KORONER
To jakiś żart?
Dzięki.
Mogę w czymś pomóc?
Chcę zobaczyć zwłoki.
W porządku, Joel.
Nie wolno być podobnym do jakiegoś trupa? To nielegalne?
Keller i Mason, za mną.
Nie rozumiem.
To agent Mitchel MacNamara.
Od teraz to jego sprawa.
No cóż.
To nic osobistego.
Na pewno świetni z was detektywi.
To nie jest seksizm.
Dzięki za pączka.
No cóż…
Ma pan rację.
To, że wyglądasz jak banda trupów, nie jest nielegalne… Jasonie Dessen.
I co teraz? Nie jestem aresztowany.
Chwileczkę. Nie zdążyłem się z tym zapoznać.
To prawda? Trzynastu Jasonów Dessenów?
Wszyscy mają te same odciski palców, grupę krwi, DNA.
Ciekawe.
Nie da się tak szybko zbadać DNA.
Naprawdę? Mam wrażenie, że się udało.
- To może być sfabrykowane. - No cóż…
- To też. - A to? Co z tym?
To też sfabrykowane?
To ty. To też. I to.
To zdecydowanie ty.
Nie pokazuj tego mamie.
A tak w ogóle, przyjąłeś błędne założenie.
Tak? To znaczy?
Że jestem gliną.
Albo agentem FBI.
Albo przedstawicielem jakiegokolwiek organu ścigania.
Ale lubię komisariaty.
Są dużo bardziej…
przyjazne.
Jest tylko jeden problem…
Ktoś zawsze podsłuchuje.
Zwykle pracuję w tajnych więzieniach.
Ależ tam jest nieprzyjemnie.
Chociaż są skuteczne.
Jak oni to, kurwa, zrobili?
Co?
Wiedzieliśmy, że są bliscy sklonowania.
Ale stworzenie pełnej komórki? W Chicago?
Śmiały ruch.
A ta historia z Jasonem Dessenem to świetna przykrywka.
Jak cię postarzyli?
O rany.
Nie chcę być niecierpliwy, ale mam za sobą trudny proces ekstrakcji,
a potem 13-godzinny lot w tylnej części samolotu C-17…
To twoja szansa.
No cóż…
Mam w areszcie jeszcze dwóch Jasonów. Pierwszy, który się na coś przyda,
ominie stół do autopsji.
Wszystkich was wypatroszę.
Dobra. Posłuchaj.
Nie znam wszystkich odpowiedzi, na które liczysz.
Ale pomogę ci znaleźć tego, kto je zna.
To on.
To ten skurwysyn.
To on za to wszystko odpowiada.
Pomogę ci.
Wiesz, co to jest?
Jebana złota gwiazdka.
Znajdźmy go.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI BLAKE’A CROUCHA
MROCZNA MATERIA
O nie.
Czemu nie śpisz?
Nie chcę wstawać.
Nie musisz.
Muszę dziś wcześniej zacząć.
Chcą jak najszybciej wykończyć dom.
A co z moją kawą?
Tak się składa, że właśnie ją parzę.
Tak!
Kurwa, prawdziwy z ciebie anioł.
- Dziękuję. - To dla ciebie.
No dobrze…
A ty co dziś planujesz?
Biuro jest zamknięte,
więc pomyślałam, że zabiorę się za dach.
Kupiłam ostatnio dachówki.
Może zajmiemy się tym w weekend?
Powtarzasz to od dwóch tygodni.
Wiem.
W nocy napadało nam do sypialni.
Błagam, nie wspinaj się tam.
Dobrze.
Wróć wcześniej, to nie będę musiała.
To chyba da się zrobić.
Co powiesz na trzecią?
Hasło bezpieczeństwa to: „Cierpliwość”.
- O trzeciej. - Tak.
Nie wchodź na dach!
O, cho…
Nie ma mowy.
Na dachu jest niebezpiecznie.
Pewnie jesteś głodny.
Tak, umieram z głodu.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Przyniosę ci wodę.
Dobra.
Tamten pierwszy wieczór…
był jak zderzenie światów.
Gdy na mnie spojrzałaś…
Pamiętasz?
Tak jakby nikt mnie wcześniej nie widział…
Aż do tamtej chwili…
…gdy byłem przy tobie.
Tamtej nocy w mieszkaniu…
To ja się z tobą ożeniłem.
Trzymałem z tobą Maxa
tej nocy w szpitalu…
Gdy jego serduszko… przestało bić.
Byłem…
Byłem przy tobie każdej nocy, każdego dnia naszego chaotycznego, pięknego życia.
Aż pocałowałem cię na pożegnanie,
a ten potwór wszystko mi odebrał.
Odnalazłem cię.
Hej.
Spójrz na mnie.
To ja.
Nie rozwiążemy tego.
Rozwiążemy.
Nie.
Dokonałam wyboru.
To teraz dokonaj innego wyboru.
Możesz zostać w tym domu.
Charlie nie musi wiedzieć.
Mogę się wszystkim zająć.
Powinieneś już iść.
Nie mogę tego zrobić. Nie mogę.
Chcę, żebyś sobie poszedł.
Zaczekaj.
- Chodź tu. - Jason, idź sobie!
Jesteś moją żoną. A to jest moje dziecko.
Daniela. Hej!
Nie chciałem…
Czekaj!
Co?
Nie.
Nic dla ciebie nie znaczę?
Nie.
Po prostu odejdź.
Odejdź.
Proszę.
Nie, nie.
Powiedz to.
Podaj hasło.
„Cierpliwość”.
„Cierpliwość”. To ja.
O Boże.
Dobra. W porządku?
- W porządku? - Tak.
Gotowa?
Tutaj. Okej?
Dobra. Zrzućmy go.
Dobra.
Myślisz, że możemy tu zostać?
On nie jest z tego świata.
Nikt za nim nie zatęskni.
Zakopmy go i żyjmy dalej tak, jak do tej pory.
Zajmę się sypialnią.
A ja wykopię dół.
Dzień dobry.
Halo!
Przepraszam. Nie chciałem pana wystraszyć.
Chciałem zapukać, ale usłyszałem hałas…
Funkcjonariusz Jay Stringer.
- Jak tam? - Świetnie.
To dobrze. Co to za dół?
Nie uwierzy pan. Zmarł nam pies.
- O cholera. - Tak.
Przykro mi.
Wszyscy jesteśmy załamani.
Tak.
No nic. W czym mogę pomóc?
Parę godzin temu
dostaliśmy zgłoszenie o porzuconym samochodzie
na stacji benzynowej z pół kilometra stąd. Kojarzy ją pan?
Tak.
Sprawdziliśmy tablice.
Wóz skradziono w Chicago jakieś pięć dni temu.
Nie będę pana zanudzał szczegółami.
Wśród przedmiotów, które znaleźliśmy, było to.
W środku są różne dziwne notatki.
Dlatego tu jestem.
Na ostatniej stronie jest adres.
Wasz adres.
- Nasz adres? - Wie pan dlaczego?
Nie… Nie.
To wasz dom?
Tak. To znaczy… Wynajmujemy go.
- Jak ma pan na imię? - Bruce.
- Bruce, miło mi. - Bruce Cheney.
- Tak. - Miło mi.
- Mieszka pan tu z kimś? - Z żoną i synem.
Jak się nazywają?
Lynn i Aidan.
Aidan chodzi tu do szkoły?
Tak, jest w ostatniej klasie.
To dobry dzieciak.
Nie sądzę, żeby miał z tym coś wspólnego.
Ma pan przy sobie dowód?
Jest w środku.
Rzucę tylko okiem i dam panu spokój.
Świetnie. Jasne.
Zapraszam.
Co się stało?
Chodzi mi o to.
Nasz pies wpadł pod samochód…
To straszne. Znaleźliśmy go przy drodze.
Musiałem go nieść. To było…
Nie chcę… wdawać się w szczegóły, ale było mnóstwo krwi.
Syn bardzo to przeżył?
Jak my wszyscy.
Mój portfel jest w furgonetce. Chodźmy.
Hej.
Ręce do góry. Nie ruszaj się!
Centrala, radiowóz numer piętnaście.
Proszę o natychmiastowe wsparcie. Sparrow Lane 301.
Podejrzenie zabójstwa.
Kurwa, nie ruszaj się!
Funkcjonariusze z okolicy, zgłoście się.
Odsuń się od niego!
Hej!
Nie ruszaj się.
Centrala. Radiowóz numer 8. Będziemy za dziesięć minut.
Uciekajmy.
Tak.
Bierz plecaki ewakuacyjne.
Widzimy się w furgonetce.
Biegnij.
Wstawaj.
Dobra. Spokojnie.
Nie jesteśmy złymi ludźmi. Okej?
Przepraszam.
- Hej. - Tato? Gdzie jesteście?
Już jedziemy.
- A zakupy? - Nieważne. Zostaw je.
- Musimy jechać. - Wszystko okej.
Wsiadaj. Ruszajmy.
RODZICE WYSŁALI MNIE NA ZAKUPY.
DALI MI CAŁĄ LISTĘ.
CO ONI W OGÓLE ROBIĄ?
SPOTYKAMY SIĘ PÓŹNIEJ?
Chodźcie!
Nie! Czekajcie.
Czemu mama ma krew na ubraniach?
Czemu opuszczamy ten świat po siedmiu miesiącach?
Wszystko się układało.
Charlie…
Nie zbliżę się do tej skrzyni, dopóki nie powiecie, co się dzieje.
To jest też moje życie.
Wiem.
Znalazła nas jedna z wersji twojego ojca.
Zjawił się w domu i…
Zastrzeliłam go.
Nie żyje?
Tak.
Przyjechała policja. Musieliśmy uciekać.
Musimy ruszać.
Hej.
Wzięłam zieloną herbatę.
- Hej. - Dobrze cię widzieć. Dziękuję.
Proszę nie panikować, ale ten dziwny facet się na panią gapi.
Mam mu zwrócić uwagę?
Znasz mnie?
Przybyłem do tego świata z czymś takim.
Ludzie myśleli, że to Banksy.
Dzieciaki to nagrywały. Na wypadek, gdyby artysta wrócił.
To ty.
Kilka dni przed tym, jak cię tu zostawił, Jason zrobił mi to samo.
Usiądź.
- Przyjaźnisz się z Jasonem Dessenem? - Tak.
Czy znany ci Jason Dessen jest mężem Danieli?
- Uczy fizyki na małej uczelni? - Irytujący miłośnik szkockiej.
Słabo tańczy i jeszcze gorzej gra w planszówki.
Tak, to mój przyjaciel.
Ja pierdolę.
Co?
Jason, który cię tu zostawił…
Nazwijmy go „Jasonem 2”.
Okej.
Nie jest tym, z którym tu przybyłam.
Nie rozumiem.
Chyba przybyłam tu z twoim Jasonem.
Jak to?
Jason 2 porwał twojego Jasona,
bo chciał ukraść mu jego życie.
Zaczekaj. Czekaj!
Hej…
Skupmy się na tym, czego chcemy.
W Chicago nie mogą mieszkać inne nasze wersje.
Nie możemy być sławni. Nie możemy być przestępcami.
Okej.
- Hej, plecak! - Ampułki!
- Mam cię. - Tato!
Mamo! Mamo!
Charlie!
- Charlie! - Co się dzieje?
Charlie!
Wiatr je zatrzasnął.
Dobra. Pchaj.
Pchaj!
O Boże!
Ciągnij, Charlie!
Ciągnij!
Pchaj dalej.
Więc Jason 2 po prostu cię tu porzucił.
Tak.
Powiedział, że chce zabrać swojego najlepszego przyjaciela w miejsce,
które na pewno pokocham.
A potem zatrzasnął za mną drzwi.
Dopiero po chwili zrozumiałem, że to się dzieje naprawdę.
Nic nie miałem. Poza ubraniami na grzbiecie.
Nie miałem dokąd pójść.
Ale uznałem, że jeśli moja siostra Camilla żyje i w tym świecie,
to jest najbezpieczniejszą opcją.
Źle oceniłem sytuację.
Ryan Holder z tego świata zmarł dziesięć lat wcześniej.
Czekaj. Zaczekaj.
Camillo, muszę ci coś wyjaśnić. Proszę.
Powiedziałem jej prawdę.
Uwierzyła mi.
Przygarnęła mnie.
Dziękuję.
W magiczny sposób odzyskała brata.
Ale z mojej perspektywy nie powinno tak być.
Camilla przypomina mi o wszystkim, co utraciłem.
Jest mi naprawdę ciężko.
Camilla ma znajomą w laboratorium,
więc usiłowałem za wszelką cenę
odtworzyć środek, za sprawą którego tu trafiłem.
- To Lawendowe Skrzydła. - Ja to nazywam Liliowymi Skrzydłami.
Nazwę nadała inna wersja ciebie.
To takie dziwne.
- Tak, to dziwne. - Kurwa.
Po wielu miesiącach
stworzyłem coś, co powinno działać.
W końcu mogłem wrócić do domu, do własnego życia.
I wtedy…
Przenieśli skrzynię.
Przenieśli jebaną skrzynię.
- Tak jest. - Ostrożnie.
To tak…
Jakby spłonął mój dom
i zmarła każda osoba, jaką znam.
A mnie wysłano na inną planetę.
Więc nie mogę o tym z nikim rozmawiać.
Doskonale wiem, co masz na myśli.
A wszystko przez Jasona 2.
Przez tego gnojka.
Jebany gnojek.
Tak.
Może obniżymy poprzeczkę?
Wystarczy świat z hotelem, żebyśmy nie musieli spać w skrzyni.
Zgoda.
HOTEL MILSHIRE
Idę się umyć.
Dobra.
Hej.
Wszystko okej?
Przepraszam.
Nie.
Nie masz za co przepraszać.
Za nic nie przepraszaj.
Za nic.
Zacznijcie powracać do tej przestrzeni.
Wdech przez nos.
Wstrzymajcie go.
I wydech ustami.
Poczujcie, jak ciało się rozluźnia.
Poczujcie, jak się rozszerza. Głęboki wdech nosem.
Dobrze.
Wydech ustami.
Zacznijcie powracać do tej przestrzeni.
Głęboki wdech.
Wstrzymajcie go.
Wstrzymajcie.
A teraz wypuśćcie.
Dziękuję, Oluko.
Nie masz pojęcia, jak to zmieniło moje życie.
Sandro, cieszę się, że mogę dzielić z tobą tę przestrzeń.
Dziękuję.
Przykro mi, kolejne zajęcia dopiero jutro.
Wiem, że to bardzo, bardzo dziwne.
Wypijemy drinka?
Dziękuję.
Nawet w ciężkich chwilach nie tykam szkockiej.
Smakuje jak ognisko.
Ile czasu minęło?
O rany. Nie piję od trzech lat.
Mój przyjaciel uwielbiał szkocką.
Wyjaśnił mi wszystkie niuanse.
To o czym myślę?
Dlaczego ja?
O cholera.
Kontrola nad skrzynią okazała się trudniejsza, niż myślałem.
Ktoś musi mnie nauczyć wyciszać umysł.
To nie jest odpowiedź.
Mój wspólnik mnie zdradził.
Pracowaliśmy razem dwadzieścia lat, aż pewnego dnia…
po prostu zniknął.
Myślisz, że możesz mi zaufać?
Zawsze byliśmy sami, uwięzieni gdzieś pomiędzy światami.
Zbyt czarni, by akceptowali nas inni bogacze.
Z kolei bracia z ulicy uważają, że mówimy jak biali.
Zbyt queerowi… choć nie homoseksualni.
Zbyt zarozumiali, zbyt skromni.
Nieufni, choć zawsze ufamy nieodpowiednim osobom.
Jesteśmy przesadzeni.
Ale też zbyt ograniczeni.
Ale ty i ja…
nie musimy się dłużej ukrywać.
Koniec ciągłych zmian kodu.
Będziemy się rozumieli.
A jeśli mnie wydymasz,
gdzieś głęboko w sercu chyba to zrozumiem.
Dlaczego to robisz?
Kiedy wszedłem do skrzyni, nie miałem pojęcia, jak to działa.
Ale się nauczyłem.
To był długi i bolesny proces.
Spędziłem tam wiele miesięcy.
Wiele dowiedziałem się o sobie, a siłą rzeczy i o tobie.
Skrzynia to najpotężniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek stworzono.
Chcę ją wykorzystać.
Chcę zrobić dzięki niej coś dobrego.
Nie tylko w tym świecie. We wszystkich światach.
Okej.
Pokaż mi to.
Dzień dobry.
- Kawy? - Nie, dziękuję.
Muszę lecieć. Co dziś porabiasz?
Mam spotkania, które spokojnie mogłyby zastąpić maile.
- Prawda? - A ty?
Znów trochę tajnej chemicznej zabawy.
Szkoda, że nie kręcą mnie dragi.
- Byłbym jak Heisenberg. - Wiesz, że nie kumam tych odniesień.
Nauczyciel chemii, który produkuje metę.
Najlepszą metę.
To jakiś twój kumpel?
Nieważne. To nic takiego.
Przyjdzie też Amanda.
Pójdziemy razem na uroczystość w Millennium Park.
Między wami robi się poważnie?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Myślę, że masz.
Może zjedlibyśmy kolację we trójkę?
Co ty na to?
Bardzo chętnie.
Świetnie.
- A co ty na to, żebyś coś ugotowała? - Dobra.
- Byłoby super. - Okej.
- Do zobaczenia. - Pa.
Dziękuję, że przyszłaś.
Nie ma sprawy. Jestem częścią tego wszystkiego.
To prawda.
Jasne, że jesteś.
Niewiele dzieje się w pracy,
moi klienci są w podróży,
a ja zerwałam z facetem. Więc…
Co się stało? Opowiadaj.
Nie potrafiliśmy zrozumieć swoich potrzeb.
To twoja oficjalna diagnoza?
Tak?
Znalezienie kogoś, z kim mogłabym zbudować więź,
okazało się trudniejsze, niż sądziłam.
Tak. Czasem mam wrażenie, że mówię w innym języku.
Wszyscy są tu tacy…
Dojrzali emocjonalnie. Pozytywni.
Irytująco cierpliwi.
Tak.
Świat ugrzecznionego seksu.
Prawda?
Co z nimi?
Nikt tu nikogo nie pieprzy. Delikatnie się pukają.
Dziękuję, że znaleźliście czas,
by wspólnie doświadczyć tej chwili.
Gdy ten anonimowy artysta obdarzył nasze miasto swoim talentem,
byłem zachwycony.
Wszystkich mieszkańców zaintrygowało to dzieło.
Jak to interpretować?
Czy to zagadka? Dar? Portret tego, co nieznane?
Niestety pierwotna lokalizacja w parku Shikaakwa
okazała się nieodpowiednia.
Ale jako że od początku miała to być sztuka publiczna,
z radością oddajemy dzieło mieszkańcom.
Właśnie tu, w sercu Chicago.
Co o tym sądzimy?
Wygląda całkiem dobrze.
Znajdźmy miejsce z wi-fi. Poszukajmy czegoś na swój temat.
W Excellent Bean na rogu North Kedzie i Milwaukee
mają darmowe wi-fi.
Danielo Dessen, jako stałej klientce
przysługuje ci tam darmowa kawa.
Co jest, kurwa?
Skąd znasz moje nazwisko?
Prenumerata Velocity „Świat bez portfela”
zapewnia pełen dostęp do naszych cyfrowych konsjerżów.
Potwierdziliśmy twoją tożsamość poprzez rozpoznawanie głosu i twarzy.
Wiesz, kim jestem?
Jason Ashley Dessen, główny naukowiec Velocity Tech od 2015 roku.
Razem z prezesem Leightonem Vance’em zaprojektowałeś całe Velocity Tech.
Dziękuję, że mnie stworzyłeś.
Nie. Nie ma mowy.
Charlie Dessen. Jesteś poza szkołą w porze lekcji.
Zgodnie z ustawieniami konta Velocity
przesyłam Danieli i Jasonowi dokładne miejsce pobytu Charliego.
Zostałeś też zgłoszony do kontrolera obecności.
Okej.
Dobra.
Czy kiedykolwiek będzie lepiej?
Ostatnia doba była straszna.
Znajdziemy bezpieczne miejsce.
Nie.
Charlie. To bardzo trudne,
ale jesteśmy razem i tylko to się liczy.
Chodź.
Choćbyśmy znaleźli idealny świat,
wytropi nas inna wersja ciebie.
Charlie.
Wiesz, że tak będzie. Raz za razem.
Nie będziemy bezpieczni.
Ta skrzynia wszystko zniszczyła!
Nie, ja to zrobiłam.
- Kochanie. - Wszystko zepsułam.
Znaleźliśmy spokojne życie.
To było dobre życie.
Zniszczyłam je, Charlie.
To nie twoja wina.
To moja wina.
Spanikowałam, gdy zjawił się tamten Jason.
To się nie powtórzy.
Jak możesz tak mówić?
Pojawią się kolejni. Nie przestaną się pojawiać.
Chyba że zniszczę skrzynię.
Tak.
Znajdźmy świat, który nam odpowiada.
A potem to rozpierdolę.
Pytanie za milion dolarów. Czy jeśli weźmiemy Lawendowe Skrzydła
i wejdziemy do tej skrzyni, to zadziała?
Od tamtego miejsca dzieli nas wiele kilometrów.
Zakładam, że połączenie kwantowe ze źródłem zasilania zostało zerwane.
- Teraz to tylko skrzynia. - Dobra.
Czyli utknąłem tu na zawsze.
Chodźmy coś zjeść. Camilla bardzo chce cię poznać.
Ja też. Jestem głodna.
Bezpieczne miejsce, gdzie zaczniemy od nowa.
Gdzie ludzie są mili.
Gdzie znów będziemy mogli wieść dobre życie.
Od nowa.
To niemożliwe.
Co?
Zaczekajcie.
Co się stało?
Nic.
Po prostu…
Chyba już tu byłem.
To się nie nada.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK