- พวกนั้นอยู่ไหน - ไงนะ... ฉันก็มาหาครอบครัว
เหมือนกับนาย
อ้อเหรอ
เฮ้ย
ฉันเห็นตอนแกได้แผลนี้
แกคือคนที่เล่นงานฉัน
เล่นงานเราทุกคน
อย่างน้อยที่สุด ฉันก็ฉลาดเท่าแก เพราะงั้นอย่าเสือกอวดเก่ง
พวกนั้นอยู่ไหน
โอเค
ฉันขอโทษ ฉันขอ...
ไปตาย ฉันไม่อยากได้คําขอโทษของแก
บอกมาว่าพวกนั้นอยู่ไหน!
ให้ตาย ฉันไม่รู้
แม่งเอ๊ย
พวกนั้นอยู่ไหน
ดาเนียล่ารู้เรื่องแล้ว
ก็ต้องรู้สิ
เธอผลักฉันตกบันได
ฉันไม่รู้ตอนนี้เธออยู่ไหน สาบาน
- แปลว่าแกไร้ประโยชน์ - ขอโทษ
(สร้างจากนวนิยายโดย เบลค เคร้าช์)
(พวกนั้นไม่มีใครรักคุณเท่าผม)
(ไม่เอาน่ะ คุณรู้ว่าผมรักคุณแค่ไหน)
(ไม่มีใครแคร์คุณเท่าผม ผมคือคนที่รู้จักคุณจริงๆ)
(มันไม่ใช่คนที่ลูกคิด โทรมานะ - พ่อ)
(ต้องโทรหาพ่อ)
(มันไม่ใช่พ่อ โทรมา)
แม่ฮะ
ปิดเครื่องก่อนดีกว่าจ้ะ
(แชร์โลเคชั่น)
ตอนเพิ่งกลับมา นึกว่าต้องจัดการมันแค่คนเดียว
น่าจะรู้อยู่ว่ามีคนกลับมามากกว่าหนึ่ง
งั้นเราจะไปไหนกัน
ผมคิดไม่ออกเลยจริงๆ
ใช้บัตรเครดิตก็โดนแกะรอยได้
เดี๋ยวนี้ไม่มีใครรับเงินสดแล้ว
และต่อให้คิดได้ ผมก็ไม่ควรเป็นคนเลือก
ทําไม
เพราะไม่ว่าคุณคิดไปที่ไหน พวกเขาก็คิดได้เหมือนกัน
ผมนึกออกละ
นั่นแหละ หลังนั้น
แล้วบังเอิญรู้รหัสกันขโมยด้วยเนี่ยนะ
ครอบครัวเจมส์มาช่วงหน้าร้อน... ก็มาเกือบทุกเสาร์อาทิตย์
- ผมเคยมาสองสามหน - แค่สองสามหนเหรอ
ลูกน่าจะมาบ่อยกว่านั้นแหละ
ห้องโอเคไหม
ผมน่าจะคุ้มครองแม่
ชาร์ลี...
พ่อควรคุ้มครองทั้งลูกและแม่
เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดลูกเลย
รู้ใช่ไหม
พวกนั้นเป็นพ่อผมทุกคนเหรอ
ทั้งใช่และไม่ใช่
แล้วเราทําไงกันดี
เราค่อยๆ คิด...
หลังจากที่ได้นอนพักก่อน
ไง
อยากอยู่คนเดียวรึเปล่า
ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่า คุณไปพบเจออะไรมาบ้าง
หรือต้องทําอะไรลงไปบ้าง
เพื่อจะกลับมาหาเรา
ฉันอยากให้...
มันเป็นเรื่องง่ายๆ แบบคุณกลับมาถึงบ้านแล้ว
เราได้กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน...
แต่พวกนั้นทุกคนก็เพิ่งกลับถึงบ้าน
ฉันไม่รู้แล้วว่าจะเริ่มตรงไหน
คงเหมือนหลังเกิดเรื่องกับแม็กซ์
เราก็แค่ต้องเริ่ม ทางใดทางหนึ่ง
(เจ้าบ้าน - แขก)
(มายโอนอินบ็อกซ์)
(ลงชื่อเข้าใช้)
(ชื่อผู้เข้าใช้ - เจสัน.เดสเซน)
(กล่องข้อความ - 12,029 ข้อความ ยังไม่อ่าน 29 ข้อความ)
(พัวพัน)
(เจสัน เดสเซน - ยินดีต้อนรับกลับบ้าน เจสัน เดสเซนตัวจริง)
(แชทพลัม - ตอนนี้มีสมาชิกออนไลน์ 44 คน)
(เป็นยูสเซอร์ใหม่หรือไม่ ชื่อเข้าใช้งานคือ เจสัน 71)
(เจสันแอดมิน - เห็นบางคนป้วนเปี้ยนแถวบ้าน)
(รู้นะว่ายังมีมาอีก)
(เจสัน 11 - มากกว่า "แค่บางคน" บอกได้แค่นั้น)
(เจสัน 14 - เขาไม่อยู่บ้านแล้ว)
(เจสัน 50 - มันต้องพาไปที่ไหนสักแห่ง)
(เจสัน 42 - รถชน หายไปแล้ว)
(เจสัน 28 - นี่ฝีมือคนไหน)
(เจสัน 41 - ไอ้พวกแรมโบ้)
(เจสัน 22 - จะไปหาที่รพ.)
(เจสัน 22 - พวกนั้นใช้รถอะไร)
(เจสัน 44 - แชร์วิดีโอ) (เจสัน 51 - แชร์วิดีโอ)
ไม่มีพวกนายคนไหนเคยเจอแบบที่ฉันเจอมา
พวกนายไม่คู่ควร
ก็รู้ๆ อยู่ เราคงไม่ได้สมหวังกันหมด เพราะงั้น...
คําถามคือใครจะต้องอยู่เดียวดาย
แล้วถ้าลองครองชีวิตร่วมกันล่ะ
(เจสัน 37 - มาร่วมมือกันไหม)
(เก็บคนอื่นๆ ก่อนแล้วค่อยตกลงกันเอง)
(เจสัน 23 - มาร่วมมือกันไหม)
(เจสัน 5 - มาร่วมมือกันไหม)
(ชงกาแฟไว้แล้ว ฉันอยู่ที่หาด)
แรกๆ ฉันก็ชอบความรู้สึกที่เขาจุดขึ้นในตัวฉัน
เหมือนเราย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้น
แต่เขาไม่ใช่สามีฉัน
เขาอยู่กับเรา
นอนกับฉัน
ตอนนี้ฉันอยากพูดแค่นี้
ผมขอโทษนะ
ผมรักชีวิตของเรา
แต่ก็มีบางครั้งที่ผมคิดว่า "ถ้าเลือกอีกทาง"
ไม่ได้คิดบ่อยๆ แต่ก็มีคิดบ้าง
เจสันอีกคน เขา...
เรียกได้ว่าเขาก็คือผม
ดังนั้นหนึ่งใน "ถ้า" ของผมก็คือเขา
ความคิดนั้นพาเขามาถึงโลกนี้
นั่นไม่ใช่ความผิดคุณเลย
ผมได้เจอคุณเวอร์ชั่นหนึ่งที่ไม่ได้แต่งงานกับผม
เหรอ
แล้วฉันทําอะไร
คุณเป็นศิลปิน
ผมไปเจอคุณในงานเปิดนิทรรศการล่าสุดของคุณ
คุณอยู่บ้านลอฟท์เท่มากๆ และ...
คุณมีเพื่อนเยอะเลย
ไม่มีลูกเหรอ
ไม่มี
ฉันมีความสุขไหม
เธอคนนั้นก็สงสัยแบบเดียวกันเรื่องคุณ
(รายการเดินบัญชี)
ไม่มีค่าโรงแรม ไม่ได้ซื้อตั๋วเครื่องบิน ไม่ได้เช่าแอร์บีเอ็นบี
ไม่ได้เช่ารถ แต่จ่ายค่าน้ํามันที่ชาห์มเบิร์ก
แล้วก็ถอนเงินสด 500 เหรียญจากเอทีเอ็ม
มันไปไหน
มันจะไปไหนได้
คิดสิ แกควรจะคิดออก
ไม่ว่ามันจะไปไหน แกก็ต้องรู้
มันจะไม่ตัดสินใจเองเพราะเดาง่ายไป
ฉันรู้จักดาเนียล่าดีเกินไป
สองคนนั้นจะให้ชาร์ลีคิด
แม่งเอ๊ย
พอมีโอกาสไหมที่จะไม่ได้ปิดมือถือ
(ตัวเอง - ดาเนียล่า - ชาร์ลี ไม่พบพิกัด)
มือถือฉันอยู่ไหน
เครื่องที่แกเอาไปตอนอยู่ใต้รางรถไฟ
มือถือฉันอยู่ไหน
อยู่ไหนวะ
ฟังก่อน ปล่อยฉันไป
ฉันจะไปช่วยหา
เชือดแกเสียเลยไม่ดีเหรอ
อย่าเพิ่ง ฟังก่อน
(แบลร์ แคปลัน)
(ฉันติดต่อดาเนียล่าไม่ได้ โอเคกันรึเปล่า)
โป๊ะเชะ
(วันนี้จะได้รถคืนไหมเนี่ย)
ขอโทษ...
(ขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อไป อยู่ไหนน่ะ)
(จะได้อธิบายแล้วเอารถไปคืนเลย)
เราควรไปดูชาร์ลีหน่อย
ดาเนียล่า
เมื่อคืน ผมเจอเว็บบอร์ด
แหล่งคุยของเจสันเป็นร้อยๆ คนที่กลับมาได้
เขาคุยอะไรกัน
ถึงบางคนจะสภาพจิตพังมากแล้ว แต่ทุกคนยังรักครอบครัว
อยากได้คุณกลับไป
หนึ่งในนั้นคิดขึ้นมา
ทําเหมือนระบบซื้อหวยสุ่ม
ให้เราคนใดคนหนึ่ง ได้อยู่ในโลกนี้กับคุณและชาร์ลี
คนอื่นๆ ต้องไปให้หมด
ไอ้คนไอเดียบรรเจิดขนาดนั้น โดนหวยกินเรียบร้อย
อีกคนเสนอว่าให้ครองชีวิตร่วมกัน
โอ้โห
ช่วงเทศกาลหยุดยาวก็ฝันร้ายเลยสิ
นี่
เฮ้ย
เกิดอะไรขึ้นกับนาย
เกิดอะไรขึ้นกับฉันเหรอ
ใช่
หลังจากที่แกลักพาตัวฉัน
มาใช้ชีวิตคุณพ่อในฝันอุบาทว์ๆ กับลูกฉัน
และข่มขืนเมียฉัน
จะบอกให้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดาเนียล่าของแกตายไปแล้ว
อะไรนะ
ตายยังไง
ความผิดฉันเอง
ที่จริง...
ความผิดแกต่างหาก
เพราะฉันไม่รู้ว่าแกแม่งคบกับคนแบบไหน
ดอว์นฆ่าเธอ เพราะเธอพยายามจะช่วยฉัน
อ้อ แล้วเลห์ตันก็ฆ่าไรอันด้วย
แล้วก็เรื่องอแมนด้า
คนที่แกทิ้งไว้
เธอช่วยฉันหนีเข้าบ็อกซ์ แต่ก็สับสนมาก
จับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วก็กลัว
อย่างที่แกรู้ดี เราไม่ควรมีความรู้สึกพวกนั้น
ตอนกําลังจะเปิดประตู
ประตูบานที่หกที่เราเปิด เป็นป่ากว้าง
เราเดินออกไป แค่จะดูนิดเดียว
และ...
เพิ่งมีไฟป่าไปมั้ง เพราะทุกอย่างดําทะมึน
โดนไหม้หมด นึกออกไหม
พอลมพัดมา มันก็พัดจนต้นไม้ล้ม
มีกิ่งหนึ่งตกลงมาและ...
โดนหัวฉันเข้ากิ่งหนึ่ง แต่กิ่งใหญ่มากๆ พุ่งไปที่...
ทะลุตัวอแมนด้าเลย
เสียบติดกับพื้น
ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย
ได้แต่นั่งเป็นเพื่อน รอจนกว่าจะจบ
ใช้เวลาทั้งหมดสองวัน
นั่น... ของเขาเหรอ
ของอแมนด้า
เขายอมทําทุกอย่างเพื่อแก
ร้อยเปอร์เซ็นต์ ยอมทุกอย่าง
อยากรู้ไหมว่าแกสร้างความพินาศอะไรไว้อีก
เออ เยอะไม่หวาดไม่ไหว
ฉันแค่คิดว่า...
คิดอะไรอยู่วะ
ไม่สําคัญหรอก
มองหน้าฉัน
ฉันอยากรู้จริงๆ
ฉันนึกว่า...
นึกแค่ว่า...
นายจะชอบชีวิตของฉัน
(แบลร์ แคปลัน - ฉันจะไปที่บ้าน อีกสิบนาทีเจอกัน)
มีอะไรอีก
บรูคกับดรูว์เป็นแฟนกันแล้ว
โธ่ เสียใจด้วยนะ
ในนี้หอมจัง
ผมเจอแป้งแพนเค้กที่เพิ่งหมดอายุไม่นาน กับนมข้นหวานกระป๋องนึง
โอเค ขอยอมเสี่ยงกับแพนเค้กหมดอายุ
แม่พลาดอะไรไปบ้าง
ผมกําลังทวนเหตุการณ์ ความคืบหน้าในบ้านเดสเซน
พูดถึง
ไอ้นิทรรศการที่คุณพยายามชวนมาเป็นยังไง
ดอน เคิร์ทที่อาร์ตสเปซได้ไป
รบร้อยครั้ง แพ้ร้อยครั้ง
มีข่าวดีบ้างไหม
พ่อซื้อรถให้ผมเป็นของขวัญวันเกิด
- อ้อ ได้ข่าวแล้ว - ตั๋วแบล็กฮอว์คที่นั่งดีมาก
สเก็ตบอร์ดใหม่
- ซื้อไอศกรีมใส่ถั่วให้ - อะไรนะ
ใช่ เล่นซะผมเกือบตาย
แต่เอาจริงนะ พ่อคนนั้นใช้เอพิเพนไม่เป็น
เขาไม่มีทางรู้ว่าลูกแพ้ถั่ว
ใช่
หรือเรื่องแม็กซ์ เขาลืมช่วงระลึกกับต้นไม้ด้วย
สันดานเสีย
กาแฟไหม
- เอาหน่อยก็ดี - เนอะ เอาหน่อย
กินแบบนี้เข้าไปก็ชวนคิดนะ
จะซื้อแป้งแพนเค้กสดใหม่ทําไม
- โอเค แกล้งลูกทําไมเนี่ย - นี่เพอร์เฟกต์
- ขอบคุณ - ขอบคุณที่ทําอาหารเช้าให้
ยินดีฮะ แต่เราเอาไงกันต่อ
ยังไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่พรุ่งนี้ต้องไปจากที่นี่ละ
ทําไม
เพราะตอนนี้เราทั้งบุกรุกบ้านคนอื่น และขโมยของเขาด้วย
คุณหยิบอะไรไปเหรอ
ชอบจังเวลาคุณคิดโทษผมก่อนเลย
ก็คุณขโมยรถเพื่อนสนิทของฉันมาจริงๆ
เขาประมาณว่าให้ผมยืม
ดูแล้วเราไม่มีแผนจะเอารถไปคืนเร็วๆ นี้
เราอาจยังต้องใช้
แล้วเราจะไปไหนกัน
กําลังคิดกันอยู่
สวัสดี
ดาเนียล่า
ชาร์ลี
สวัสดี
ชาร์ลี
สวัสดี
เจสันเหรอ
ผมรู้ว่านี่ดูประหลาดมาก
แต่เพื่อดาเนียล่า ผมต้องให้คุณช่วยอะไรหน่อย
อะไร
คุณตามพิกัดรถตัวเองได้ไหม
ได้ไหม รถมีระบบติดตามพิกัดรึเปล่า
มี
ได้ดูหรือยัง
ยัง ฉันไม่ได้คิดจะดู
- ได้ งั้นเอามือถือมา - คําตอบคือ "ไปตาย" อย่างแรง
แบลร์ เอามือถือมานี่
ผมไม่ทําร้ายคุณหรอก
แค่เอามือถือมา
แบลร์ เอามือถือมานี่
โอเค
- นั่งลง เดี๋ยวนี้ - ได้ๆ ได้
ทีนี้...
มันเกิดเรื่องห่าเหวอะไรขึ้นกันแน่
พวกนั้นอยู่ที่ไหน
ความเป็นจริงในโลกอื่นๆ น่ะ
ลองจินตนาการว่าคุณเป็นปลาว่ายอยู่ในทะเลสาบ
คุณคิดว่าทะเลสาบนั้นคือทั้งจักรวาล
แต่แล้ววันหนึ่ง
มีคนเอื้อมมือไปจับคุณขึ้นมาจากน้ํา
คุณจึงได้รู้ว่าโลกทั้งใบ เป็นแค่ทะเลสาบแห่งเดียว
แล้วก็ได้ไปเห็นทะเลสาบอีกแห่ง ต้นไม้ต่างๆ
เห็นท้องฟ้าเบื้องบน
ทันใดนั้นก็เลยเพิ่งเข้าใจว่าเราเป็น...
เราทุกคนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของ ความเป็นจริงซึ่งลึกลับซับซ้อน
เกินกว่าจะทําความเข้าใจได้
แปลว่าพวกนั้นอยู่รอบตัวเรา
แต่เรามองไม่เห็นงั้นสิ
อยู่ตรงนี้เลย
ใกล้มาก ห่างกันแค่ระดับไมครอน
และถ้าสติสัมปชัญญะของเราลื่นไหลกว่านี้
เราจะสามารถเอื้อมไปสัมผัสโลกเหล่านั้นได้
มีโลกไหนไหม...
ที่คุณเกือบจะอยากอยู่ในนั้น
ตอนอยู่ในบ็อกซ์ ผมเกือบ...
หมดหวังที่จะหาทางกลับบ้าน
มีโลกใบหนึ่งที่ผมคิดว่าจะมีความสุขได้
แต่คุณก็กลับมาบ้านอยู่ดี
คุณเสียดายรึเปล่า
ไม่เลยแม้แต่น้อย
(เจ้าบ้าน - แขก)
(เจสัน 35 - เรารู้ว่าพวกนั้นต้องทําอะไร)
(เจสัน 22 - ฉันไม่อยากคิดด้วยซ้ํา)
(เจสัน 22 - เมื่อกี้ฉันเห็นเราสองคนในบ้าน)
(เจสัน 44 - คิดอยู่เลยว่า ใครจะเจอมันเมื่อไหร่)
ถามอีกสิ
อ้าว เข้ามาสิ เรานั่งคุยกันอยู่
โอเค ตอนนี้รู้สึกเหมือน พ่อแม่จะพาเข้านอนมากเลย
ทําไม โตเกินจนพ่อแม่พาเข้านอนไม่ได้แล้วเหรอ
ขอบคุณที่พาเรามาที่นี่นะ ชาร์ลี
ยิ่งคิดว่าเรื่องนี้น่ากลัวแค่ไหน แต่ลูกรับมือกับมันอย่างกล้าหาญจริงๆ
พ่อภูมิใจในตัวลูกมากนะ
ราตรีสวัสดิ์จ้ะลูก
ราตรีสวัสดิ์ครับ
โอเค
จําตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้ไหม
อาจจะเป็นใครก็ได้...
แต่กลับเป็นคุณ
และจากทั้งหมดนั้น
ก็กลับมาเป็นคุณอีกครั้ง
ฉันเข้าไปดูในเว็บบอร์ดนั้นมาแล้ว
ฉันบอกทุกคนว่าเราเลือกแล้ว
ฉันไม่อยากจับฉลาก
ฉันเลือกคุณ
เวรแล้ว
ช่วยฉันที
นี่ฝีมือใคร
พวกเราคนหนึ่ง
มากันกี่คน
ฉันจะตายรึเปล่า ฉันยังไม่อยากตาย
กี่คน
พาชาร์ลีไป
ชาร์ลีอยู่ไหน
เฮ้ย!
เชี่ยแล้ว
ขอร้อง...
เมื่อกี้เสียงปืนเหรอ
ไปตามชาร์ลี ไปเจอกันข้างล่าง เร็วเข้า เร็วๆ
นี่
วางอาวุธ
บอกว่าให้วางอาวุธ
ฟังก่อน...
หยุดเลย หยุด
พวกนั้นอยู่ข้างบนเหรอ
ใช่
โอเค ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด
เดี๋ยวนี้ ฉันจะไม่พูดซ้ํา แค่...
เร็วเข้า
ถอดให้หมด
มีรหัสลับกันรึเปล่า
มี
บอกมา
แกฆ่าไปกี่คนแล้ว
ไม่รู้เหมือนกัน
รหัสลับ
โอเค ยอมบอกแล้ว
มัน...
ดาเนียล่า พาชาร์ลีหนีไป
ไม่ไปถ้าไม่มีคุณ
ผมไม่ขวางคุณหรอก
ไม่ได้มาเพราะอย่างนั้น
ฉันคือคนที่สร้างบ็อกซ์
ฉันคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้
ขอโทษจริงๆ
ขอโทษทุกคน
ชาร์ลี!
เชี่ย
หาเราเจอได้ยังไง
แบลร์มีแอพตามรถอยู่ในมือถือ
แล้วไอ้คนที่เหลือเจอแกได้ยังไง
ไอ้พวกนั้นคนหนึ่งติดเครื่องตามไว้ในฮอนด้า
ฉันไม่รู้จนกระทั่งคนอื่นๆ เริ่มโผล่มาแล้ว
มันตามฉันมา
อะไรวะเนี่ย
ทุกคนต้องรีบไป
จอดอยู่ข้างนอก
ขอร้อง ฉันพยายามช่วยอยู่
โอเค บอกสิว่ารถอยู่ที่ไหน
โอเค
เจสัน
นี่เป็นของนาย
ไปเลย ไปเร็ว!
