NA PODSTAWIE POWIEŚCI BLAKE'A CROUCHA
MROCZNA MATERIA
Znaleźliście go?
Nic mu nie jest?
Co? Co się stało?
Chryste, Leighton.
Kurwa!
Kurwa.
Biorę na siebie winę za to, co się wydarzyło.
Słyszysz, Jason? Biorę na siebie winę.
Wróciłeś i nie byliśmy gotowi.
Nie byliśmy gotowi na to, że będziesz...
...w tak złym stanie.
Nie chcę cię więzić.
Ale dopóki stanowisz zagrożenie dla siebie i innych, nie mam wyjścia.
Czy to ty...
Wysłałeś tę kobietę do mieszkania Danieli?
Musisz sobie przypomnieć, jak błyskotliwym jesteś człowiekiem.
I jak niesamowitą rzecz stworzyłeś.
Spierdalaj.
Dziękuję.
Co to jest?
To wino.
- Zamówiłem drugą butelkę... - Okej.
Było takie dobre.
Fakt, było dobre. Było świetne.
Kosztowało też sto dolarów.
Co?
Mam wrażenie, że chcesz się ze mną przespać.
Zdecydowanie chcę się z tobą przespać.
- Tak? - Tak.
Dobra, ale to całe uwodzenie...
Minęło sporo czasu.
Nie zrozum mnie źle. To wspaniałe.
Rób tak dalej, ale...
Hej!
- O rany. - Muszę lecieć.
Mike poszedł po samochód, ale zobaczyłam was, gołąbeczki
i chciałam się przywitać.
I słusznie. Dobrze cię widzieć.
- Tak się cieszę na jutro. - Jutro.
- Co możemy przynieść? - Nic nie przynoście.
Idealnie.
- No dobrze. Do zobaczenia. - Pa.
Na razie.
O czym ona...
- Barbara? - Tak, Barbara.
- Co jest jutro? - Urządzamy przyjęcie.
W domu?
Tak, rozmawialiśmy o tym.
- Zapomniałeś. - Tak.
- Zapomniałeś. - Nie... Tak.
- Tak. - Tak.
To kto jeszcze przychodzi?
Zaraz panią przyjmie.
To był gabinet mojego dziadka.
Niczego w nim nie zmieniałem.
Detektywka Mason.
Leighton Vance. Miło mi.
Pańska rodzina zajmowała się lotnictwem?
Założył Velocity 52 lata temu.
Budował silniki odrzutowe.
To wasze wspólne zdjęcie?
Moi rodzice zmarli, kiedy byłem młody.
Wychował mnie.
Proszę tędy.
Jason Dessen. Pracował tu przez...
Osiem lat.
A kiedy ostatnio go pan widział?
Ponad rok temu.
Po prostu nie zjawił się w pracy i więcej go nie widziałem.
O ile wiem, nikt go nie widział.
Nie napije się pani kawy? Wody?
- Nie, dziękuję. - Nie? Dobrze.
Rozmawiałem z policją, kiedy Jason zaginął.
Czym się tu zajmujecie?
B i R.
Co to właściwie znaczy?
Badania i rozwój?
Wiem, co to znaczy.
Co produkujecie?
Tranzystorowe kubity z silikonu do procesorów kwantowych.
Brzmi poważnie.
Wie pan,
była jeszcze jedna kobieta, Blair Caplan.
Ona też tu pracowała, prawda?
Tak. Blair.
Tak, zaginęła.
- Osiemnaście miesięcy temu? - Tak. To...
Bardzo wszystkich poruszyło.
Czy należeli z Jasonem do tego samego zespołu?
Nie, zajmowała się doskonaleniem procesów.
O co właściwie chodzi?
Jason Dessen zgłosił się do szpitala John of God trzy dni temu.
Co?
Nie wiedział pan?
Nie wiedziałem.
Nic mu nie jest?
Nie wiadomo.
Opuścił szpital, zanim tam dotarłam.
Ale tego samego wieczoru widziano go na wystawie.
Ja... Pomyślałam, że mógł się z panem kontaktować.
Ze mną? Nie.
Niestety nie.
Próbujemy go odnaleźć.
O rany.
Według notatek mojego poprzednika
w momencie zaginięcia był związany z inną państwa pracownicą.
Tak.
Z dr Amandą Lucas.
Czy dr Lucas jest dziś w biurze?
Jak ci poszło?
Okłamywanie policji?
Doskonale. Cudownie.
- Według Dawn chciała wzywać policję. - Więc do niej strzeliła?
Mów ciszej.
Leighton.
Kazałem jej sprowadzić ich tutaj. Nie wiedziałem, że ona...
Jest skrajnie niestabilną osobą...
- Amando. - ...która odmawia leczenia PTSD.
- Amando. - Ostrzegałam cię przed nią.
Dość!
Cholera.
Ta detektywka wspominała o Blair?
Oczywiście, że tak.
Policja z Chicago lada chwila połączy fakty związane z Jasonem,
Blair i całą resztą.
Wiesz, co się wtedy stanie.
Stracimy nasz cały dorobek. Trafimy do więzienia.
Półtora roku, odkąd uruchomiliśmy skrzynię.
- Włożyłem w to miliardy dolarów. - Jebać je.
Jebać moje miliardy?
Cztery osoby zaginęły. A teraz jeszcze Daniela Vargas.
A tymczasem on zdołał w jakiś sposób wrócić.
Jak? Jak on to, kurwa, zrobił?
Co się z nim, do cholery, stało?
Może superpozycja uszkadza mózg.
Czyli co... Wymazał sobie wspomnienia? Tożsamość?
Nie wiem.
Dlatego chciałam przeprowadzić dalsze testy. Wielu rzeczy nie wiemy.
Hej.
Dobra.
Pomóżcie mi sobie przypomnieć.
Hej, stary.
Przyniosłam ci ubrania.
Dziękuję.
Posłuchaj.
Pytam z ciekawości.
Dlaczego uciekłeś?
- Bałem się. - Więc poszedłeś do mieszkania Danieli?
Jest... Była moją dawną przyjaciółką.
Szukałem po prostu kogokolwiek, kogo bym pamiętał.
To wszystko.
Mówiłeś jej albo komukolwiek innemu o tym miejscu?
Nie wiem, co to za miejsce.
Mówiłeś, że jesteśmy sobie bliscy.
Co takiego chronimy,
że uzasadniałoby to zabicie człowieka?
Przez którekolwiek z nas?
Nie uzasadnia.
Posłuchaj. Wszyscy tutaj poświęcili wszystko twojej pracy.
I każdy z nas poświęciłby życie, by ją chronić.
Ty również.
Ty przede wszystkim.
Naprawdę?
Zapomniałeś, co zbudowaliśmy.
Więc pokaż mi.
- Imię i nazwisko. - Leighton Vance.
Proszę wprowadzić hasło.
Dostęp przyznany.
Dawno temu próbowałem zbudować sześcian,
który pozwoliłby umieścić tarczę z azotku glinu w superpozycji.
Chciałem stworzyć to, w czym Schrödinger wyobraził sobie...
- swojego kota. - Zgadza się.
Więc pamiętasz ten przełom.
Zacząłeś zwiększać rozmiary.
Nie, nigdy tego nie skończyłem.
Nie mogłem w pełni ochronić skrzyni przed środowiskiem zewnętrznym
i stan superpozycji nieustannie się załamywał.
Czyli twoje wspomnienia urywają się przed tym, jak zdobyłeś Pavię.
To jakiś stop? To nie może być odpowiedź.
Ale jest.
Jason, wymyśliłeś dużo więcej.
Pod stopem znajduje się
aktywna, adaptacyjna warstwa ochronna, którą wynalazłeś.
- Adaptacyjna? - Tak.
Adaptacyjna. Kurwa. To jest to.
Inteligentne materiały, które generują pola.
Neutralizują promieniowanie i dźwięki, które próbują wniknąć do środka.
To jak najnowocześniejsze słuchawki z redukcją szumów.
Nie tylko blokują dźwięk, ale też blokują szum z zewnątrz.
A w zamian za tę sztuczkę wytwarzają potężne pole magnetyczne.
Co jest w środku?
Jak dotąd jako jedyny wszedłeś do środka i wróciłeś.
Są inni? Co się z nimi stało?
Nie wiemy. W środku nie da się używać urządzeń rejestrujących.
Ilu ich było?
Troje.
Jak ukrywa się zaginięcie trzech osób?
Pierwsza była nasza pracownica.
Kiedy Blair nie wróciła,
postanowiłeś wejść jako następny.
Próbowaliśmy cię od tego odwieść, ale miałeś poczucie winy.
Mówiłeś, że zbudowałeś skrzynię
i że to ty powinieneś odkryć, jak działa. Tak się stało.
A co stało się po moim zniknięciu?
Zaczęliśmy szukać ochotników. Anonimowo.
Mieli jakiekolwiek pojęcie, na co się piszą?
Ostatecznie tak.
Proszę.
I puf. Zniknąłeś.
Wróciłeś trzy dni temu.
I mogę wybrać każdą?
Zero ograniczeń, młody.
Uznajmy to za wczesny prezent urodzinowy.
Epicko.
Okej.
- To ta? - Tak.
Jest dość droga. Nie szkodzi?
- Fajna. - Tak.
Czego jeszcze potrzebujesz?
Zaszalej. No dawaj.
Będziesz jutro na kolacji?
Absolutnie nie.
Nie chcesz zobaczyć Barbary i Mike'a?
Kogo?
- GG i Marcus też będą. - Tak.
Fajną mają tę nową łódź, co?
Charlie, jak Blair ma na nazwisko? Zaćmiło mnie.
- Czekaj, co? - Blair. Jej naz...
Muszę wysłać wszystkim maila.
Chyba Caplan. Dziękuję.
Caplan.
Mogę wejść?
Tak.
Oceniasz swoje badania?
To tak, jakbyś zapomniała wszystko na swój temat,
a potem czytała własną biografię.
Czyli naprawdę mnie nie pamiętasz.
Powinnam zacząć od początku.
Amanda Lucas.
Jaka jest twoja rola?
Jestem psychiatrką.
Tylko w tym laboratorium?
- Szkolę pilotów wchodzących do skrzyni. - Co to za szkolenie?
Trening mentalny przygotowujący do trudnych warunków.
Regulacja emocjonalna. Hiperkoncentracja.
Nadzorowałam testy Lavender Fairy,
leku stworzonego przez Ryana.
Mówiłaś, że razem mieszkamy.
Od ponad roku.
Z przerwami.
Słuchaj, w dniu, w którym zniknąłem...
Co się wydarzyło tego dnia?
My...
Obudziliśmy się tego ranka
i widziałam, że coś cię gnębi.
Poprzedniego wieczoru spotkałeś się z byłą dziewczyną.
Mówiłeś, że wszystko w porządku. A ja powiedziałam, że ci nie wierzę.
Wiedziałam, że coś zrobisz, ale nie wiedziałam, co planujesz.
Kiedy wyszłam spod prysznica...
ciebie już nie było.
Chyba oszalałem.
Jak to inaczej wyjaśnić?
Czasem skrajnie stresujące sytuacje wywołują amnezję psychogenną.
Zaburzenia pamięci występują mimo braku strukturalnych uszkodzeń mózgu.
A co jeśli nie jestem osobą, za którą się uważam?
Może tak jak mówiłaś, te wszystkie... Te myśli,
to tylko skutek uboczny traumy
albo uszkodzeń mózgu wynikających z pracowania tu lub przebywania w skrzyni.
Te myśli, te pliki... to wszystko ja.
Te ubrania. Nawet te okulary.
Nie są moje, ale mogłyby być.
A więc...
Co jeśli...
Nie jestem sobą? Jestem osobą, za którą wszyscy inni mnie uważają.
BLAIR, ZNAJOMA DANIELI, PRAWNICZKA?
Witaj gości. Ja pójdę się przebrać.
Do dzieła.
- Już idę. - Będę za chwilę.
GG i Marcus. Barbara i Mike.
Zdrowie.
Co u ciebie?
Nie narzekam.
Na pewno uwielbiasz być prawniczką. To...
O tak. Tak, lubię to.
- Co ty... Nie jest źle. - No tak.
Dobrze cię widzieć.
I wzajemnie.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
- Sprawdzę, co u reszty gości. - Jasne.
Zaraz wracam.
Zawsze marzyłem o Fidżi.
- Rany. - Zawsze.
A snorkeling był bajeczny.
Wróciłabym tam bez wahania.
Ja mógłbym tam zamieszkać.
No tak.
Charlie... Nadal myśli o akademii sztuk pięknych?
Na tym się zatrzymałem. A co u Connora? Chyba kończy już liceum.
O tak. Connor doprowadza nas do szału.
Obleje dwa przedmioty. Nie dostanie się na Uniwersytet Chicagowski.
Wyobrażasz sobie, jak przyjął to Mike.
Kiepsko, co?
Nie walcz.
- Kto to? - Po prostu to zaakceptuj.
- Okej. - Otwórz się na to. Stary.
- Hej. - Cześć.
Daniela mnie zaprosiła...
Jasne.
- Napijesz się czegoś? - Na razie dziękuję.
Okej, a ty... Pewnie chcesz Colę Zero.
Zabiłbym za Colę Zero. Znasz mnie. Mogę się poczęstować?
- Cześć. - Hej. Oto i ona.
Boże, jaki zapach. Co tu się dzieje?
- Wołowina Wellington. - Co?
- Pomóc ci? - Dzięki, nie trzeba.
Okej.
Cieszę się, że przyszedłeś.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Wybacz, byłam w środku rozmowy. Nadrobimy.
Jak śmiesz uciekać do ciekawszych ludzi?
Hej.
Chciałem...
Jeszcze raz przeprosić za to, że przekroczyłem granicę.
Ten telefon do Danieli.
Daj spokój.
Między nami okej?
Tak. Wszystko okej.
Co?
Dobrze wyglądasz.
Podobno przeglądałeś swoje stare pliki.
Coś sobie przypomniałeś?
Nie?
To niedobrze.
Wiesz, co myślę?
Myślę, że nie pamiętasz niczego ze swojego życia,
bo to nie było twoje życie.
Skończymy to, co zaczęliśmy tamtej nocy, kiedy wróciłeś.
Zadam ci parę pytań.
I tym razem powiesz mi prawdę.
- Mówię prawdę. - Nie.
Powiedziałeś prawdę Danieli Vargas.
Powiedziałeś prawdę Ryanowi Holderowi.
Powiedz, co powiedziałeś Ryanowi.
I kobiecie, którą wziąłeś za swoją żonę.
Jesteś oszustem.
Inną wersją Jasona, którego kochamy.
Skąd się wziąłeś?
I gdzie jest nasz Jason?
Jak wykorzystałeś skrzynię, by dostać się do tego świata?
- Więc teraz... - Nowe mieszkanie.
Muszę mieć pewność, czy na pewno jest moje.
- Uwielbiam Bucktown. - Ja też.
Będę jeździła do pracy 25 minut krócej.
No i Map Room jest tuż obok.
To najlepszy pub w Chicago. Bezkonkurencyjny.
Podziemne jaskinie, w których możesz pływać.
- Słyszałaś o tym? - Nie.
Niesamowita sprawa. Jason.
- Wybacz. - Tak?
Jak nazywał się tamten hotel, w którym mieszkaliśmy?
Który?
Podczas ostatniego Święta Dziękczynienia zatrzymaliśmy się w hotelu.
Byłeś nim zachwycony. Jak się nazywał?
Mahekal.
Mahekal, właśnie.
Przepiękny. Byliśmy zachwyceni.
Gdzie jest nasz Jason?
O nie. Zaczyna się. Czekajcie.
