- Gdzie oni są? - Szukam swojej rodziny.
Tak jak ty.
Tak?
Hej.
Byłem tam, kiedy to się stało.
To ty mi to zrobiłeś.
Nam wszystkim.
Jestem przynajmniej tak inteligentny, jak ty, więc mnie nie wkurwiaj.
Gdzie oni są?
Okej.
Przepraszam. Tak bardzo...
Pierdol się. Nie chcę twoich jebanych przeprosin.
Mów, gdzie oni są!
Kurwa. Nie wiem.
O kurwa.
Gdzie oni są?
Daniela poznała prawdę.
No jasne.
To ona zepchnęła mnie ze schodów.
A ja... Nie wiem, gdzie teraz jest. Przysięgam.
- Więc jesteś, kurwa, bezużyteczny? - Przepraszam.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI BLAKE'A CROUCHA
MROCZNA MATERIA
ŻADEN Z NICH NIE KOCHA CIĘ TAK JAK JA
WIESZ, JAK BARDZO CIĘ KOCHAM.
NIKOMU TAK NA TOBIE NIE ZALEŻY. TO JA CIĘ NAPRAWDĘ ZNAM
NIE JEST TYM, ZA KOGO SIĘ PODAJE. ZADZWOŃ. TATA.
MUSISZ DO MNIE ZADZWONIĆ.
ON NIE JEST MNĄ. ZADZWOŃ.
Mamo.
Wyłączmy je, dobrze?
UDOSTĘPNIJ LOKALIZACJĘ
Kiedy wróciłem, myślałem, że będę musiał uporać się tylko z nim.
Mogłem przewidzieć, że będzie ich więcej.
Dokąd uciekniemy?
Naprawdę nie wiem.
Karty kredytowe można namierzyć.
Nikt już nie używa gotówki.
A nawet, gdybym miał pomysł, nie mógłbym decydować.
Dlaczego?
Bo o każdym miejscu, o którym pomyśli, mogą pomyśleć i oni.
Mam pomysł.
To tutaj.
I przypadkiem znasz kod do alarmu?
Rodzina Jamesa spędza tu latem większość weekendów.
- Parę razy ich odwiedzałem. - Parę razy?
Myślę, że był tu więcej niż parę razy.
Jak twój pokój?
Powinienem był ją chronić.
Charlie...
To ja powinienem był chronić was oboje.
To nie jest twoja wina.
Wiesz o tym, prawda?
Naprawdę wszyscy są moim tatą?
Tak i nie.
To co teraz zrobimy?
Coś wymyślimy...
ale najpierw musimy się przespać.
Hej.
Chcesz być sama?
Nie wyobrażam sobie tego, co widziałeś
ani tego, co musiałeś zrobić,
żeby do nas wrócić.
Chciałabym...
żeby wszystko było proste: jesteś już w domu,
wracamy do dawnego życia...
Ale oni wszyscy też są w domu.
Nie wiem, od czego zacząć.
Chyba musi być tak, jak po śmierci Maxa.
Po prostu musimy jakoś zacząć.
STRONA DOMOWA - GOŚĆ
LOGOWANIE
UŻYTKOWNIK
SKRZYNKA ODBIORCZA 12 029 WIADOMOŚCI, 29 NIEODCZYTANYCH
SPLĄTANIE
WITAJ W DOMU PRAWDZIWY JASON DESSEN.
44 AKTYWNYCH UCZESTNIKÓW
JESTEŚ NOWYM UŻYTKOWNIKIEM? TWÓJ NICK TO JASON 71.
WIDZIAŁEM PARU Z WAS W OKOLICY DOMU.
WIEM, ŻE JEST WAS TAM WIĘCEJ.
JEST ICH TAM WIĘCEJ NIŻ „PARU”.
NIE MA ICH W DOMU.
GDZIEŚ ICH WYWIÓZŁ.
DOSZŁO DO ZDERZENIA. ZNIKNĘLI.
KTÓRY Z WAS TO ZROBIŁ?
JEDEN Z RAMBO.
SPRAWDZAM SZPITALE.
JAKIM AUTEM SIĘ PORUSZAJĄ?
UDOSTĘPNIŁ WIDEO
Żaden z was nie przeżył tego, co ja.
Nie zasłużyliście na to.
Oczywiście nie możemy ich mieć wszyscy...
Pytanie, kto zostanie sam.
A gdybyśmy postarali się o wspólną opiekę?
CHCESZ ZAWRZEĆ ZE MNĄ SOJUSZ?
WYELIMINUJMY RESZTĘ I ROZWIĄŻMY TO MIĘDZY SOBĄ.
CHCESZ ZAWRZEĆ ZE MNĄ SOJUSZ?
KAWA GOTOWA. JESTEM NA PLAŻY
Z początku podobało mi się, jak się przy nim czułam.
Tak jakbyśmy wrócili do początku.
Ale nie był moim mężem.
Mieszkał z nami,
sypiał ze mną.
Tyle na razie chcę powiedzieć.
Przykro mi.
Kochałem nasze życie, ale zdarzały się chwile,
gdy zastanawiałem się: „Co by było gdyby?”.
Nie przez cały czas, po prostu zdarzało mi się to.
Ten drugi Jason
jest do pewnego stopnia mną.
Więc moje „co by było gdyby” siedzą też w nim.
Doprowadziły go do tego świata.
To nie jest twoja wina.
Poznałem wersję ciebie, która za mnie nie wyszła.
Tak?
Czym się zajmowałam?
Byłaś artystką.
Poznałem cię na wernisażu twojej najnowszej wystawy.
Mieszkałaś w naprawdę modnym lofcie i...
Miałaś masę znajomych.
Nie miałam dzieci?
Nie.
Byłam szczęśliwa?
Pytała o to samo, gdy mówiłem o tobie.
OSTATNIE TRANSAKCJE
Żadnych płatności za hotel, żadnych biletów lotniczych ani Airbnb,
żadnych wynajętych aut, za to kupił jebaną benzynę w Schaumburg.
Podjęli pięćset dolarów z bankomatu.
Dokąd pojechał?
No dawaj. Powinieneś móc to ustalić.
Znasz każde miejsce, do którego mógłby pojechać.
Dlatego nie podjąłbyś decyzji. Byłaby zbyt przewidywalna.
Zbyt dobrze znam Danielę.
Pozwolą zdecydować Charliemu.
O kurwa.
Czy jest szansa, że nie wyłączyliście telefonów?
ME - DANIELA - CHARLIE LOKALIZACJA NIEZNANA
Gdzie mój telefon?
Gdzie mój telefon? Ten, który zabrałeś mi przy torach kolejowych.
Gdzie mój telefon?
Gdzie on jest?
Uwolnij mnie.
Pomogę ci go znaleźć.
A może po prostu cię potnę?
Nie. Posłuchaj.
PRÓBUJĘ SKONTAKTOWAĆ SIĘ Z DANIELĄ. WSZYSTKO OK?
Mam cię.
ODZYSKAM DZIŚ AUTO?
Przepraszam...
PRZEPRASZAM, ŻE SIĘ NIE ODZYWAŁEM. GDZIE JESTEŚ?
MOGĘ WYJAŚNIĆ I ODWIEŹĆ CI SAMOCHÓD.
Sprawdźmy, co z Charliem.
Daniela?
Zeszłej nocy znalazłem forum dyskusyjne.
Były tam setki Jasonów, którym udało się wrócić.
Co mówili?
Choć niektórzy wiele przeszli, wszyscy kochają swoją rodzinę.
Chcą cię odzyskać.
Jeden z nich wpadł na pomysł.
Jakiś rodzaj loterii,
w ramach której jeden z nas zostaje w tym świecie z tobą i Charliem,
a reszta odchodzi.
Ktokolwiek wpadł na ten pomysł, właśnie przegrał na loterii.
Inny zasugerował wspólną opiekę.
Nieźle.
Święta będą koszmarem.
Hej.
Co cię spotkało?
Co mnie spotkało?
Tak.
Po tym, jak mnie porwałeś,
odegrałeś z moim synem chorą fantazję o ojcostwie
i zgwałciłeś moją żonę?
Powiem ci, co się stało. Twoja Daniela nie żyje.
Co?
Jak to?
To była moja wina.
A właściwie...
To była twoja wina.
Nie wiedziałem, z jakimi ludźmi się zadajesz.
Dawn zabiła ją za to, że próbowała mi pomóc.
A Leighton kazał zabić Ryana.
No i jest jeszcze Amanda,
którą porzuciłeś.
Pomogła mi uciec do skrzyni, była bardzo zagubiona,
zdezorientowana i przerażona.
Jak wiesz, nie są to uczucia,
których warto doświadczać, kiedy otwiera się drzwi.
Za szóstymi drzwiami krył się wielki las.
Weszliśmy tam tylko na chwilę, żeby się rozejrzeć.
I...
Chyba wybuchł pożar. Wszystko było czarne.
Poczerniałe.
Zerwał się wiatr i zaczął zwalać drzewa.
Jedna z gałęzi runęła i...
Jedna uderzyła mnie w głowę, ale druga, bardzo duża, spadła i...
Wbiła się w nią.
Wgniotła ją w ziemię.
I nic nie mogłem na to poradzić...
Mogłem tylko tam siedzieć i czekać, aż będzie po wszystkim.
Trwało to dwa dni.
Czy to jej naszyjnik?
Amandy?
Zrobiłaby dla ciebie wszystko.
Na sto procent. Wszystko.
Chcesz zobaczyć, jakie jeszcze szkody wyrządziłeś?
To się ciągnie i ciągnie.
Po prostu myślałem...
Co myślałeś?
Nieważne.
Spójrz na mnie.
Naprawdę chciałbym wiedzieć.
Myślałem...
Myślałem, że...
Że będziesz zachwycony moim życiem.
PRZYJADĘ. BĘDĘ ZA DZIESIĘĆ MINUT.
Co jeszcze?
Brooke i Drew zostali parą.
O rany, przykro mi, stary.
Ładnie tu pachnie.
Znalazłem lekko przeterminowaną mieszankę na pankejki i mleko skondensowane.
Mamy szansę w walce z przeterminowanymi pankejkami.
Co przegapiłam?
Nadrabiam zaległości w sprawach bieżących w domu Dessenów.
A skoro o tym mowa,
to co się stało z tą wystawą, o którą walczyłaś?
Pozyskał ją Don Kurt z Art Space.
Coraz lepiej.
A jakieś dobre wieści?
Kupiłeś mi samochód na urodziny.
- Słyszałem. - Fantastyczne bilety na Blackhawks.
Nowe deskorolki.
- Lody z orzechami. - Co?
Tak, prawie mnie zabiłeś.
Serio, nie wiedziałeś, jak użyć wstrzykiwacza EpiPen.
Nie mógł wiedzieć o twojej alergii.
Tak.
Ani o Maxie. Przegapił spotkanie pod drzewem.
Cóż, to kutas.
Kawy?
- Chętnie. - Tak? Ty też?
Przez nie człowiek się zastanawia:
„Po co w ogóle jeść świeże pankejki?”.
- Okej. Czemu mi to robicie? - Były idealne.
- Dzięki. - Dzięki za śniadanie.
Nie ma za co. To jaki mamy plan?
Jeszcze nie wiemy. Ale jutro musimy stąd wyjechać.
Czemu?
Na razie jesteśmy włamywaczami i złodziejami.
Zabrałeś coś?
Fajnie, że od razu pomyślałaś o mnie.
Cóż, ukradłeś samochód mojej przyjaciółki.
Pozwoliła mi go pożyczyć.
Nie wygląda na to, żebyś zamierzał go szybko oddać.
Może nam się przydać.
To dokąd pojedziemy?
Pracujemy nad tym.
Halo?
Daniela?
Charlie?
Halo?
Charlie?
Halo?
Jason?
Wiem, że to bardzo dziwnie wygląda,
ale dla dobra Danieli musisz coś dla mnie zrobić.
Co?
Czy możesz namierzyć swój samochód?
Możesz go namierzyć?
Tak.
Zrobiłaś to?
Nie. Nie przyszło mi to do głowy.
- Daj mi swój telefon. - Mam dla ciebie tylko „spierdalaj”.
Blair, oddaj mi swój telefon.
Nie skrzywdzę cię.
Daj mi swój jebany telefon.
Blair, daj mi go!
Dobrze.
- Siadaj! Już! - Dobrze.
Dobra...
Co tu się, kurwa, odpierdala?
Gdzie one są?
Te inne rzeczywistości.
Wyobraź sobie, że jesteś rybą i pływasz w jeziorze.
Dla ciebie to jezioro jest całym wszechświatem.
Aż pewnego dnia
ktoś wyciąga cię z wody i uświadamiasz sobie,
że to, co miałaś za cały swój świat, to tylko jedno jezioro.
A potem widzisz inne jezioro i drzewa,
niebo nad twoją głową.
I nagle uderza cię myśl, że jesteś...
że wszyscy jesteśmy częścią rzeczywistości tak tajemniczej,
że nigdy nie zdołamy jej zrozumieć.
Więc są wszędzie wokół nas
i nie możemy ich zobaczyć?
Są tutaj.
Bardzo blisko. Mikrony od nas.
A gdyby nasza świadomość była bardziej elastyczna,
moglibyśmy dosłownie wyciągnąć rękę i ich dotknąć.
Czy były jakieś światy...
w których miałeś ochotę zostać?
Kiedy byłem w skrzyni, prawie...
prawie straciłem nadzieję na to, że odnajdę drogę do domu.
Był jeden świat, w którym czułem, że mógłbym być szczęśliwy.
Ale wróciłeś do domu.
Żałujesz tego?
Ani trochę.
STRONA GŁÓWNA - GOŚĆ
WSZYSCY WIEMY, CO MUSIMY ZROBIĆ, NIE?
NAWET NIE CHCĘ O TYM MYŚLEĆ.
WIDZIAŁEM DWÓCH Z NAS W DOMU.
ZASTANAWIAŁEM SIĘ, KIEDY KTOŚ GO DORWIE.
Zadaj kolejne pytanie.
Hej. Wejdź. Tak tylko rozmawiamy.
Dobra, zaczynam podejrzewać, że chcecie utulić mnie do snu.
Ojej, jesteś na to za stary, co?
Dzięki, że nas tu zabrałeś, Charlie.
Biorąc pod uwagę sytuację, świetnie sobie radzisz.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Dobranoc, mały.
Dobranoc.
No dobra.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
To mógł być ktokolwiek...
Ale to byłeś ty.
A spośród nich wszystkich
to znów byłeś ty.
Weszłam na to forum.
Powiedziałam im, że dokonaliśmy wyboru.
Nie chcę loterii.
Wybieram ciebie.
Cholera.
Pomóż mi.
Kto ci to zrobił?
Jeden z nas.
Ilu ich tu jest?
Czy ja umrę? Nie chcę umierać.
Ilu?
Zawołaj Charliego.
Gdzie Charlie?
Hej!
O kurwa.
Pro...
To był strzał?
Budź Charliego. Spotkajmy się na dole. Szybko!
Hej.
Rzuć to.
Powiedziałem: rzuć to.
Słuchaj...
Stój. Nie ruszaj się.
Są na górze?
Tak.
Dobra. Zdejmij ubrania.
Już. Nie będę powtarzał. Po prostu...
Dawaj.
Wszystko.
Macie jakieś hasło?
Tak.
Podaj mi je.
Ilu już zabiłeś?
Nie wiem.
Hasło.
Dobrze. Powiem ci.
To...
Daniela, bierz Charliego i uciekaj. Już!
Nie bez ciebie.
Nie będę was zatrzymywał.
Nie po to tu jestem.
To ja zbudowałem skrzynię.
To ja odpowiadam za cały ten bałagan.
Tak mi przykro.
Przepraszam was.
Charlie!
Kurwa.
Jak nas znalazłeś?
Blair miała w telefonie aplikację do śledzenia samochodu.
A jak znaleźli cię pozostali?
Jeden z nich przyczepił to do hondy,
a ja nie wiedziałem o tym do czasu, aż zaczęli pojawiać się pozostali.
Śledzili mnie.
Co jest, kurwa?
Musicie uciekać.
Stoi przed domem.
Proszę. Próbuję wam pomóc.
Dobra. Pokaż nam, gdzie jest wóz.
Okej.
Jason.
To należy do ciebie.
Jedźcie!
Daniela! Charlie!
Pochylcie się!
Nic wam nie jest? Wszystko okej?
Chyba nikt za nami nie jedzie.
Co robimy? Nie mamy dokąd uciec.
Chyba coś nam zostawił.
Ile ich jest?
Nie wiem. Ze czterdzieści?
Jest też torebka.
Zabrał Maxa.
Jest jeszcze to.
ODTWÓRZ NOTATKĘ GŁOSOWĄ
NOWE NAGRANIE
Kiedy wszedłem do skrzyni, przepełniał mnie żal.
Pewnego dnia dotarłem do świata,
gdzie odnalazłem rodzinę, która powstała
w wyniku wyboru, którego bałem się dokonać.
Szalałem z zazdrości.
Z początku myślałem, że chodzi wyłącznie o ciebie, Danielo.
Ale choć po części chodziło,
uświadomiłem sobie, że tym, czego pragnąłem i próbowałem ukraść,
były wybory, których dokonałeś, Jasonie.
A przede wszystkim wybór, by zostawić we własnym życiu przestrzeń
na cudze potrzeby i marzenia.
Myślę, że jakaś część nas... mnie...
bała się zaryzykować w imię miłości.
Przez całe życie pozwalałem, by ten lęk mnie kontrolował.
Ale ty zdołałeś się jakoś wyzwolić
i zapewnić sobie pełne,
chaotyczne i piękne życie.
Nie ma przeprosin, które wynagrodziłyby wam to, co zrobiłem.
Ten świat nie jest już dla was bezpieczny.
Mam nadzieję, że znajdziecie nowy dom. Jestem pewien, że wam się uda...
Przeszliście rzeczy, których nie potrafię sobie wyobrazić,
a one ukształtowały was i uczyniły częściami układanki,
które pasują wyłącznie do siebie.
To na pewno jedyny sposób?
Jeśli zostaniemy, będziemy żyli w strachu.
Ma rację.
Czekajcie.
Patrzcie. To oni.
Hej. Daniela.
Cholera. To on.
Dokąd on idzie?
Są tutaj.
Nie przyszliśmy cię zatrzymać.
Twoją jedyną szansą na normalne życie jest opuszczenie tego świata.
Tak. On ma rację.
Przyszliśmy się pożegnać.
Przykro mi.
Chcę tylko, żebyście ty i Charlie byli bezpieczni.
Tak.
A ty...
dbaj o nich.
Tak.
Nie! Nie! Dlaczego on ma ich mieć?
Tu nie chodzi o niego.
Chodzi o to, czego ona pragnie
i o to, co najlepsze dla naszego syna.
Przepuśćcie ich.
Nie.
Przepuśćcie ich!
Ruszcie się!
Przepuśćcie ich!
Charlie. Charlie.
Daniela.
Znasz mnie?
Nie...
ale szukałem cię.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK