Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Fārūq, spójrz na to.
Mają państwo rezerwację?
Przebieramy łapkami, pracujemy.
Dziękuję.
Wszystko gra. Dostaliście zniżkę.
Akrobacje z pizzą!
Żadnych głupich akrobacji.
Obserwuję cię.
Mamo.
Mam dziś występ na żywo.
Może bym tak…
Tata ma rację. Nie można ci ufać.
- Masz. Tylko żeby ojciec nie widział. - Dzięki.
EGZEKUCJA DŁUGU
Skarbie.
Dobrze. Przekażę mu.
Nie martw się.
Jutro przelej jej trzy tysiące euro.
Trzy tysiące?!
Co zrobiła?
Spóźnia się z czynszem. Holendrzy są surowi.
Spójrz.
Mała czarna. Szykownie i z klasą. Podoba ci się?
To ekskluzywne miejsce. Musimy się wyróżnić.
Podnieś poprzeczkę.
Daj spokój. To oscarowa noc? Myślałam, że urodziny.
Nietypowe urodziny. Dario został menedżerem.
Otóż to.
Zegarek za 1700 euro będzie wyglądał prostacko.
Zawstydzisz ludzi.
Znowu zaczynasz? To inwestycja.
Drogi prezent pomoże nam z hipoteką.
Tak?
Słucham.
Prawnik?
Jaki prawnik?
Nie. To nie ja.
Nie znam żadnego Rosaria.
Dobra, to ja. O co chodzi?
Zostałeś prawnikiem? Winszuję.
Słucham.
Kiedy to się stało?
Nie. Nie interesuje mnie spadek.
Cześć.
Kto dzwonił?
Call center.
Dlatego posmutniałeś?
Mentol szczypie mnie w oczy.
Wiedziałam.
- Wracam do domu się przebrać. - Skarbie, nie przesadzaj.
Robisz problem z niczego. Nikt na nas nie patrzy.
Gdzie jest toaleta?
Zwykle z tyłu po prawej.
Dziękuję.
Widzisz? Też możesz być miła i nawiązać znajomości. Chodźmy.
No rusz się.
Co jest? Zaciągnąć cię siłą?
Jestem gościem.
Darione! Miło cię widzieć.
- Ramona, uściskajmy się. - Cześć.
Dario, posłuchaj.
Przydałaby mi się pomoc.
Dostałem nakaz egzekucji.
A skoro zostałeś menedżerem, mógłbyś to odroczyć?
Niestety nie. Centrala potwierdziła sekurytyzację.
- To znaczy? - Mogę dać ci dwa tygodnie.
Jeśli nie spłacisz
25% zaległości hipotecznych, pożegnasz się z Gelso.
Ale to 50 tys. euro.
Wiem, ale odradzałem ci kupowanie lokalu obok.
- Dario! - Czołem.
- Posłuchaj. - Tak.
- Możesz nie mówić Teresie? - Dobrze.
- Nie przejmuj się. Chodź. - Dzięki.
Przepraszam. Poproszę prosecco.
Znowu to samo…
Kubek z czaszką! Właśnie taki chciałem. Bardzo fajny.
Zwariowałeś.
Wspaniałe!
„Wszystkiego najlepszego, Dario. Od Salvo i Teresy”.
Dziękuję.
Kupił mu zegarek?
- To podróba, tak? - Zegarek?
Daj spokój.
Spokojnie, to podróbka.
Myślałem, że zrobił mi kiczowaty prezent.
- Wygląda porządnie. - No cóż.
- Jak oryginalny. - Gówno prawda.
Nie poznajesz podróbki? Jak wrzucisz do wina, pójdzie na dno.
Zwariowałeś!
Co tu mamy?
Nie jestem kelnerem…
Uwaga, anonim.
Schowaj to.
Weź i schowaj.
Dzień dobry.
Wcześnie wstałeś.
Tak.
- Ranny ptaszek. - Jak było wczoraj?
Dobrze. Zaharowaliśmy się, ale…
- Dobrze. - Zuch.
- Dzięki. - Wiem, że Fārūq był sam, bałwanie.
W kogo się wdałeś? Twoja siostra nigdy mnie nie okłamała.
Jesteś pewien? Mówiła, że jest przybita?
Dlatego chcę ją odwiedzić.
Teraz martwisz się o siostrę.
Muszę…
- Oddać demo do labelu. - Do kogo?
Do wytwórni muzycznej.
Nie odpisują na maile, więc zaniosę im materiał.
Potrafisz być zaradny, gdy chodzi o muzykę.
Pan didżej.
Projektant dźwięku.
Dziś otwierasz.
Ogarnij się, Freddy Mercury.
Freddy Mercury nie ma z tym nic wspólnego.
- Nawet nie wiesz, jaką muzykę gram. - Nazywasz to muzyką?
Mój Boże, uspokój się. Wiercisz się i zabierasz kołdrę.
Łóżko służy do spania.
- Nie tylko do spania. - Zostaw mnie!
Jeśli nie chcesz leczyć bezsenności, rób coś innego.
Idź na spacer jak zwykle. Tylko daj mi spokój.
Chociaż jedno z nas będzie spało.
Boże, dopomóż.
- Próbowałeś pigułek nasennych? - To dla słoików.
Sam rozwiązuję swoje problemy.
La Zia tu jest, zagadaj do niej.
Dobry dług usuwa ten gorszy.
Pułapka neoliberalizmu.
Za dużo kultury szkodzi.
Więc…
Znasz warunki.
Dziesięć procent więcej, bo tym razem suma jest wysoka.
Musimy to robić?
Odsuń się, ściągasz pecha.
Darione! Świetne wieści!
Mamy 50 tys. euro, ale musisz odroczyć resztę.
Do usłyszenia, wpadnę jutro.
Wiedziałem, że nie przyjdziesz na mój pogrzeb.
Jesteś wyrodnym synem.
Wszyscy przyszli.
Był nawet wujek Cicco z Canicattì, a ma 95 lat. A ciebie nie było.
Brawo.
Co to za miejsce?
To czeluść, która dzieli żywych i umarłych.
Od kiedy używasz takich słów jak „czeluść”?
Najtrudniejszym słowem, jakie znałeś, było „kiełbasa”.
Pomożesz rozładować traktor czy będziesz tak sterczał?
Salvo, dosyć! Dzięki. Wystarczy mi twojej pomocy.
Sam się tym zajmę.
Jesteś bezużyteczny.
Może podaj mi numery totka.
I oszczędź pośmiertnych pouczeń.
Zapamiętaj. Chciałem się pojednać,
a ty mnie wkurzasz nawet po śmierci.
Znasz to powiedzenie?
„Błogosławiony ptak, który wije gniazdo w swojej wiosce”.
Przemyśl to sobie.
Bez obaw, to tylko kilka siniaków.
Wypiszę pana, gdy tylko papiery będą gotowe.
Widziałam pańską hulajnogę, miał pan dużo szczęścia.
- Ktoś na górze pana kocha. - Raczej wyklina.
Z czeluści.
Jest pan trochę zestresowany, panie Macaluso. Sugeruję odpoczynek.
- Do później. - Dziękuję.
Co się stało?
- Mój ojciec zmarł. - Nie.
Skarbie, tak mi przykro. Kiedy?
- Pomóż mi. Chcę się przejść. - Powoli.
Posłuchaj. Mam ochotę na…
Wodę?
- Tort śliwkowy. - Złaź, idioto.
Co za drań. Zamiast podać mi numery totka
wyskoczył ze starym sycylijskim powiedzeniem.
Ledwie czytał etykietę szamponu.
Jakie powiedzenie?
„Radosny ptak wije gniazdo w swojej wiosce”. Coś w tym stylu.
To wyraźny znak, że musisz jechać na południe.
Mówisz jak wieśniacy, którzy wierzą w te bzdury.
Daj mi drobne, wezmę kawę.
Jesteś jedynakiem. On zasługuje na pożegnanie.
Nie bądź starym durniem, jak zwykle.
- Jak to działa? - Wyżej masz otwór na monety.
Mówił, że jestem bezużyteczny.
Zachowaj spokój. Pamiętasz, co mówiła doktor?
Jesteś zestresowany.
Może pojedziesz na południe i pożegnasz się z tatą?
- To zrobi ci dobrze, odpoczniesz. - Ani słowa, nigdzie nie jadę.
Nie jestem…
Nie jestem zestresowany!
Jakiś problem?!
Trzy główne kanały w Amsterdamie utworzono w XVII wieku…
Tata nie sypia, odkąd biznes idzie kiepsko.
- W nocy też mnie dręczy. - Mówiłam, żeby nie powiększał lokalu.
Mama zawsze mu ulega. Zawsze.
Nie mogę się doczekać, aż się wyprowadzę.
Kumpel szykuje dla mnie pokój.
Enzo, twój kumpel szykuje ten pokój od trzech lat.
Już jest dostępny.
Jak poszło z tą wytwórnią?
- Dobrze. - Przesłuchali twoje demo?
Tak. Mają się odezwać.
Dziękuję.
Czemu im tego nie dałeś?
Wiedziałam.
Czemu nic mi nie mówisz? Nie jestem tatą.
- Pogadajmy. - Jesteś gorsza.
- Grzebiesz mi w rzeczach. - Prosiłeś o forsę na podróż.
A nie miałeś odwagi oddać jebanej koperty?
Przyjeżdżam do ciebie, a ty mnie pouczasz?
Lubisz być pouczany.
Uwielbiasz być dzieckiem.
Dlatego wciąż mieszkasz w swoim pokoiku
z plakatem Dragon Balla na ścianie. Narzekasz tylko,
że chcesz się wyprowadzić, ale nikt nie reaguje.
Mam pomysł. Chodźmy coffee shopu.
Zapalimy jointa, żebyś się wyluzowała.
- To twój problem. - Daj spokój.
Mówię serio. Wyluzuj i przestań krytykować.
Łatwo ci mówić.
Kto został w Mediolanie z tatą? Ja.
Idziesz?
Jak chcesz. Ja idę.
Tu Moro z Via Venezia…
Przyjąłem. Jedziemy na komisariat
z lichwiarką z baru Via Sala. Właśnie wyruszamy.
Przyjąłem.
- Założę się, że jest pan stąd. - Z Mediolanu, wpadłem w interesach.
- Mój kuzyn ma bar w Mediolanie. - Patrz pan na drogę.
To była nora, ale rozkręcił biznes i zaczął zbijać kokosy.
Proszę patrzeć przed siebie!
Co za charakterek.
Lillo! To naprawdę ty?
Wyrosłeś. Karmili cię dziczyzną?
Uściskaj mnie.
Rosario do mnie dzwonił.
Boże, co za tragedia.
To było niespodziewane.
Okropny cios.
Pytał, czy jestem zainteresowany spadkiem.
Ale ile dokładnie odziedziczyliśmy?
Ile…?
Nie żebym był…
zainteresowany.
Dzięki za miłe powitanie!
- Dokąd biegniesz, Napoli? - Napoli, chodź tu!
Dokąd lecisz? Chodź tu.
A ty dokąd?
- Co zrobisz? - Już nie zwiejesz.
- Dokąd biegłeś? - Nie zwiejesz, neapolitańcu.
Naplułabym ci do gęby.
- Tak? - Rosario, tu Salvo.
Mazzacana!
Tu jest.
- Co robisz? - Podajesz, to odbieram.
Tak to wyglądało…
Teraz chowasz? Dzwoniłeś do mnie.
Przebyłem dwa tysiące kilometrów z Mediolanu.
Twój brat też musi tu być.
- Nawet ze mną nie rozmawia. - Rozumiem, ale inaczej się nie da.
Pamiętasz, jak byliśmy dziećmi?
Dwóch łobuzów czekało na ciebie przed szkołą.
Chcieli cię pobić,
bo byłeś najmądrzejszy w klasie.
Ale ja o ciebie dbałem.
I patrz, gdzie zaszedłeś.
Nie mówię, że jesteś mi coś winien…
Wcale nie, ale…
Ani słowa.
To zostanie między nami.
A więc…
„Testament”.
„Ja, niżej podpisany, Nunzio Macaluso, będąc w pełni władz umysłowych,
mianuję moich synów, Calogero i Salvatore,
współspadkobiercami rodzinnego domu i ziemi.
Z poważaniem, Nunzio Macaluso”.
Mogę sprzedać posiadłość.
A tak poza tym burmistrz chce cię powitać.
- To nadal Beppe Randazzo? - No co ty, jego syn.
Mimmo U’ Catarrusu. Kiedyś go pobiłem, raz albo dwa.
Pytałem o ciebie.
Sprawdziłem, że robisz najlepszą pizzę w Mediolanie.
Najlepszą w Lombardii.
Jak się miewa ojciec?
Zmarł.
- Naprawdę? Przykro mi. - Tak.
Jest już z Nunziem. Lubił twojego tatę.
On jeden go wspierał w tym cholernym biznesie ze ślimakami.
Pamiętasz? Ślimakowy biznes.
Gówniany interes, tato.
Posłuchaj.
Chciałem się z tobą spotkać, bo…
mówiąc wprost, interesuje mnie twój rodzinny dom.
- Coś z nim nie tak? - Nie. Chcę tam spędzić emeryturę.
Chcę też być bliżej z naturą.
W porządku.
Pomyślałem o kwocie, ale wstyd mi mówić na głos.
Salvo.
Biorąc pod uwagę zapuszczony dom i koszmarny stan działki,
i dewaluację bardzo starej posiadłości,
oto moja oferta.
- Salvuccio. - To…
Jak myślisz?
Brzmi nieźle? Nie wiem…
- Salvo. - To możliwe.
- Gdzie mam podpisać? - Powoli.
Jest jeden drobiazg. Bardzo mały…
Jaki?
Salvuccio, musisz przekonać brata, by sprzedał swoją część.
Bułka z masłem.
Kiedy ostatnio widziałeś matkę?
Nie. Zatrzymaj to. Pomoże naoliwić trybiki.
Skarbie, wszystko dobrze. Opowiem później.
Miałem rację, opłacało się tu przylecieć.
- Salvo! - Nie. Jasne.
- Dzwoniłem. Było stale zajęte. - Salvo.
- Może nie było zasięgu. - Czy to ty?
To ty!
- Salvo, ziomuś! - Nie. Nie okradają mnie.
To starzy przyjaciele.
Zadzwonię, gdy będę miał czas.
- Chodź z nami. - Pa.
Nowy stadion Aci Fontana.
Prawie 15 tysięcy miejsc.
Nawet w całej okolicy nie ma tylu ludzi.
Prezydent obiecał, że wejdziemy do Serii B.
Jest budowlańcem z Mediolanu, jak ty.
- Może go znasz. - Pewnie, że znam!
Trzy miliony ludzi i znam ich wszystkich. Co z tobą, Castagna?
- Spokojnie. - To prawda.
Okażmy szacunek mistrzowi pizzy.
Nieźle się dorobił.
Don Angelo, kolejka dla wujka Ameryki.
- Nadal ją lubisz? - Przepraszam.
Dokąd idziesz? Salvo!
Cipka to cipka.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co robimy, Bettino?
Jak zwykle. Depilacja brazylijska.
Nie chciał lecieć i nagle kupił bilet. Później się rozmyślił.
Spakował się w ostatniej chwili, prawie przegapił lot.
Tereso, nie nakręcaj się.
Jak facet chce zdradzić, i tak to zrobi.
Chcesz cierpieć? Sprawdź jego szafkę nocną.
Szafkę nocną?
Pewnie. Najciemniej pod latarnią.
Jeśli coś znajdziesz, odpowie:
„Myślisz, że ukrywałbym coś w szafce nocnej?”.
Wdychaj opary soli. Wdech.
Wdychaj.
Cześć.
Enzo?
- Jak było? - Nikt tu nie puka.
- Dałeś im demo? - Tak, dałem.
- Dobrze. Zadowolony? - Tak, zadowolony.
Jestem czegoś ciekawa…
Gdybyś coś ukrywał, to gdzie?
- Co chcesz ukryć? - Nieważne.
Gdybyś miał coś ukryć…
Pierwsza myśl. Gdzie?
Nie wiem, mamo.
W szafce nocnej?
„Czekam na ciebie, Carme”.
„Carme,
twoja dłoń namieszała mi w głowie.
Namieszałaś mi też w sercu.
Moje serce płonie i pochłania myśli,
osuwa się i spada…”.
Zabiję cię, sukinsynu.
- Wybrany numer… - Pierdol się.
Nie śpisz?
Myślałem, że rolnicy chodzą spać z kurami.
Nie gadasz ze mną, bo masz do mnie żal?
Zapraszałem cię do Mediolanu, nigdy nie przyjechałeś.
Zostawiasz mi opuszczoną część domu?
Zabierasz toaletę. Mam szczać do kominka?
Pomówimy o ofercie burmistrza?
Spójrz na to.
Naoliwimy twoje zardzewiałe trybiki.
Spójrz tylko.
Pieprzyć to.
Udało mi się zmusić cię do gadania!
Lillo?
Nie wchodź na moją część domu!
Mam pizzerię w Mediolanie i tonę w długach.
Potrzebuję pieniędzy!
Mam zbankrutować?
Gdzie byłeś, gdy tata zbankrutował?
Tonąłem tu w ślimakach i wekslach,
a ty się cieszyłeś pizzerią na północy!
Nawet nie przyjechałeś na pogrzeb, Kainie!
Grasz na drumli?
Zagrasz mi „Wish You Were Here”?
Salvo.
Wiesz, kto to?
To Mazzacana.
Mazzacana!
Jeśli się dowie, że ukradłaś mu buty, zabije cię.
Nie dowie się.
Lillo? Widzisz pizzerię? Otworzyli ją w zeszłym tygodniu.
Ludzie przyjeżdżają aż z Aci Fontany. Pewnie dobrze zarabiają.
Spójrz, spadająca gwiazda!
Zamknij oczy i pomyśl życzenie.
Nauczysz mnie robić pizzę?
Oczywiście.
Myślisz, że zostawiłbym cię tu z tatą i jego ślimakami?
Przecież sam nie uciągnę naszej pizzerii.
Patrz, jakie szkody wyrządzają te ślimaki
Na swoich czułkach przenoszą kamienie
- Przysięgnij. - Przysięgam.
Musimy to robić?
Przybij.
Przez pół roku spałem w kuchni.
Mogę pogadać z szefem.
Dzięki, ale to kiepski pomysł.
Jay!
Nie mogę otworzyć drzwi po zmianie zamka.
Wyeksmitowali mnie. Dzwoniłam do ciebie.
Telefon mi padł. Ojciec nie przysłał ci kasy?
Co zrobiłeś, żeby tego uniknąć?
Od roku cię utrzymuję.
Spokojnie, już idę. Nie będę ci przeszkadzać.
Jay.
Jestem w ciąży.
W ciąży?
Wspaniałe wieści! Tak się cieszę!
Ja jestem ojcem?
Żartujesz?
- Serio? - Tak.
Mówisz mi to w tej norze?
Mnie się tu podoba.
Przez miesiąc czekałam na odpowiednią chwilę.
Z tobą nie ma kiedy pogadać.
Jesteś śpiący, upalony ziołem
albo spóźniony i musisz wyjść.
Przepraszam, Emmo.
Mam próbę, chłopaki czekają.
Obiecuję. Zadzwonię później i pogadamy.
Nie przejmuj się. To bardzo dobre wieści.
Jestem szczęśliwy. Obiecuję, że zadzwonię później.
Do zobaczenia.
Ty skurwielu!
Pierdol się!
Powiedz to!
„Pierdol się!”
Sukinsyn!
Sprzedaż domu to dla mnie też poświęcenie.
Ale muszę chronić pizzerię.
Mówiłeś, że razem otworzymy pizzerię.
Jak ją nazwałeś?
Kwiecie Plecie.
Oryginalnie.
Tata chciał, żebyśmy rozsypali jego prochy.
Bez tego nie dostaniemy domu.
Dobra. Możemy je rozsypać. Dużo tu miejsca.
Powiedział, że mamy to zrobić z tym i tym.
Na szczycie góry, przy wietrze mungibiddisi.
Wydaje polecenia nawet po śmierci?
Co go obchodzi, czy wieje mungibiddisi?
Twoja rodzina też musi być obecna.
Nigdy ich nie poznał!
Tak powiedział.
Nie mam już rodziny, Lillo. Żona mnie zostawiła i zabrała mi dom.
Alimenty płacę talonami do pizzerii.
Mieszkam tam i śpię.
Mój syn…
Zatracił się w muzyce i narkotykach.
Crack, Lean, ketamina,
CBD, THC, TNT… Żona mówi, że to moja wina.
Moja córka uciekła i zaginęła.
- Żona mówi… - Że to twoja wina.
Nie zmieniłeś się, Salvo.
Lillo…
No dobra. Zobaczmy.
Chcesz sprzedać?
Nie, pogadać.
Kiedy ostatnio się myłeś?
Nie mogłem korzystać z łazienki.
Pójdziemy rozsypać prochy na szczycie góry?
Nie widzisz, że nie wieje mungibiddisi?
- Jutro. - To jutro.
Kocham cię, Lillo.
Salvo.
Wiesz, co powiedział Geronimo?
Nie możesz się poddać.
Musisz walczyć.
Do samego końca.
Widziałeś, żeby tata płakał?
On nie ma serca.
Ślimaczy frajer.
Co to?
Tu jest drzewo.
Ustawimy stoły przy piecu, a latem zrobimy pergolę.
Podoba mi się.
Ale nazwa do bani.
Il Gelso?
To musi być coś oryginalnego.
- Kwiecie Plecie. - Nie podoba mi się.
Nie powinna decydować większość?
Tak, większość.
Ale jestem starszy.
- Wybrany numer… - Nie wiem, czemu nie odbiera.
Nawet jeśli odbierze, muszę zamknąć lokal.
- Pizzeria będzie licytowana. - Licytowana?
- Bez uprzedzenia? - Nawet wojsko mnie nie wyciągnie!
Panowie, nie róbmy scen.
Bądźcie grzeczni. Rozkujcie się, to sobie pójdziemy.
Śmiało.
- Co? - Klucz.
- Klucz? - Połknąłem go.
- Skończyliśmy. - Przykro mi.
- Do widzenia. - Żegnam.
Mamo.
Co jest?
Skarbie, co tu robisz?
Cała kwota z licytacji trafi do banku?
Tak. Nie moglibyśmy jej wykupić.
Nie wolno nam licytować.
W porządku.
Co to za głupia mina? Kim jesteś i czego chcesz?
Miło mi, jestem Alfonsino, ale wszyscy mówią mi Fofò.
Jesteś dla mnie mistrzem.
Zrobiłem cover twojej piosenki i wrzuciłem do Internetu.
- Posłuchaj. - Myślisz, że mnie to ciekawi?
Spadaj. Spływaj, chłopcze!
Do domu, wieśniaku!
Czekaj.
Posłucham.
Jak dasz mi zadzwonić.
Słowo?
Słowo.
SALVO MACALUSO CZEKAM NA CIEBIE, CARME
Tęsknię za tobą tej nocy…
No i? Co myślisz?
Musisz oberwać po dupie, zanim zrobisz coś porządnie.
- Prawie pięć koła wyświetleń. - Co?
- Pięć tysięcy wyświetleń. - Powaga?
Próbujesz się wybić na cudzej twórczości?
Co ty gadasz? Sam zmontowałem ten kawałek.
Wieje mungibiddisi.
- Dobrze. - Możemy iść.
Wezmę kij i ruszamy.
Fofò, spadaj. Mamy ważne sprawy.
Co tu robicie?
Emma.
- Ty przyjechałaś? Po co? - Wyrzucili mnie przez ciebie.
Co ja mam z tym wspólnego? Zadzwonię do banku.
Już oni mnie popamiętają!
Obyś miał dobry powód, dlaczego twój telefon nie działa.
Zostawiłeś mnie w tym gównie. Wiesz, że zajęli Il Gelso?
Idioto!
- Co teraz zrobisz? - Tereso, pozwól mi wyjaśnić.
To pułapka neoliberalizmu. To coś…
I jeszcze to!
Gadaj, co to za dziwka.
Tylko bez takich. To moja mama.
- Carmela jest twoją mamą? - Masz nieślubnego syna?
- Nie. - I nie mówiłeś?
Co jest?
- Oszalałaś?! - Ukryłeś to w szafce nocnej.
Zabiję cię. Przysięgam na Boga.
Cholera jasna, Tereso. To tylko piosenka! Nie ma w tym nic złego!
Inaczej nie ukrywałbym jej w szafce!
Wiedziałem, że to powiesz, tchórzu.
Enzo.
Przemów matce do rozumu. Proszę, pomóż mi.
Śpiewałeś sceneggiate napoletane
w tej fryzurze i krytykujesz moją muzykę?
Ogarnij się.
Chodźmy poszukać hotelu. Wystarczy, idziemy.
Salvo. Znalazłeś zaginioną córkę i mi nie powiedziałeś?
Cudownie. Powinniśmy to uczcić.
Kim jest ten młody człowiek?
Twój syn?
Uzależniony od DBC, THC i SPA?
Pani to oczywiście…
Żona, która się z tobą rozwiodła, tak?
Zabrała ci majątek.
Przepraszam, jestem Lillo.
Brat Salva.
- Jego… - Masz brata?
Masz brata?
Tak, ale nie mówił wam, bo dla niego nie istnieję.
Cześć, miło poznać. Jestem Teresa, była żona Salva.
Cześć, Lillo. Widziałeś Fofa? Nie mogę go znaleźć.
Tak, jest tutaj. Odwiedziła mnie rodzina Salva.
- Salvo. - Teresa, moja szwagierka.
Miło poznać, Carmela.
Salvo. Boże, kopę lat.
Cześć.
- Przykro mi z powodu waszego taty. - Zdarza się.
Carmela jest w porządku. Sama wychowała syna w Neapolu.
- Miło poznać. - Ojciec Fofa był dupkiem.
Zostawił ją, gdy…
- Wróciła tu rok temu. - Rozumiem.
Wracajmy do domu odrabiać lekcje.
- Zostańmy chwilę. - Po co?
Obiecałem Enzowi, że pokażę mu oryginalną piosenkę Salva.
Ten teledysk…
- Wciąż krąży. - Będzie miło, jak zostańcie.
Mogłabyś nam coś opowiedzieć.
Tata o tobie nie wspominał.
- Ani o tym, że ma brata. - Nie?
- Nie. - Może chciał nas zaskoczyć.
Nie lubię mówić o sobie. Nie jestem egocentrykiem.
No dobrze.
Zostańcie wszyscy. Odświeżcie się.
- Zjemy coś. Zapomnij o hotelu. - Dzięki.
- W tym domu jest miejsce dla wszystkich. - Dziękuję bardzo.
- Później pogadamy. - Wziąć bagaże?
- Zostaw, nic tu nie zginie. - Dobrze.
Zapraszam wszystkich prócz ciebie.
Zostań w swojej części domu.
Jeśli zostaną resztki, zapakuję ci na wynos.
Proszę bardzo, tłoczcie się jak sardynki.
Połowa domu dla mnie.
W zgodzie z naturą.
Czego, kurwa, chcesz?
Nie wierzę.
O Boże.
Tęsknię za tobą tej nocy…
Cóż za pasja. Niesamowite.
Jest naprawdę dobry.
Nie mogę uwierzyć.
- Piosenka jest ładna. - Zgadzam się.
- Nie jest radosna. - Oto i ona.
- Jaka piękna. - Dzięki. Miałam długie włosy.
Twój brat jest w szoku.
- Nie mogę zasnąć… - Cóż za emocje.
- Fragment instrumentalny. - Dzięki Bogu.
Odpoczniemy od śpiewu taty.
Tęsknię za tobą
Musisz okazać ból. Postaraj się.
Tęsknię za tobą, Carmelo…
Co za potworność.
Tęsknię za tobą tej nocy
Moja gwiazdko z nieba
Nie mogę zasnąć, Carmelo
Dla ciebie jestem zdradą
Wrogiem w czasie wojny
Drzwiami, które zamykasz
Carmelo
Gdy dowiedział się, że jestem w Neapolu, przeniósł się tam, by założyć pizzerię.
Uparł się, żeby nakręcić ten klip.
Piosenka była w porządku, więc się zgodziłam.
Może przez to trochę się oszukiwał.
Powiedzmy, że to była nieodwzajemniona miłość.
Ale piosenka okazała się klapą.
- Doprawdy? - Dziwne.
Wyjechał do Mediolanu i więcej go nie widziałam.
Alfonsino słuchał jej od małego.
Przykro mi, skarbie.
Gdy byłem młodszy, myślałem, że Salvo to mój tata.
Masz fart, że nim nie jest.
Umarłeś i żaden dzwon nie zabił
- Jeszcze dwa piwa. - Dobra.
Dzięki.
Twój ojciec był dobrym człowiekiem. Ale wybrał złą drogę.
Wpadł w szemrane towarzystwo.
Co to za towarzystwo?
Spytaj brata.
Wiem też,
że był kiedyś w Mediolanie,
ale nie miał odwagi wejść do twojej pizzerii.
Salvo!
„Carme,
twoja dłoń namieszała mi w głowie,
moje serce płonie i pochłania myśli.
Osuwa się i spada.
Już nie wie, czy bić, czy śpiewać.
Nie mam już głosu, Carme.
Po tobie zostało mi tylko źródło, głęboki oddech,
skok z nieba”.
- Okropne. - Piękne.
W moim wieku rozwód mnie dobije.
Czemu nie powiedziałeś jej, że grozi wam przejęcie?
Próbowałem, ale ona zawsze ma coś na głowie.
- Cukier? - Nie. Gorzka jak życie.
Dla mnie jesteś zdradą
Wrogiem w czasie…
Dobranoc.
Otwartymi drzwiami
Carmelo
Koniec.
Wystarczy.
Wyjaśnię to jeszcze raz. Poproszę bank o nowe raty.
Tata zadzwoni do Daria i obieca spłacić 50 tysięcy zaległości.
Zastawi nasz dom w Mediolanie. To jedyny sposób, by odwołać licytację.
Nie, możesz o tym zapomnieć.
Połowa domu jest moja. Bez podpisu nic nie zrobi.
Spokojnie. Zawsze są dwa wyjścia.
- To jedno z nich. - A drugie?
Odziedziczyłem połowę rodzinnego domu.
Burmistrz się w nim zakochał i chce tu spędzić emeryturę.
Namęczyłem się, ale wynegocjowałem dużą sumę.
Prawie namówiłem Lilla do sprzedaży.
Ale przyjechaliście i wszystko poszło w diabły.
- Prawie go przekonałeś? - Otworzył swoje serce.
Sama pogadaj z tym zrzędą.
Może tak krok po kroku?
Burmistrz dał mi czas do San Procopio.
Potrzebny nam słoniowy krok.
Właśnie. Dlatego musisz przeprosić.
- Za co? - Za wykreślenie go z życia,
kradzież nazwy pizzerii i pomysłu na pizzerię. Kontynuować?
Nie będę się cofał do wieku dojrzewania, bo mój brat tam utknął,
a żona spadła do jego poziomu.
Wiesz co? Rób, co chcesz.
- Już wyjeżdżasz? - Od rana zrobiliśmy postępy.
Pięć minut temu myślałeś, że się rozwodzimy.
Nawet go nie nauczyłeś robić pizzy.
Powiedział ci wszystko w jeden wieczór?
Tato, to proste. Powtarzaj za mną.
„Chciałem przeprosić”.
Słuchaj, Lillo.
Chciałem powiedzieć…
Wiesz, że za pieniądze z domu możesz otworzyć pizzerię?
Śmiało, rozwałkuj ciasto.
Uczysz mnie robić pizzę po 40 latach?
Boże, jak ty marudzisz!
Spróbuj.
Rób to, co ja.
Rozciągnij ciasto palcami.
Opuszkami palców.
Rozmasuj, miękko na nogach.
Dobrze ci idzie.
Masz do tego dryg.
Dam ci franczyzę.
Il Gelso 2.
Zrealizujemy nasz dawny projekt na odległość.