ดาเนียล่า! ชาร์ลี!
หมอบลง!
ไม่เป็นไรนะ โอเครึเปล่า
คงไม่มีใครตามเรามาแล้วล่ะ
ทํายังไงดี เราไม่มีที่ไปแล้ว
พ่อแม่ ผมว่าเขาทิ้งของไว้ให้เรา
มีอยู่กี่หลอด
ไม่รู้สิ สี่สิบมั้ง
มีกระเป๋าด้วย
เขาพาแม็กซ์มาด้วย
แล้วก็มีเจ้านี่
(เปิดบันทึกเสียง)
(ข้อความใหม่)
ตอนเดินเข้าไปในบ็อกซ์ครั้งแรก ใจผมเต็มไปด้วยความเสียดาย
จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมเดินเข้ามาในโลกใบหนึ่ง
เจอกับครอบครัวที่สร้างขึ้น
จากทางเลือกที่ผมเคยกลัวจนไม่กล้าเลือก
ผมอิจฉาตาร้อนที่สุด
ตอนแรกผมนึกว่าเพราะคุณคนเดียว ดาเนียล่า
และถึงส่วนหนึ่งจะใช่
ผมก็ได้รู้ตัวว่าสิ่งที่ต้องการจริงๆ สิ่งที่ผมพยายามแย่งชิงมา
คือเส้นทางที่เจสันเคยเลือก
ทางเลือกนั้นคือการยอมเผื่อแผ่พื้นที่ในชีวิต
ให้กับความต้องการและความฝันของคนอื่น
คิดว่ามีส่วนหนึ่งของเรา... ของฉัน...
ที่กลัวเกินจะเสี่ยงรักใคร
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันปล่อยให้ความกลัวนั้นครองใจ
แต่เจสัน นายดิ้นจนหลุดพ้นจากความกลัวได้
จนได้รางวัลให้ตัวเอง
เป็นชีวิตที่เติมเต็ม วุ่นวาย แต่ก็งดงาม
สิ่งที่ผมทําลงไป ขอโทษเท่าไหร่คงไม่เพียงพอ
โลกใบนี้ไม่ปลอดภัยสําหรับพวกคุณแล้ว
หวังว่าจะได้พบบ้านใหม่ และมั่นใจว่าจะหาได้ เพราะ...
พวกคุณร่วมกันผ่านพ้นเรื่องที่ผมจินตนาการไม่ออก
และเรื่องเหล่านั้นยิ่งปั้นให้ทุกคน กลายเป็นปริศนาอันไร้ที่ติ
ซึ่งประกอบเข้ากันอย่างลงตัว ด้วยคนเพียงคู่เดียว
แน่ใจเหรอว่านี่เป็นทางเดียว
ถ้าอยู่ต่อ เราต้องอยู่กับความกลัว
แม่พูดถูก
เดี๋ยว
ดูสิ มานั่นแล้ว
อ้าว ดูสิ ดาเนียล่า
เชี่ย มันจริงๆ
จะไปไหน
พวกนั้นมาแล้ว
เราไม่คิดจะมาขวางพวกคุณ
เราคิดเหมือนกันว่าทางเดียว ที่พวกคุณจะมีชีวิตปกติได้ คือต้องไปจากโลกนี้
ใช่ เขาพูดถูก อ่าฮะ
เราแค่มาบอกลา
เสียใจด้วยนะ
ผมแค่อยากให้คุณกับชาร์ลีปลอดภัย
ใช่
ส่วนนาย...
ดูแลพวกเขาด้วย
ใช่
ไม่ ไม่ได้! ทําไมคนนั้นถึงควรได้ไป
มันไม่ได้ขึ้นกับเขา
มันขึ้นกับว่าดาเนียล่าต้องการอะไร
และอะไรจะดีต่อลูกเรามากที่สุด
หลีกทางให้พวกเขา
ไม่
หลีกทางให้พวกเขา
ถอยสิ!
หลีกทางให้พวกเขา
ชาร์ลี ชาร์ลี
ดาเนียล่า
คุณรู้จักฉันเหรอคะ
ไม่รู้จัก...
แต่ผมตามหาคุณอยู่
คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม