NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nikogo nie...
Szef Bobas!
Ja tu rządzę! Czas na spotkanie
Siadać proszę! I koniec z gadaniem!
Mam zadanie. To nie ząbkowanie
Pierwszy w robocie i ostatni zostanie
Zyski, straty, i smoczki w rękach
To nie żart! Robota w papierkach!
Więc dalej podnieście swe ręce w górę!
Bobasy wam zajdą za skórę!
Szef Bobas! (Tak to właśnie ja!)
Szef Bobas! (No i firma moja)
Szef Bobas! (Powiesz dziś co o tym sądzisz?)
Znany to jest fakt, że rodzinka rządzi Szef Bobas
Mia. Antonio.
Ten dziwak Purchel Parkowa Kaczka.
I najnowsza domniemana
członkini szemranej szajki Nieprzytulaczy,
najlepsza przyjaciółka Tabithy, Yvette.
Właśnie opadła mi szczęka. Jestem komodą z szufladami.
Dez, jesteśmy bezpieczni. Nie musisz być w...
Zawsze w gotowości.
I co z tym zrobimy?
Musimy jej o tym powiedzieć.
O nie. To zły pomysł.
Nieświadomie bawi się i nocuje u wroga!
Musimy to zrobić.
I co jej powiemy? Interesują ją tylko fakty i liczby.
Mamy dowód, że Yvette jest Nieprzytulaczem?
Widziałem, jak zamienia bobasy w złoto.
Tak naprawdę to nie, ale nie mam problemu, by skłamać.
I chwała ci za to. Ale Tina ma rację. Potrzebujemy...
Policzki!
- Policzki! - Co to?
- Tina, wiesz może... - Policzki!
Policzki!
Będę tęsknił, gdy już traficie do psychiatryka.
Trzeba przestrzegać reguł.
Rozpoczęła się Wojna Policzków!
- Jaka wojna? - Policzków!
Są tak pulchne, że chcę je całować!
To rodzinna gra karciana, w której dopasowuje się zwierzątka.
Trzy rundy, punkty się sumują,
a zwycięzca zostaje Policzkmistrzem Generalnym.
Nie lepiej brzmi „Polikmajster”?
To tylko tytuł.
Aczkolwiek ustala on domowe reguły do końca dnia.
Raz Tabitha kazała nosić skarpetki na dłoniach.
Albo kiedyś zabroniła używać liter P, J i B.
„Amiętam, aky to yło wczora”.
A zamiana pory snu? Genialne.
Często wygrywasz?
Siedem miesięcy z rzędu.
I wygrywaj dalej.
Brzmi naprawdę uroczo, ale mamy dużo na głowie, więc...
Chodź, Tina...
Zawarliśmy umowę, gdy tu zostałeś.
Mieszkając z nami, bierzesz udział w grach.
Dziewczynkom na tym zależy.
„Dziewczynkom”?
Tina, wyjaśnij swej matce, a mojej przykrywce...
Chcę trafić na misia. Muszę go wylosować.
Tina!
Nigdy w to nie grałam. To tortury!
Jedynie się przyglądałam,
jak dopasowujecie słodkie zwierzątka.
Ale mamy coś do załatwienia.
Szefowie?
Wracacie na górę, czy...
Przełóżcie to dziecinne spotkanie.
- Chyba nie... - To czas dla rodziny.
Poszukajcie dowodu na to „coś”, o czym mówiliśmy,
ale bez nas.
- Okej. - Robi się.
Będę potrzebował kółek.
Odbębnijmy ten rodzinny czas.
Tworząc mocne więzi, ale dość szybko.
Panie i panowie, gra nazywa się Złów Parę.
Standardowe zasady, zero litości.
W talii są 23 pary mam oraz dzieci żyraf, wielorybów, niedźwiedzi itd.
Kochany misio!
Wygrywa ten, kto utworzy najwięcej par.
Gdy jest twoja kolej, możesz poprosić
o pasującą kartę.
Mamo, czy masz małego gekona?
Niestety tak!
Masz parę? Świetnie.
Dostajesz punkt i grasz dalej.
- Wujku Teddy, czy masz... - Chwila.
Wytłumaczyć powoli?
Wiem, jak się w to gra.
Ale dlaczego rozdałaś karty dla czterech osób?
Ja nie biorę udziału w grze.
- Pomogę Tinie. - Cała uwaga dla mnie!
- A co z czasem dla rodziny? - Tim nie grywa w gry.
Wiesz, że to nieprawda.
Dorastaliśmy w tym samym domu.
Uwielbiałeś gry, a ja z tobą w nie wygrywać.
I twoją nadąsaną buźkę.
Będzie lepiej, jak pozostanę z boku.
Dla kogo?
Policzki! Zaczynajmy.
Rozkładam tu karty. Stąd dobierasz jedną, jeśli grasz...
- Znam reguły tej gry. - Rany, okej.
Umieram z nudów. Można to przyspieszyć?
Niezbyt.
Wojna Policzków to tradycja, której należy przestrzegać.
Okej, do dzieła.
RUNDA PIERWSZA
Mam tu parę z mamą kurą i kurczaczkiem.
Jeden punkt dla tej mamy!
Nieźle, mamo.
Ale ja mam dwie pary...
To dopiero policzek!
Tabitha obejmuje prowadzenie.
- Możemy kontynuować? - Tak.
Zaczynaj. Chyba że mam ci wyjaśnić...
Umiem grać w tę grę!
Sztuczki psychologiczne?
Wojna już się rozpoczęła. W twojej głowie.
Grajmy. Byle szybko.
- Mamo Carol. - O nie.
- Nie nazywaj mnie tak. - Masz małą kózkę?
Tak się składa, że mam.
Świetnie. A masz może mamę kangurzycę?
Nie. Idź ją złowić.
Dziękuję, tak zrobię.
Nie mam nic. Kto następny?
Okej, Tina. Teraz ty.
Wystarczy spojrzeć w karty i pomyśleć, kto może mieć...
- Teddy, masz misia? - Nie. Złów go.
- Kurczę! - Nie, jest dobrze. Widzisz?
Masz łosiątko i mamę łosicę, więc masz kolejny ruch.
Przybij!
Nie mogę przybić piątki, gdy siedzę tu bez małego misia.
Pasuję. Kolej na mamę.
Nie, skarbie. Zapytaj teraz innych graczy o...
Myślisz, że chce takie brzydkie pary?
Twoje karty. Wybacz.
Tim!
Pomagasz jeszcze gorzej niż grasz.
Na pewno nie dołączysz?
- Potrzebujemy chwili. - I plastrów.
- Nie potrzebujesz ich. - Czułabym się bezpieczniej!
- Robimy przerwę? - Widziałam jej dłoń.
Nic jej nie jest. Tabitha, masz małą gąskę?
Złów ją.
Wybacz, nie mamy plastrów z misiami.
Nic mi nie jest.
Wasza kolej. Grajmy dalej.
- Mamo, masz misia? - Wybacz. Złów go.
Świetnie! Znów masz szczęście.
Okej, a teraz zapytaj o...
Teddy, masz misia?
Nadal nie. Świetna robota, trenerze.
Co za fart. To teraz pomyślmy o...
- Tab! Szukam misia. - Ona nie ma kart.
- Skarbie. - Głupie krowy!
I śmieją mi się w twarz!
- Masz misia? - Nie.
Już pytałaś...
Nosorożce? No proszę.
Mamo, masz misia?
Wieloryby.
Tabitha, pomóż mi.
- Koniki! - Tina.
Wiesz, że chcę tego misia.
Nie cierpię was, żyrafy.
Kupię ci prawdziwego misia, jeśli przestaniesz...
Mamo? Tab?
- Teddy? - Złów go.
Mały miś!
Koniec kart.
- Pancernik? - Tak.
Z dwunastoma parami zwierząt
Tina wygrywa pierwszy pojedynek
i zdobywa tytuł Marszałka Polnego von Przegryzkamistrza.
Kolejny tytuł? A co z Policzkmistrzem?
Ta zabawa jest rozbudowana.
Policzkmistrz to tytuł końcowy.
Zwycięzca pierwszej rundy wybiera przekąskę.
Von Przegryzkamistrz!
- Pomogę jej. - Dzięki, Tabsy.
Jak ona to...? Jak matematycznie.
JJ, raport o Yvette. Gdzie jesteście?
Na górze.
Będąc komodą, Dez nie zmieścił się na schodach,
więc spróbuje wyjść oknem, ale nie możemy znaleźć...
Nieważne, jestem cały!
Timbo! Gotowy dołączyć do gry?
Pomagam Tinie.
- Widzę. - Już mówił, że nie gra.
- Zignoruj go. - Rozumiem.
Jesteś do bani i nie chcesz, by dzieci straciły szacunek do taty.
Zignoruj.
No weź! Pójdzie szybciej, gdy dołączysz z nami do gry.
Każdy na tym wygra!
No może oprócz ciebie, jak zawsze.
Zignoruj go.
Słyszysz te niedźwiedzie?
„Timmy, zagraj w tę grę jak duży chłopiec”.
- Wchodzę. - Kotku.
- Świetnie! - Nie możesz dołączyć.
Zabawa trwa. To nie fair.
Ma rację.
Wojna Policzków to gra pełna tradycji i reguł.
Czy któraś z nich zabrania dołączyć w trakcie gry?
- Chyba nie. - Zatem wchodzę do gry.
Wybieram chrupki warzywne.
RUNDA DRUGA
Tabitha, masz małego liska?
Złów go.
Twoja kolej, Tina.
- Mamo, czy masz...? - Nie mam misia. Złów go.
Ale słodziak!
- Pasuję! - To nie ta gra.
Okej. Tato, masz gekona?
Wybacz. Złów go.
Teraz ja? Okej.
Teddy, czy masz może...
mamę lisicę?
- Tato! - Skarbie.
Chodzi o tę lisicę, którą zapewne ma Carol,
bo pytała Tabithę o małego liska?
Nie. Złów ją.
O nie.
Nie. Tylko nie znów to samo.
Przykro mi, tata się zepsuł.
Ale Wojna Policzków nadal trwa.
Tabby, pokaż, jak należy grać.
Uczyńmy tę rozgrywkę ekspresową.
Tim?
Co tam?
Twoja kolej.
Okej.
Tina, daj mi mamę gekona.
- Weź ją sobie. - Carol, kocica.
Zgadza się, mam ją.
Teddy, masz jaguara. Zauważ, że to nie było pytanie.
Skąd mogłeś wiedzieć?
Bo poświęciłem rundę, by zorientować się w grze.
Po latach przegrywania z bratem w planszówki
spędziłem cały college i semestr w Reno,
doskonaląc się w grach od Piotrusia po Makao!
Tab, dawaj kurczaczka.
Sądziłeś, że boję się przegranej?
Carol, żyrafa.
Nie chciałem grać, bo wiem, co ta gra ze mną robi.
Teddy Templeton,
pływasz w jednej wodzie z rekinem tej gry.
Teddy, konik.
Wezmę tego orangutana.
I zebrę. Pasiaste!
Mamo Templeton, Timmy potrzebuje owieczki.
Tygrysek! Pani Świnka!
Jest mężatką? Może to samotna mama.
Mała gąska!
I w końcu...
mały łoś znalazł mamusię.
To jest rodzinka.
I w ten sposób tata nie tylko zrównuje się z Tiną,
ale wygrywając drugą rundę, otrzymuje tytuł
Arcybiskupa Utwórbery.
Wybiera muzykę w tle.
Niech zabrzmi muza!
Gracze gotowi, a stawka wysoka.
Czy wujek Teddy przegra z bratem?
Czy mama opamięta swojego męża?
Czy Tabitha da radę odzyskać prowadzenie?
Możliwe, bo dobrze jej idzie. Ale tylko trzecia runda da nam odpowiedź.
Tim? Skarbeńku?
Mów. Wybieram podkład do unicestwienia mojego brata.
Fajnie. I rozumiem cię.
Ale to gra dla dzieci, w którą grasz ze swoimi pociechami.
Jesteśmy zdrowe, ale chrupiemy niezdrowo.
Może niech to pozostanie zabawą?
To świetna zabawa.
To trwa całe wieki.
Musimy udowodnić związek Yvette z Nieprzytulaczami.
No tak.
„No tak”?
- Zapomniałaś? - Żyłam chwilą.
Spokojnie, drużyna się tym zajęła. Hej, JJ. Jakie wieści?
- Dobre? Świetne? - Nie.
Śledzimy znanych nam Nieprzytulaczy, ale Yvette z żadnym się nie kontaktowała.
Tak trzymaj. Dołączymy, jak...
Bum!
Instrumentalny Trybunał: „Muzyka dla robotów, by kochały i były smutne”.
- Z tym załatwię te bobasy. - Ja to zrobię, proszę pana.
Yvette? Nie mówiłaś, że wpadniesz.
Uznaję otwarte okno za zaproszenie.
- Myślisz, że coś słyszała? - Oby nie to o bobasach,
bo można to źle zrozumieć.
- A da się dobrze? - Jejku!
Gracie w Złów Parę? Ta gra jest super!
My zazwyczaj wycinamy próbki perfum z gazet
i smarujemy nimi porcelanowe figurki.
Mogę dołączyć?
Byłoby super. Polubisz Wojnę Policzków.
Jest zabawna. Mamy dziwne reguły i...
Tabitha, to gra dla rodziny.
Tak się składa, że ją mam. Wchodzę.
Yvette to moja przyjaciółka i zwiększa moje szanse na wygraną o 11,6%.
Nie sądzę, by bawiło ją granie z dwójką bobasów.
Żartujecie?
Jestem w kooperatywie baby-sitterów. Uwielbiam maluchy.
Wojna Policzków to gra pełna tradycji i reguł.
Czy któraś z nich zabrania dołączyć w trakcie gry?
RUNDA TRZECIA
Zmiana reguł. Musimy jej powiedzieć.
Nie mając dowodów, możemy skrzywić umysł niewinnej osobie.
Jej umysł już jest wypaczony. Nie widzisz, co robi?
Wygrana pozwoli jej ustalać pokręcone zasady
obowiązujące nas do końca dnia!
Już to widzę oczami wyobraźni.
Rozkazuję, by w tym domu noszono bobasy jak obuwie!
Rodzice by na to nie poszli,
ale nadal strasznie się tego boję!
Musimy zadbać o to, by nie wygrała.
To pestka.
Potrzebowałaby cudu, by dogonić nasz wynik.
Dwie pary wprost z ręki.
I jeszcze zaczynam?
Pani Temp, ma pani pociechę tego pancernika?
Masz małego konika, tatko?
Mama kurczak!
- Teraz ty, Tina. - Jak będzie grać?
Wybacz, Tina. Mamusia nie ma misia.
Szukam nosorożca.
Co takiego, Teddy?
Nie rozumiem.
Wybacz, ale nie mam konika.
Złów go.
Mamy do pogadania.
Kolejna para!
Jak to nie masz sarny?
Ktoś mógłby poszukać kózki?
Nie mam pojęcia.
Biorę twojego gekona!
Zebra?
Nie, skarbie. Wybacz.
Tina, masz może misia?
Moje robotyczne serce właśnie pęka.
A twoja przyjaciółka jest Nieprzytulaczem!
Cholercia!
Macie gadającego bobasa?
I nie paruje ci czaszka?
Świat jest pełen cudów.
Ma złotą rybkę ze stopami.
- Zwę go Skrzelostóp. - Może jest odporna na dziwactwa?
A więc możemy mówić.
Cholercia!
Tak, ja też gadam.
Przemilczymy fakt, że jest jednym z Nieprzytulaczy?
- Czym? - Kim?
To ta kooperatywa!
To ich nazywacie swoimi nowymi wrogami?
Yvette i jej znajomych?
I są źli, bo niańczą dzieci?
Nisko zawieszona poprzeczka jak na wrogów.
Dali dziecku rowerek, wiedząc, że to specjalność
innego bobasa!
I chcieli, by bobas się zmarszczył, choć wygląda wtedy okropnie.
Łatwo ci oceniać.
Ich kaczor Purchel przeniósł wszy na bobasa.
Ma na imię Curtis!
Kaczor Curtis?
A teraz dokończmy tę wojnę.
Teddy, masz kangurzycę?
Złów ją.
Nie!
Tak!
Jaki to ma sens?
To ważny moment.
Już nie ma kart. Kolej taty,
ale najwyraźniej nie ma pary, więc musi...
Wiem, jak się w to gra!
Nie w tym problem.
Nie prześcigniesz jej.
- Wiem. - A więc...
Tak.
Yvette, masz małego lisa?
Nie.
Teddy, czy masz lisicę?
Tak się składa, że mam.
A ty, Yvette, masz kotka?
Cholercia.
I dzięki temu błędowi Teddy'ego
Timothy Leslie Templeton zostaje Policzkmistrzem Generalnym!
Tak jest!
Brawo, Templeton.
Brawo, Policzkmistrzu, świetnie grający bracie,
moja inspiracjo życiowa,
w obliczu której wyglądam jak zapchany zlew...
Muszę mówić to w całości?
Przykro mi. Ale dzięki.
Czasem trzeba przegrać wojnę, by wygrać pojedynek o...
To bez sensu. Ale rozumiesz.
Przynajmniej pokrzyżowałeś plany Yvette.
Szkoda, że przegrałaś.
Ale dzięki temu mamy więcej czasu dla siebie.
Zawsze jakiś pozytyw.
Chyba że od początku planowała przegrać.
Weźmiemy na spacer moją rybkę.
Napisy: Piotr Lipiec