- Półtora tysiąca kilometrów? - Wciąż marudzisz.
Dobra, weźmiesz Il Gelso, a ja Il Gelso 2.
Nakładasz sos.
Potem bazylia, garść mozzarelli…
I trochę oliwy, jeśli chcesz. Spróbuj.
Garść mozzarelli.
Trochę za dużo, ale…
- Ułożę na brzegach. - Sam ją zjesz.
Co z nią nie tak?
Weź łopatę. Zaczekaj.
Trzeba unieść. Bardzo dobrze.
Idealnie.
Zróbmy z niej calzone, będzie lepsza.
Zrobisz calzone. Włóż do pieca.
Zrobiłam rozeznanie. W rejonie jest tylko kilku kompetytorów.
- Co? - Kompetytorów.
Ukończyła ekonomię i teraz tak mówi.
- W pobliżu nie ma pizzerii? - Daj spokój.
Gdy ja i Fofò idziemy na pizzę,
więcej wydaję na benzynę.
Bo w okolicy nie ma kompetytorów.
Znasz się na zarządzaniu biznesem…
Komu piwo?
Czekaj. Jeszcze chwila.
Mozzarella zdjęła ciuszki
W objęciach topi się na twojej klacie
Zapominasz o wszelkich troskach!
Lillo mi pomógł.
Brawa dla Lilla.
Rety, wujku.
Niektórzy faceci mają szczęście.
Wystarczy przystrzyc.
Toast.
Twoje zdrowie,
zaginiony bracie.
Mam pewność, że zostaniemy wspólnikami
na odległość.
- Nawet zrymował. - Oczywiście. Bez rymu nie ma toastu.
Zdrowie.
- Zdrowie, skarbie. - Zdrowie…
Za tę rodzinę.
A więc…
Jutro wypełnimy
wolę ojca.
Na szczycie wzgórza,
wszyscy razem. Dobrze?
Wszyscy razem.
- Jedzmy, bo wystygnie. - Smacznego.
Cholera. Gdzie on jest?
To się nigdy nie skończy.
- Przeprosiłeś go? - Jasne.
Nie użyłem dokładnie tych słów.
- Ale dałem do zrozumienia. - Idiota z ciebie.
Zawsze to jakiś postęp.
Od skończonego idioty do idioty.
- To też moja wina? - Nie moja.
Dziadku, to Enzo. Enzo, to jest dziadek.
Proszę. Zrób coś.
Lillo!
Czekamy na ciebie.
Imponujące, że wujek tyle czyta.
Mówiłem, że nadmiar kultury szkodzi.
Może już tam jest? Wstaje o świcie.
Szczęście, że może spać. Chodźmy.
Tęsknię za tobą tej nocy
Indiano Jonesie, jesteś pewien?
Pytasz mnie co dwie minuty.
Jesteś pewien?
Skarbie, dorastałem tutaj.
Tędy.
Skoro tu dorastał…
Nie sądziłem, że to pilne. Mogłaś mi wyjaśnić.
- Jeśli coś przede mną ukrywasz… - Ty ukrywałeś, że masz brata.
Nie pytałaś, czy mam brata.
Pytałeś, czy rzuciłam studia magisterskie?
- No nie. - Właśnie.
- Coś ty, kurwa, zrobiła?! - Czemu krzyczysz?
Przerażasz mnie. Więcej się przed tobą nie otworzę.
Coś jeszcze?
To dzik! Na pewno dzik!
To Lillo. Dokąd idziesz? To my.
Dzięki Bogu głowa rodziny nas broni.
Zabezpieczałem tyły.
Chodźmy za nim.
Bawi się w kowbojów i Indian, głupek.
Lillo!
Braciszku, widziałem cię.
Wyjdź. Wiem, że mam się wysilić.
W porządku, ale przeciągnięty żart przestaje być śmieszny.
Nie zapomniałem. Ukradłeś mi buty.
Mazzacana.
Chodziłeś boso przez 40 lat?
- Dzień dobry. - Cześć.
- Naprawdę ukradłeś mu buty? - Myli mnie z waszym wujkiem.
Jak pójdziesz bez butów?
Chodził tak przez 40 lat. Dam radę przez 40 minut.
Widzisz?
Lillo?
Tęsknię za tobą, wujku Lillo
Lillo?
Widzisz?
Dodałem też scenę.
Możesz śpiewać neapolitańskie piosenki.
Dobry pomysł. Możemy organizować komunie,
bierzmowania, wesela…
I daj mi tę truciznę
Nie czekaj do jutra
Nieważne
Zabijesz mnie czy nie, nic ci nie powiem
Rety, jaka pyszna pizza!
Mogę zamówić jeszcze?
Zrobię ci z gęby ładną pizzę!
Co to ma być?
Ja haruję, pluję krwią, a ty się wygłupiasz?
Co to jest?
Pizzeria Il Gelso.
Czyj to był pomysł? Twój?
Mówisz to, by chronić brata, tego darmozjada.
Salvo, coś ci powiem. Zapisz se na czole.
„Kto żyje nadzieją,
umrze głodny”.
Dziś będziecie ssać śluz ślimaków.
A tym…
możesz tylko
podetrzeć sobie tyłek!
Inżynier.
Mamy tu inżyniera, architekta i piosenkarza. „Daj mi tę truciznę”.
Chce robić wszystko!
Do roboty!
Co to za mapa skarbów?
Tato.
Nie obwiniaj się.
Kilka lat temu napisałem na ścianie w piwnicy:
„Salvo, gówniana pizza”.
Braciszku, zobacz, jak wypełniam wolę naszego staruszka!
Teraz, ślimakowy frajerze, możesz zadręczać mikrofaunę do woli.
Wiedziałem, że nie powinienem wracać na to zadupie.
Kiedy ostatnio spałeś?
Całe życie krytykujesz ojca, a potem robisz to samo.
Dumny i drażliwy…
Stale rozpamiętujesz przeszłość.
- Wiesz, co mówiła mi mama? - Co?
„Jeśli gapisz się za siebie, uderzysz się w głowę”.
Dobrze, że jej posłuchałam.
Inaczej nadal byłabym w Neapolu prana przez ojca Fofa.
Dobrze, że jej posłuchałaś, inaczej nie byłoby cię tu.
Więc ty też jej posłuchaj.
Dlatego postanowiłem iść na całość.
Na całość?
Chodzi o coming out?
- Nie wiedziałam. - O czym mówisz?
Dlatego się depilujesz. Jesteś gejem.
- Co? - Dobre wieści.
Przestań, Carmelo. Na całość jak w pokerze,
gdy stawiasz wszystko.
Jeśli przegrasz, nie masz nic, ale jeśli wygrasz, zgarniasz wszystko.
Zrobię to teraz albo nigdy.
Brawo, Lillo. Bogu dzięki.
Czasem odrobina odwagi w życiu dobrze robi.
Co to jest?
Kto wie. Odkąd tu wróciłam, prawie co ranek
znajduję je pod drzwiami.
- Nie otwierasz? - Nie.
Otworzę je, gdy ten ktoś odważy się pokazać.
Do dzieła.
Na trzy. Raz…
Dwa!
- A gdzie trzy? - Zapomniałam.
Wiesz, jak syn mnie nazywa? „Gówniana pizza”.
Naprawdę?
Wiedziałaś o tym?
Ty też?
Możemy się na chwilę zatrzymać? Chcę wam coś powiedzieć.
Ja też.
Tęsknię za tobą, Carmelo
Pieść mnie
- Tato! - Nie! Co robisz?!
- Tato! - Przestań! Puść go!
Oszalałeś?!
Szydzi ze mnie! Ty myślisz, że mam nieślubnego syna!
Ona rzuciła studia, a to ja oszalałem?!
Trzymacie z Lillo.
Ściągnęliście mnie tu, żeby zadręczać.
Zawsze obwiniasz innych!
Boże.
Rzuciłaś studia?
Wybacz, Lillo.
Mogę spytać, jak brat cię przekonał?
Jasne.
Pięknie.
Emmo! To w tę stronę. Już niedaleko.
Sami będziecie musieli wrócić!
Nie będę wzywał leśniczego!
Idę!
Żegnam!
Ty też? Ale jestem na boso…
Idę!
Widziałeś Mazzacane?
Gdzie byłeś? Cały dzień cię szukaliśmy.
Nie było wiatru mungibiddisi. Spacerowałem.
Co to za wiatr mungibuddisi?
To wiatr, który schodzi z góry.
Wiatr, który przenika kości, wiatr zmian.
Pogrywasz sobie ze mną?
Zaplanowałeś wszystko, żebym to znalazł?
Ojciec to porwał, bo nie chciał przyznać ci racji,
pomysł był dobry.
Później posklejał.
Miał nadzieję, że wrócisz.
Ja to schowałem.
Przejdźmy się po oliwę.
Pokroisz chleb?
Ślimaki pożarły tatę.
Peppu Sinnaco pożyczył mu forsę.
Ten drań, lichwiarz,
to wykorzystał.
Spróbuj.
Tata był z ciebie dumny.
Nie potrafił tego wyznać.
A ja ci ufałem.
Boli cię tyłek?
Zamknij się.
Idiota. Masz fart, że tylko mnie obwinia.
- Napiszemy mu kilka słów? - Niby co?
„Drogi ojcze”…
Bez „drogiego”.
„Uciekliśmy, bo każde miejsce jest lepsze niż to.
Ale nie martw się.
Baty, które nam dałeś, zostaną spłacone z odsetkami.
Zabrał całą benzynę. Ślimaczy frajer. Chodźmy, Lillo.
Idziemy!
Napisałem do taty też w twoim imieniu, że nie powinien się gniewać
i że wrócimy, gdy będziemy bogaci.
Jesteś pewna, że to odpowiednia noc na ucieczkę?
Strach cię obleciał?
Jeśli słowo się rzekło, trzeba sprawę dokończyć.
Sam to powiedziałeś.
Lillo!
- Salvo, pomóż mi! - Jesteś cały?
- Pomóż! - Lillo! Salvo!
- Wydostanę cię stąd. - Pomóż.
- Wyłaź. - Nie sięgam!
- Skacz. - Ty tu zejdź.
Nie zejdę do dziury, bo obaj utkniemy. Skacz. Spróbuj wyskoczyć.
- Salvo! Lillo! - Już prawie.
- To wy? - Sięgnij w dół.
Lillo, szybko! Daj rękę!
Dokąd idziecie?
- Daj rękę! - Nie sięgam!
- Daj rękę, on tu idzie. - Zejdź na dół i podsadź mnie.
Lillo, próbowałem.
- Nie, Salvo. - Zostałem sam.
- Złapię cię, policzę się z tobą! - Przykro mi, naprawdę.
- Odezwę się. - Nie, Salvo! Nie zostawiaj mnie!
Salvo.
Wtedy, gdy uciekliśmy,
celowo wpadłeś do dziury.
Nie chciałeś odejść.
Miałeś nadzieję, że ojciec nas złapie i nie ucieknę.
Wmawiasz to sobie. Porzuciłeś mnie.
- Zostawiłeś jak balast. - Mówisz, że cię zdradziłem?
Jesteś zazdrosny.
To nie moja wina, że twoje życie tak się potoczyło.
Teraz możesz to zmienić.
Ale skoro ja też zyskam, to robisz wszystko, by uniknąć sprzedaży.
Dlaczego tak mówisz?
- Byłem u burmistrza i podpisałem. - Mówię…
Wyłożyłem karty na stół. Twój ruch.
Drogi Salvo, sam zdecyduj, czy chcesz ocalić rodzinny dom,
czy swoją bladą dupę.
Jak zawsze.
Weź chleb i zamknij drzwi.
I co o tym myślisz?
Wybacz szczerość, ale ten jazgot to nie mój klimat.
- Cholera, nie wierzę. - Serio, nie podoba mi się.
Moja głupia siostra wysłała moje demo do producenta w Amsterdamie.
- Nie cieszysz się? - Nie. Pisze, że jest do bani.
I ma rację.
Bez neapolitańskiego klimatu jest lipne.
Jak można tak zerwać z dziewczyną?
Rozpłynął się w powietrzu.
Mówisz, jakby to z tobą zerwał.
Kretyn i tchórz.
- Złamas. - Złamas.
Znajdę go. Przysięgam na Boga, polecę do Amsterdamu.
Każę go aresztować. Drań.
Miernota.
- Miernota. - Mamo, to moja wina. Nawaliłam.
Skarbie?
Niedobrze ci?
Oddychaj.
Zdenerwowała się i tyle.
Cholerny drań.
To mogło być salami twojego wuja.
Bardzo smaczne, ale tutejsze jedzenie jest pełne…
- Usiądź. Poczujesz się lepiej. - Napij się wody.
I jak? Lepiej?
Gdy ja byłam w ciąży, miesiącami siedziałam w łazience.
O Boże. Oczywiście. Jak mogłam przeoczyć?
Kochanie.
- Byłaś u ginekologa? - Nigdy.
Nigdy? Dlaczego? Szkoda, że nigdy.
- Spokojnie. - Można to zrobić teraz?
- Tak. - Nie jest za późno?
- Nie. - Nie pamiętam.
- Ma mdłości… - Co znowu? Chodź tu.
- Usiądź. - Nie mogę oddychać.
Weź głęboki wdech. Głęboki.
Jeszcze raz. Napij się wody.
Ludzie zrobią wszystko dla władzy. Mnie to nie interesuje.
Przepracowanie i ospały seks.
Nie było mi dane mieć potomków.
Dlatego chciałem zostawić po sobie ślad.
Dochowasz tajemnicy?
Nowy stadion dla Aci Fontany.
Chociaż drzewo zostało. Cieszę się.
Zetniemy je.
Zostanie upamiętnione przez płyty pilśniowe z morwy.
Przy wejściu do strefy VIP.
Nalegałem na to,
by uczcić pamięć twojego ojca.
Dzięki.
Wybacz, ale nie byłeś temu przeciwny? Mówiłeś coś o zgodzie z naturą.
Tak. Ale jest coś, co lubię bardziej.
- Futbol? - Pieniądze.
Cholernie kocham pieniążki.
Od razu wiedziałem, że nie jesteś moralistą jak twój brat.
Jesteś przedsiębiorcą.
Plan oczarowuje mnie za każdym razem.
Pańskie oko konia tuczy.
Wyhodujemy tego konika?
Jestem przedsiębiorcą.
Co robisz?
Nie udawaj.
- Byłeś w ratuszu i podpisałeś. - Co robisz?
Nie dam palantowi satysfakcji z wycięcia morwy. Sam to zrobię.
Chcesz ściąć morwę? Co ty sobie myślisz?
Zrówna z ziemią całą naszą posiadłość.
Nie podpisujesz, później podpisujesz, a decyzję zostawiasz mnie.
Teraz się wkurzasz, że podpisałem. Co z tobą?
Wyzbyłem się wątpliwości.
Oddaj mi urnę i się wynoś.
- Urnę? - Zgadza się.
- Tę wazę z… - Dokładnie.
Ten pojemnik?
Zrozum… Weszliśmy na szczyt góry.
- Nie zamierzaliśmy… - O czym mówisz?
- Mówię, że… - Salvo.
- Chcesz oberwać? - Nie, ale powiał wiatr.
Tata jest teraz w mikrofaunie.
- Jest szczęśliwy. - Kain!
- Jaki Kain? Sam jesteś. - Kain!
- Spokojnie!
Sprzedałeś rodzinę za cztery tysiące lirów. Kainie!
- Podpisałeś! - Suka.
SUKA
Co się stało?
- Nie dotykaj mnie! Wynoś się! - W porządku?
Wszyscy wynocha!
Suka. Podpisałem „suka”.
„Suka”.
S-U-K-A.
To też anagram scusa - wybacz.
To nie anagram. To aliteracja, przez „s”.
Jak skurwiel, którym jesteś.
- Biliście się? - Nie, rozmawialiśmy.
Intensywnie dyskutowaliśmy.
Kochanie, wystarczy.
Jesteś na to za stary.
Niedługo zostaniesz dziadkiem.
Enzo, zbrzuchaciłeś dziewczynę?
Co zrobiłem?
Zrobiłeś babie dzieciaka?!
Wiedziałaś?
Emmo.
Chłopiec?
- Żartuję. - To dziewczynka.
Wszystko jedno.
Powiedziałaś, że musimy zastawić dom w Mediolanie, by uratować pizzerię.
- Ale zawsze są dwa wyjścia. - Właśnie.
- To pierwsze. - A drugie?
Ty tu zostajesz.
Co będę robił?
Jest sporo dotacji unijnych na takie projekty.
Możesz sprzedać dom w Mediolanie zamiast go zastawić.
- Możesz zarobić. - Twoja mama nie chce.
Twoja mama mogła zmienić zdanie.
- Kiedy? - Przed chwilą.
Mogę ci pomóc w rozkręceniu interesu, póki nie wrócimy do Amsterdamu.
Jacy „my”?
- Nie mówiłam ci? - Nie.
- Uznałam, że urodzi się tutaj. - Nazwie ją Carmela.
- Żarty. - Może następną.
Jest nawet scena muzyczna?
Tato…
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie chcę robić pizzy.
Chcesz być projektantem dźwięku?
Właśnie tek. Może mi się nie uda, ale spróbuję.
I chcę mieszkać sam.
Boże, już za wami tęsknię.
- Jak opłacisz czynsz? - Znajdę pracę.
Może na początek, tylko na początek…
Mógłbym ci tu pomóc.
Aż zostanę wujkiem.
Ja chciałbym się wyspać, zanim zostanę dziadkiem.
Odczep się, Salvo. Boże dopomóż.
Chcesz mieszkać sam?
- Tata widział. - Mój syneczek.
Panowie!
Muzyka!
Dobra impreza.
Muzyka!
Co tam?
Chcesz zapalić?
Chcesz zatańczyć?
To był twój pomysł.
Sam zrobiłem.
Podoba ci się?
Tak. Nie w moim stylu,
ale jest ładny.
Włożę go.
Wybacz, Carmelo, ale chciałem spytać.…
Mogę cię pocałować?
Wyszedłem z wprawy.
To jak pływanie.
Nie umiem pływać.
Zaczynasz od skoku…
Na trzy.
Raz…
Mogę o coś spytać?
Pospiesz się. Jestem zajęty.
Czemu nie mówiłeś mi nic miłego?
Co miałem powiedzieć?
Gdybyś mnie zachęcił, mógłbym zostać gwiazdą rocka, królem pizzy.
Wynalazcą poduszki z miejscem na rękę pod głową.
Cokolwiek.
Może dlatego, że jestem bezużyteczny.
Nie.
Ja jestem bezużyteczny.
Czyli obaj jesteśmy bezużyteczni.
Przekazałem ci gen.
Wybacz, późno to zrozumiałem.
Dla ciebie nie jest za późno.
Tato.
Otworzymy pizzerię na posiadłości.
Jak mawiają:
„Błogosławiony ptak, który wije gniazdo w swojej wiosce”.
Zapamiętałeś.
Brawo, Salvo.
Drogi synu.
Skoro się pogodziliśmy,
możesz mi podać numery totka? Potrzebuję ich jak tlenu.
Zwłaszcza teraz.
47.
47?
68.
- Możesz wyłączyć traktor? - 88.
Nie rozumiem.
Możesz przeliterować?
Głośniej! Przeliteruj!
Pierdol się.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk