(โรงพยาบาลจิตเวชจูนิเปอร์ฮิลล์)
(ปี 1935)
หนูไม่อยากไปเลยค่ะ
โอ้ ข้างล่างไม่มีอะไร ที่หนูต้องกลัวหรอกนะจ๊ะ
มาเถอะ
เด็กดี
หนูชื่ออะไรเหรอจ๊ะ
เมเบิล
เอาล่ะ เมเบิล...
ตัวตลกบอกให้หนู มาเจอเขาที่นี่ใช่ไหม
บอกฉันได้นะ
ไม่เป็นไรนะ ที่รัก ไม่เป็นไร ก็แค่ลูกโป่งน่ะ
(สร้างจากนวนิยาย เรื่อง "อิท" โดย สตีเฟน คิง)
(อิท: ยินดีต้อนรับสู่เดอร์รี่)
"หลบในที่กำบังสิ เด็กๆ"
ลูกไม่เข้าใจว่า พ่อพลั้งมือฆ่าลูกที่นั่นได้เลยนะ
แต่กลับกันพ่อต้องส่ง เพื่อนรักของพ่อใส่โลงกลับบ้าน
เพราะว่าลูกไม่เชื่อฟังพ่อ
ไม่เอาน่า พ่อ ไม่แฟร์เลย พ่อก็รู้ว่าอะไรฆ่าลุงพอลลี่
สิ่งที่พ่อรู้ก็คือพ่อมีลูก ที่ไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง
- พอแล้วน่า ลีรอย - ชาร์ลอตต์ โทษทีนะ
แต่คุณอย่ามายุ่งเรื่องนี้ คุณไม่ได้อยู่ที่นั่น
เจ้านี่มันเปลี่ยนรูปร่างได้
เหมือนกับมันเห็นความคิดผม
- เรื่องนั้นจะเป็นไปได้ยังไง ลี - ผมไม่รู้
แต่ผมรู้ว่านี่ไม่ใช่เกมปั่นประสาท
มันเป็นเรื่องจริง จริงแท้แน่นอน
- มันฆ่าทหารที่ฝึกมา - พ่อฮะ ผมรู้ว่ามันทำอะไรได้
มันมาตามล่าเราหลายครั้งแล้ว
- แล้วมันก็จะไม่หยุดแน่ - มันแตะต้องลูกข้างนอกนั่นไม่ได้
นอกเมืองเดอร์รี่ เพราะงั้นจากนี้ไป
ลูกต้องห้ามออกจากห้อง ถ้าพ่อไม่อนุญาต
เข้าใจที่พ่อพูดไหม
ไม่
ไม่...
ลูกรัก อย่าดื้อกับพ่อนักสิ
ไม่
พ่อบอกผมตลอดนี่ว่า ลูกผู้ชายไม่ควรหลบซ่อนปัญหา
สิ่งที่ทำให้ชีวิตมีค่า คือเพื่อนและความเสี่ยงที่เราแบกรับ
ผมมีเพื่อนแล้วไงฮะพ่อ
มีเพื่อนๆ ที่ต้องการผม
ผมจะคอยช่วยพวกเขา เหมือนอย่างพ่อไง
ลูกไม่ใช่พ่อ
ใช่
ผมรู้ดี ว่าผมไม่ใช่พ่อ เพราะผมไม่มีวันปล่อยให้เพื่อนตาย
ลีรอย
- พ่อขอโทษนะ ลูก - พ่อก็โดนเหมือนกันสินะ
- มันปั่นหัวพ่อได้ - เปล่า
มานี่สิลูก
ไปห่างๆ ผมเลย
(ฐานทัพอากาศเดอร์รี่)
(คนหาย)
(คนหาย ลินน์ โจนส์)
(คนหาย ธีโอดอร์ ยูริส)
(ประกาศจับ เฮนรี่ โกรแกน)
นั่นอะไรน่ะ
ฉันเจอมันอยู่ในน้ำ ตอนที่ตัวตลกมาตามล่าฉัน
จู่ๆ มันก็ส่องแสงแล้ว...
แล้วตัวตลกก็มองเจ้านี่อย่างกับ...
อย่างกับว่ามันกลัวน่ะ
กลัวเหรอ
จริงอะ
จริง
แล้วมันก็ถอยออกไปแล้วก็...
หายไปเลย
ขอดูหน่อย
ฉันถือเอง
ได้
เหมือนอักษรไฮโรกลิฟ
นึกว่าของอียิปต์ซะอีก
อารยธรรมโบราณทุกที่ ใช้อักษรไฮโรกลิฟ
เป็นคำภาษากรีก
ก็นั่นแหละ
ไม่ว่าจะเป็นอะไร ถ้าเจ้านั่นกลัวล่ะก็
เราอาจจะใช้มันได้
เรากลับลงไปในนั้น
เราทุกคนไปด้วยกัน...
แล้วก็ฆ่ามัน
ขนาดนี้แล้วยังจะให้ฟังเธออีกเหรอ
เธอเป็นคนพาเราลงไปที่นั่น ตั้งแต่แรกนะ
เราน่ะเกือบตาย
คราวนี้จะให้กลับลงไปอีกเหรอ
เธอมันบ้าชัดๆ
เมื่อกี้เธอว่าไงนะ
ลิลลี่
- เอามาให้... - อย่ามาแตะนะ
คิดว่าฉันอยากให้เป็นแบบนี้เหรอ
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันคงไม่ไปที่บ้านเธอตั้งแต่แรกแล้ว
เธออยู่บนห้องฉาย ก็ไม่เห็นน่ะสิ
ฉันเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต ออกมาจากโรงหนังนั่น
ส่วนที่แมตตี้กลับมาเล่าให้ฟังว่า ฟิลอาจจะยังมีชีวิตอยู่น่ะเหรอ
ตอนนั้นจะให้ฉันทำยังไงล่ะ
ถ้าเธอไม่มาที่บ้านฉันวันนั้น พวกเขาอาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้นะ
แล้วตำรวจคงไม่มาไล่จับพ่อฉัน อย่างกับหมูกับหมาหรอก
ฉันก็แค่อยากจะช่วยเธอไง
ไม่เห็นความดีเลยสินะ
- รู้งี้ฉันไม่ช่วยหรอก - พวก...
ย้อนไปได้ฉันก็ไม่ขอเจอเธอ ลิลลี่ เบนบริดจ์
ไม่เห็นหรือไง
นี่แหละที่มันต้องการ ทำให้พวกเราแตกคอกัน
พวกนั้นไม่น่าปล่อยเธอ ออกมาจากจูนิเปอร์ฮิลล์เลย
เดี๋ยวฉันตามไปดูเธอให้เอง
- เธอไม่ตั้งใจพูดแบบนั้นหรอก - อย่า
แค่...
ให้ฉันอยู่คนเดียวเถอะ
ฮัลโลแรน
ไปไหนมาเนี่ย
บอกไม่ได้
โอเค ที่นี่ดูดีไหมล่ะ
ใช่ คืนวันพรุ่งนี้ เราจะจัดงานอะไรนิดหน่อย
พาผู้หญิงมา ร้องรำทำเพลง
ประเดิมที่ใหม่หน่อย
ใช่ ก็คงสนุกสุดเหวี่ยง
เวรเอ๊ย
อยากได้นี่เหรอ
อยากฉิบหายเลย
ไหวไหมเนี่ย
ไหว
ตู้เย็นมันรั่วแน่ะ
ต้องหามาเปลี่ยนแล้ว
พื้นไม้ผุหมดแล้วเนี่ย
ฉันจะกระดกเหล้าขวดนี้ให้หมดเลย
แล้วฉันจะงีบ ในห้องข้างหลังนั่นสักหน่อย
ไม่ได้
เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะ
- ว่ามาสิ - "โอ๊ย เชื่อเขาเลย"
เหมือนเธอจะไม่หยุด จนกว่าเราสักคนจะตาย
เราเกือบไม่รอด ออกมาจากอุโมงค์นั่น
แล้วยังจะเอาเรา ไปประเคนให้เจ้านั่นอีกเหรอ
เสียสติไปแล้วแหงๆ
เห็นด้วยกับฉันใช่ไหม
ใช่ เห็นด้วยแน่นอน
คิดว่าฉันพูดแรงไปไหม
คือว่า...
อาจจะแรงจริง แต่...
ฉันเหนื่อยน่ะ
เหนื่อยกับการต้องกลัว
ฉันรู้
ฉันด้วย
วิลเลียม ดูบัวส์ แฮนลอน
เด็กดื้อพูดไม่ฟัง รีบมาขึ้นรถเดี๋ยวนี้เลย
ดูบัวส์เหรอ
เธอด้วย แม่หนูน้อย
หนูเหรอ ทำไมคะ
คิดว่าโตกันแล้วหรือไง
โอ้ เวร
นี่ใช่คนที่ฉันคิดหรือเปล่าวะ
รูปหมอนี่ติดประกาศ ไปทั่วทั้งเมืองเลยนะเว้ย เรจจี้
แถมยังมีรางวัลตอบแทนให้ด้วย ถ้าเจอหมอนี่
ไม่ๆ...
- ไม่ๆ... ไม่ๆ - ได้โปรด ผมขอล่ะ
คุณนายแฮนลอนถามว่า ให้เขาซ่อนได้ไหม
จะให้ฉันตอบว่าไงล่ะ
ฉันว่านายวอนหาเรื่องซะแล้ว
คุณนายแฮนลอนบอกว่า มีแผนจะพาเขาออกนอกเมือง
ขอเวลาจัดการเรื่องแค่สองสามวัน
แล้วจะให้ฉันทำไง จะส่งเขาไปโดนประชาทัณฑ์หรือไง
ฟังนะ ผมจะหลบให้พ้นสายตา จะหลบให้มิดเลยนะ
ผมสัญญา จะไม่ออกจากห้องนี้ นะ
ได้โปรดเถอะ
ฉันไม่อยากรับรู้เรื่องบ้าๆ นี่
เขาอยู่ไหน
- พ่อคะ - รอนนี่
- รอนนี่ โอ้ พระเจ้า - พ่อคะ
โอ้ พระเจ้า
โอ้ ลูกพ่อ
โอ้ คิดถึงจัง ไหนมาให้พ่อดูหน่อย
- ลูกโอเคไหม เป็นยังไงบ้าง - คิดถึงพ่อนะ
- คิดถึงมากๆ เลย - พ่อก็คิดถึง
- เราตามหาพ่อทั่วเลย - ไม่เป็นไรนะ ลูก
ไม่มีใครรู้เรื่องที่นี่ แค่ทหารผิวสีไม่กี่คนจากฐานทัพ
ขอโทษจริงๆ นะ ขอโทษที่ทิ้งลูกไว้
นี่
ขอบคุณที่ยอมให้เขาอยู่นะ
อย่าเอาผมไปเกี่ยวด้วย
พ่อขอโทษจริงๆ
พวกเขาเจอพ่อได้ยังไง
คือเพื่อนพ่อติดต่อ คุณนายแฮนลอนให้พ่อ
- ใครเหรอ - เรื่องมันยาวน่ะ ลูกรัก
ที่สำคัญก็คือเราอยู่ด้วยกันแล้ว และจะอยู่ด้วยกันอย่างนี้
ใครก็มาพรากเราจากกัน ไม่ได้อีกแล้ว
- อือ - นะ พรากไม่ได้ โอเคนะ
ใช่ ลองดูได้เลย โอเค้
- คิดถึงนะ คิดถึงมากเลย - หนูด้วย
อยากเล่าเรื่องเมื่อเช้าให้แม่ฟังไหม
พ่อจะอยู่ข้างๆ คอยช่วยลูก
ยัยหนูน้อยของพ่อ
ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
ปลอดภัยแล้วๆ โอเคนะ
โอเคแล้วๆ
โอเคแล้ว ลูกรัก
(ชุดปฐมพยาบาล)
ไง
ตกใจหมดเลย
โทษที ไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ที่นี่น่ะ
นายมาทำอะไรที่นี่
พอดียังปาไปไม่ถึงถนนเมนเลย
- อยากลองไหมล่ะ - ฉันต้องเปลี่ยนผ้าก๊อซที่ตา
- แต่พอดีเทปมันแกะยากน่ะ - ให้ช่วยไหม
ฉันเคยเป็นลูกเสืออยู่สองสามปี
ฉันรู้เทคนิคแกะผ้าพันแผล แบบไม่ให้เจ็บด้วยนะ
แผลน่าเกลียดมากนะ
ทำอะไรของนายน่ะ
อะไรเล่า ก็ทำให้เปียก จะได้แกะออกง่ายไง
ไม่ใช้น้ำลายสิ
ไม่เป็นไรหรอก ที่จริงน้ำลายมีสรรพคุณฆ่าเชื้อโรคนะ
ฉันว่าไม่น่าใช่
ใครจะรู้
วิทยาศาสตร์เปลี่ยนแปลง อยู่ตลอดแหละ วิลบอกมาน่ะ
เธอน่าจะได้ฟังเขาเล่านะ
เห็นไหม แกะง่าย...
นิดเดียว
มันแย่มากใช่ไหมล่ะ
เปล่า เจ๋งที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาต่างหาก
ที่เหลือฉันทำเอง ขอบใจ
เมื่อกี้มันบ้ามากเลยเนอะ
ลิลลี่กับรอนนี่ใส่กันยับเลย
ใช่
ใช่ ฉันแค่...
ฉันแค่สังหรณ์ใจไม่ดี
เจ้าสิ่งนั้นมันยังไม่ยอมจบ
ถ้าเราต้องเจอกับมันตามลำพัง...
ฉันรู้
ถ้าลิลลี่พูดถูกล่ะ
เรื่องของที่ลิลลี่เจอน่ะ
ถ้ามันเป็นวิธีเดียว ที่เราจะหยุดเรื่องนี้ได้ล่ะ
สู้ด้วยกันจะมีโอกาสชนะ มากกว่าไม่ใช่เหรอ
ฉันไม่ใช่ คนที่นายต้องเกลี้ยกล่อมหรอก
แถมรอนนี่ก็หัวแข็งน่าดู
ฉันทำให้นะ
เป็นไงเป็นกัน
โธ่ บ้าเอ๊ย
"ฮัลโลแรน ตื่นหรือยัง"
"ฮัลโลแรน พวกนั้นบอกว่า คุณอยู่ในห้อง เปิดประตู"
"ฮัลโลแรน อยู่ในนั้นหรือเปล่า"
นาวาตรี
ไปไหนมา
ดื่มไหมครับ
ดื่ม ดื่มๆ...
คำสั่งใหม่จากชอว์
ทหารตายไปก็ช่าง เขาก็ยังไล่ล่าหาเสาพวกนั้นต่อ
เข้าใจได้
แต่ถ้าผมเป็นชอว์ ผมคงหยุดเรื่องบ้านี่ก่อนที่...
ไว้เดี๋ยวค่อยดูแล้วกัน
ดิ๊ก เกิดอะไรขึ้นที่นั่น
ผมว่าเราทำมันโกรธ
ผมหมายถึงคุณ
คุณอยู่ในอุโมงค์ตั้งหลายชั่วโมง
เกิดอะไรขึ้น
สิ่งที่ผมมีน่ะ...
ตอนที่ผมเด็กๆ...
มันทำให้ผมเห็น
โอเค
เห็นอะไรเหรอ
คนตาย
ย่าผมก็มีพลังเหมือนกับผม
ไม่เท่าผม แต่ก็พอมี เพราะงั้น...
ย่ารู้ว่าทำไมผมนอนไม่หลับ ย่าก็เลยสอนเคล็ดลับนี้ให้กับผม
บอกว่า...
"นี่ดิ๊ก ลองนึกถึงกล่องใบโตๆ"
"แล้วจินตนาการว่าใส่ทุกอย่าง"
"ที่ไม่อยากเห็นอีกลงในกล่องนั้น"
"แล้วปิดฝากล่องซะ"
ผมทำตาม
ผมเอาพวกที่ตายแล้ว ยัดใส่ในกล่องใบนั้น ในจิตของผม
แล้วปิดฝามันให้สนิทไปเลย
ตอนนั้นเก้าขวบ
ไม่เห็นพวกเขาอีกเลย
จนเมื่อวาน...
ตอนที่ไอ้เวรนั่น...
มันดึงดันเข้ามาในหัวของผม มันเปิดฝากล่องออก...
แล้วหัวเราะ ตอนที่ทุกอย่างไหลทะลักออกมา
พวกเขาอยู่นี่ไหม
เห็นพวกเขาไหม
ย่าผมน่ะ เคยบอกเอาไว้ว่า...
คนตาย พวกเขามักจะกลับมา ยังที่ที่ตัวเองตาย
เหมือนจะมีหนึ่งหรือสองคน จบชีวิตลงที่นี่
พวกเขาคุยกับคุณไหม
ไม่ๆ...
ตราบใดที่ผมไม่ไปสน พวกเขาจะไม่รู้ว่าผมอยู่ที่นี่
แต่ว่าถ้าผมอ้าปากนะ...
พวกเขาจะส่งเสียงกันไม่หยุด
พวกเขารู้หลายอย่าง สิ่งที่เราไม่รู้ สิ่งที่คนเป็นไม่ควรจะรู้
อะไรบ้างล่ะ
วิธีค้นหาสิ่งที่เราหาอยู่เหรอ
ได้ยินที่ผมพูดไหมเนี่ย
ฟังนะ
ผมเพิ่งฝังนักบินคู่หู
เขาเป็นเพื่อนรักผม และเกือบจะพลั้งมือฆ่าลูกตัวเอง
ไม่ได้จะดูถูกนะ แต่เราทั้งคู่ล่มหัวจมท้ายกันแล้ว
และผมรู้ว่าคงจะขอมากไป แต่สุดท้ายแล้ว
คุณคือจ่าอากาศโทของกองทัพสหรัฐฯ
ถึงจะอันตรายก็ต้องทำหน้าที่
ถ้าสิ่งนี้ช่วยให้บรรลุภารกิจ ก็ทำมันสักครั้งนึง
จากนั้นคุณก็...
คุณก็...
เก็บมันกลับใส่กล่อง
- เหมือนเมื่อก่อนนี้ไงล่ะ - โอเค
แล้วมันจะเป็นยังไง ถ้าผมเก็บมัน ลงกล่องเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้
คุณไม่รู้หรอก ไม่รู้ใช่ไหมล่ะ
ไม่ก็ไม่สนมันหรอก
จะทางไหนนี่ก็เป็นแค่
- ความต้องการของคุณ - ทำสิ่งที่ถูกต้องต่างหาก
ถ้าคิดอย่างงั้นก็ไปไกลๆ เลยเหอะ
รู้อะไรไหม ชอว์เรียกแน่ะ
อยากให้ขัดรองเท้าให้หน่อย ไอ้คนขี้ประจบสอพลอ
เฮ้ย อย่ามาพูดกับผมแบบนี้ ผมเป็นผู้บังคับบัญชาคุณนะ
ไม่สนบ้าไรแล้วโว้ย
ออกไป
ไปคิดมาว่าจะเอายังไง กับหน้าที่ที่คุณสาบานไว้
หรือจะให้ใส่กุญแจมือลากตัวไป
พักผ่อนเถอะ
ชาร์ลอตต์
ชาร์
เกิดอะไรขึ้น
วิลอยู่ไหน
ก็น่าจะอยู่กับเพื่อนๆ
ซึ่งน่าจะเป็นคนกลุ่มเดียว ที่เขาไว้ใจในตอนนี้
แต่รู้ไหม ฉันไม่โทษเขาหรอก
- โอเค ใจเย็นๆ ก่อนนะ - ไม่ คุณสิต้องใจเย็นๆ ก่อน
คุณลงไม้ลงมือกับลูกเรา
ผมรู้
และผมเสียใจ ชาร์ แต่คุณก็รู้ นั่นไม่ใช่ผม
ไม่ใช่เลย หัวผมก็แค่...
มันยุ่งเหยิงไปหมด
เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น ในท่อระบายน้ำนั่น
เป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับพอลลี่
ผมขอโทษ
ผมขอโทษ ชาร์
ผมแค่...
พยายามจะปกป้องประเทศบ้านี่
- ประเทศเนี่ยนะ - อะไร
คุณให้เรามาอยู่ในกรง กับไอ้ปีศาจบ้านั่น
ก็ผมไม่รู้
ผมไม่รู้มาก่อน
- ใช่ มีหลายเรื่องที่คุณไม่รู้ - เดี๋ยวๆ...
ที่พูดนั่นหมายความว่ายังไง
แฮงก์ โกรแกนอยู่ที่แบล็กสป็อต
เขาไปอยู่ที่นั่นได้ไง ชาร์ลอตต์
ฉันพาไปเอง
คุณ...
ตะโกนสิ แหกปาก กระทืบเท้า อยากทำอะไรก็ทำ
ยังไงก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก
วันพรุ่งนี้เช้า ฉันจะพาเขา ออกนอกเมืองอย่างปลอดภัย
แล้ววิลกับฉันก็จะกลับไปที่ชรีฟพอร์ต มีหรือไม่มีคุณก็ตาม
ผมมีภารกิจต้องทำให้สำเร็จนะ ชาร์ลอตต์ ผมถอนตัวกลางคันไม่ได้
งั้นก็ไว้มากับเราตอนที่คุณมีเวลา มาปรับความเข้าใจก็แล้วกันนะ
ผมก็พยายามทำอยู่นี่ไงล่ะ
ไม่ใช่กับฉัน
กับลูกนู่น
"เธอเกลี้ยกล่อม ให้ทุกคนมาหาฉันถึงที่"
"เพราะเธอช่างเป็นเพื่อนที่แสนดี"
"แต่เป็นลูกสาวที่แสนเลว"
ให้นักเรียนหยิบหนังสือออกมา แล้วเปิดไปที่หน้า 61
โอเค โจทย์คือ แซลลี่มีแอปเปิ้ลจำนวนสองเอกซ์
ใครจะช่วยเธอได้ล่ะทีนี้ เด็กบ้า
ลองสิ แกตายแน่
ไปให้พ้น
ลิลลี่ เบนบริดจ์
นั่งลงเดี๋ยวนี้เลยนะ
นี่เธอคิดจะไปไหนน่ะ แม่หนู
พ่อรอนนี่เหรอ จริงดิ
รอนนี่ถึงไม่มาโรงเรียนไงล่ะ
วิลบอกว่าแม่พาไปหามาเมื่อวาน รอนนี่ก็ไม่ยอมห่างพ่อเธออีกเลย
วิลบอกจะพาเราไปหา ห้ามบอกใครนะ
เราจะเปลี่ยนใจรอนนี่ได้ไหม
ไม่รู้สิ ต้องลองดู
เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย
ตอนแปรงฟันฉันว่าฉันได้ยิน
- เสียงจากในท่อ - เสียงจากในท่อ
นายด้วยเหรอ
ถึงขั้นไม่กล้าเข้าห้องน้ำไปฉี่เลย
แล้วไง ก็อั้นไว้งั้นเหรอ
จะบ้าเหรอ
พยายามยังไงก็อั้นไม่อยู่หรอก ฉันก็ฉี่ใส่...
ช่างมันเถอะ ไม่สำคัญหรอก
ไม่เอาน่า นะ
นายเป็นคนเดียว ที่ฉันเปิดแผลเยิ้มๆ ที่ตาให้ดูเลยนะ
ก็ได้
ฉันฉี่ใส่เหยือกที่อยู่ข้างเตียง แล้วเอาไปทิ้งเมื่อเช้า
สมัยยุคกลาง คนเรียกมันว่ากระโถนฉี่
ใครๆ ก็ใช้ อัศวินก็ใช้
อัศวินเหรอ เจ๋ง
แถมอัศวินยังดวลกัน แล้วก็ช่วยเหลือสาวงามด้วย
โอ้ เฮ่ ฉันมีอะไรมาให้แน่ะ
นี่ไงล่ะ
คุ้ยมาจากห้องใต้หลังคา
น่าจะเป็นของโจรสลัด ที่บรรพบุรุษฉันรู้จักในคิวบา
คิดว่าเธอน่าจะชอบมั้งนะ
ชอบมากเลย
ฉันอยากเป็นโจรสลัดมานานแล้ว
ดูเราสิ โจรสลัดกับอัศวิน
รู้แล้วฮาโลวีนคราวหน้า แต่งเป็นอะไร
ไปเดตกัน
- เปล่า ฉันรู้ ฉัน... - ฉันไม่ได้จะพูดแบบนั้น
ฉันก็ไม่คิดว่าเธอตั้งใจ...
โทษที
ไง มาร์จี้
นี่ถ้าฉันไม่รู้เรื่อง คงจะคิดว่าเธอหลบหน้าพวกเรา
อ้าว ไง แพตตี้
คนยังเม้าท์เรื่องที่เธอรอด จากกรงเล็บแห่งความตายกันให้แซ่ด
อย่างน้อยยัยบ้าลิลลี่ ก็ไม่จิ้มตาเธอหมดสองข้าง
ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย
งั้นก็เล่าให้เราฟังตอนที่กินมื้อเที่ยงสิ
ที่โต๊ะเรานะ
เว้นแต่ว่าเธออยากอยู่ที่นี่ กับริกกี้ ริคาร์โดกับพวกตัวประหลาด
แพตตี้
มาร์กาเร็ต
ฉันเป็นตัวประหลาด
หยุดนะ
รอน โอ้ พระเจ้า รอนด้า
หายใจสิ โอ้ พระเจ้า
อีกไกลแค่ไหนน่ะ
เกือบถึงแล้ว คิดว่านะ
วิล รอด้วย
ถึงแล้วล่ะ
ทีนี้เราต้องเกลี้ยกล่อมรอนนี่ว่า เราต้องรวมตัวกันสู้เจ้าสิ่งนี้
ขอถามหน่อย ถ้ารอนนี่ปฏิเสธล่ะ
ภาวนาอย่าให้เป็นงั้นเลย
ไม่รู้สิ พวก
คราวก่อนที่ฉันภาวนา
ตีโอฉันที่ตายไปแล้ว เกือบเอาเราตาย
โอเค งั้นก็ไม่ภาวนาละกัน
โอ้ พระเจ้า
ที่นี่มันอะไรน่ะ
เหมือนจะเป็นที่สังสรรค์ ของทหารกลุ่มนึงจากฐานทัพน่ะ
ก็เหมือนที่หอส่งน้ำน่ะสิ แต่เป็นของพวกผู้ใหญ่
"ใครมาน่ะ"
วิลเอง
ริช มาสิ
สวัสดีค่ะ
คุณนายเคิร์ช
(ภาพถ่าย)
(เที่ยวคลองเดอร์รี่ ปี 1960 รูปครึ่งตัว ใบไม้ผลิ ปี 1959)
(ครบรอบสิบปี 10 พฤษภาคม 1953)
(วันเกิดอายุ 32 13 สิงหาคม 1932)
(วันหยุดสุดสัปดาห์ สตูดิโอแมกเมอร์ทรี ปี 1930)
(ไปเที่ยวไร่ ฤดูร้อน ปี 1908)
(คัมเบอร์แลนด์เคาน์ตี เมน ปี 1908)
ลิลลี่
หนูมาทำอะไรบนนี้น่ะ
ประตูมันเปิดอยู่น่ะค่ะ
อ้อ เหรอ
ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันแค่...
ไม่นึกว่าจะมีใครมาหา
เป็นอะไรไหมจ๊ะ
ไม่เป็นไรค่ะ
ก็แค่...
คือ...
พวกเราลงไปในอุโมงค์แล้วมันก็...
โอ้ ลิลลี่
- ฉันขอแล้วว่าอย่าไป - เราไม่มีทางเลือกค่ะ
และแมตตี้...
แมตตี้ เขา...
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
ไม่ว่าเรื่องอะไร จะต้องไม่เป็นไรแน่จ้ะ
คือหนูไม่รู้จะไปหาใครแล้ว
มาถูกที่แล้วล่ะจ้ะ ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไร
โอ๋ๆ
โอ้ ลิลลี่
อยู่กับฉัน หนูจะปลอดภัย
ลิลลี่
เป็นอะไรไปจ๊ะ
เคยเห็นเขาเหรอจ๊ะ
เคยเห็นสินะ
โอ๊ย ตายแล้ว
หนูทำสำเร็จ
โอ้ ที่รักจ๊ะ หนูทำสำเร็จ
หนูทำสำเร็จ
โอ้ ลิลลี่
แน่ล่ะต้องเป็นหนู
โอ้ นี่มัน...
ฉันรู้ว่าหนูคงไม่เข้าใจ
แต่หนูพาเขากลับมา
นี่ชุดเก่าฉันเอง
คุณตามเรามาเหรอ
ใช่จ้ะ
ใช่
ฉันคิดว่าเขาจะโผล่มาคืนนั้นที่สุสาน
พวกหนูขี่จักรยานกัน แล้วฉันก็กลัวจะคลาดกับเขา
ถ้าเขาโผล่มาหาพวกหนูน่ะ
ตอนนั้นคุณเองเหรอ
แต่ทำไมล่ะ
พ่อของฉันเป็นนักแสดงในคาร์นิวัล
เขาเรียกตัวเองว่า เพนนีไวส์ ตัวตลกเต้นรำ
ฉันชื่นชมพ่อมาก
แล้วเขาก็ถูกพรากไปจากฉัน
งานนั่นย้ายไปแต่ฉันยังอยู่ในเดอร์รี่
หรือจะเรียกอีกอย่างว่า ฉันรู้สึกถูก...
ดึงดูด
พ่อแม่หนูเป็นห่วงหนูมากนะ
พ่อแม่ไม่เชื่อ ที่หนูเล่าเรื่องเพนนีไวส์
เขาบอกว่าอยากให้หนู ไปดูงานคาร์นิวัล
เขาอยู่ที่นี่
ข้างในท่อ
เขาบอกให้หนูลงไป ที่ห้องใต้ดินตอนกลางคืน
ไม่มีหรอกนะ ตัวตลกในท่อน่ะ
ตัวตลกต้องอยู่ในคณะละครสัตว์สิ
เด็กดี
ไม่เป็นไรนะ ที่รัก ไม่เป็นไร ก็แค่ลูกโป่งน่ะ
หวัดดี เมเบิล
ในที่สุดเธอก็มา
แถมยังพาเพื่อนมาด้วย
พ่อจ๋า
อย่าหันไปมอง
ทางนั้น เมเบิล
- ช่วยด้วย - พยายามอยู่จ้ะ
- มันติดน่ะ - ได้โปรด เปิดประตู
เปิดประตู
โอ้ พระเจ้า
มันเปิดไม่ออก
อย่านะ ได้โปรดๆ
เมเบิล
ไม่นะ
สาวน้อย
พ่อเอง
พ่อจ๋า
โอ้ คิดถึงเหลือเกิน
ตลอดหลายปี
ไม่ๆ ไม่ต้องกลัว
พ่ออธิบายทุกอย่างได้
แค่เปิดประตูให้พ่อเข้าไป
นั่นแหละ
เปิดประตู
ให้พ่อเข้าไป
แล้วทุกๆ อย่างจะเรียบร้อยเอง
"เป็นพ่อจริงๆ"
อาจจะไม่เหมือนเดิม
เปลี่ยนไปเพราะสิ่งที่เขาเจอมา หรือที่ที่ไปมา
โอ้ แต่ยังเป็นพ่อคนเดิม
คนเป็นลูกรู้
และ...
จู่ๆ ฉันก็...
ฉันรู้สึกเต็มเปี่ยมอีกครั้ง
เป็นครั้งแรกนับจากวันร้ายๆ นั้น
"แต่ทุกๆ ครั้งที่เขากลับมา"
"เจ้าเงานี้จะเอาตัวพ่อฉันไป"
"ฉัน..."
"ฉันต้องหาวิธีปลดปล่อยเขา"
ฉันเลยทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้เจอเขาอีกครั้ง
ถ้าเขาได้เห็นฉัน เป็นเพริวิงเคิลของเขาอีกครั้ง
ย้ำเตือนถึงความรักที่เรามี
ฉันรู้ว่าเขาจะเป็นอิสระได้
อย่าทำร้ายหนูเลยนะ
ทำร้ายหนูเหรอ
ฉันไม่มีทางให้อะไรมาทำร้ายหนู
เพื่อนๆ หนูล่ะ
โอ้ ลิลลี่
หนูน่าจะเข้าใจได้ดียิ่งกว่าใคร
ถ้าหนูเจอพ่อได้อีกครั้ง
กอดพ่อ
เป็นลูกน้อยของพ่อ
จะไม่ทำทุกอย่างเพื่อให้เรื่องนั้น เป็นจริงขึ้นมาเหรอจ๊ะ
พ่อของหนูตายไปแล้ว
โอ้ หนูก็รู้ที่คนพูดถึงเดอร์รี่นี่จ๊ะ
คนตายที่นี่ ไม่ได้มีใครตายจริงๆ หรอก
คืนนี้มากับฉันสิ
ฉันพาไปดูเอง
ลิลลี่
ถ้าเราจะไปล่าเจ้านี่ ก็ต้องไปด้วยกันหมดทุกคน
ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าจะรู้ว่าพ่อฉันปลอดภัย
นี่ พ่อเธอไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่
ฉันไม่ยอมแยกจากพ่ออีกแล้ว
อยากทำอะไรก็เชิญเลย
ฉันจะอยู่นี่
หัวแข็งเป็นบ้าเลย
ก็บอกแล้ว
ใช่แล้วล่ะ
ฉันก็เหมือนกัน
อะไร...
พร้อมแล้ว เริ่มล่ะนะ
หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง สาม สี่
เราออกไปรอข้างนอกดีกว่า
ไม่อะ ฉันว่าอยู่นี่แหละดีแล้ว
ถ้าของที่ลิลลี่เจอในท่อ ทำมันกลัวได้จริงๆ ล่ะก็
เราก็มีโอกาสหยุดมันได้
ถาวร
แต่เราคิดว่ามีโอกาสชนะมากกว่า ถ้าเราอยู่ด้วยกัน...
พอแล้ว
คิดว่าพ่อจะยอมให้ฉัน กลับลงไปในนั้นเหรอ
ลูกจะไม่ไปไหนทั้งนั้น แต่พ่อเข้าใจ
เขาเป็นห่วงลูกมากเลย
ใช่ไหม
ครับ แต่ไม่ใช่แบบ...
เธอเป็นห่วงลูกสาวฉัน มากเลยใช่ไหม
ใช่ครับ
งั้นเราก็เหมือนกัน
ฉันถึงให้ลูกไปไม่ได้
แล้วนี่ทั้งสองคน คงอยู่ด้วยกันบ่อยล่ะสิท่า
- พ่อคะ - เงียบก่อนลูก
ลูกมีเพื่อนผู้ชายคนใหม่
คนเป็นพ่อก็ควรทำความรู้จักเขาให้ดี
ฉันขอถามอะไรหน่อยนะ วิลเลียม
ชอบหนังเรื่องไหนที่สุด
(ฟอลคอนทาเวิร์น)
ฆาตกรฆ่าเด็กยังลอยนวลอยู่
เราจะไปหามันได้ที่ไหนล่ะ
เราค้นในป่าบาร์เรนส์แล้ว
แล้วทั้งท่อระบายน้ำ ที่เขาลงไปซ่อนได้อีกล่ะ
เราน่าจะลงไป กระจายกัน แล้วค้นให้ทั่วอีกรอบ
แล้วบริเวณรอบนอกทางรถไฟนั่นล่ะ ที่พวกขอทานเคยไปอาศัยน่ะ
พรุ่งนี้นะ เราจะเรียกคนอื่นๆ พวกพี่น้องบูนมั้งนะ หมาสักฝูง
ไม่อยู่นั่นหรอก
โกรแกน
ผมรู้ว่าเขาอยู่ไหน แต่ไม่ใช่แถวทางรถไฟ
- พูดจริงเหรอ - จริงสิ
มีผู้หญิงโทรมาแจ้งเบาะแส
ไม่ได้บอกชื่อ แต่...
เดาจากลักษณะของสถานที่ที่เธอชี้ไป
ฟังดูแล้วน่าจะใช่
คุณจะจับเขาเหรอ
คือมันมีปัญหาอยู่
ตอนเบาะแสนี้เข้ามา ผมกำลังเก็บของออกจากโต๊ะ
เพราะรองนายกฯ เพิ่งปลดผมออกจากตำแหน่ง
พวกเขาสูญเสียความเชื่อมั่น ในความสามารถของผมที่จะ...
พิทักษ์สันติราษฎร์
ก็ไม่
ทำอะไรไม่ได้
จะให้ใบสั่งยังไม่ได้เลย
แล้วมาบอกเราทำไมล่ะ
ดูซิใครมา
นี่อะไรกันน่ะ พวก
เอ้า ได้แล้วจ้ะ
ค่อยๆ ล่ะ มันบาดคอ
ขอบคุณ
เพื่อนของนายน้อยวิล
- เอาอะไรดี - โค้กสอง
โค้กสองนะ เดี๋ยวจัดให้
พวกเขาทำอะไรกันน่ะ
เต้นรำกันอยู่ล่ะมั้ง
เต้นท่าอะไรของเขาน่ะ
มาแล้ว
ขอบคุณ
หนูว่าโค้กนี่มันแปลกๆ
ไม่แปลกหรอก พวกเธอดื่ม...
โค้กทหารอากาศ
รสชาติพิลึกแฮะ
รสชาติอิสรภาพไง เจ้าหนู
อิสรภาพรสชาติพิลึกเนอะ
อ้อ พวกเขาฉายเรื่อง "วอร์ออฟเดอะเวิลด์ส"
ที่ศูนย์นันทนาการที่ฐานทัพปีที่แล้ว
ผมชอบเรื่องนั้น
ตอบได้ดีมาก
รู้ไหม เธอดูเป็นเด็กฉลาดนะ วิลเลียม
บอกตรงๆ...
ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน...
ยังดีที่ได้รู้ว่ามีคนแบบเธอ...
คอยช่วยเหลือดูแลลูกสาวฉันอยู่
จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ หรือรอนนี่แน่นอนครับ
ถ้าผมดูอยู่
เซ็งเป็ด
เสน่ห์ของนายก็ยังใช้ไม่ได้ผลสินะ
พยายามแล้ว แต่เธอไม่ใจอ่อนเลย
บ้าเอ๊ย แย่ชะมัด
- ทำไงกันดีล่ะทีนี้ - เจ้าหนูไม้กลอง เล่นเป็นไหมเนี่ย
ไม่รู้สิ ก็นิดนึง
ฟังนะ เรากำลังจะเริ่มบรรเลง แต่มือกลองของเราค่อนข้างจะ...
หมดสภาพ
ว่าไง เล่นแทนได้ไหม
เล่นเถอะน่า
ฉันไม่เคยเห็นนายตีกลองเลย อีกสองสามนาทีจะเป็นไร
เล่นเพลงอะไรเหรอ
ใช้อันนี้เป็นไหม
รักโค้กทหารอากาศจัง
ลุยเลย ริช
"ข้างนอกก็ดีเหมือนกันเนอะ"
- มีแค่เราสองคน - ใช่
คุยกันได้ยินซะที
คนสวย จะบอกอะไรให้นะ
ฉันน่ะฟังเสียงเธอ ได้จนถึงเช้าเลยล่ะ
แน่ใจนะว่า ไม่ได้หมายถึงเสียงตัวเองน่ะ
เร็วสิ จุดให้หน่อย
ยังจะมีคนมาเพิ่มอีกเหรอ
ไม่นะ
ให้ตายสิ
นี่ พวกนาย ปิดไฟก่อนดีไหม
คนพวกนี้เป็นบ้าอะไรเนี่ย
มาหลบหลังฉัน เดี๋ยวนี้