NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nikogo nie…
Szef Bobas!
Ja tu rządzę! Czas na spotkanie
Siadać proszę! I koniec z gadaniem!
Mam zadanie. To nie ząbkowanie
Pierwszy w robocie i ostatni zostanie
Zyski, straty i smoczki w rękach
To nie żart! Robota w papierkach!
Więc dalej, podnieście swe ręce w górę!
Bobasy wam zajdą za skórę!
-Szef Bobas! -Tak, to właśnie ja!
- Szef Bobas! - No i firma moja
- Szef Bobas! - Powiesz dziś, co o tym sądzisz?
Znany to jest fakt, że rodzinka rządzi Szef Bobas
Obserwuję miejsce startu. Odliczaj, Pip.
Aktualny czas odjąć liczbę i liczbę… Nie umiem liczyć w tył.
Kwatera Główna.
Wiceprezes ds. operacji terenowych, Tina Templeton.
- Współwiceprezes. - Niebo bezchmurne i ciepła bryza.
Dużo ludzi pójdzie na spacer.
Zaczynam sprawdzanie. Miodożer?
Rozumiem, że jesteś obecny.
Tino, to twoja misja i świetna robota,
ale nie byłoby łatwiej używać naszych imion?
Tak. Ale mamy zwierzęce pseudonimy. Golden Retriever?
Co chcesz? Miętówkę? Regulowane oparcie?
Twoją aktywność i zaraźliwy optymizm. Kameleon?
Nie ma Deza?
Szumię, sz… sz…
Jestem krzewem.
Miś odstresowujący.
Zgnieć swój lęk, szefie.
- Współszefie. - Przepraszam.
Nigdy nie miałam dwóch szefów. Nie wiem, jak się do was zwracać.
Nie myśl za dużo, JJ. Dzielę władzę z Tiną,
ale się szanujemy.
Nie mam twojego raportu, Rozdymko.
- No dalej, Rozdymko. - Nie reaguję na Rozdymkę.
Okrągły? Słodki? Zjeżony? Nadyma się, gdy jest zły?
Obecny.
Uwaga. Mały orzeł opuszcza gniazdo.
- I już? Tyle szumu o…? - Utrzymać gotowość.
Podziękujesz, że nie dałam ci skończyć.
Nie ma za co.
Schrupałbym go!
Miłość do bobasów.
- Co dzień tyle dostaje? - I to rano.
Oto pięcioprocentowiec.
Woda! Nie może zmoczyć czupryny. Rozdymko, kolczatka.
Kolczatka? Ja ci nie mówię, co masz robić.
Ja tobie też nie będę. Rozłóż kolczatkę.
- Dostanę inny pseudonim? - Masz najlepszy.
Dobra.
Trzymaj się, Iggy!
Jest suchy. Ominął…
Ludzie się interesują. Zabijmy ich słodyczą.
Dmuchawiec, już.
Daj snaka dla kwaka.
Czy to konieczne?
Nie chcesz karmić Purchla Parkowej Kaczki?
Wygląda jakby miała mięso na głowie.
- Możesz mi zaufać? - Jasne.
Są zabawiacze. W co się bawimy?
Koci łapci?
Pokażcie mu łapki.
Taki się urodził.
Świetna robota. Mamy czas dla siebie.
Dobra.
Szumię, sz… Fotosynteza.
Osiągnęliśmy cel miłości?
Prawie. Będziemy kontynuować po zabawie.
- Skąd ten przestój? - Zabawiacze są na autopilocie,
- a my mamy życie poza pracą. - Czemu?
JJ, wytłumacz Szefowi Bobasowi, że robimy to na co dzień
- i jesteśmy w tym świetni. - JJ, naucz Tinę podstaw.
Trzeba wciąż szukać niezbadanych dróg,
by miłość się nasilała. To podstawa.
Nie każcie mi stawać po jednej ze stron.
Mam wspierać jedną i od-wspierać drugą.
Wybaczcie, moje serce tego nie potrafi.
Niepotrzebnie cię o to prosiliśmy.
- Chcesz koordynować tę operację? - Nie.
Poradziłbym sobie, ale nie wiem, co ty na to.
Masz to. Lepiej wymyśl mi niezwykły pseudonim.
Koniec przerwy. Nie podoba mi się światło.
- Do strefy piknikowej. - To w przeciwną…
Zainicjuj przenosiny i zaufaj mi, Pyskaty Sznaucerze.
Pewnie chciałeś mnie obrazić, ale podoba mi się.
Latający bucik.
Pięć…
cztery…
trzy…
dwa…
Tak to się robi.
Tak, świetnie.
Wiatr we włosach? Cudnie.
Nasz wspólny sukces.
Zgadza się. Zasłużyłeś na 10% uznania.
Podzielmy je po połowie.
Czemu po połowie, skoro spędziłam tu 90% czasu?
Ostatnie 10% jest równie ważne jak reszta.
Czyżby się drapał?
- Potwierdzam, drapał się. - Zajmij się tym.
Oliwka gotowa do użycia.
- Przyszłam cię pochwalić. - I wzajemnie.
Wybacz, mogę dać tylko 10% żółwika.
- Co się dzieje? - Cherubin się drapie.
Co to…?
Wszy.
- Cała wina jest nasza. - Dziewięćdziesiąt i 10%.
Spójrzcie na te kamery. Myślicie, że sprawdzają, kto co jak komu zrobił?
Nie. Obchodzi ich tylko le performance.
Performance.
Nauka języka.
Sponsor planuje wejść na francuskojęzyczne rynki.
Pieluszki Pupootulacz, le trés super bon.
Dziękuję. Wszy to żadna ujma.
Sama miałam sporo paskudnych problemów z ciałem.
Ale z pieluszkami Pupootulacz nigdy nie wiadomo.
Mówiłam, że akcent nic nie zmienia.
Sęk w tym, że zawsze
działam na pełnych obrotach, ta firma też,
a do tego potrzebujemy pięcioprocentowców.
Iggy nie może nie wyjść przez robale we włosach,
inaczej Korporacja Bobas będzie
po uszy w kupie.
Jak smyk w pieluszce Pupootulacz?
Nie. To byłoby miłe doświadczenie.
- Jasne. - Załatwimy to.
- Wetrzyj szampon we włosy. - Odsłoń.
- Staram się. Mało tu miejsca. - Wybaczcie, już nie urosnę.
- Dez? - Nie. Jaki Dez?
Jestem częścią krajobrazu.
I jak, Iggy?
Słodkie. Prawie.
Bez tej fryzury czegoś mu brakuje.
Iggy będzie po wszystkim taki jak przedtem.
„Nałóż czepek na włosy i powtórz za trzy dni”.
Za trzy dni?
Iggy nie może wypaść na trzy dni.
- To będzie wyrwa w systemie. - Serio?
Ta strategia ma słabe strony.
Chcesz pomóc czy krytykować? Potrafisz robić tylko jedno.
Hej, nie wiem, skąd roślina to wie,
ale porozmawiajcie z Działem Badań i Rozwoju.
Wierzcie, mam na to lek.
Od miesięcy tworzę unikalne kosmetyki do włosów
- dla Iggy'ego. - Czemu?
Nie moja wina, że uczy się nas wielbić celebrytów.
Preparat na wszy.
Trzeba tylko spienić go na głowie i wszy będą zmasakrowane jak…
To skończy się niesmacznie.
Jesteś genialna.
Nie wiem, jak go nałożycie. Tata Iggy'ego tak się stara.
Nie odrywa od niego oczu, nawet gdy śpi.
- To wina społeczeństwa. - Mamy kogoś,
kto zajmie dorosłego na tak długo?
Jeśli aerodynamika i pradawni łowcy Australii
wciąż was nie przekonują,
to Yvette zaprezentuje 207 sposobów jego użycia.
Oczywiście mimiką, bo nie mamy jeszcze bumerangu.
Nie wiem. To chyba nic dobrego, Frank.
- Chociaż dobrze wygląda. - Powinnaś powiedzieć…
- Tak. - Możesz mieć bumerang.
- Tak! - Ale musisz sama go sobie kupić.
Oczywiście. Może zapłacicie mi z góry
za ochronę domu, bo będę wyszkoloną bumerangerką?
Nie ma mowy. Nie musisz już tego robić.
Teraz to nie dla was.
Dostaniesz kieszonkowe, jak posprzątasz.
Byłam bardzo zajęta nauką i grą w piłkę.
I tą prezentacją.
Daj znać, jak skończysz porządki.
Co? Nie.
Wybacz, zaraz wracam.
To będą pierwsze słowa bumerangu.
- W czym prob…? - Hej!
- Masz misję. - Wszystko ci powiemy.
Nie mogę iść. Mam obowiązki.
Gratulacje. To byłaby najnudniejsza powieść szpiegowska.
- Potrzebuję pieniędzy. - Jak nam pomożesz, to my tobie też.
Naprawdę?
Poskładam naczynia i zakończę tę rozmowę.
Dorzuć wyniesienie śmieci i zgoda.
Wymóg udzielenia koncesji jako warunek zawarcia umowy.
Jestem taki dumny.
Dzień dobry. Jestem z Klubu Przyszłych Pielęgniarek
i zbieram na szpital dziecięcy.
Kochana, dobrze trafiłaś.
Kocham dzieci, dobroczynność i służbę zdrowia. Jak ci pomóc?
Potrzebujemy pieluch, jeśli ma pan dziecko.
Mam. Daj mi chwilę.
Wiem, że mam być cicho. Nie uciszaj mnie.
- Słyszałaś coś? - To ja śpiewałam nasz hymn.
Przyszłe Pielęgniarki. Rany, ile pieluch. Dziękuję.
Może pomoże mi pan z innymi rzeczami?
- Co tylko chcesz. - Zobaczmy.
Papier toaletowy, ręczniki papierowe, pudła, teczki, kupony,
zabawki, ubrania…
Teraz trzy minuty słuchania krzyku zdychających wszy.
Mam pytanie. My wiemy, że nie ma już wszy,
ale jak przekazać jego ojcu, że może iść z nim
jutro na spacer?
- Dobra, zajmę się tym. - Ja to zrobię.
…owoce i warzywa w puszkach, megafony, dzwonki
i zabawki, które wydają ten dźwięk.
Hej.
Przepraszam na chwilę.
- Tata musi wiedzieć, że… - Nie ma już wszy.
Trzeba posprzątać mój pokój.
- Dobra. - Jasne.
Pielęgniarka przypomniała mi,
że zdobędę kolejną odznakę,
jeśli zobaczę u kogoś
pasożyty lub chorobę zakaźną.
- Mój syn ma wszy. - Zobaczmy je.
Zła wiadomość dla mnie,
a dla was dobra. Szampon zadziałał.
On już nie ma wszy.
Co? Słyszałeś, Iggy?
Pójdziemy jutro na spacer.
Ale słodki.
Dobra. Niech się zauroczy.
Zatrzymaj.
Przewiń do kluczowej chwili.
Powiększ. Powiększ.
- Powiększ. - Bardziej się nie da.
Udawaj, że się da, i powiedz, co widać.
Wszy wróciły.
Pierwsze koty za płoty.
Nasz najsłodszy bobas znów idzie
na kwarantannę.
Co, jeśli stracimy Iggy'ego na trzy dni?
Tata ogoli mu głowę.
To czarny scenariusz, Simmons.
Kto jeszcze ma takie koszmary?
Nie, on to planuje.
Wszy wracają, więc najlepszym wyjściem
będzie ogolenie Iggy'emu głowy we śnie.
- Te włosy są zbyt cudne na ten świat. - Nie możemy pozwolić na tę stratę.
Wracajcie i pozbądźcie się tych wszy.
- Wczoraj to zrobiliśmy… - To było wczoraj.
A teraz jest teraz.
- Pupootulacze. - Lepiej.
Mam poprosić Simmons o preparat?
Nie.
Do boju, do boju!
- Nie, co? - Nie będzie walki.
Razem z Tiną myślimy o tym samym.
Bo wiemy to samo.
Nie zatrzymamy wszy lekiem.
- Włosy Iggy'ego ocali… - Znalezienie roznosiciela wszy.
Czyli ktoś zakaził go celowo?
Dwa przypadki w dwa dni?
- To nie przypadek, lecz celowe działanie. - Ktoś chce zabrać nam pięcioprocentowca.
- Firma Wesz. - Co?
Nasz nowy odwieczny wróg.
Sekretna korporacja inteligentnych wszy dążąca do jednego celu.
Totalnej krwiopijczej apokalipsy.
- Narysowałam to, gdy mówiłeś. - Nie o to chodzi.
Firma Wesz?
Jest jak Korporacja Bobas. Propagują miłość do wszy.
Roznosząc wśród dzieci wszy?
Nie mówiłam, że to dobra strategia. Jak myślisz, kto to zrobił?
Naturalny podejrzany to zazdrosny zabawiacz.
- Żadne nie ma wszy. - Ukrywają to.
W tym tkwi cały geniusz.
Mamy czas sprawdzić tylko jeden trop, nim ogolą Iggy'ego.
Niech będzie.
- No dobra. - Dobra.
Przeczeszemy zabawiaczy i dowiemy się, który infekuje Iggy'ego.
Odtworzymy spacer Iggy'ego i dowiemy się,
jak wdepnął w Firmę Wesz, i zdemaskujemy ich.
JJ paraliżuje każda decyzja. Jak podzielimy zespół?
Plan jest wariacki. Potrzebujesz pomocy.
To spacer. Potrzebuję spacerówki.
Ocynkowane amortyzatory i przekąski w torbie.
Ale bajer. Pip może pomóc w przesłuchaniu.
- Nie uznaję zasad. - Pip, czas ucieka.
Dobra, Dez. Jazda po wszy.
Jestem wózkiem. Sam nie umiem wozić.
Hej, Tabitha. Powozisz mnie?
To zależy.
Umyję ci okna.
Gra w koci łapci?
Tylko to umiecie? Podobno ktoś
pogrywa tu też w Swędzące A Kuku.
Mówcie, kto je roznosi, inaczej on sam to sprawdzi.
Miej oczy szeroko otwarte. Wszy są na szlaku spacerów Iggy'ego.
Jeśli coś wygląda swędząco lub obleśnie…
Kapelusze. Pokaż.
Nie swędzi. Dalej.
Staruszek z masą kotów.
Zaraz, księżniczko. Moje futrzaki tak nie figlują.
- Co robisz? - Tina. Przepraszam. Lubi się łasić.
Nic. Wyglądało obiecująco. Drzewo!
Żadnych wszy.
Dużo gumy do żucia.
Tak wyglądają misje Korporacji Bobas?
Tak.
Czy to ty, Chytrooki?
A może ty? To musi być nieznośne uczucie.
Krwiopijcze pasożyty moszczą sobie gniazdo,
pełzając po całej głowie.
Tup, tup, tup.
Marzysz, by się podrapać. Nie ty, Pip!
Byłeś tak sugestywny.
- Nikt się nie drapie. - Widzę.
Hej, Szefie Bobasie. Gdzie jeszcze mogę wytrzeć głowę?
Hej. Znalazłaś jakieś nieuchwytne-bo-nieistniejące wszy?
Prawie. Jak przesłuchanie?
- Świetnie. - Nikt nic nie mówił.
Widać, że robisz to źle. To nic. Mogę pomóc.
Świetnie. Tak, proszę.
Powiedziałam, że mogę, ale zawarłam umowę z Tiną.
- Dam dwa razy więcej. - Nie.
Cztery i pół kilograma? Spokojnie. Zaraz będę.
- Przepraszam. - I wespół w zespół.
- To sprawa całego zespołu. - Jestem twoim ulubieńcem.
Kocham was tak samo.
Ale mniej niż myśl o posiadaniu bumerangu.
Umyjesz okna i odkurzysz żaluzje.
- Tak. - Hej!
Kocham cię. Potem pobumerangujemy.
Zostaliśmy sami, Dez. Dez?
Dez?
Cześć, Parkowa Kaczko.
Nie nakarmiłam…
To analiza, za którą płacę?
A kuku.
Trzeba tylko być jak starsza siostra.
Ufają mi, więc mogę wszystko.
Gadaj, mały.
Powiedz, od którego z was Iggy złapał wszy.
- Albo się podrap! - Cześć.
- Chyba się nie znamy. - Dzień dobry.
Czy mój brat i jego kolega mogą się tu bawić?
Ich zajęcia odwołano przez wszy.
Wszy?
Wszy.
W ludzkiej stopie jest tyle kości.
Nie znam nazw, więc próbuję.
Pianka.
Ta panika była prawdziwa.
Nie wierzę, że one mają wszy.
Tino.
- Nic ci nie jest? - To moja wina.
Ten ptak jest głodny.
Zawsze karmisz Purchla.
Nakarmiłem ją. Jestem wózkiem, mam przekąski.
Zaraz, to skąd ten atak?
Dobre pytanie.
Tino, czy ty się drapiesz…?
Złapałam wszy.
Ostrzegaj.
To kaczka je roznosi. Nie zaatakowała cię z głodu.
Tylko, bo odkryłaś prawdę.
Tak, kaczka pracuje dla wszy.
Nie, to niedorzeczne.
Prowadzi organizację Miłość do Kaczek.
- Kto kocha kaczki? - A wszy?
Łapać kaczkę!
Mogę jakoś pomóc?
Świetnie, JJ.
Dez ma środek na wszy. Szybko, przytrzymamy Purchla.
- Serio? - Jeszcze coś?
Możecie jeszcze podlewać rośliny?
- Kaczka. - Już.
Nie, zaraz.
Alleluja.
- Na pewno? - Jestem Pielęgniarką.
Rozpoznaję koniec wszawicy.
- Możecie iść na spacer. - Jak ci się odwdzięczę?
Nie trzeba. Wszystko mam.
Hej, rzuć do mnie.
Próbuję, ale ciągle wraca.
Czemu bobas myje toaletę? Nie korzystamy z nich.
Tak, trzeba mieć na nią oko.
Napisy: Barbara Jasinowicz