NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nikogo nie...
Szef bobas!
Ja tu rządzę! Czas na spotkanie
Siadać proszę! Koniec z gadaniem!
Mam zadanie. To nie ząbkowanie
Pierwszy w robocie i ostatni zostanie
Zyski, straty, i smoczki w rękach
To nie żart! Robota w papierkach!
Więc dalej podnieście swe ręce w górę!
Bobasy wam zajdą za skórę!
Szef Bobas! (To właśnie ja!)
Szef Bobas! (No i firma moja)
Szef Bobas! (Co o tym sądzisz?)
Znany to fakt, że rodzinka rządzi Szef Bobas
Dziś są moje...
No tak.
Dziś twój wielki dzień, co?
No tak.
A zatem wszystkiego najlepszego, bo nie chcę brać w tym udziału.
Hopla, hopla, hopla Dziś są twoje urodziny
Hopla, hopla, hopla Oto śliniak i życzenia
Hopla, hopla, hopla Sto lat dla ciebie, dla ciebie!
Może wydaję się oschły,
ale serce mi się raduje. Pogadamy jutro?
Zajadaj, chłopcze.
Ale najpierw zdmuchnij. O ile umiesz. Bo czemu by nie?
Szaleństwo. Dmuchaj.
- To niegasnąca świeczka? - Co? A są takie?
Nie jestem w humorze.
By zdmuchnąć zwykłą świeczkę?
Czy to nie super?
Giń, urodzinowe diabelstwo!
Boczysz się na urodziny? To jak być złym na czas.
Wiem, wybaczcie. Fajna piosenka i w ogóle.
Ale nie przywykłem do urodzin wyglądając... tak.
Elegancko? Mamy sobotę, przebierz się.
Nie. Jako dziecko.
Zanim mnie wrobili w malwersację, robiłem legendarne imprezy.
Mawiano, że są lepsze niż narodowe święto,
- bo banki były otwarte. - Jakoś nie wierzę.
Taki był komentarz do filmiku.
- Filmiku? Mam je! - Nie szukaj...
Świetne Urodziny Teddy'ego Templetona?
Lata temu kazałem mojej asystentce nagrać urodzinowy spot.
Legendarny potentat biznesowy.
Legenda. Potentat.
Kumpel. Przyjaciel. O tak!
Świetny styl.
Elegancja.
Zmalwersowałbym coś za ten garnitur.
A znam się na tym.
To było oczywiste, że Bradley mnie wrobi.
Świetne jedzenie.
Grube ciasto.
Improwizowane scenki.
Wymyślone na poczekaniu.
- Przesyłka. To... - Automatyczna sekretarka!
Tak. Jestem automatem.
Hej, nie wolno filmować!
Nie mogę oglądać przemocy!
To dużo lepsze niż nasza piosenka.
Od rana rozmyślam, co bym robił, gdybym nie musiał się chować.
Nie musisz.
FBI szuka dorosłego Teddy'ego Templetona.
Szef Bobas może robić w Chicago, co tylko zechce.
Czy ty właśnie sugerujesz to, co myślę?
Wychodząc teraz, zdążymy na urodzinowe szaleństwo.
Czy chodzi ci o...
- Wypad braci! - Wypad braci!
- Załatwię muzę. - A ja przekąski.
Ruszajmy w drogę.
Zarezerwowałem stolik w Chez Big Boeuf.
To istny cud!
To, w co wierzy Tim Templeton, to urodzinowe cuda.
Kluczyki!
Nie mogę prowadzić.
Masz stopy. Bierz pedały, a ja kierownicę.
- Marzenie bobasa. - Nie ma mowy.
- Fajny pomysł, ale... - Może mama go zawiezie?
Zły pomysł!
- Świetny. - Dzięki. Bo to pomysł Tabithy.
Kocham go na tyle, na ile muszę, ale spędzając z nim tyle czasu,
- będziemy się ciągle kłócić. - Właśnie.
Zobaczcie, jak się dogadujecie. W drogę!
- Lepiej skręć... - Znam drogę do Chicago.
Chicago.
Chi-Town.
Stary Paryż na Prerii. Wielki Ser i Karmel.
- Miasto Kanapek. - Posłuchamy muzyki?
Aligator odgryzł...
Świetny kawałek.
Muzyka z poczekalni w salonie tatuażu dla mamusiek.
Tu mam wycieczkową muzykę.
Odjazdowy miks urodzinowy.
I są moje urodziny.
Przemysł!
Najwyższą wartością!
Nie mają kapeli, bo są do kitu?
To T-Notes, najlepszy zespół a capella na Wall Street,
śpiewający tekst książki Bogactwo Narodów.
Włącz ich z powrotem!
Nie. Chcę przez to przejść możliwie bezboleśnie.
Płacz ci nie pomoże. Mam dzieci.
Przy dźwiękach płaczu rozwiązuję krzyżówki.
Nigdy tak nie rób. Mogliśmy mieć wypadek.
Jestem świetnym strzelcem,
- niemal strzelcem wyborowym. - Przestań.
- Puść muzykę. - To nie muzyka.
Świetny strzelec jest lepszy niż kapitalny
- i słabszy od wybitnego. - Chcesz muzę?
Mam tu coś dla ciebie.
To nie są T-Notes...
Nigdy nie opuszczajmy Aruby, Adamie Smith.
Jak śmiałaś?
Dzidziuś się zdrzemnął?
Pragnąłem nie czuć się dziś dzieckiem, a ty co robisz?
Usypiasz do transportu jak nosorożca z cyrku!
Spojrzysz w górę?
Prawdziwy Paryż na Prerii. To gdzie najpierw, solenizancie?
Miała być zieleń Guigneta.
Ta jest trawiasta. Jeśli chciałbym daltonistkę,
to zatrudniłbym psa.
Milton Livree to najlepszy krawiec w okolicy.
Co urodziny kupuję tu garnitur.
Twój cyrk, twoje małpy. Ja tylko pcham wózek.
Ujrzysz geniusza w pracy.
Potrafi ubrać faceta, który wie, czego chce.
A ja dokładnie to wiem.
Tak?
No tak, bobas nie umie mówić.
Jeśli chcesz słodki strój, by zaimponować innym mamom,
to dział dziecięcy jest na dole.
A dział obuwniczy w tę stronę.
- Było miło. - A ty gdzie?
Pcham wózek. Skoro nie zamówisz...
Zrób to za mnie.
Ręcznie szyty, w prążki, ostre klapy. Możesz stanąć?
Hej!
Umiesz zapanować nad swoim zwierzątkiem?
Zależy. A ty umiesz uszyć garnitur w prążki z ostrymi klapami...
dla bobasa?
Przyjmuję wyzwanie. Połóż go i zaczynajmy.
Będą pytania.
Patrz na mnie, a będzie okej.
Ile guzików?
Dwa?
Trzy!
- Ma być flanelowy? - Pewnie...
że nie.
Z tweedu?
Tak. Chyba.
Nogawki z mankietem czy bez?
Na przemian.
Jak oryginalnie.
A teraz obuwie. Gdzie łyżka do butów?
Zaprojektowałaś garnitur dla akwizytora.
- Ciągle chichoczesz! - Bo mam łaskotki!
Posłuchaj. Tkanina tweedowa, nogawka z mankietem,
brązowe buty z włoskiej skóry z klamrą.
Nie zapamiętam tego bełkotu.
To moje urodziny!
Okej. Jak to było?
Tkanina dźwigowa, buty z rampą?
To jakiś koszmar.
Znalazłem łyżkę.
Dosyć tego!
Jestem wielkim artystą, a nie krawcem dla smarkaczy!
Proszę, panie Livree,
wiem, czego chce, i znam rozmiar buta.
Dziś ma urodziny.
No dobrze. To będzie 9000. Płatne z góry.
Jasne. A co dostanę za pięć?
- Jest ładna. - Dla wieśniaczki jak ty.
- Oddałbym ci. - Jak? Jesteś bobasem.
Musisz mi o tym przypominać?
Racja, masz dziś urodziny. Co teraz?
Chez Big Boeuf.
Madame, proszę tędy.
„Madame”.
- Wyluzuj, wieśniaczko. - Jestem z Dallas!
Loża triumfalna! Sądziłem, że jest zajęta.
Pani stolik, madame.
Merci. A znajdzie się coś wyższego dla tego aniołka?
Fajnie tu.
Tam jest fajnie.
Ten ponury kąt to skrzyżowanie ulicy Kuchennej
z Aleją Łazienkową i śmietnikiem.
Jedzenie to samo, więc nie becz.
Dyskryminują bobasy?
O tym mówię, Carol. Ta loża to kwestia polityki.
Przez brak wąsów i to, że nie wygrywam w a-kuku,
- mam siedzieć przy wychodku? - Mam to gdzieś!
Na skali moich problemów daję twoim równe zero.
I skończ, bo chcę jeść!
Oto menu. I proszę przestać krzyczeć na dziecko.
Ja krzyczałam?
Jest głośno, więc nie zauważyłam.
Tak, poprosimy pieczywo. Dzięki!
- Koniec tematu. - Oglądam menu. Też to zrób.
Co chcesz? Wybiorę coś. Wszystko podwójnie. Krwiste.
Steki kosztują tu 60 dolarów. Jeden na spółkę.
Dobra. T-bone z Wagyu.
