ZAKŁAD DLA OBŁĄKANYCH JUNIPER HILL
ROK 1935
Nie chcę iść.
Tam na dole nie ma się czego bać.
Chodź.
Grzeczna dziewczynka.
Jak masz na imię?
Mabel.
A więc, Mabel, to tutaj klaun chciał się z tobą spotkać?
Możesz mi powiedzieć.
Nie bój się, kochanie, to tylko balonik.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA MOTYWACH POWIEŚCI STEPHENA KINGA
TO: WITAJCIE W DERRY
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Kucajcie i chrońcie się, dzieciaki.
Nie rozumiesz, że mogłem cię tam zabić?
A zamiast tego posłałem do trumny najlepszego kumpla.
Bo mnie nie posłuchałeś.
Jesteś niesprawiedliwy. Wiesz, co zabiło wujka Pauly'ego.
- Wiem, że mój syn nie myśli! - Wystarczy, Leroy.
Nie wtrącaj się, Charlotte. Nie było cię tam.
To coś może zmieniać kształty.
- Jakby zaglądało do głowy. - Jak to możliwe?
Nie wiem,
ale to na pewno nie były złudzenia.
- To istniało, było, zabijało żołnierzy! - Wiem, co potrafi.
Już nas ścigało i nie przestanie.
Tutaj cię nie tknie. Poza Derry.
Od tej pory opuszczasz pokój, tylko gdy ci pozwolę!
Zrozumiano?
Nie.
Kochanie, słuchaj taty.
Nie! Opowiadałeś, żeby nie uciekać od kłopotów!
Bo wartość życiu nadają przyjaźń i ryzyko.
Ja mam przyjaciół, tato!
Potrzebują mnie i nie zawiodę ich, jak ty byś nie zawiódł!
Ty nie jesteś mną!
Tak, wiem! Bo ja nie pozwoliłbym przyjaciołom umrzeć!
Leroy!
- Przepraszam, synu. - Ciebie też dostało.
Weszło ci do głowy.
Nie. Chodź, synu.
Zostaw mnie!
BAZA LOTNICZA W DERRY
ZAGINIENI
POSZUKIWANY
Co to jest?
Było pod wodą, kiedy gonił mnie klaun.
Zaczęło świecić, a on spojrzał na to,
zupełnie jakby się bał.
Bał? Naprawdę?
Tak. A potem wycofał się i po prostu zniknął.
Mogę zobaczyć?
Ja trzymam.
Dobrze.
- Wyglądają jak hieroglify. - One nie są egipskie?
Wszystkie starożytne cywilizacje je miały. To greckie słowo.
Właśnie.
Cokolwiek to jest, jeśli wzbudza w tej istocie strach,
może nam się przydać.
Wrócimy tam,
wszyscy razem, i zabijemy ją.
Naprawdę myślisz, że cię posłuchamy?
To ty nas tam zaciągnęłaś.
Prawie umarliśmy,
a ty chcesz tam wracać?
Naprawdę jesteś stuknięta.
Jak mnie nazwałaś?
- Lilly, po prostu oddaj... - Nie dotykaj!
Myślisz, że tego chciałam?
Gdybym mogła cofnąć czas, nie poszłabym do twojego domu!
Ty byłaś w kabinie i nie widziałaś!
Tylko ja jedna uciekłam z sali kinowej.
A potem wrócił Matty i powiedział, że Phil może jeszcze żyć.
Co miałam robić?
Gdybyś nie przyszła wtedy do mnie, oni dalej by żyli!
A gliny nie polowałyby na mojego tatę jak na jakiegoś zwierza!
Chciałam ci tylko pomóc!
I co mi to dało?
- Żałuję, że próbowałam. - Słuchajcie...
A ja żałuję, że cię poznałam!
Nie rozumiecie? To właśnie tego chce! Zwraca nas przeciwko sobie!
Niepotrzebnie wypuścili cię z Juniper Hill!
Sprawdzę, czy nic jej nie jest.
- Ona nie chciała. - Nie.
Po prostu...
dajcie mi spokój.
Hallorann?
- Gdzie byłeś? - Nie mogę powiedzieć.
Jasne. Nieźle, co?
Jutro wieczorem coś zorganizujemy. Panienki, muzyka...
- Zrobimy otwarcie. - Będzie zabawa.
Cholera!
Tego potrzebujesz?
Bardziej, niż myślisz.
W porządku?
Tak.
Lodówka cieknie.
Trzeba wymienić, bo podłoga gnije.
Wykończę tę butelczynę, a potem zdrzemnę się z tyłu.
Nie możesz.
Musimy coś obgadać.
- Mówcie. - Nie wierzę!
Nie odpuści, dopóki jedno z nas nie umrze!
Ledwo uciekliśmy z tuneli, a ona chce, żebyśmy dali się tam pożreć!
Nie wytrzymuje ciśnienia!
- Zgadzasz się ze mną? - Pewnie.
Myślisz, że przesadziłam?
Ja...
Może i tak, ale...
Mam dość.
Tego strachu.
Wiem.
Ja też.
Williamie Dubois Hanlon, pakuj nieposłuszny zadek do auta.
Dubois?
- Ty też, młoda damo. - Ja? Dlaczego?
Macie się za dorosłych?
W mordę! To ty?
To to, o czym myślę? Jego plakaty wiszą w całym mieście!
Powyznaczali za niego nagrody i w ogóle. Nie, nie, nie.
Proszę...
- Nie! - Pani Hanlon prosiła, żeby go ukryć.
- Co miałem powiedzieć? - Prosisz się o poważne kłopoty.
Mówiła, że wywiezie go z miasta, ale musi wszystko zorganizować.
Miałem go pozwolić zlinczować?
Nie będę się rzucał w oczy. Schowam się, słowo!
Nie opuszczę pokoju.
Proszę!
Mnie w to nie mieszaj.
- Gdzie on jest? Tato? - Ronnie!
- Tatusiu! - Ronnie! Boże!
Kochanie! Jak ja tęskniłem!
- Pokaż się. Jesteś cała? - Tęskniłam!
- Strasznie tęskniłam! - Ja też!
- Wszędzie cię szukają! - Już dobrze.
Nikt nie wie o tym miejscu. Tylko kilku kolorowych lotników.
Tak mi przykro.
- Przepraszam, że cię zostawiłem. - Dziękuję, że to robisz.
Nie mieszaj mnie w to.
Przepraszam.
- Jak cię znaleźli? - Znajoma zwróciła się do pani Hanlon.
- Kto? - To długa historia.
Najważniejsze, że jesteśmy razem i zostaniemy razem.
Nikt nas już nigdy nie rozdzieli.
Nigdy! Niech tylko spróbuje.
Porozmawiamy o tym, co się stało rano?
Będzie dobrze.
APTECZKA
- Cześć. - Cześć.
Wystraszyłeś mnie.
Przepraszam. Myślałem, że nikogo nie ma.
- Co tu robisz? - Próbuję wylądować na Main Street.
- Chcesz spróbować? - Muszę zmienić opatrunek.
- Plaster trudno się odkleja. - Pomóc ci?
Kilka lat byłem skautem.
Wiem, jak zdjąć bandaż, żeby nie bolało.
To wygląda okropnie.
Co ty wyprawiasz?
Jeśli zmoczysz, od razu zejdzie.
Ale nie twoją śliną!
Spokojnie. Ślina ma właściwości antyseptyczne.
- Chyba nie. - Kto wie?
Nauka ciągle się zmienia.
Tak mówi Will. Powinnaś kiedyś posłuchać.
Widzisz? To...
łatwizna.
Ohydne, prawda?
To najbardziej czadowa rzecz, jaką widziałem.
Dalej sobie poradzę. Dzięki.
To było kompletne wariactwo, nie?
- Lilly i Ronnie skoczyły sobie do gardeł. - Wiem.
Tylko że...
mam złe przeczucie, jakby...
to coś jeszcze z nami nie skończyło.
A jeśli dopadnie nas samych...
Wiem.
A jeśli Lilly ma rację?
O tym, co znalazła.
Jeśli naprawdę tylko tak możemy powstrzymać istotę?
Razem mielibyśmy większą szansę.
To nie mnie trzeba przekonać. A Ronnie jest uparta.
Ja to zrobię.
Wóz albo przewóz.
O w mordę.
Obudź się!
Hallorann, jesteś tam?
Majorze.
Gdzie byłeś?
Chcesz sobie łyknąć?
Tak, łyknąć.
Nowe rozkazy Shawa.
Zabici żołnierze czy nie, chce zdobyć kolumny.
Logiczne.
Ale na jego miejscu najpierw...
Później, kurwa, przejrzę.
Co tam się stało?
- Chyba to wkurzyliśmy. - Pytam o ciebie.
Siedziałeś w tunelach wiele godzin. Co się stało?
Już tak mam.
Kiedy byłem mały, widziałem różne rzeczy.
Jasne.
Jakie?
Martwe.
Moja babcia miała podobnie.
Słabiej, ale jednak.
Zorientowała się, że nie mogę spać, i nauczyła mnie sztuczki.
Powiedziała: "Dick, pomyśl sobie o wielkim, starym pudle.
I wyobraź sobie, że wrzucasz tam wszystko, czego nie chcesz już widzieć.
I zamykasz".
Tak zrobiłem.
Wziąłem wszystkie te martwe rzeczy, wrzuciłem do pudła w swoim umyśle
i na dobre zatrzasnąłem wieko.
Miałem dziewięć lat.
Od tamtej pory ich nie widziałem.
Do wczoraj.
Gdy to cholerne coś wdarło się do mojej głowy,
zerwało wieko
i śmiało się, kiedy wszystko wylało się na zewnątrz.
Są tu teraz?
Widzisz ich?
Babcia mówiła mi,
że zmarłych zawsze ciągnie tam, gdzie zmarli.
Wygląda na to, że kilku przekręciło się właśnie tutaj.
Mówią do ciebie?
Nie, nie, nie.
Dopóki ich ignoruję, nie zauważają mnie.
Ale jeśli tylko otworzę usta,
głosy nigdy nie ucichną.
A oni wiedzą różne rzeczy, których żyjący nie powinni wiedzieć.
Jakie?
Jak znaleźć to, czego szukamy?
Słuchałeś w ogóle, co mówię?
Posłuchaj. Właśnie pochowałem skrzydłowego.
Najlepszego kumpla.
I prawie zabiłem syna.
Bez urazy, ale obaj mamy tu wiele do stracenia.
Wiem, że proszę o wiele,
ale koniec końców jesteś lotnikiem sił powietrznych USA.
Gdy żarty się kończą, zostaje robota.
Jeśli możesz zakończyć misję, ten jeden raz to zrób.
A potem możesz to wszystko schować, jak schowałeś wcześniej.
A jeśli nie będę już mógł tego schować?
Nie wiesz. Nie wiesz, prawda?
Albo masz to w dupie. Liczy się tylko to, czego chcesz ty.
- To, co właściwe. - Przestań mi tu pierdolić!
Shaw chce wyglansować buciki, a ty lecisz, wazeliniarzu!
Nie mów tak do przełożonego!
Chuj mnie to obchodzi! Wynocha!
Precz!
Zastanów się, czy wolisz wypełnić obowiązek,
czy dać się stąd wyciągnąć w kajdankach.
Odpocznij.
Charlotte.
Char?
Co jest grane?
Gdzie Will?
Pewnie z przyjaciółmi.
Tylko im może jeszcze zaufać.
I wcale go nie winię.
- Posłuchaj... - To ty posłuchaj.
Podniosłeś rękę na naszego chłopca.
Wiem.
I przepraszam, ale wiesz, że to nie byłem ja.
W mojej głowie panował...
chaos, przez to, co się stało w kanałach.
Co się stało z Paulym.
Przepraszam.
Przepraszam, Char.
Ja tylko... próbuję chronić ten cholerny kraj.
- Kraj. - Co?
Zamknąłeś nas w klatce z przeklętym potworem!
Nie wiedziałem!
- Nie wiedziałem tego. - Wielu rzeczy nie wiesz.
Chwila. Co to miało znaczyć?
Hank Grogan jest w Black Spot.
- Jak tam trafił? - Dzięki mnie.
Tobie?
Wrzeszcz, krzycz, tup nogami, rób, co chcesz, niczego nie zmienisz.
Jutro rano bezpiecznie wywiozę go z miasta.
A potem Will i ja wracamy do Shreveport, z tobą lub nie.
Mam do skończenia misję. Nie mogę jej porzucić.
To dołączysz, gdy znajdziesz czas, żeby naprawić stosunki.
- Nie widzisz, że próbuję? - Nie ze mną.
Z synem.
Przekonałaś wszystkich, żeby przyszli mnie zobaczyć.
Bo jesteś taką dobrą przyjaciółką.
Ale taką złą córką!
Wyjmijcie podręczniki i otwórzcie na stronie 61.
A zatem Sally ma 2x jabłek.
I kto ci teraz pomoże, szajbusko?
Umrzesz, jeśli spróbujesz.
Zostaw mnie!
Lilly Bainbridge!
Natychmiast usiądź!
Dokąd się wybierasz?
- Tata?! - Dlatego jej nie ma.
Mama Willa zawiozła ich wczoraj i Ronnie nie odstępuje go na krok.
Później nas zabierze, jeśli nikomu nie powiemy.
- Myślisz, że ją przekonamy? - Musimy spróbować.
W nocy prawie nie spałem.
Kiedy myłem zęby, słyszałem głosy...
W rurach.
- Ty też? - Bałem się wysiusiać!
I całą noc trzymałeś?
Zwariowałaś? Nie mógłbym, choćbym chciał. Postawiłem...
Nieważne. Zapomnij.
No weź!
Nikt poza tobą nie widział mojego cieknącego strupa.
Dobra.
Postawiłem przy łóżku słoik. Rano wylałem.
W średniowieczu nazywali to nocnikiem.
Nawet rycerze do nich sikali.
Czadowo.
Toczyli pojedynki i ratowali swoje damy.
Mam coś dla ciebie.
To.
Wygrzebałem na strychu.
Należało do korsarza, którego moi przodkowie znali na Kubie.
Pomyślałem, że ci się spodoba.
Super.
Zawsze chciałam być piratką.
Spójrz na nas. Piratka i rycerz.
- Czyli na Halloween wszystko jasne. - Będzie randka.
- Wiem... - Nie chciałam tego powiedzieć.
- Tak myślałem. - Daruj.
Cześć, Margie.
Gdybym cię nie znała, uznałabym, że nas unikasz.
Cześć, Patty.
Wszyscy gadają o tym, jak uciekłaś z paszczy śmierci.
Przynajmniej Szurnięta Lilly nie wydłubała ci obu oczu.
Nie tak było.
Opowiedz w trakcie lunchu.
Przy naszym stole.
Chyba że wolisz zostać z Rickym Ricardo i resztą dziwolągów.
Patty?
Margaret?
Jestem dziwolągiem.
Przestań!
Rhon? Boże, Rhonda! Oddychaj!
Daleko jeszcze?
Chyba prawie jesteśmy.
Will, czekaj!
To tutaj.
Teraz musimy przekonać Ronnie, żeby razem walczyć z tym czymś.
Szybkie pytanie. A jeśli odmówi?
- Módlcie się, żeby nie odmówiła. - No nie wiem.
Kiedy ostatnio się modliłem, chciał nas zabić mój martwy tio.
Dobra. To bez modlitw.
O, Panie!
Co to za miejsce?
Jakby klub dla części lotników z bazy.
Coś jak wieża wodna, tylko dla dorosłych.
Kto tam?
Will.
Rich! Chodź!
Halo?
Pani Kersh?
Lilly?
Co ty tu robisz?
Drzwi były otwarte.
W porządku, po prostu nikogo się nie spodziewałam.
Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest.
Tylko...
zeszliśmy do tuneli i...
- Błagałam, żebyś nie szła. - Nie mieliśmy wyboru.
I Matty...
On...
Już dobrze. Naprawdę. Cokolwiek się dzieje, będzie dobrze.
Nie wiedziałam, do kogo pójść.
Trafiłaś w dobre miejsce.
Już dobrze.
Dobrze.
Już, już.
O, Lilly.
Przy mnie jesteś bezpieczna.
Lilly? O co chodzi?
Widziałaś go?
Widziałaś.
O, raju! Udało ci się!
Udało ci się, kochanie!
Udało.
Lilly, oczywiście, że to ty!
To jest... Wiem, że nie rozumiesz, ale sprowadziłaś go z powrotem!
To mój stary kostium.
Pani nas śledziła?
Tak.
Myślałam, że pojawi się tamtej nocy na cmentarzu.
Jechaliście na rowerach, a ja bałam się, że go przegapię.
Jeśli się wam pokaże.
Czyli to pani?
Ale dlaczego?
Mój tata był artystą cyrkowym.
Nazwał się Pennywise'em Tańczącym Klaunem.
Uwielbiałam go.
I został mi odebrany.
Cyrk pojechał dalej, a ja zostałam w Derry.
Można powiedzieć, że mnie...
wciągnęło.
Twoi rodzice się niepokoją.
Nie wierzą w mojego Pennywise'a.
Mówi, że chce mi pokazać swój cyrk.
On tu jest.
W rurach.
Mówi, żebym zeszła w nocy do piwnicy.
W rurach nie ma klaunów.
Klauni są w cyrku.
Brawo.
Nie bój się, kochanie, to tylko balonik.
Witaj, Mabel.
Nareszcie przyszłaś.
I przyprowadziłaś przyjaciółkę.
Papa.
Nie oglądaj się!
Tam, Mabel!
- Pomóż! - Próbuję!
- Zatrzasnęły się! - Otwórz!
Otwórz drzwi!
Nie. Proszę! Proszę!
Kotku, to ja.
Papa.
Jak ja za tobą tęskniłem,
przez te wszystkie lata.
Nie, nie bój się.
Wszystko wyjaśnię.
Tylko otwórz drzwi i mnie wpuść.
Tak jest.
Otwórz je.
Wpuść mnie.
Wszystko będzie dobrze.
To był on.
Może trochę inny, zmieniony przez to, co przeszedł
albo gdzie był,
ale mimo wszystko on.
Córka wie.
I...
nagle ja...
znowu poczułam się kompletna, pierwszy raz od tego okropnego dnia.
Ale ilekroć wracał,
ten cień kradł mi tatę.
Musiałam znaleźć sposób, żeby go uwolnić.
Dlatego zrobiłam to, co konieczne, żeby znowu go zobaczyć.
Gdyby tylko jeszcze raz mógł zobaczyć swoją Periwinkle,
przypomniałby sobie o naszej miłości.
Wiem, że będzie się mógł wyzwolić.
Proszę mnie nie krzywdzić.
Krzywdzić?
Nigdy nie pozwoliłabym, żeby coś cię skrzywdziło.
A moich przyjaciół?
O, Lilly.
Ty akurat powinnaś rozumieć.
Gdybyś mogła znów ujrzeć ojca,
przytulić go, być jego córeczką,
nie zrobiłabyś wszystkiego, co w twojej mocy, żeby to osiągnąć?
Mój tata nie żyje.
Wiesz, co mówią o Derry, złotko.
Nikt, kto tu umiera, nie umiera naprawdę.
Chodź wieczorem ze mną.
Pokażę ci.
Lilly!
Jeśli mamy zaatakować to coś, to tylko razem.
Nie. Nigdzie nie pójdę, dopóki tata nie będzie bezpieczny.
Nic mu nie grozi, bo nikt nie wie, że tu jest.
Nie damy się znowu rozłączyć.
Wy róbcie sobie, co chcecie. Ja zostaję.
- Uparta jest. - Mówiłam.
Tak, ale...
ja też jestem.
Dobra, jedziemy.
Raz, dwa, raz, dwa, trzy, cztery!
Lepiej poczekajmy na zewnątrz.
Nie, tutaj jest dobrze.
Jeśli to boi się tego, co Lilly znalazła w kanałach,
możemy to powstrzymać.
Na dobre.
Ale nasze szanse wzrosną, jeśli pójdziemy razem.
Przestań. Naprawdę myślisz, że tata mnie tam puści?
Nie, nigdzie nie pójdziesz, ale rozumiem.
On się o ciebie martwi. Prawda?
- Tak, ale nie o to... - Zależy ci na mojej córce?
Tak.
I to nas łączy. Dlatego nie mogę jej puścić.
Spędzacie ze sobą dużo czasu?
- Tato! - Cicho.
Masz nowego przyjaciela,
którego jako ojciec powinienem poznać.
Pozwól, że cię o coś spytam, Williamie.
Jaki jest twój ulubiony film?
Zabójca dzieci dalej jest wolny.
Gdzie jeszcze możemy go szukać?
Pustkowia już sprawdziliśmy.
Może się ukrywać w kanałach.
Wejdźmy tam, rozdzielmy się i przeszukajmy je.
A za torami, gdzie kiedyś złazili się włóczędzy?
Jutro weźmiemy ludzi, braci Boone, może jakieś psy...
Tam go nie ma.
Grogana.
Ukrywa się, ale nie za torami.
- Poważnie? - Tak.
Zadzwoniła informatorka.
Nazwiska nie zostawiła,
ale wskazała właściwe miejsce i wszystko się zgadza.
Aresztujesz go?
Jest pewien problem.
Kiedy dostaliśmy cynk, sprzątałem biurko.
Bo zastępca burmistrza właśnie zwolnił mnie z obowiązków.
Okazuje się, że według nich nie potrafię już...
służyć i chronić.
Dlatego nie. Nie mogę mu nawet wlepić...
mandatu za parkowanie.
To po co nam to mówisz?
- Proszę, kto się zjawił. - Cześć, stary.
Proszę.
- Ostrożnie, mocne. - Dzięki.
Przyjaciele panicza Willa.
- Co dla was? - Dwie cole.
Już podaję.
Co oni robią?
Chyba tańczą.
Co to za taniec?
Dwie cole.
Dziękuję.
- Z tą colą jest chyba coś nie tak. - Skąd, to wersja lotnicza.
- Dziwnie smakuje. - To smak wolności, synku.
Wolność smakuje dziwnie.
W zeszłym roku wyświetlali Wojnę światów. Podobała mi się.
Świetna odpowiedź.
Wydajesz się bystrym młodzieńcem.
Tak naprawdę...
gdyby coś mi się stało,
dobrze, żeby ktoś o twoim charakterze opiekował się moją córeczką.
Nic się nie stanie panu ani Ronnie. Dopilnuję tego.
O w mordę.
Nawet twój czar nie pomógł?
Jest nieugięta.
Rany. Do kitu.
- Co teraz zrobimy? - Grasz na bębnach?
- No nie wiem. Trochę. - Zaraz mamy dać czadu,
ale nasz bębniarz jest trochę...
niedysponowany.
To jak, piszesz się?
Dawaj!
Nigdy nie widziałam, jak grasz. Kilka minut nas nie zbawi.
Co gramy?
Wiesz, jak tego używać?
Kocham lotniczą colę.
Całkiem tu miło, prawda?
We dwoje. Wreszcie możemy pogadać.
I powiem ci, dziewczyno,
że twojego głosu mogę słuchać do świtu.
Na pewno nie swojego?
Przypal mi.
Spodziewacie się kolejnych gości?
Nie.
Cholera.
Może tak zgasisz lampy, kolego?
Co z nimi nie tak?
Stań za mną. Już.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński