to nie to.
Niektórzy się wypalają.
O tym też nie mówimy.
Coś się psuje.
Dzieją się ważne rzeczy, których nie chcą wyjaśniać ani ujawniać.
Na przykład?
W 1984
ZSRR miało małą stację kosmiczną o nazwie Salut 7.
Troje kosmonautów zobaczyło pomarańczową poświatę wokół statku.
Wszyscy widzieli istoty, które opisali jako unoszące się wokół nich anioły.
Oglądali je przez dziesięć minut, po czym te niezidentyfikowane istoty zniknęły.
Może były to halucynacje,
ale dziesięć dni później do załogi dołączyły trzy inne osoby
i cała szóstka zobaczyła to samo.
Znowu.
Takie są fakty.
Istnieją zapisy komunikacji.
Pisały o tym radzieckie gazety.
Przeprowadzono szczegółowe, oficjalne śledztwo.
Według pana nie były to anioły?
Może były.
Laurentz myśli, że może były.
To opowieść o duchach.
A czym innym jest pani martwa kosmonautka?
Inną opowieścią o duchach, która wzięła się stamtąd.
Kim oni są? To jacyś wariaci.
Ludzie widzą tam różne rzeczy.
Słyszą szczekanie psów i głosy.
A kiedy wracają do domu, wygląda na to, że wielu z nich wariuje.
Długo braliśmy to za zakłócenia.
Co jakiś czas je łapaliśmy.
Inne nagrania są bardzo wyraźne.
Dlatego zostawiliśmy je na taśmach i o nich zapomnieliśmy.
Aż do Apollo 18.
Nagranie z Apollo 18 było przesiąknięte tym szumem.
Ale Laurentz myślał, że coś słyszy.
A oni słyszą ten szum? NASA? Rosja?
Tak.
Ale nie potrafią go odkodować.
Odkodować?
Widzi pani, nauczyliśmy się wyłapywać dźwięki.
Laurie jest w tym o wiele lepszy.
Nauczył się rozumieć rosyjski.
Musimy wypłynąć pięć mil.
Na takiej odległości dźwięk jest najczystszy.
Trzeba dotrzeć do obszaru granicznego.
Gdzieś pomiędzy dwoma miejscami, jak na wodzie albo w kosmosie.
Żeby usłyszeć, trzeba się zatracić.
BRAK ZASIĘGU
To nagraliśmy 23 listopada 1967.
To młoda kosmonautka,
której kapsuła szwankuje w trakcie powrotu na Ziemię.
Jeśli dobrze się przysłuchać, słychać, co mówi.
Ale trzeba naprawdę chcieć słuchać.
- Ta kobieta z pewnością zginęła. - Nie mogę...
To mogły być jej zwłoki.
Mamusiu?
Co?
To tylko szum.
Trzeba wytrenować uszy.
To może być cokolwiek.
Czekaj.
To jest zmyślone.
Zatrzymajcie to!
Tego samego dnia Irena Łysenko poleciała w kosmos
i podobno wróciła cała i zdrowa.
To czego chce pani posłuchać teraz?
Apollo 18?
Czy Paula Lancastera?
- Paul Lancaster zmarł. - Czyżby?
Na pewno zmarł?
Tak.
Laurentz go słyszał. Ja też go słyszałam.
Przykro mi, ale nie.
Ale zamiast niego wróciła pani.
I zupełnie nic się pani nie stało.
W przeciwieństwie do komandora Lancastera.
- Chce pani posłuchać? - Nie.
To tylko twarze w płomieniach.
W kosmosie było 500 ludzi.
Poza linią Kármána.
Wśród nich są alkoholicy, chorzy psychicznie, porywacze
i ludzie, którzy myślą, że kosmici żyją wśród nas.
Jak w każdej losowej próbce ludzi.
Ale to nie są losowe próbki.
To najlepsi z najlepszych. Zweryfikowani. Wyszkoleni.
Tacy ludzie nie załamują się ot tak.
Możemy już iść?
Mamo, proszę. Proszę.
W kosmosie jest coś nie tak.
To niczego nie dowodzi.
- Mamusiu! - Słuchaj!
Wystarczy!
Przepraszam.
Wrócimy.
Przepraszam.
Halo?
Tatusiu?
O Boże, Alice. Nic ci nie jest?
Nie wiem. Nie jest sobą.
- Nic ci nie zrobiła? - Nie, oczywiście.
- Jesteśmy w Danii. - Gdzie?
- Zaraz przyjadę. - Nie będzie nas już.
Zabiera mnie do chatki w Vindelälven.
Martwiła się, że odeślesz ją do szpitala.
Alice, mogę dzwonić na ten numer?
Nie wie, że dzwonię.
Chcę się nią zająć. Nie odeślę jej.
Nie odeślemy jej. Słuchaj...
- Przyjadę jak najszybciej. - Muszę iść.
Ali...
Kiedy wytrenujemy umysł do słuchania,
możemy to usłyszeć.
To nie jest zmyślone.
Nie jest.
To nie jest zmyślone, mała Alice.
W książce Alicja zawsze próbowała uwierzyć
w sześć niemożliwych rzeczy przed śniadaniem.
Ładna łódka.
Dziękuję.
A pani dziękuję za wizytę.
- To... - Nie.
- To jest pani. - Nie!
Nie muszę ich brać.
- Proszę je wziąć. - Nie!
Są pani.
Wracamy już?
Jeszcze nie.
Chcę z tobą jechać.
Nie trzeba.
To ważne, jeśli ma CAL-a.
CAL nie może już funkcjonować.
- Po co ci on? - To mój eksperyment.
Michaela poprosiła mnie,
żebym odwołał twój dostęp tutaj i wysłał cię z CAL-em do domu.
Nie. Potrzebuję go, bo...
Co?
Henry.
Co?
Jadę z tobą.
Tylko się przebiorę.
Kiedy dojedziemy?
Niedługo.
Dobrze się czujesz?
Nie wiem.
Pogubiłam się już.
A ty?
Astronauci muszą umieć wkładać rzeczy do pudełek.
Włożyć do pudełka, zamknąć,
umieć się tym nie martwić
i zająć się czymś w innym pudełku.
Może poszukajmy pudełek.
Prawdziwych.
Jak to na koraliki.
Czekaj, potrzebujesz go.
Pierwsze pudełko.
Worek na śmieci.
Worek na śmieci?
Nie widziałam worka na śmieci z uśmiechniętym szkieletem.
To były zwłoki kobiety.
Walia.
To one uderzyły w ISS.
Drugie pudełko.
Śmierć Paula.
To, co się tam działo.
Kiedy byłam sama i widziałam różne rzeczy.
Co widziałam po powrocie.
- Trzecie pudełko. - Te taśmy.
- Czwarte. - Kapsułki.
Piąte.
Ty, ja i tatuś. To najważniejsze pudełko.
Co w nim jest?
Poczucie winy, że was zostawiłam.
Że cię zraniłam.
Że zraniłam tatusia.
Jak go zraniłaś?
Alice...
Kim jest Walia?
Ta kobieta.
Dryfuje wokół Ziemi.
Nie żyje.
To martwa kosmonautka.
Ale nie słyszałaś, jak opowiadałam o wypadku.
Nie.
Czy Walia to ja?
Nie mówi jak ty.
Czyli mówi.
- Ale myślałam, że nie żyje. - Trochę żyje, a trochę nie.
Jest trochę...
Szkoda, że ta taśma jest niewyraźna.
Która?
Ta z 23 listopada 1967.
Widzisz? To tylko szum.
Ogień! Kapsuła się pali!
Dwadzieścia jeden.
Mamusiu, to Walia.
Mamo!
Dwadzieścia jeden.
Czterdzieści, czterdzieści dwa. Gorąco mi.
Dwadzieścia jeden.
Gorąco mi.
Ogień! Kapsuła się pali!
Dwadzieścia jeden.
Jej głos tak brzmi?
Tak.
Trzydzieści, czterdzieści, czterdzieści dwa. Gorąco mi.
Świat jest na odwrót.
Bud?
Słyszysz mnie?
Głośno i wyraźnie, Houston.
Przestałeś brać leki.
Miarka się przebrała.
Zaprojektowałem urządzenie do chłodzenia atomów.
Było na pokładzie ISS.
I chyba wszystko pogorszyło.
Nie interesuje mnie to.
Jest astronautka o nazwisku Johanna Ericsson?
Przyjdę do ciebie, Henry.
Prędzej czy później.
Nie możesz. Co się stało, to się nie odstanie.
Przyjdę.
I wszystko rozpierdolę.
Nawet nie wiem, czy tam jesteś. Jak możesz mnie dosięgnąć?
Sprawiłem, że zsikałeś się w spodnie.
...gorsze warunki. Czemu nie odpowiadacie?
Płomienie... Pali się!
Kapsuła się pali.
Dwadzieścia jeden.
Czterdzieści, czterdzieści dwa.
Co ona mówi? Mamusiu?
Świat jest na odwrót.
Mówi, że świat jest na odwrót.
Płomienie... Pali się!
Kapsuła się pali.
Dwadzieścia jeden.
VINDELÄLVEN PÓŁNOCNA SZWECJA
Szlag.
- Co? - Co to jest?
Droga.
Nie ma tu dwóch dróg. Byłam tu milion razy.
Spokojnie. To tamta.
Albo jedźmy przez jezioro.
Mamusiu.
Spokojnie. Ludzie tak robią.
My też robiliśmy. Rozepnij pas.
Mamusiu.
Boję się.
Spokojnie, skarbie.
Co to za dźwięk?
- To tylko lód. - Co?
Nie martw się. Ma metr grubości.
Mamo?
Hej, Alice.
Dopiero wstałaś? Śniłaś o Ziemi czy kosmosie?
O Ziemi.
Musimy szeptać.
Która godzina?
Około pół godziny przed świtem.
Tęsknię za tobą.
Patrz, tam jesteś.
Pomachaj do siebie.
Mamo?
Jo!
Mamusiu, kto to był?
Nikt.
To był tata Wendy.
Nie.
To byłyśmy my. Tuż przed wypadkiem.
To nie byłam ja.
Nie mówię po szwedzku.
Nie mówię do ciebie „mamo”.
Mamo!
KU PAMIĘCI DIRKA HEIDEMANNA, BOBBY’EGO MCGEE I SIMONE BÄR
Napisy: Marzena Falkowska