- No jasne, bo jest najdroższy. - Jest najlepszy.
Też będziesz go jadła. Jesteśmy w mieście,
- użyj sobie, wieśniaczko. - Jestem z Dallas!
I lubimy tam jadać steki.
No proszę. Nasz wspólny moment.
Ciesz się przepłaconym mięsem.
- Bobas ma nóż! - Wezwać służby!
Mam. Wyluzujcie nadęte tyłki.
I po wszystkim.
„Grzechu, zbyt pełen ponęty”.
- Koleś. - To z Szekspira, wieśniaczko.
- Jeszcze raz mnie tak... - Oznacza: „Ja chcieć więcej”!
Odkrój mi jeszcze...
- Nie, nie, nie! - Co?
- Głupi, dziecięcy brzuch jest pełny. - Serio?
Kazałeś mi kupić najdroższy stek.
A myślisz, że co ja czuję? Nawet się nie spociłem.
Jest twój.
I dobrze. Kelner! Wrzucić go na grilla!
- Co robisz? - Lubię wysmażone.
- Nie zabijesz tego smaku! - Zjem go po swojemu.
Usmażonego na wiejskim ruszcie?
Dallas-Fort Worth to czwarty największy region w USA!
Wieśniaczka.
Napędza kulturę i gospodarkę Teksasu!
Ma dzielnicę artystyczną i akwarium!
Mam magisterkę, głupi bobasie!
Czekaj! Mam krótkie nogi!
- Przez ciebie nas wyrzucili. - To nie ja krzyczałem na dziecko.
Dokładnie taki jesteś!
Uparty, samolubny, głośny,
wszystko musi być po twojemu.
I to nie przez mleko Korporacji Bobas,
które zmieniło cię w malucha.
Teddy Templeton zawsze był dzieckiem.
Wszystkiego najlepszego. Wracamy.
- Oddawaj. - Nie.
Zostało improwizowane show.
Po co mi wydurniający się dorośli?
- Mam dzieci. - To samolubne,
ale to moja ulubiona tradycja.
To jest obok!
Zero sztywniaków, wysokich cen. Zwykła zabawa. Proszę.
Jak ci się nie spodoba, to wyjdziemy.
Dwa bilety na Duran Durango.
Nie wolno wnosić jedzenia.
To mleko dla mojego dziecka.
Takie są zasady.
Nie zmienię ich, bo jakaś matka
przyprowadza bobasa na występ. I to w nocy.
Chwileczkę.
To Bav. Ma humorki. W porządku, zostaw tu rzeczy.
Ten twój magiczny napój też?
Łyknę sobie w przerwie. Chodź, chcę się pośmiać!
Improwizacja, tak?
Wiem, że to nie w moim stylu, ale coś w tym jest.
Ten klimat. Nutka niepewności.
Facet, który mnie wrobił... Bradley?
On sprawił, że u nas mieszkasz?
I okradł moją firmę, nasyłając na mnie rząd,
ale każdy wie swoje, Carol.
- Musimy iść. - Nie.
Odebrał mi firmę, ale nie zabierze mi Duran Durango.
Patrzy prosto na mnie.
Chyba mnie rozpoznał!
Może ze zdjęcia na biurku.
Wycinam ze zdjęć ciebie i Tima.
Coś tam mamrocze. Menu?
- Bierze mnie za kelnerkę? - Jak każdą kobietę.
- Chcesz mu dopiec? - Co?
Fasola? O, stary.
Nie wie, że jesteś bobasem. Zabawmy się trochę.
To jest nasz moment.
Potrzebuję mapy zwanej menu, by trafić jakieś żarełko.
Nieznany numer. Ostro. Słucham, mówi Bradley.
Witaj, Bradley.
Teddy. Gdzie jesteś?
W Boliwii. Albo Zimbabwe? A może w twoim domku nad jeziorem?
Nie! Miałem go spalić, by dostać odszkodowanie!
Zawsze jesteś przestępcą?
Witajcie, piękni ludzie!
Tu wasi improwizatorzy, Duran Durango.
Pamiętajcie, że nie znamy słowa „nie”, na wszystko się...
Twój telefon wydaje dziwne... Stary! Jesteś tutaj, na występie!
Co? Nieprawda.
Słyszę echo. Na sto procent tu jesteś.
Kochamy was, Duran Durango!
Słyszałem to. Podejdź.
Wybacz, że nie zaprosiłem kumpli, ale musiałem zabrać ze sobą agentów FBI.
Mówiłem wam, że nie przegapi Duran Durango!
- Przywitajcie się. - Witamy.
Nie ma mnie tu. Pa. To pułapka!
Będziemy improwizować.
Żadnego scenariusza,
wszystko na poczekaniu i tylko raz.
To jak inwazja kosmitów, tylko śmieszniejsze. Oby.
Są dziś w formie. To Bradley! Nie odbieraj!
Halo?
- Zasugerujecie nam... - To nie on.
coś na początek?
Gdzie jesteś, stary? Poddaj się!
Dziękujemy.
Przed wami Duran Durango i „Gdzie jesteś, stary? Poddaj się!”.
Chcę zabrać cię do opery.
Jestem spóźniona! Spóźniona!
Wybacz, że przeszkadzam, ale szuka cię FBI!
Szukają dorosłego mnie.
Ale w końcu tu podejdą, sprawdzą mój dowód
- i zobaczą nazwisko Templeton! - Dobra. Chodźmy.
To byłoby podejrzane! Potrzebny nam plan!
Jesteś w Marrakeszu. W Maroko. W Afryce.
W Marrakeszu! Bav wymyślił to z głowy!
Okej!
Idziemy powoli.
Może ich miniemy i uznają, że nas sprawdzali.
To jedyne, co mam.
Skarbie, podasz mi sałatkę, swoimi płetwami delfina?
Mój szef mnie zabije.
Ja też cię kocham!
Udało się!
A nieodpowiedzialna matka?
Wiatry Marrakeszu suną przez miejski plac.
Szumu-szumu.
Teraz!
„Pilnuj drzwi, agencie Brown”. Nie cierpię być tym nowym.
Okej. Poczekamy, aż dadzą za wygraną.
O nie.
Oto przed wami sędzia Jones.
Mierzy 167 centymetrów, absolwent Uniwersytetu Sędziów.
Zaraz mnie aresztują.
Mówiłeś, że wystarczy ci mleka do przerwy!
- Nie umiem tego przewidzieć! - Panie Templeton? Agent Brown.
- I wspólnicy. - Witamy.
Nie chcę iść za kratki za pomoc zbiegowi.
Chcę robić fajne rzeczy. Udawać królową.
Nie trafisz za kratki.
Gdy ta dama z opery odmówi, przekonasz ją swoim...
Burrito!
Przekonasz ją burrito, bo ma karierę, że ja guacamole!
Wolałbym „ja fasolę”, ale widocznie się nie znam.
Skup się! Droga na dach!
Musimy przefrunąć. Pójdę pierwszy i rzucę linę.
Teddy!
On tu nadchodzi Czy ktoś mi pomoże?
To ja! Detektyw Tyłemnaprzód!
O nie, to detektyw Tyłemnaprzód!
Zgadza się. Mogłabyś wyjść tamtymi drzwiami.
Tam jest wyjście, Carol.
Chwila. Wiem, kim jesteś.
Tą kelnerką, która nie przyniosła menu!
Sprawdźcie, czym była taka zajęta!
No cóż, śledztwo zatoczyło koło,
Detektywie Przodemnaprzód!
To on! Ten tyłem-przodem koleś!
Uciekaj!
Wybaczcie mi zrujnowanie
jak zawsze świetnego występu.
Wielki Teddy Templetonie,
dzięki twoim urodzinom ten teatr
błyszczał przez lata.
Byłeś wierny improwizacji, a ona odpłaci się tym samym.
Drodzy panie i panowie.
Przed wami legenda improwizacji Saul Mayes!
I przerwa! Widzimy się w drugim akcie!
Otwierać. Agent Brown, FBI.
Bav, kierownik, kiepski improwizator
i niedoszły prawnik.
Możecie wejść z nakazem
lub z dostawą jedzenia.
Jakoś ich nie widzę.
Macie złote serca, w odróżnieniu
od kart kredytowych.
Ale utknęliśmy tu. Pomysły?
- Możemy improwizować! - Kiepski pomysł, Don!
Już niosę to menu, kochany!
Prawdziwy stek!
Hieny.
Nie. Artyści.
Duran Durango! Improwizujcie. Poradzimy sobie.
Gotowi na więcej?
Gdzie on jest?
Kelnerko, widziałaś tu biznesmena?
Nie, złotko!
Ten Bradley to niezła szuja!
A ta ucieczka?
Ciesz się, że jesteś bobasem.
No tak.
Wybacz. Szybki postój.
Magalagabagagianos!
- Moja ulubiona pizza! Skąd wiedziałaś? - Widziałam na filmiku.
Miałeś ciężki dzień. A ja lubię uśmiech na buzi dziecka.
Zostaw mi kawałek.
„Pływam pontonem na Jeziorze Genewskim.
Wracam w poniedziałek. Szukaj dalej”!
Przykro mi.
Hej, no dalej. Nie płacz.
Nie mogę. Jestem bobasem.
No proszę.
Będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Napisy: Piotr Lipiec