SERIAL NETFLIX
Każdy głos inną ma historię
Różny jest naszych losów bieg
Ale gdy śpiewamy razem
Światy w jeden łączą się
Tak ocean Jak i ląd
Dobrze wiem, czego chcę Przecież wiem, kim jestem
Tak ocean Jak i ląd
Dobrze wiem, czego chcę Przecież wiem, kim jestem
DZIEŃ PRZYJACIELA
No dobra. Gotowa?
Nie, czekaj.
Najpierw…
a potem…
a następnie tak i potem…
Kapuję. Gotów?
- Świetnie się z tobą tańczy, Pixie. - Z tobą też.
- Muszę się napić. - Ja też.
Ostatni przy strumyku to meduza.
Zrobiliśmy tak samo.
Uwielbiam czuć wiatr w grzywie.
Ja też.
- Ale wietrznie. - Ale wietrznie.
Nori, dotarło do mnie coś serio, serio, serio
serio, serio, serio niesamowitego.
Aż sześć „serio”.
Sześć. Zaufaj mi.
Oboje lubimy taniec,
picie ze strumyka i ciepły powiew wiatru.
Zgadza się.
To nie byle co, nie sądzisz?
Tak, sądzę.
- Ale co? - Że nie jesteśmy przyjaciółmi.
Ale czymś znacznie więcej.
Najlepszymi przyjaciółmi.
To prawda.
A najlepsi przyjaciele noszą…
odznaki przyjaźni na swych rogach.
Jedna dla ciebie i jedna dla mnie.
Podoba mi się. Dziękuję, Pixie.
Od tego mnie masz.
Chodź. Chcę ci coś pokazać.
To nie wszystko?
Zabawne chmury.
Dlatego cię tu przyprowadziłam.
- A nie zapraszałaś tu wszystkich? - Tak.
Ale ciebie najwcześniej.
Chciałam, żebyś zobaczył to pierwszy.
Mogę je oglądać cały dzień.
Nori, my nie tylko je obserwujemy.
Latamy na nich.
Uwielbiam je!
Tak myślałam. Wskakuj.
Spadłeś z niej?
Nie, zeskoczyłem.
Ale chodzi o to, by na niej zostać.
Spróbuj jeszcze raz.
Zderzenie chmur.
Jeszcze większa frajda.
Czemu zeskakujesz?
Chyba dlatego, że nie lubię na nich latać.
Nie lubię prędkości. I to zderzanie się nie jest dla mnie.
Ale to niemożliwe.
Ja uwielbiam to robić.
To fajnie. Wskakuj z powrotem.
Ale jesteśmy przyjaciółmi.
Lubimy te same rzeczy.
Ja lubię je obserwować. Spójrz.
Przyszła cała reszta.
Może oni polatają z tobą, a ja popatrzę.
Co ty na to, Pixie?
Nie mam już ochoty na zabawę.
Pixie.
Nori, dokąd idzie Pixie? Mówiła, że ma niespodziankę.
A znając ją, to musi być coś fajnego.
Czy to tacos? Mam nadzieję.
Nori, to tacos?
Wiesz, co to jest?
Smutny Nori? Kiepska niespodzianka.
Pixie miała fajną niespodziankę.
Zabawne chmury.
I chciała wam je pokazać,
ale sobie poszła, a ja nie wiem dlaczego.
Zapytajmy ją. Dokąd poszła?
Nie wiem, ale sprawdźmy, czy nic jej nie jest.
- Chodźmy. - Poszukamy w jej ulubionych miejscach.
Miał polubić zabawne chmury, bo przecież ja je lubię.
Prawda?
Jak wy.
Jesteście przyjaciółmi i podobnie chodzicie.
Nie straćcie tego, co was łączy.
To jest wyjątkowe.
- Pixie? - Gdzie się podziewasz?
- Pixie! - Gdzie jesteś?
Pixie!
Gdzie jesteś, Pixie?
Pixie? Jesteś tu?
Chyba tam jej nie ma.
Nigdy nie wiadomo.
Co prawda nie znalazłem jej na targu,
ale to coś owszem.
Nie wiem, czemu tak uciekła.
To dziwne. Co się stało, zanim uciekła?
Właśnie, opowiedz nam wszystko.
Najpierw pościeliłem łóżko, posprzątałem, potańczyłem,
zjadłem naleśniki, a potem…
No dobra. Może nie wszystko.
Pamiętasz, jak razem piliśmy ze strumienia?
Wasza przyjaźń jest piękna.
Też miałam takiego przyjaciela.
Siedzicie mu na twarzy.
Pixie!
Pixie?
To nie Pixie.
Ale fajne to.
Pixie?
Nie sądzę, by tam była.
Wiesz, ja też już nie,
ale fajnie sobie pokopać.
A więc zanim uciekła,
mówiła o waszej pasji do tańca, piciu ze strumyków
i ciepłym wiaterku?
Tak. Potem pokazała mi te chmury.
Świetnie się na nich bawiła.
Ale skoro tak uciekła, coś musiało ją zasmucić.
- Ale co? - Może to ja ją zasmuciłem.
Nori.
A to co?
Jej odznaka przyjaźni.
- Wiemy, że tu była. - Racja.
Musimy odwiedzić jej ulubione miejsca.
Tak. Lepiej szukajmy dalej.
Róbcie wszystko razem, żabki.
Nie straćcie przyjaciela, tak jak ja.
Pixie!
Tyle myślę o Norim, że wydaje mi się, że go słyszę.
Pixie?
- Tu jesteś. - To ona!
Mamy ją!
Wiedziałam, że będzie przy tym drzewie.
Hej, Jagódko. Poczekajmy.
- Czemu? - Dajmy im chwilę.
Pixie, tęskniłem za tobą.
Szukałeś mnie?
Jasne. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
I nagle uciekłaś.
Dlaczego?
Było mi smutno, że nie możemy być przyjaciółmi.
A dlaczego nie możemy?
Dlatego, że…
Popatrz na nie.
Patrzę, ale nadal nie rozumiem.
Najlepsi przyjaciele powinni lubić te same rzeczy.
Zobacz, że skaczą tak samo.
Ja uwielbiam te chmury, ale tobie się nie spodobały.
Więc nie możemy się przyjaźnić.
Serio? Nie wiem, czy to prawda.
Oczywiście, że tak.
Widzisz te żaby?
Jedna lubi się pluskać, ale druga nie.
Jesteśmy przyjaciółmi jak one. Wiesz, skąd to wiem?
Bo świetnie się bawiliśmy.
I tęskniłem za tobą, gdy pobiegłaś.
Ja za tobą też.
I zaprzyjaźniliśmy się dlatego, że się od siebie różnimy.
Naprawdę?
Tak. Gdybym był taki jak ty,
nie uczyłabyś mnie, jak być jednorożcem.
To prawda.
Może to dobrze, że trochę się różnimy?
Więc nadal możemy się przyjaźnić?
Oczywiście.
- O nie. - Co?
Zdjęłam swoją odznakę.
Proszę, przyjaciółko.
- Dzięki, Nori. - Od tego mnie masz.
- Nori? - Tak?
- Pięć, sześć, siedem i… - Pięć, sześć, siedem i…
BIAŁY WIELORYB
To moje słoneczne miejsce.
Poczuj ciepło na plecach.
Weź głęboki wdech.
Olek, mogę już je wypuścić?
- Na co patrzysz? - Pojawiła się.
Biała dryfująca skała.
Widać ją rzadko.
Dlatego jej widok jest taki wyjątkowy.
Spójrz. Tryska wodą!
To nie żadna skała. To Biały Wieloryb.
Moja skała to wieloryb?
Mówisz serio?
Tak. Ten wieloryb to mój przyjaciel.
Przypływają tu raz w roku w drodze do tropików.
Moja skała to wieloryb.
Czysta magia.
Pod wodą musi być mnóstwo magii, o której nie wiem.
Owszem. Morze jest magiczne.
A Biały Wieloryb jest super.
Zawsze świętujemy, gdy tam przepływają.
Ale on już tam jest, a ty tutaj.
O nie. Wszystko przegapisz.
Nie. Wciąż są dość daleko.
Dlatego wydają się małe.
A są naprawdę duże.
Jak duże?
Cóż, zaledwie jeden wieloryb
może być tak duży jak setka takich chmur.
Niemożliwe.
Są wielkie.
Marzeniem byłoby zobaczyć go z bliska.
Owszem.
Wyobraź sobie, że mógłbym uścisnąć mu płetwę.
Tak.
Ale dobrze wiemy, że to niemożliwe.
Dlaczego niemożliwe?
Co jest niemożliwe?
Pytałam, co jest niemożliwe.
To, że Olek nie zanurkuje, by poznać Białego Wieloryba.
Jednorożec pod wodą?
To dopiero zabawne.
Ja nim jestem. I nurkuję pod wodą.
Ty się nie liczysz.
Myślisz, że potrafiłbym?
No cóż, Nori potrafi.
A zanim go poznaliśmy, nie wychodziliśmy nawet na deszcz.
- Umiesz pływać? - Nie.
Nauczę cię.
Właśnie. Nori mnie nauczy.
A jak będziesz oddychać pod wodą?
No tak. Głupie oddychanie.
Mogę wyczarować ci bańkę na głowę.
Nori wyczaruje mi bańkę.
No dobra.
W takim razie pomogę, jak tylko mogę.
Ja też.
Też wam pomogę.
Ale zanim pomożemy, to czym jest Biały Wieloryb?
Widzę jakąś białą kropkę.
Czy to oni?
Płyniesz pod wodę, by spotkać białą kropkę?
To nie jest biała kropka.
To przyjaciel Noriego.
A z bliska jest wielkości stu dryfujących chmur.
Teraz są większe. Zbliżają się.
Weźmy się do pracy,
skoro mamy być gotowi na czas.
Tak!
Teraz gotów na przygotowania.
- Co teraz? - Nauczę cię pływać.
Kop, kop, kop.
To ma go nauczyć pływać?
Tak. Machając tak kopytkami w wodzie,
będzie pływał.
Wspieraj go.
- Kop! - Kop!
Kop!
Jeśli to ma się udać,
musisz najpierw wejść do wody.
Ale dopiero co wypolerowałem kopytka.
Woda nie zniszczy twoich kopytek.
Ale piasek jest taki miękki.
Mięciutki.
Jagódko, patrz, gdzie galopujesz!
Dalej, Olek. Wystarczy jeden krok.
Właśnie tak. Teraz drugie kopytko.
Właśnie tak.
Udało się. Jestem w wodzie.
Zanurzyłeś tylko dwa kopytka.
Trzeba zanurzyć się całym, by móc spotkać Białą Kropkę.
- Białego Wieloryba. - Białego Wieloryba Kropkę.
- Dalej. - Dasz radę.
No dalej. Krok po kroczku.
- Dasz radę. - Tak.
A teraz wystarczy kopać kopytkami, tak jak ćwiczyliśmy.
Kop.
Brawo, Olek!
- Dobrze ci idzie! - Ja płynę.
- Dalej, Olek! - Płynę.
- Robisz to. - Ja płynę!
Zgadza się.
Nie wierzę.
Zanurkuję pod wodę i poznam Białego Wieloryba.
I to dzięki tobie.
Biała Kropka jest większa.
Czyli są blisko.
Już czas.
Pa, Pixie i Jagódko.
Gdy wrócę, to to będzie kopytko,
które uścisnęło płetwę Białemu Wielorybowi.
Dasz radę.
Miłej zabawy, morskie jednorożce.
- Gotowy na swoją bańkę? - Tak.
Poczujesz się nieco dziwnie, zanurzając głowę.
Nie udało się.
Dziwne.
Spróbuję ponownie.
Nie rozumiem.
Brałem już bańki pod wodę.
Ale nigdy nie były wokół głowy innego jednorożca.
To znaczy, że się nie uda?
- Nie. - Twoja magia od zawsze była wyjątkowa.
Nie wiemy, co potrafi.
Nawet dorośli nie wiedzą, jak działa ta twoja bańka.
Nie martw się, Olek. Coś wymyślimy.
Tu jesteś. Szukaliśmy cię wszędzie.
Zaraz tu będzie. Nie chcesz go przegapić.
Idź, Nori. Nie chcę, by cię to ominęło.
Właściwie to ty lepiej już idź.
Nori, co ty robisz?
Ale skoro mam twoją bańkę, to co z tobą?
Przekaż wielorybowi, że widzimy się za rok.
Albo płyniecie, albo wszyscy go przegapimy.
Olek płynie. Zajmiecie się nim?
W porządku. Jesteśmy z tobą.
Musisz poznać moich przyjaciół.
Dzięki, Nori.
Nie dziękuj.
Musimy się upewnić, że bańka działa.
Pomożemy ci, Olek.
To działa!
Spójrz.
Super.
Hej, Falusiu i Bańko.
Hej, Teoś. To mój przyjaciel Olek.
Hej, państwo Muszelscy.
Hej, Gwiazdko.
Hej, panie Perlisty.
Witam, pani Polipowska.
Mamo, tato, patrzcie, kogo tu mam.
To Olek. Jest jednorożcem jak Nori.
Witaj, Olku.
Wiele o tobie słyszeliśmy.
Miło poznać.
Hej, państwo Kiełeczkowie.
Nori dużo mi o was mówił.
Cieszę się, że mogę was poznać.
A właśnie, gdzie jest Nori?
Nie przyjdzie, proszę pani.
Dlaczego? Uwielbia Białego Wieloryba.
Zawsze tu jest.
Spokojnie, tato.
Jest z Pixie i Jagódką.
Miał tylko jedno bańkowe coś.
A marzeniem Olka było spotkać Białego Wieloryba.
I Nori je spełnił.
Cóż, jeszcze nie, ale…
Wieloryb!
- Już jest! - Biały Wieloryb!
Biały Wieloryb!
Biały Wieloryb tu jest.
Jest ogromny.
Piękny i ogromny.
Uściśnij mu płetwę.
Miło cię poznać.
I Nori cię pozdrawia.
Widzieliście to?
One naprawdę są wielkości setki chmur.
Dzięki za wizytę.
Do zobaczenia.
Płyń ostrożnie.
Napisy: Piotr Lipiec