Dziękuję, że przyszliście.
Gdzie jest nasz Jason?
Za moją niesamowitą żonę, Danielę, która przygotowała tę wspaniałą kolację.
- Nie zasługuję na ciebie. - To prawda.
- Wiecie co? - No co? To prawda.
Wolę spędzać czas z ludźmi w tym pomieszczeniu
niż z najlepszymi ludźmi na świecie.
O nie. Wiedziałam.
- Niezłe. - Kocham cię.
- Miłe. - Ja ciebie też.
Dawn.
Musiałem zrobić to, co zrobiłem.
Wiem, popełniałem błędy, ale...
Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Nigdy nie chciałem, żeby tak się to potoczyło.
Mam klucz do skrzyni na wyciągnięcie ręki,
a nawet nie wiem, jak go użyć.
To mi ryje banię.
Cóż, nie pomogę ci.
Nie wiem tego.
Bracie. Będziesz musiał bardziej się postarać.
Każdy, kto wchodzi do skrzyni, znika bez śladu.
Nie wiem, co się tam dzieje.
To może być doświadczenie, o którym mi się nie śniło. Albo koszmar.
Nie zbudowałeś skrzyni, ale zrobiła to lepsza wersja ciebie.
Masz jakieś wyobrażenie o jej działaniu.
Proszę, Jason.
To ważne nie tylko dla mnie, ale dla nas wszystkich.
- Dlaczego? - Dlaczego?
Co gdyby istniał świat, gdzie wyleczono raka?
Gdzie udało się zapobiec zmianom klimatu? Biedzie?
Konfliktom społecznym? Głodowi?
Co gdybyśmy mogli przenieść tę wiedzę do naszego cierpiącego świata?
Tutaj wszystko się pieprzy.
Kurwa, pytam po raz ostatni.
Jak to działa?
Wchodzisz do skrzyni.
Zamykasz drzwi.
Obracasz się... I trzymasz kciuki.
Kurwa, nie wiem.
Boże.
Kurwa.
Co się dzieje?
Byłeś dziś niesamowity.
Upiłaś się?
Odrobinkę.
Na pewno wszystko w porządku?
Tak.
Powiedziałbyś mi, gdyby coś się działo?
Ostatnie dni były inne.
Były świetne.
Ale były inne.
Nie. Kurwa.
Nie! Kurwa!
- Ryan! Pomóż mi! - Hej.
Chodź, stary. O Boże.
Chodź. O Boże. Co się dzieje, stary?
Przepraszam. To chyba moja wina.
Leighton do mnie dzwonił. Oddzwoniłem do niego po spotkaniu u Danieli.
To...
- Stąd wiedzieli, gdzie mnie szukać. - Przepraszam. Nie wiedziałem.
Nie wiem. Nie wiem, co się dzieje.
- Ryan. - Hej.
- Ryan. - Co?
Oni zabili Danielę.
Co?
Włamali się do mieszkania.
I zastrzelili ją na moich oczach.
Ona nie żyje...
Dlatego że zadzwoniłem.
- To moja wina. - Nie, nie.
- To moja wina. - Słuchaj.
O cholera.
To nie twoja wina, rozumiesz? To moja wina.
To moja wina. Po prostu...
Nie powinienem był tam iść.
Stary, musisz mi powiedzieć.
Nad czym pracowałeś w Velocity?
Jesteś brakującym ogniwem, Ryan.
- Musisz mi powiedzieć, co... - To ty...
Ty poprosiłeś, żebym opracował lek,
który zmienia chemię kory przedczołowej.
- Zmienia? - Tak.
- Jak? - Niektóre...
Niektóre obszary usypia... Na godzinę.
Po co? Jakie miał mieć zastosowanie?
Nie chciałeś powiedzieć!
Jason... Strzelałem na oślep,
a ty mówiłeś mi tylko, czy jestem blisko celu.
Nie jestem tym, za kogo mnie uważasz.
Usiłowali umieścić istotę ludzką w superpozycji.
To teoretycznie niemożliwe.
Świadomość by na to nie pozwoliła.
Nasze obserwacje sprawiłyby, że doszłoby do dekoherencji.
Ale gdyby istniał...
Gdyby w mózgu istniał odpowiedzialny za to mechanizm...
- Efekt obserwatora. - ...efekt.
To jest to. Mój lek powstrzymuje mózg przed doprowadzeniem do dekoherencji.
To jest to.
Dobra, ale inni i tak spowodowaliby dekoherencję, gdyby nas zaobserwowali.
I tu wkracza skrzynia.
Co? Jaka skrzynia? O czym ty mówisz?
Skrzynia!
Jest tam hangar.
- Mają skrzynię. To brama. - Ty...
Ryan,
pójdziesz z nami?
Pamiętasz...
Jak ostatnio wróciłem późno do domu po imprezie Ryana?
Tak.
Kiedy wyszedłem z baru, byłem zamyślony.
Myślałem o ofercie pracy złożonej przez Ryana.
Byłem przygnębiony i wyszedłem na ulicę.
Taksówka prawie mnie rozjechała.
Nie wiem, czy to dlatego, że życie przeleciało mi przed oczami,
ale od tamtej chwili czuję, że żyję.
Wreszcie wyraźnie widzę swoje życie.
I wszystko, za co powinienem być wdzięczny.
Zwłaszcza ciebie.
Zrozumiałem, że strasznie bałem się żyć tak, jak chcę.
Nie będę się dłużej bał.
Chodź ze mną. Wyciągnę cię stąd.
Co? Kamery.
Wyłączyłam je. Chodźmy.
A co z Ryanem?
Przykro mi.
Musimy ruszać.
Dlaczego mi pomagasz?
Nie naprawię tego, w czym uczestniczyłam,
ale muszę spróbować.
Zaczekaj tu.
Chodź.
Co teraz?
Musimy tylko minąć nocnego stróża.
Ta winda to jedyna droga. Chodźmy.
Kurwa!
Dawn!
Co robimy?
Zastanawiam się. Cholera.
Możemy się wydostać?
Kurwa.
Skrzynia.
Co? Skrzynia?
- Imię i nazwisko. - Amanda Lucas.
Proszę wprowadzić hasło.
- Odmowa dostępu. - Cholera.
- Imię i nazwisko. - Amanda Lucas.
Odmowa dostępu.
Zablokowali mi przepustkę.
Hej, zaczekaj.
Imię i nazwisko.
- Jason Dessen. - Wprowadź hasło.
Dawaj.
Dostęp przyznany.
Jason, stój!
Wejdź do skrzyni.
Amanda, nie!
Dawaj!
Chodź.
Dawaj.
Ktoś może tu wejść?
Nie sądzę. Powinna pozostać zamknięta przez trzy minuty.
Nastaw timer.
A co potem?
Lepiej, żeby nas tu nie było.
Nas?
Nie możesz iść ze mną.
Właśnie do nas strzelali.
Powiedz, że cię zmusiłem.
To bez znaczenia. Leighton nie wybacza.
- O Boże. - Powinniśmy wstrzyknąć sobie to coś.
Podciągnij rękaw. Nałóż to.
Okej, super.
Muszę trafić w żyłę w zgięciu łokciowym.
Nad żyłą podświetli się na zielono.
- Dobra. - Okej?
Co jest?
Wybacz. W porządku?
Nie umiem posługiwać się skrzynią.
To jest nas dwoje.
Muszę wrócić do rodziny.
- Hej. - Nie.
- Zrobię to. - Nie. Wypowiadasz...
- Tak. - Ale...
Jestem superdetektywem.
- ...i zrobię to. - Nieprawda.
Czy na pewno... Tak, zrobię to. Dobra...
Panna Scarlet...
- Oczywiście w gabinecie... - Nie.
...nożem. Nie wierzycie?
Patrz i płacz, solenizancie! Patrz i płacz, Charlie.
Tak jest. Gotowi?
- Cholera! Nie! - Za każdym razem!
Cholera.
AKT URODZENIA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK