Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ผมนั่งอยู่ในสวนที่บ้าน และได้รับโทรศัพท์
บอกว่าลูซี่ ลูกสาวของผมได้หายตัวไป
ปฏิกิริยาแรกของผมคือ "รู้ได้ยังไงว่าเธอหายตัวไป"
เขาตอบว่า "พวกหนูไม่ได้ยิน ข่าวคราวจากเธอมาหลายวันแล้ว
เธอไม่รับโทรศัพท์ และพวกหนูก็ไม่ได้อีเมลมาหลายวันแล้ว"
เธอทำงานอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น
ผมคิดทันทีว่ามันจะต้องมีคำอธิบาย ที่สมเหตุสมผลแน่ๆ
ต้องมีเหตุผลบางอย่าง ว่าทำไมถึงติดต่อเธอไม่ได้
(ลูซี่ เจน แบล็คแมน อายุ 21 ปี)
ตำรวจในญี่ปุ่นร้องขอต่อสาธารณะ
ให้ช่วยค้นหาหญิงสาวชาวอังกฤษอายุ 21 ปี
ไม่มีใครพบเห็นลูซี่ แบล็คแมนอีกเลย
นับตั้งแต่ที่เธอออกจากบาร์ ที่ทำงานเป็นโฮสเตส
มีโทรศัพท์อีกสองสามสายโทรเข้ามา
ผมรู้เลยว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติ
ความรู้สึกหวั่นวิตกถึงขีดสุด
พุ่งเข้าใส่ในทันที
โตเกียว มหานครที่ใหญ่ที่สุดในโลก
สถานที่ดึงดูดใจใครหลายคน แต่เป็นฝันร้ายสำหรับบางคน
คุณลูซี่ แบล็คแมนหายตัวไป เป็นเวลาเกินหนึ่งสัปดาห์แล้ว
ทุกปี เหล่าสาวน้อยแววตาสดใสนับร้อยพัน
ต่างมุ่งสู่แสงสีแห่งเมืองโตเกียว
กรมตำรวจนครบาลสืบสวนโดยมองว่า
คุณลูซี่ แบล็คแมนอาจถูกกลุ่มลัทธิลักพาตัวไป
ขณะนี้เจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่น กำลังตามไล่ล่านักล่าประเวณี
ที่หลบซ่อนตามถนนหนทางของโตเกียว มานานหลายสิบปี
(สูญหาย: คดีลูซี่ แบล็คแมน)
(กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น)
ตอนที่ลูซี่เรียนจบ เธออยากออกไปท่องโลก
ออกท่องเที่ยว เช่นเดียวกับคนหนุ่มสาวหลายคน
มันคือประสบการณ์ที่วิเศษมาก
แต่ผมจำที่ลูซี่บอกผมได้ว่า "หนูอยากไปญี่ปุ่น"
"หนูหลงใหลในวัฒนธรรมของที่นั่นมาก
แล้วก็คิดว่ามันน่าจะเป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจ"
ญี่ปุ่นมีภาพลักษณ์ที่สะอาดมาก
เป็นประเทศที่ทุกคนสุภาพ
แบบว่าไม่มีอาชญากรรมเลย
ถ้าคุณทำกระเป๋าสตางค์หาย บนรถไฟใต้ดินก็จะได้คืน
โตเกียวในยุค 2000 เป็นสถานที่ที่น่าตื่นตาตื่นใจ
มีชาวต่างชาติมากมายมาทำงานที่นี่
เป็นที่ทำเงินและหาช่วงเวลาดีๆ
ใช่ครับ ผมอยู่ที่ญี่ปุ่น เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ในช่องสี่
นี่คือประเทศที่มีโปเกมอน เป็นวัฒนธรรมส่งออกที่โด่งดังที่สุดในตอนนี้
สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับสู่รายการเจแปนโนราม่า
ภาพลักษณ์ของญี่ปุ่นที่ปลอดภัยและสุภาพ มันทรงพลังมาก
จนไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องในมุมมืดกว่านั้น
(โยโยงิ โตเกียว)
ผมได้รับการติดต่อจากเพื่อนที่ดูแลเกสต์เฮาส์
ว่าเด็กสาวอายุ 21 ปีชื่อลูซี่ ที่พักอยู่เกสต์เฮาส์ของเขาหายตัวไป
ติดต่อไม่ได้ เขาเลยเป็นห่วงมาก
เพื่อนผมเองก็ไม่เคยเจอเคสแบบนี้
เลยร้อนใจ
ท่าทางตึงเครียดของเขา
ทำให้ตอนนั้นผมรู้สึกว่านี่คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้ว
(วันที่ 3 กรกฎาคม ปี 2000 สามวันหลังลูซี่หายตัวไป)
เรื่องนี้ถูกพูดถึงเงียบๆ ในสื่อญี่ปุ่น
(แอร์โฮสเตสชาวอังกฤษ ถูกกลุ่มลัทธิใหม่ลักพาตัว)
ตอนแรกไม่มีใครตระหนักถึงเรื่องนี้เลย
อาจมีแค่ชาวต่างชาติกลุ่มเล็กๆ
ที่รู้ว่ามีบางคนหายตัวไป
ผมเป็นผู้สื่อข่าวอาชญากรรมในไซตามะ
หัวหน้าติดต่อผมมาและพูดว่า "เฮ้ ไกจิน"
ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกชาวต่างชาติ
เขาพูดประมาณว่า "เราต้องการนาย คดีนี้เกี่ยวข้องกับต่างชาติ"
ความรู้สึกแรกของผมคือ เธออาจจะไปประเทศไทย
แล้วแค่ลืมบอกทุกคน มันอาจไม่มีอะไรเลยก็ได้
ผมไปที่สำนักงานกรมตำรวจนครบาล
เขาเล่าทุกเรื่องให้ผมฟังสั้นๆ
(กรมตำรวจนครบาล)
ผมเป็นคนดูแลคดีของลูซี่
(ผู้กำกับมิตสึซาเนะ อากิระ)
(กรมตำรวจนครบาล)
ตอนแรกก็มีความเป็นไปได้ว่า เธออาจจะหนีออกจากบ้าน
เราเลยต้องสอบถาม กับทางครอบครัวของเธออย่างละเอียด
ว่ามีเหตุผลอะไร ที่ทำให้เธอหนีออกจากบ้านหรือเปล่า
ในตอนนั้น
มีชาวต่างชาติที่อยู่เกินกำหนดวีซ่า หรือทำงานผิดกฎหมายเยอะมาก
เลยมีคนที่เราไม่ทราบที่อยู่ค่อนข้างเยอะ
(โซเอจิมะ มาสะฮิโกะ หมวด กรมตำรวจนครบาล)
ฉะนั้นตอนผมได้ยินเรื่องนี้
บอกตามตรงว่า ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเหตุร้ายหรือเปล่า
(หายตัวไป 11 วัน)
ทิโมธี แบล็คแมน พ่อของลูซี่ เดินทางมาถึงโตเกียวแล้ว
เนื่องจากตำรวจกล่าวว่าพวกเขากลัวว่า ลูซี่อาจถูกลักพาตัวไป
ผมคุยกับเธอประมาณสามอาทิตย์ก่อน
ก็แค่ลูกสาวคนหนึ่งโทรมาบอกพ่อว่า
"ไงคะพ่อ หนูมีความสุขมากที่ญี่ปุ่น"
เธอพูดถึงความกังวล ในชีวิตที่ญี่ปุ่นบ้างหรือเปล่าคะ
เธอบอกว่าเธอมีความสุขดี และที่นี่ก็เป็นเมืองที่สวยงาม
มีบางอย่างเกิดขึ้น และเราจะต้องนำตัวเธอกลับไปให้ได้
พวกความกังวล ว่าเราอาจจะไม่มีประสบการณ์คุ้นชิน
กับการพูดหน้ากล้องหรืออะไรต่างๆ นั้น
ยังไงก็ต้องผ่านไปให้ได้ เพราะเราพยายามค้นหาลูกของเราอยู่
ตอนทิมมาถึง มีสื่อและผู้คนมากมาย อออยู่เต็มไปหมด
จู่ๆ เรื่องมันก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา
จากนั้นทุกคนก็คุยเรื่องนี้กันทันที
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูซี่ แบล็คแมน
ลูซี่ แบล็คแมน อดีตแอร์โฮสเตสบริติชแอร์เวย์ หายตัวไปในวันที่ 1 กรกฎาคม
ตำรวจญี่ปุ่นได้ร้องขอข้อมูลต่อสาธารณะ
เกี่ยวกับหญิงสาวชาวอังกฤษอายุ 21 ปี ที่หายตัวไปจากโตเกียวเมื่อ 11 วันก่อน
แต่โตเกียวเป็นมหานครใหญ่
ที่มีคนอาศัยอยู่ราว 27,500,000 คน
จึงเหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร
ผมพบกับทิม แบล็คแมน และโซฟี น้องสาวของลูซี่
ผมรู้สึกได้ว่าเขากังวลใจมาก
แต่เขาก็เป็นนักแสดงที่แพรวพราวด้วย
เขาจะใช้เสน่ห์ของเขาในการปลุกปั่น
เพื่อให้บางสิ่งลุล่วง
เขาจะทำให้แน่ใจว่า
ทุกคนจะทำงานกันสุดกำลัง และค้นหาตัวลูซี่กันจริงๆ
เจคเข้าใจระบบของญี่ปุ่นเป็นอย่างดี
และแน่นอนว่าเขาได้สองภาษา ซึ่งเป็นอีกกำลังที่สำคัญมาก
ผมคิดว่าเขาพอมีเส้นสายในวงการตำรวจ จากอาชีพการงานที่เขาทำ
หากมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์
ติดต่อเราด้วยนะครับ
พวกตำรวจต่างพากันสืบหาข้อมูล ก่อนที่เขาจะมาเสียอีก
พวกเขากระตือรือร้นในการหาข้อมูลกันมาก
มีโปสเตอร์ของลูซี่ แบล็คแมน 30,000 ใบ ติดอยู่ทั่วกรุงโตเกียว
ตำรวจทำการติดตาม สายที่ประชาชนโทรเข้ามาแจ้ง
แต่ก็ไม่แน่ใจว่าการพบเห็นเหล่านั้น เชื่อถือได้หรือไม่
สวัสดีครับ
(สูญหาย)
ลูซี่เป็นลูกคนแรก
และเธอเปลี่ยนชีวิตของเราไปโดยสิ้นเชิง
เธอเป็นคนที่พิเศษมากในครอบครัว
เธอมีไหวพริบดีมากๆ
เธอมีอิทธิพลต่อผู้คนมากมายรอบตัว
ผมคิดว่าทุกคนที่รู้จักเธอตอนเธอโตเป็นสาว
หมุนรอบแสงสว่างของเธอ
ราวกับเธอเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่ง
ลูซี่คิดว่าวิธีที่ดีในการเดินทางท่องโลก
คือการทำงานกับสายการบิน
มันเป็นเรื่องที่ใหญ่มากๆ
แต่แล้วเธอก็หายตัวไปและตกอยู่ในอันตราย
สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือหาลูซี่ให้เจอ
(สถานีตำรวจอาซาบุ)
ผมไปพบกับเขาในฐานะตัวแทน และอธิบายให้เขาฟัง
ผมเองก็ไม่ค่อยมีประสบการณ์
ในการพูดคุยกับชาวต่างชาติสักเท่าไร
ผมเลยตกใจกับหลายๆ คำถามที่เขาถามมา
เขาถามผมว่าผมตรวจสอบ กล้องวงจรปิดอย่างละเอียดหรือยัง
ผมอธิบายเขาไปว่าในตอนนั้น
กล้องวงจรปิดไม่ค่อยแพร่หลายในญี่ปุ่น
เพราะมันเกี่ยวข้องกับความเป็นส่วนตัว
เขาเลยพูดว่า "คุณล้อเล่นใช่ไหม มิตสึซาเนะ"
แล้วก็พูดอ้อมๆ ว่า
"ลอนดอนมีกล้องวงจรปิดทุกซอกทุกมุมเลย
แถมทุกตัวก็ผลิตในญี่ปุ่น"
พวกตำรวจมีปฏิกิริยาตอบสนองตามคาด พวกเขาสุภาพมากๆ
แต่ก็มีใครบางคนเข้ามาหาผมตรงๆ
เขาเป็นหนุ่มอังกฤษที่แต่งงานกับสาวญี่ปุ่น
และเขาบอกกับผมว่า
"ลูซี่ไม่ใช่คนสัญชาติญี่ปุ่น ฉะนั้นตำรวจจะไม่สืบสวนให้คุณแน่"
มันทำให้ผมรู้สึกแย่เอามากๆ เลย
สัญญาณเตือนเหล่านั้นทำให้ผมคิดว่า
"ผมจะต้องหาทาง
ทำให้เกิดการสืบสวนคดีให้ได้"
(สถานทูตอังกฤษ)
ผมเลยคิดว่าสิ่งแรกที่เราต้องทำ คือการเข้าหาสื่อ
หลังจากที่เราได้พบกับตำรวจเมื่อบ่ายวานนี้
เรารู้สึกว่า
พวกเขากำลังติดตามสืบสวนทุกช่องทาง
พวกเขากำลังมองภาพจากมุมกว้าง
และมองหาทุกความเป็นไปได้ในขณะนี้
เราจัดแถลงข่าว เพื่อพยายามทำให้เป็นที่รู้จักในโตเกียว
พวกเขาต้องย้ายการแถลงข่าว ไปยังห้องประชุมที่ใหญ่ที่สุด
เพราะสื่อญี่ปุ่นทุกสำนักอยากมาร่วมงานนี้
ผมมองไปที่คนเหล่านี้และพูดกับโซฟีว่า
"โซฟี นี่แหละวิธีที่เราจะหาตัวลูซี่"
"คนเหล่านี้จะหาตัวลูซี่ให้เรา"
เรื่องฉันรู้สึกอย่างไรในตอนนี้…
ฉันแน่ใจว่าพวกคุณทุกคนเข้าใจกันดี คนที่หายตัวไปคือพี่สาวฉัน
และฉันแค่อยากให้เธอกลับบ้าน
และถ้ามีใครที่พอช่วยได้ไม่ว่าทางไหนก็ตาม
ฉันจะซาบซึ้งใจมากถ้าพวกเขาเสนอตัว
สื่ออังกฤษให้ความสนใจเป็นอย่างมาก
ดูเหมือนว่าสื่อญี่ปุ่นพยายามเลี่ยงการคาดเดา
ในขณะที่สื่ออังกฤษรีบพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว
ด้วยทฤษฎีต่างๆ นานา
และหาใครก็ได้ ที่พวกเขาสามารถพูดคุยถึงเรื่องนี้
ไม่ว่าพวกเขาจะรู้เกี่ยวกับญี่ปุ่นหรือไม่
อะไรก็ได้ที่จะมาเป็นพาดหัวข่าวดีๆ
(ลัทธิลึกลับฉกตัวลูกสาวของเราไปหรือเปล่า)
เราได้ยินว่าลูซี่ยังมีชีวิตอยู่
และมีคนบอกผมว่า เธอถูกนำตัวขึ้นเรือไปฮ่องกง
เธอถูกพาไปค้าประเวณี
เธอถูกบางลัทธิจับตัวไป
(ถูกบางลัทธิฉกตัวไป)
(ทาสเซ็กส์)
ลูซี่เป็นสาวน้อยที่ขี้สงสัยมาก
ความคิดที่ว่าจู่ๆ เธอเกิดสนใจ
ในลัทธิศาสนาอะไรขึ้นมา
ไม่มีทางเป็นไปได้เลยแม้แต่น้อย
เราคิดว่ามันไร้สาระมาก
เขาทำให้คดีนี้ถูกจับตามองมาก
จนรัฐบาลญี่ปุ่น
และตำรวจนครบาลโตเกียว จำเป็นต้องทุ่มกำลังคนมหาศาลมาช่วย
โดยทั่วไปแล้ว คดีคนหาย
จะมีตำรวจแค่สี่ถึงห้าคนรับผิดชอบ
แต่นี่เป็นร้อยคน มันไม่ปกติแล้ว
ตำรวจเริ่มพุ่งเป้าไปที่ย่านรปปงหงิ ที่ที่ลูซี่เคยทำงาน
ย่านรปปงหงิคือย่านที่เต็มไปด้วยบาร์
และโฮสเตสคลับมากมาย
เป็นชีวิตยามค่ำคืนที่ค่อนข้างน่าสนใจ
มีชาวต่างชาติมากมาย มีเม็ดเงินจำนวนมาก
มีทั้งโกลด์แมน แซคส์
เลห์แมน บราเธอร์ส และพวกมนุษย์ไฟแนนซ์เหล่านั้น
มันเหมือนกับปาร์ตี้ เม็ดเงินหลั่งไหล
ย่านรปปงหงิเริ่มเล็งเห็นสิ่งนั้น
(คาซาบลังก้า)
มีคนที่เต็มใจจะใช้จ่าย
เงินจำนวนมหาศาลในยามค่ำคืน
ฉันเคยทำงานที่คาซาบลังก้า
โฮสเตสคลับเดียวกับที่ลูซี่เคยทำงาน
มันเป็นแค่โฮสเตสคลับเล็กๆ ที่ธรรมดามากจริงๆ
อาชีพโฮสเตสเป็นอะไรที่อธิบายยากมาก เพราะไม่มีตัวอย่างให้เทียบในตะวันตก
เมื่อคุณไปไนต์คลับประเภทนี้ คุณจะเจอกับชายแก่เต็มไปหมด
และคุณก็พูดคุยกับชายแก่พวกนั้น และเสิร์ฟเครื่องดื่มให้พวกเขา
แต่ไม่มีเรื่องเซ็กส์นะ มันไม่ใช่แบบนั้น
มันไม่ได้รู้สึกว่าผิดศีลธรรมหรือยากเย็นอะไร
มันเป็นเรื่องที่ฉันคงจะทำฟรีๆ อยู่แล้ว
ตอนอยู่ในวัยเลขสอง
ก็มักจะไปเที่ยวบาร์และพบเจอผู้คน
คุณสามารถหาเงินได้เยอะมากๆ จากการเป็นโฮสเตส
ค่าจ้างอยู่ที่ประมาณ 50 ดอลลาร์ต่อชั่วโมง
แล้วคุณก็ยังได้โบนัสอีกหากคุณดื่มเหล้าเยอะ
คุณต้องทำงาน อาจจะแค่ประมาณห้าถึงหกชั่วโมง
มันอาจจะเป็นงานง่ายๆ ที่ไร้มลทินได้ ถ้าคุณอยากให้เป็นแบบนั้น
ฉันคิดว่าการเป็นโฮสเตสในญี่ปุ่น
ดึงดูดสาวๆ ที่อยากมีประสบการณ์สนุกๆ
ที่อยากใช้ชีวิตให้เต็มที่
มีสาวๆ ที่น่าทึ่งและรักอิสระมากมาย
ที่สนใจอยากท่องเที่ยว
แค่ได้เจอกับผู้คนที่กล้าหาญขนาดนั้น
และมีมุมมองชีวิตที่ยิ่งใหญ่แบบนั้น
ก็เป็นเรื่องที่สุดยอดมากแล้วจริงๆ
"โดฮัน" น่าจะเป็นพาร์ตของการเป็นโฮสเตส ที่ควรหลีกเลี่ยงที่สุดแล้ว
คำว่า "โดฮัน" หมายถึง การที่คุณไปทานข้าวเย็นก่อนไปทำงาน
แล้วก็พาลูกค้าเข้าไปที่คลับด้วยกันกับคุณ
พวกเขาจะจ่ายโบนัสสำหรับมื้อค่ำ และซื้อเครื่องดื่มให้คุณ
แล้วสิ่งพวกนั้นจะไปบวกเพิ่มในบิลของพวกเขา
ฉันว่ามันมีเส้นบางๆ อยู่ เพราะการออกไปข้างนอกโฮสเตสคลับ
กับลูกค้านอกเวลางาน
ในเวลาว่างของตัวเอง
มันจะต้องมีลูกค้าบางคน ที่คิดเกินเลยไปไกลกว่านั้นแน่
ฉันรู้สึกกดดันอยู่แล้วที่ต้องหาลูกค้าเพิ่ม
หรือต้องไป "โดฮัน" เดต
แต่ฉันไม่เคยรู้สึกว่า…
ส่วนตัวแล้วฉันไม่เคย รู้สึกไม่ปลอดภัยตอนอยู่ที่คลับเลย
ฉันคิดว่าบางทีบางอย่างที่อันตราย
อาจจะเกิดขึ้นด้านนอกคลับ
ฉันทำงานเป็นนักข่าวในลอนดอน ให้กับนิตยสารผู้หญิง
และทางนิตยสาร สนใจในแนวคิดของโฮสเตสมากๆ
ฉันเลยไปญี่ปุ่น
เพื่อสังเกตดูวัฒนธรรมเกี่ยวกับโฮสเตสทั้งหมด และพยายามค้นคว้าเกี่ยวกับมันมากขึ้น
ฉันรู้สึกว่าเงิน
เป็นปัจจัยสำคัญ และมีอำนาจระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง
ผู้ชายมีเงินมากมายในขณะที่ผู้หญิงไม่มี
เพราะฉะนั้นจึงทำให้ผู้ชายเป็นใหญ่
ถ้าคุณสังเกตคุณจะมองเห็น การเมืองทางเพศที่เกิดขึ้นในคลับได้
(สารวัตรยามาชิโระ ซาโตรุ ตำรวจนครบาลโตเกียว)
ผมบอกไปแล้วว่าหน่วยที่ทำคดีลูซี่ตอนแรก
คือหน่วยเทระมาเอะ
หน่วยเราแค่ได้ยินจากพวกเขา ว่าได้ตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว
เขาคือหนุ่มชาวญี่ปุ่น ที่มักจะเข้าออกคลับต่างชาติย่านรปปงหงิ
รวมถึงคาซาบลังก้าด้วย
เราเลยถูกสั่งให้ไปจับกุมผู้ต้องสงสัยคนนั้น
และสืบว่าเขาผิดหรือไม่
ในตอนแรก
เราระแวงมากว่า
คนร้ายจะรู้ความเคลื่อนไหวของตำรวจ
และเขาคงฆ่าเธอทิ้ง ถ้าลูซี่ยังมีชีวิตอยู่
เรารออยู่ข้างรถเขาก่อนเขาออกไปทำงาน
และเขาก็ยอมตามเรามาเพื่อให้ปากคำ
เราจับกุมเขาและพาตัวไปสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด
เพื่อทำการสอบสวน
เราหาความจริงจากคำให้การของเขา และพบว่าเขามีหลักฐานที่อยู่
จึงรู้ว่าอย่างน้อยๆ เขาก็ไม่ใช่ลูกค้าคนสุดท้าย
ที่เอาตัวลูซี่ไป
เราจึงต้อง
กลับมาที่จุดเริ่มต้นครั้งแล้วครั้งเล่า
(หายตัวไป 15 วัน)
หลังจากอยู่กับทิม แบล็คแมนหนึ่งอาทิตย์
ก็ได้รู้ว่าเขาเป็นพ่อที่รักลูกและทุ่มเท
เขาเชื่อว่าลูกสาวเขา ยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองนี้
แต่เขาต้องการหาตัวเธอให้เจอโดยเร็วที่สุด
เดฟ รัสเซลล์จากเมอริเดียน ทูไนต์ รายงานจากโตเกียว
มันชัดมากว่าทิมมีแผนการอยู่
ถ้าคุณหยุดผลักดันเรื่องนี้…
พวกสื่อก็จะหันไปสนใจเรื่องอื่นแทน
แล้วลูซี่ก็จะหลุดจากจุดสนใจทันที
เขาจึงต้องดึงจุดสนใจ กลับมายังลูซี่ให้เร็วที่สุด
เขาออกไปแปะโปสเตอร์ตามถนน เพราะต้องการให้โปสเตอร์พวกนั้นออกทีวี
และทุกคนจะได้รู้จักหน้าตาของลูซี่
ทิมและตำรวจญี่ปุ่นกระทบกระทั่งกัน ด้วยวัฒนธรรมที่แตกต่าง
คุณแปะโปสเตอร์ได้ แต่ต้องได้รับอนุญาตก่อน
ผมไม่เอาโปสเตอร์ออกหรอก
เชิญจับผมได้เลย
เราต้องหาตัวลูซี่ให้เจอ
คนเป็นพ่อแม่จะต้องพยายามเต็มที่ เพื่อให้ผลออกมาดีที่สุดอยู่แล้ว
จะต้องพยายามและแก้ไขปัญหาให้ได้
ผมไม่ยอมถูกเมินหรือถูกจำกัดขอบเขตแน่
ทิมถูกตัดออกจากวงโคจรอย่างสิ้นเชิง
วิธีการของเขาทำให้พวกตำรวจดูไร้น้ำยา
ทำให้พวกเขาโกรธมาก
ผมคิดว่าเขากังวลใจ
และไม่เชื่อมั่นในตำรวจญี่ปุ่นซึ่งไม่ใช่ผู้สื่อสารที่ดี
เขาเลยรู้สึกว่ายิ่งกดดันตำรวจได้มากเท่าไร
ผลลัพธ์จะยิ่งดีขึ้น
(หายตัวไป 19 วัน)
ผมนึกขึ้นได้ว่าจะมีประชุมจีเจ็ด
และรู้ว่าโทนี่ แบลร์จะเดินทางมา
ผมรู้ว่ามีสื่อจำนวนมาก ให้ความสนใจในสหราชอาณาจักร
เราเลยใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นั้น
นายกแบลร์หยุดแวะที่โตเกียว
เพื่อกดดันคดี
ของลูซี่ แบล็คแมน โฮสเตสชาวอังกฤษที่หายตัวไป
เรากำลังทำงานอย่างใกล้ชิด กับเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นที่นี่
เราได้อ้อนวอนต่อผู้คนในญี่ปุ่น
ที่อาจรู้เกี่ยวกับคดีให้ก้าวออกมา
และแจ้งเบาะแสกับเรา เพื่อที่เราจะได้ติดตามต่อ
เพราะมันคือคดีที่น่าสลดใจ
ทางครอบครัวกำลังจนตรอก
นายกญี่ปุ่นก็พูดทำนองว่า "ตำรวจญี่ปุ่นเก่งมาก
เดี๋ยวพวกเขาก็จับคนร้ายได้"
แต่เรากลับคิดว่า ไอ้พูดน่ะมันง่าย แต่นี่ไม่ใช่คดีธรรมดาที่ไขกันได้ง่ายๆ
เรารู้สึกกดดันกันเลยล่ะครับ
ผมรู้สึกว่าทิศทางการสืบสวนโดยรวม
มีความไม่สอดคล้องกันอยู่บ้าง
ดังนั้น สมาชิกของทีมเรา
ที่เรียกกันว่านักสืบตะพาบน้ำผู้กัดไม่ปล่อย
เลยเริ่มเคลื่อนไหวกันเองครับ
เราเองก็ลำบากและคิดว่าเริ่มต้น สืบสวนใหม่หมดน่าจะดีกว่า
แทนที่จะเสียเวลาปะติดปะต่อข้อมูลส่งเดช
(จ่าคุคุ จุนอิจิโร่ ตำรวจนครบาลโตเกียว)
คุคุเป็นคนดันทุรัง ทำอะไรก็ทำถึงที่สุด
เป็นพวกกัดไม่ปล่อยเหมือนตะพาบน้ำเลยครับ
เราค้างคืนอยู่ที่นั่นหลายวันเพื่อตรวจดู บันทึกการสืบสวนที่เป็นเหมือนบันทึกประจำวัน
ที่หน่วยเทระมาเอะบันทึกเอาไว้อีกครั้ง ในนั้นมีการบันทึกว่าวันๆ ไปสืบสวนที่ไหน
อย่างไรบ้างและตรวจดูเนื้อหาทุกอย่างในนั้นครับ
ระหว่างที่ไล่อ่านบันทึกการสืบสวนประจำวัน
ของหน่วยเทระมาเอะ ว่าพวกเขาทำการสืบสวนกันอย่างไร
เราก็เจอบางอย่างเข้า
มันคือรายงานตักเตือน ที่เขียนโดยตำรวจในเครื่องแบบ
เนื้อหามีอยู่ว่าหญิงชาวต่างชาติ ที่ทำงานอยู่ในคลับนั้น
ถูกลูกค้าชายชวนขับรถไปทะเล
พอไปถึงเธอก็หมดสติ
และหลับไปหลายชั่วโมง
พอรู้สึกตัวตื่น เธอก็มีอาการปวดหัว
เหมือนถูกวางยา
ผู้จัดการคลับที่เอาเรื่องมาแจ้งป้อมตำรวจ
เป็นผู้ชายไม่ได้เรื่อง
จนพวกตำรวจบอกว่าคำพูดเขาเชื่อถือไม่ได้
พอเราได้ยินแบบนั้นก็คิดว่า "มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ"
"คนโฉดอย่างหมอนั่นถึงกับมาแจ้งความ บางทีข้อมูลนี้อาจเป็นความจริงก็ได้"
นี่ต้องเป็นสิ่งที่โยงไปถึง คดีของลูซี่ แบล็คแมนแน่ๆ
พวกเขาจึงเริ่มอ่านรายงานเก่าๆ
และขุดคุ้ยคดีเหล่านี้ขึ้นมาเพื่อดูว่า จะเชื่อมโยงตรงไหนได้บ้าง
หากแต่ว่าพวกตำรวจเป็นระดับท้องถิ่น
และไม่เคยจริงจังกับการแจ้งความเหล่านั้น
ดังนั้นถึงจะมีการร้องเรียนเข้ามา
ก็ไม่เคยมีการสืบสวนอยู่ดี
(รปปงหงิ โตเกียว)
เจ้าของคลับต่างๆ บอกเราว่า
"ผู้หญิงที่ทำงานร้านฉัน เมื่อสามปีก่อน ก็เจอแบบเดียวกัน"
มีเรื่องราวแบบนี้
เกิดขึ้นอยู่ประปราย
(หมวดมารุยามะ โทคิเอะ ตำรวจนครบาลโตเกียว)
เราเลยลองไล่ถามพนักงานทีละคน
ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ้างไหม
ตอนแรกสาวๆ ที่ทำงาน ในคลับต่างชาติย่านรปปงหงิ
ไม่ค่อยให้ความร่วมมือกับเราสักเท่าไร
ทุกๆ สามเดือน ตำรวจจะมา
และโฮสเตสทุกคนที่ไม่มีวีซ่า
ต้องออกไปทางประตูหลัง
สำหรับสาวๆ เหล่านั้น มันเป็นสถานการณ์ที่เปราะบางมากๆ
ถ้าพวกโฮสเตสต่างชาติทุกข์ทรมานเรื่องไหน
เธอจะเสี่ยงมากๆ หากไปหาตำรวจ
เพราะมีความเป็นไปได้สูงมาก ว่าตำรวจจะจับพวกเธอ
ในข้อหาละเมิดข้อกำหนดในวีซ่า
การไปหาตำรวจไม่มีข้อดีอะไรเลย ถ้าคุณตกเป็นผู้เสียหายในฐานะโฮสเตส
เราพูดคุยกับพวกเขาในเวลาทำงานไม่ได้
เราเลยอาศัยการถามพวกเขา
ตอนเดินสวนกันบนถนน
แต่ถึงอย่างนั้นก็มีหญิงสาวหลายคน กล้าออกมาคุยกับเรา
เพราะอยากช่วยตามหาตัวลูซี่
ท้ายที่สุดแล้ว
เราเลยรู้ว่า มีหญิงสาวหลายคนที่ประสบเหตุเดียวกัน
มีรายงานต่างๆ ของโฮสเตส ที่สอดคล้องกัน
พวกเธอถูกวางยาและน่าจะถูกข่มขืน โดยหนุ่มญี่ปุ่นสุดมั่งคั่ง
คนร้ายส่วนใหญ่มักไม่เปลี่ยนวิธีการ
ต่อให้เป็นโจรก็จะใช้เทคนิคงัดบ้านแบบเดิมๆ
มันติดเป็นนิสัยครับ
นิสัยเหล่านั้นไม่มีวันเปลี่ยน
รถที่เขาขับ
จะเป็นรถพวกปอร์เช่ เบนซ์
มีแต่รถหรูทั้งนั้นเลยครับ
เขามักขับรถพาเหยื่อไปในที่ที่มองเห็นทะเล
หรือพาไปทานข้าว
และวางยาพวกเธอ
เหยื่อกล่าวว่าพวกเธอรู้สึกเหมือนถูกวางยา
พอพวกเธอตื่นขึ้นมา จะมีอาการครั่นเนื้อครั่นตัว
บางรายก็อาเจียนออกมา
บางรายก็รู้สึกแสบร้อนค่ะ
พวกเธอน่าสงสารมาก
จากคำให้การอื่นๆ จำนวนมาก
ทั้งจากโฮสเตสชาวญี่ปุ่น และโฮสเตสชาวต่างชาติ
พวกเขาค้นพบว่ามีนักล่าประเวณี
ที่ออกล่าเหยื่อในรปปงหงิมาหลายปี และยังไม่เคยถูกจับ
เขาไม่เคยถูกนำตัวมาลงโทษเลย
(หายตัวไป 52 วัน)
เราตัดสินใจจะเสนอรางวัลให้กับ…
ผู้มีข้อมูลใหม่ที่นำไปสู่การหาตัวลูซี่
เป็นจำนวนเงิน 1.5 ล้านเยน
จากมุมมองของเรา
มันเป็นอีกช่วงเวลาหนึ่ง ที่ต้องทำให้คดีเป็นจุดสนใจอีกครั้ง
ผู้คนต่างคิดว่าที่ผมทำแบบนี้ เพราะผมชอบถูกสัมภาษณ์
ผมแค่อยากเป็นจุดสนใจ เพื่อที่จะได้ตามหาตัวลูซี่ต่อไป
และทางเดียวที่จะทำได้ก็คือ การหาเหยื่อมาล่อพวกเขา
เพราะสื่อมวลชนมากมายรายล้อมคุณทิม
เราเลยลงความเห็นว่า
มันอาจเป็นอุปสรรค
ต่อการสืบสวน
หลังจากเจ็ดถึงแปดสัปดาห์ผ่านพ้นไป
เราพบว่าสถานการณ์เริ่มจะตึงเครียดขึ้นมากๆ
ผมยังไม่ได้ข้อมูลใดๆ จากตำรวจ
เกี่ยวกับความคืบหน้าของพวกเขาเลย
เพราะพวกเขายังคงคิดว่า คดีนี้มีความละเอียดอ่อนมาก
ผมพูดอยู่เสมอว่า
"การสืบสวนคืบหน้าไปเรื่อยๆ
แต่ยังเล่าให้ฟังไม่ได้"
พวกคนญี่ปุ่นคิดว่าผมหยาบคายอยู่หน่อยๆ
ซึ่งมันก็อาจดูเป็นอย่างนั้นได้
เพราะผมไม่มีเวลาหรือจิตใจที่เข้มแข็งมากพอ
จะทำตามมาตรการของพวกเขาสักเท่าไร
สภาพจิตใจผมค่อนข้างพังมากๆ
มันเป็นวันหยุดราชการสุดสัปดาห์
และมีการแสดงพลุใหญ่
พวกเราแค่พากันยืนอยู่ตรงนั้นและดูพลุ
ทุกคนรอบข้างต่างก็ดื่มด่ำและมีความสุขกัน
แต่เห็นได้ชัดว่าทิมไม่เป็นเช่นนั้น
แรกเริ่มผมเป็นเพียงนักข่าว เป็นแค่ผู้ชายที่คอยตามเขาไปทุกที่
คอยเอากล้องไปจ่อที่หน้าเขา และเขามักจะไล่ผมเสมอ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทิมก็เริ่มเชื่อใจผม
เพราะพวกเราทั้งคู่ต่างก็อยู่ในต่างแดน
พยายามทำทุกอย่างที่เราทำได้เพื่อตามหาลูซี่
ผมได้รับโทรศัพท์ตอนตีสี่ถามผมว่า
"คุณอยากออกไปเดินเล่นไหม เพราะผมนอนไม่หลับ"
แต่ผมดูออกว่าเขาเหนื่อย
เรื่องนี้กระทบกระเทือนจิตใจเขามากจริงๆ
ผมเริ่มรู้สึกเหนื่อยและล้าไปหมด
เวลาล่วงเลยไปเป็นอาทิตย์ ผ่านไปเรื่อยๆ
แล้วความรู้สึกสิ้นหวังก็ถาโถมเข้ามา
ถึงจุดที่คุณเริ่มสงสัยว่า แล้วตอนนี้เราทำอะไรได้อีก
ขอบคุณครับ โอเค
ผมเป็นพ่อของลูซี่ แบล็คแมน
สาวน้อยชาวอังกฤษที่หายตัวไปในญี่ปุ่น
ผมเริ่มเกิดไอเดีย ตั้งเบอร์โทรเฉพาะไว้ต่างหาก
เพื่อที่สาวๆ ชาวยุโรปหรือตะวันตก ที่พบเห็นโปสเตอร์
จะได้พูดคุยกับเราโดยตรง
โอกาสที่พวกเขา จะมีข้อมูลเกี่ยวกับลูซี่ค่อนข้างสูง
ตำรวจโตเกียวไม่ค่อยเข้าใจนัก
ว่าหนึ่ง ทำไปทำไม และสอง เราคาดหวังจะได้อะไรจากมัน
พวกเขาคัดค้านไอเดียนี้มากๆ ไม่อยากให้เราหาข้อมูล
โดยการตั้งสายด่วนขึ้นมา แต่พวกเขาก็ไม่สามารถห้ามเราไว้ได้
(หายตัวไป 62 วัน)
ข้อความจากแม่และน้องชายเธอ เป็นข้อความที่เรียบง่าย
"สุขสันต์วันเกิดนะลูซี่"
ลูกโป่งนับพันลูกถูกปล่อยขึ้นไปบนฟ้า
เพื่อฉลองวันเกิดปีที่ 22 ให้กับอดีตแอร์โฮสเตสสาว
เราแค่อยากให้ลูซี่รับรู้ว่า พวกเราไม่ได้ลืมวันเกิดของเธอ
เพราะเธอกำลังจะอายุ 22 ปีในวันนี้
เธอชื่นชอบวันเกิดของเธอมาตลอด และมักจะเล่นใหญ่เสมอ
ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่า
ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน พวกเราไม่ได้ลืมเธอ
เราพบรายงานจากคนทั่วไป
ว่ามีผู้ชายคนหนึ่ง ชักชวนโฮสเตสไปนั่งรถเล่น
จากนั้นก็ให้กินยาแปลกๆ และทำมิดีมิร้ายกับพวกเธอ
ในกรณีของเจสซี่เหยื่อชาวออสเตรเลีย
ก็เกิดเหตุราวสามปีก่อนเหมือนกัน
(หมวดอาซาโนะ ยาสุฮิโกะ ตำรวจนครบาลโตเกียว)
เธอจดชื่อของชายคนนั้น
รวมถึงเบอร์มือถือ
ลงในสมุดโน้ตของเธอ
พอผมถามว่าสมุดโน้ตเล่มนั้นอยู่ไหน เธอก็ตอบว่าอยู่บ้านเดิมที่ออสเตรเลีย
สมุดโน้ตเล่มนั้นจากออสเตรเลียมาถึงแล้วครับ
เราจึงขอให้คุณพ่อของเธอ
ส่งสมุดโน้ตเล่มนั้นมาให้ เพื่อตรวจสอบมันกับตา
เธอโกรธจัดจนใช้ปากกาขีดฆ่าเบอร์โทร
เราเลยต้องยกมันให้แสงส่องผ่าน ถึงจะมองเห็นตัวเลข
ในสมุดโน้ตมีชื่อ "ฮอนดะ ยูจิ"
และเบอร์โทรศัพท์มือถือ ที่ลงท้ายด้วย 3301 เขียนเอาไว้
เราจึงเช็กประวัติการโทร
ของเบอร์นี้ครับ
(ประวัติการโทร)
เบอร์โทรนี้ยังคงถูกใช้อยู่
ตอนเราได้ประวัติการโทรมา
ก็พบเบอร์มือถือประมาณสิบเบอร์
และหนึ่งในนั้น
ก็มีเบอร์โทรของลูซี่
มันคือเบาะแสที่เป็นรูปธรรมมากๆ เป็นความคืบหน้าที่ยิ่งใหญ่
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาแสดงให้เห็นว่า
คนที่พวกเขาสงสัยว่า ลักพาตัวลูซี่ แบล็คแมน
มีความเชื่อมโยงกับเธอจริงๆ และพวกเขามีการติดต่อกัน
ผู้ต้องสงสัยสร้างตัวตนปลอมขึ้นมา
เพื่อไม่ให้สาวถึงตัวเองได้
เราเลยขอให้บริษัทโทรศัพท์มือถือ
ช่วยหาว่าสัญญาณมาจากไหน
ตอนบ่ายสามโมงตรง
จับสัญญาณได้จาก เสาอากาศใกล้โตเกียวทาวเวอร์
(โตเกียวทาวเวอร์ เสาอากาศหมายเลข 01)
จากนั้นอีกหนึ่งนาทีและห้านาที
ก็จับสัญญาณได้จากเสาอากาศคนละทิศเลย
จากนั้นอีกห้านาที
ก็จับสัญญาณได้ที่เสาอากาศทิศตะวันตก
จากนั้นอีกห้านาทีก็จับสัญญาณได้ ที่เสาอากาศทิศตะวันออก
ไม่มีรถยนต์ไหน
เดินทางได้เร็วขนาดนั้นในหนึ่งนาที
มันเป็นปริศนา
จนผมสงสัยว่า
ถ้าจับสัญญาณได้จากเสาอากาศทั้งสี่ทิศ
ก็มีความเป็นไปได้ว่า
ผู้โทรอาจอยู่บริเวณสี่แยก
แบบว่านี่มันปี 2000 แล้วนะ
มันไม่เหมือนในหนัง
ที่คุณจะสามารถระบุตำแหน่งได้เป๊ะๆ ว่าสายนั้นโทรมาจากที่ไหน
คุณได้แต่เชื่อมโยงกับพื้นที่โดยกว้าง
พวกเขาแกะรอยการโทรได้ที่ พื้นที่ระดับไฮเอนด์ที่เรียกว่า "อากาซากะ"
ดูเหมือนว่ามีการโทรมาจาก สถานที่ชื่อ "โมโต้อากาซากะทาวเวอร์ส"
ซึ่งเป็นอาคารอยู่อาศัยที่แพงหูฉี่
มีกล้องวงจรปิด และระบบรักษาความปลอดภัยต่างๆ
คุณไม่สามารถเดินเข้าไปเฉยๆ มันเข้าถึงยากมาก
เราโชว์ตราตำรวจให้ผู้ดูแลดู
ทั้งสองห้องที่อยู่ชั้นหก
ถูกใช้โดยแพลนต์โอริฮาระ
เขาบอกเราว่าผู้เช่าที่อยู่ชั้นหก ที่เช่าห้องสองห้องเป็นคนแปลกๆ
ต่อให้เจอหน้ากัน
เขาก็ไม่เคยทักทาย
เวลาเดินผ่านใคร ก็มักจะก้มหน้าลงไม่ให้เห็นหน้าเสมอ
ถ้าจำไม่ผิดคนคนนั้น ขับรถหรูต่างประเทศหลายคันมาก
เราเห็นรถปอร์เช่ เบนซ์ แอสตันมาร์ติน และโรลส์-รอยซ์
รถที่อยู่ในคำให้การอยู่ที่นั่นหมดเลยครับ
ผมไม่รู้ว่าพี.โอริฮาระคือชื่อของ ชาวต่างชาติหรือเป็นชื่อบริษัท
แต่สุดท้ายก็ไม่มีข้อมูลอะไร เกี่ยวกับห้องหัวมุมนั้น
ไม่มีทั้งชื่อของเจ้าของหรือผู้ใช้ห้องเลย
พวกเขาคิดว่านี่คือผู้ต้องสงสัยของเรา
แต่พวกเขามีหลักฐานไม่เพียงพอจะออกหมายจับ
พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่สันนิษฐาน การสืบสวนเลยจบลงแค่นั้น
พวกเขาไปต่อไม่ได้
ในบรรดาโฮสเตสที่ทำงานในคลับต่างชาติ ย่านรปปงหงิที่เราไปสอบถามมา
มีผู้หญิงหลายคนยอมให้ความร่วมมือ ในการลงบันทึกอย่างเป็นทางการ
หนึ่งในนั้นคือคุณโมนิก้าซึ่งเป็นชาวอังกฤษ
ผมคิดว่าเขาคือชายที่ใช้ชื่อว่าโคจิ
มันคือวันที่ 10 ตุลาคม ปี 1997
เธอนัดพบกับโคจิคนนั้นที่รปปงหงิ
แล้วเธอก็ขึ้นรถเขาไปอพาร์ตเมนต์รีสอร์ท
ที่มองเห็นวิวทะเล
เธอเล่าว่าเธอจำได้ว่า อพาร์ตเมนต์รีสอร์ทแห่งนั้น
มีต้นปาล์มเรียงรายเป็นทิวแถว
ซึ่งแถวนั้นสถานที่ที่มีต้นปาล์มเรียงราย มีแค่ที่ซูชิมารีน่า
ถ้าไปที่นั่นโมนิก้าอาจนึกอะไรออกบ้างก็ได้
เราเลยมุ่งหน้าไปซูชิมารีน่า
(โตเกียว)
ซูชิมารีน่าห่างจากโตเกียว ประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
ซึ่งที่นั่นมีแต่คอนโดมิเนียมตากอากาศสุดหรู
และมันเป็นพื้นที่ที่แพงมากๆ สำหรับคนรวยและคนมีเงิน
โมนิก้ามั่นใจว่า
ที่ที่ลูกค้าพาเธอมา คืออพาร์ตเมนต์รีสอร์ทแห่งนี้ไม่ผิดแน่
เราขับรถวนรอบตึกทุกตึก
แต่เธอไม่แน่ใจ
รู้แค่ว่าน่าจะเป็นตึกสี่หรือตึกเจ็ด
ผมจำได้ว่าเราเข้าไปในร้านอาหารที่อยู่ข้างๆ
และโชว์รูปของลูซี่ให้กับบริกรหญิงคนหนึ่งดู
และบริกรคนนั้นก็บอกกับผมว่า เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้
มาที่ร้านนี้วันที่ 1 กรกฎาคม
(ลูซี่ เจน แบล็คแมน อายุ 21 ปี สูง 175 ซม. รูปร่างมาตรฐาน ใบหน้ายาว ผิวขาว)
เธอเล่าว่า
(นัยน์ตาสีฟ้า ผมสีบลอนด์ยาว พูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้)
ลูซี่มากับผู้ชายสองต่อสอง
ผมอยากได้รายชื่อผู้พักอาศัยในซูชิมารีน่า
ตอนแรกผมไปคุยกับผู้ช่วยผู้จัดการ
พอผมเน้นย้ำให้เขาฟังเขาก็เข้าใจ
(จ่าฮาตาชิตะ เรียว)
(ตำรวจนครบาลโตเกียว)
ผมต้องไล่ตรวจสอบทีละชื่อ
ซึ่งถึงผมพอนึกภาพออกว่า มันเป็นงานที่ยุ่งยากและใช้เวลานาน
แต่ในกรณีที่ยังมีชีวิต เราต้องรีบช่วยให้เร็วที่สุด
ระหว่างไล่เช็กทีละชื่อ กลับไม่มีใครเข้าข่ายเลยสักคน
แต่แล้วก็มีหนึ่งในนั้น ที่ผมสังหรณ์ใจว่าหมอนี่ดูแปลกๆ
ผมเลยเกิดไอเดีย
สืบหาคนที่ครอบครองรถหรูต่างประเทศหลายคัน
คนชื่อโอบาระเด่นออกมา
พอผมได้ยิน
ก็เอะใจคิดว่า "อ๊ะ เดี๋ยวนะ"
ที่โมโต้อากาซากะทาวเวอร์ส
มีบริษัทชื่อแพลนต์โอริฮาระเช่าห้องอยู่
(โอบาระ)
ตัวคันจิคำว่า "โอบาระ"…
(โอริฮาระ)
อ่านว่า "โอริฮาระ" ได้ด้วย
ผมตัวสั่นขนลุกไปทั่วร่างเลยครับ
นี่คือช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่มากๆ สำหรับการสืบสวน
เพราะนี่เป็นครั้งแรก ที่พวกเขาสามารถเชื่อมโยงจุดต่างๆ ได้
(เอ 310 โอบาระ โจจิ)
ในที่สุดตำรวจก็ได้ชื่อมา
เราพบว่าโอบาระ โจจิ
มีประวัติถูกจับกุมที่หาดชิราฮามะ จังหวัดวากายามะ
ข้อหาปลอมตัวเป็นผู้หญิง
เข้าไปแอบถ่ายสาวๆ ในห้องน้ำหญิง
ผมไปสอบถามเจ้าหน้าที่ที่ทำคดีนี้ในตอนนั้น
ว่าชายคนนี้เป็นคนยังไง
พวกเขาก็ตอบว่า "เขาขัดขืนถึงที่สุด"
ตอนจะถ่ายรูปผู้ต้องหา
เขาหันหน้าหนีกล้องเพื่อไม่ให้ถ่ายได้
ไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด
ผมวานให้พวกเขาช่วยส่งรูปถ่ายมาทางแฟกซ์
แต่เครื่องแฟกซ์สมัยนั้นไม่ค่อยดี รูปที่แฟกซ์มาเลยออกมาดำปี๋
เรารวบรวมรูปผู้ต้องสงสัยราวร้อยรูป
ให้เหยื่อที่ผ่านมาทุกคนดู
ทั้งโมนิก้าและเจสซี่
ต่างชี้ไปที่รูปของโอบาระอย่างไม่ลังเล
ตอนนี้เองที่นามสมมติของผู้ต้องสงสัย
โยงไปถึงชื่อจริงเป็นครั้งแรก
ตอนนี้พวกเขาได้ใบหน้าของผู้ต้องสงสัยแล้ว และตระหนักได้ว่า
หากคนร้ายจับลูซี่ แบล็คแมนเป็นตัวประกัน
พวกเขาไม่มีเวลาแล้วและต้องเร่งลงมือทันที
(หายตัวไป 103 วัน)
เนื่องจากเราไม่รู้ความเชื่อมโยงแน่ชัด ของคนร้ายกับตัวลูซี่
เราเลยตัดสินใจจะจับเขา
ในข้อหาอื่น
ตอนหกโมงเช้า เราเข้าประจำตำแหน่งกันหมดแล้ว
(สารวัตรไนโต้ ทาดาชิ ตำรวจนครบาลโตเกียว)
ไม่ว่าคดีไหน นักสืบทุกคน มักประหม่าสุดๆ ตอนจับกุมคนร้าย
ผมเลยคิดว่าตัวเองก็คงประหม่าพอดู
เราให้ตำรวจสองนายเฝ้าตรงบันไดหนีไฟ
และเฝ้าตรงหน้าต่างสองนาย
และเฝ้าแถวประตูอีกหนึ่งนาย
รวมทั้งหมดน่าจะประมาณเจ็ดนายครับ
ผมได้รับแจ้งจากทางวิทยุสื่อสารว่า ผู้ต้องสงสัยตื่นแล้วเพราะเปิดทีวี
ผมเลยเฝ้าจับตาดูต่อไป
และเขามักออกมาซื้อหนังสือพิมพ์ ตอนประมาณเจ็ดโมงเช้า
เลยคิดว่าคงไม่จำเป็นต้องบุกเข้าไป
โอบาระดูไม่ได้เป็นคนอารมณ์ร้ายขนาดนั้น
ผมเลยคิดว่าเขาคงไม่อาละวาดนัก
แต่ถ้าเขากระโดดลงจากหน้าต่างคงแย่
ผมคิดแค่นั้นเลยครับ
ก่อนเจ็ดโมงนิดหน่อย ประตูก็เปิดออก
ตอนผมถามว่า "โอบาระใช่ไหม" หน้าเขาก็ซีดเผือดทันทีเลย
แล้วเขาก็ตอบว่า "ใช่ครับ"
ผมรู้สึกว่าเขาคงเตรียมใจถูกจับแล้ว
โอบาระ โจจิ ประธานบริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์
ถูกจับกุมตัวเมื่อเช้านี้
ตำรวจกล่าวว่าโอบาระมักถูกพบเห็น
แถวที่ทำงานของลูซี่ สาววัย 22 ปีจากเมืองเคนต์
เราได้ยินว่ามีผู้ต้องสงสัย
และหลังจากนั้นไม่นานนัก เราก็ได้ยินว่ามีคนถูกจับ
มันเป็นข่าวใหญ่มาก
นี่คือผู้ชายที่อาจจะรู้ว่าลูซี่อยู่ที่ไหน
โอบาระ โจจิคือผู้ชายเสเพล ที่สืบทอดมรดกเป็นจำนวนเงินมหาศาล
เขาเป็นชายที่รวยมากๆ เพราะพ่อของเขา
แต่เป็นที่รู้กันจากการบอกเล่าของเพื่อนบ้าน ว่าเขาอยู่ตัวคนเดียว
เขาครอบครองทรัพย์สินมากมาย
และตำรวจเริ่มทำการค้นทรัพย์สินทุกอย่าง ที่เป็นของเขา
กรุณาเปิดทางด้วยครับ
ผมมีหน้าที่ดูแลตึกสี่ที่ซูชิมารีน่า ซึ่งเป็นจุดเกิดเหตุ
เราพบของที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติด
และเหล้าเป็นจำนวนมากครับ
สิ่งที่ตราตรึงอยู่ในความทรงจำผม ในฐานะสารวัตร
คือมีข้อต่อโลหะอยู่บนเพดาน
ผมจำได้ว่า
ผมสงสัยว่ามันมีเอาไว้ทำอะไร
ผมรับหน้าที่เข้าตรวจค้น ห้องที่โมโต้อากาซากะทาวเวอร์ส
สิ่งที่ผมจำได้ไม่ลืมคือสมุดโน้ตของเขา
ผมไม่รู้ว่าเขาเขียนมันเมื่อไหร่
แต่มีข้อความหนึ่งเขียนว่า ตัวเขากำลังจะกลายเป็นคนชั่ว
เหมือนอุทิศตัวให้ความชั่วร้าย
เรียกได้ว่าเขาเปลี่ยนวิธีการคิด ไปสู่ความชั่วร้ายโดยสมบูรณ์
และกลายร่างเป็นปีศาจ
หลังจากที่โอบาระ โจจิถูกจับ
พวกตำรวจบุกค้นทรัพย์สิน หลายแห่งของเขาในโตเกียว
เนื่องจากเขาเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์
รวมไปถึงคอนโดมิเนียมริมทะเลที่ซูชิมารีน่า
ที่เขาล่อลวงเหยื่อหลายๆ คนไป
เรายึดวิดีโอเทปได้เป็นจำนวนมาก
และมันไม่ใช่แค่สองสามม้วนนะครับ
แต่ละม้วนเขียนชื่อแปะไว้ แต่ไม่ใช่ชื่อเต็มหรอกนะครับ
สิ่งที่โอบาระทำถูกอัดไว้ในวิดีโอเทป
แต่ตัวผมคิดว่า มันเป็นรายละเอียดที่ไม่ควรพูดตรงนี้
ตำรวจพบ…
วิดีโอเทปของผู้หญิงกว่า 400 เทป
สาวๆ เหล่านั้นอยู่ในสภาพไม่รู้สึกตัว
นอนอยู่บนเตียงและถูกคนร้ายกระทำชำเรา
มันคือหนังสยองขวัญดีๆ นี่เอง
เรามารู้ภายหลังว่าเจ้าข้อต่อโลหะ ที่อยู่บนเพดานนั่น
ถูกใช้เพื่อยกขาของเหยื่อขึ้น
คนร้ายคนนี้ไม่คิดว่ามนุษย์เป็นมนุษย์
แต่คิดว่าพวกเธอเป็นเพียงตุ๊กตา
ฉันไม่นึกเลยว่า…
จะมีมนุษย์ที่ใช้วิธีเลวทรามต่ำช้าแบบนั้น
อยู่บนโลกนี้ด้วย
เทปพวกนั้นมีเยอะมาก
และพวกนักสืบต้องตรวจดูทั้งหมดทีละเทป
ทว่า ในบรรดาเทปเหล่านั้น กลับไม่มีเทปของลูซี่ แบล็คแมนเลยสักเทป
เป้าหมายของเราคือการตามหาลูซี่
ผมเลยร้อนใจมาก
แต่ก็คิดว่าเรามีหลักฐานมากมายขนาดนี้ คงพอทำอะไรได้บ้าง
ระหว่างที่คุยอยู่กับเขา
ผมจำได้แม่นว่าผมรู้สึกได้เลยว่า เขามีนิสัยใจคอบางอย่างที่บิดเบี้ยว
เขาปฏิเสธทุกอย่างเกี่ยวกับคดี
โชว์หลักฐานแล้วก็ยังไม่ยอมรับ
เขาบอกว่ามันเป็นการแสดง
ทุกอย่างคือการแสดง เขาจ่ายเงินให้เหยื่อทุกราย
เขาใช้ข้ออ้างนั้นตลอด ไม่ว่าเราจะว่ายังไงก็ตาม
โอบาระปฏิเสธทุกอย่างเกี่ยวกับลูซี่
เขาปฏิเสธว่าไม่เคยเจอกับเธอมาก่อน และไม่เคยติดต่อพูดคุยใดๆ กับเธอเลย
โฟกัสของการสืบสวนในตอนนี้
จะต้องยึดตามหลักฐานที่พวกเขาได้มา
โอบาระอ้างว่าการมีเซ็กส์ในวิดีโอเทปเหล่านี้ คือการสมยอมทั้งหมด
ดังนั้น ตอนนี้พวกเขาต้องระบุตัวเหยื่อ ที่จะแสดงตัวออกมา
และยืนยันว่านี่ไม่ใช่การสมยอม
และพวกเธอคือผู้เสียหาย
เพื่อที่พวกเขาจะได้ดำเนินคดีอาญากับเขา
ตอนที่ฉันได้ดูวิดีโอ
ฉันคิดว่านี่มันเทียบเท่าคดีฆาตกรรมแล้ว
สำหรับผู้หญิง อาชญากรรมทางเพศ แย่พอๆ กับการฆาตกรรมนั่นแหละค่ะ
(จ่ายามากุจิ มิตสึโกะ ตำรวจนครบาลโตเกียว)
ฉันจำได้ว่าเราตั้งหน่วยวิเคราะห์หลักฐาน และวิเคราะห์กันที่สำนักงานสอบสวน
ในห้องที่เราเรียกกันว่า "ห้องใหญ่" ซึ่งเป็นห้องที่จุได้หลายสิบคน
เจ้าหน้าที่สืบสวนของเราไม่เพียงพอ
เจ้าหน้าที่หนุ่มหลายคน จากหน่วยปราบจลาจลจึงถูกส่งมาช่วยเหลือ
ถึงผู้เสียหายจะไม่ใช่คนเดียวกัน
แต่พวกเขาก็ต้องเห็น และวิเคราะห์อาชญากรรมเดิมซ้ำๆ
จึงมีบางคนในบรรดาเจ้าหน้าที่หนุ่ม จากหน่วยปราบจลาจล
จิตใจพังทลายหลังจากเห็นอาชญากรรมที่เกิดขึ้น
ฉันไปที่บ้านของเหยื่อบางราย
และสัมภาษณ์พวกเขาค่ะ
พวกเธอเล่าว่าพอลืมตาตื่นมา
ก็ไม่รู้ว่าถูกทำอะไรบ้าง
แม้ว่าเราจะมีหลักฐานพิสูจน์เรื่องราวที่เกิดขึ้นได้
แต่ก็ลำบากใจที่ต้องโชว์หลักฐานให้พวกเธอดู
เหยื่อปิดตาเบือนหน้าหนีเลย
และปฏิเสธว่าไม่ใช่ตัวเอง
ฉันจำได้ว่ามีหลายคนพูดว่า "เรื่องมันจบไปแล้ว ฉันไม่อยากเอาเรื่องอะไรอีก"
มีเหยื่อคนหนึ่งเลือดกำเดาไหลระหว่างสัมภาษณ์
ฉันคิดว่าจิตใจเธอคงกระทบกระเทือน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ฉันเลยบอกไปตรงๆ ว่าเราต้องจับกุม
และดำเนินคดีกับคนร้ายให้ถึงที่สุด
เลยต้องการความร่วมมือจากพวกเธอ
ฉันให้อภัยโอบาระไม่ได้
นั่นคือเหตุผลค่ะ
ฉันเลยค่อยๆ อธิบายให้เหล่าผู้เสียหายฟัง
นั่นเป็นหนทางเดียว
ตำรวจจำเป็นต้องแสดงให้เห็นว่า มันเป็นเซ็กส์ที่ไม่ได้สมยอม
แน่นอนว่าถ้ามีใครโดนวางยา พวกเขาจะไม่สามารถยินยอมให้มีเพศสัมพันธ์ได้
ในญี่ปุ่นเรียกสิ่งนี้ว่า "การลักหลับ"
พวกเขาค่อนข้างปักใจเชื่อ
ว่าคนร้ายใช้คลอโรฟอร์มกับหนึ่งในเหยื่อของเขา
พวกเขาเลยให้นักสืบนิติเวช ดูวิดีโอเทปพวกนั้นทั้งหมด
เขาจะหยิบผ้าขนหนูและขวดยาสีน้ำตาลเข้ม ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ
และเทของเหลวจากขวดนั้นลงบนผ้าขนหนู
ก่อนใช้ผ้าขนหนูผืนนั้นโปะกลับไปบนหน้าเหยื่อ
(นักสืบนิติเวช ดร.ฮาราฟุจิ เคย์โซ ตำรวจนครบาลโตเกียว)
ผ้าขนหนูถูกวางบนหน้าเหยื่อทุกคนตลอด
ในบรรดาของกลางที่ยึดมานั้น มีทั้งยานอนหลับ
สารอีเทอร์ คลอโรฟอร์ม
และยังมีสารเสพติดผิดกฎหมาย ที่ออกฤทธิ์เหมือนยานอนหลับ
เป็นจำนวนมาก
ผมได้ดูเทปของเหยื่อหลายราย
มันมีเทปของผู้หญิงคนหนึ่ง
อยู่ดีๆ
มือของเธอก็สั่นแบบนี้ เป็นการสั่นเบาๆ
ผมเลยรู้สึกสงสัยมากว่า ทำไมมือเธอถึงขยับได้ทั้งที่หมดสติอยู่
พิษของคลอโรฟอร์มทำให้ตับอักเสบเฉียบพลัน
ซึ่งอาจนำไปสู่โรคสมองจากโรคตับได้
อาการของมันคือการกระตุกเป็นระยะๆ
พอผมค้นคว้าอาการของเหยื่อรายนี้มากขึ้น
ก็พบว่าเธอคือสาวแคนาดาอายุ 21 ปี ชื่อคุณคาริต้า
และเธอเสียชีวิตไปแล้ว
คาริต้า ริดจ์เวย์ผู้ซึ่งอายุ 21 ปีเท่ากับลูซี่
หายตัวไปเมื่อแปดปีก่อนในปี 1992
ฉันได้พบกับซาแมนธา พี่สาวของคาริต้า
ทั้งสองคนเคยเดินทางท่องเที่ยวในญี่ปุ่น และออสเตรเลียมาก่อน
ทั้งคู่ค่อนข้างชอบการผจญภัย
แล้วจากนั้น แซมก็ไปสอนภาษาอังกฤษที่โตเกียว
คาริต้า น้องสาวของเธอบินตามมาสมทบ แต่ก็ไม่สามารถหางานได้
น้องสาวของเธอจึงตัดสินใจ ทำงานชั่วคราวเป็นโฮสเตสไปก่อน
อยู่มาวันหนึ่ง คาริต้าถูกหามส่งโรงพยาบาล
โดยชายคนหนึ่งที่บอกว่า เธอมีอาการอาหารเป็นพิษ
พวกหมอต่างก็ไม่เข้าใจ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่
อวัยวะของเธอเริ่มล้มเหลว
หลังจากอยู่โรงพยาบาลได้หนึ่งสัปดาห์
พวกเขาจำเป็นต้องถอดเครื่องช่วยชีวิตออก
แต่ตำรวจไม่อยากทำอะไรในตอนนั้น
เพราะพวกเขาบอกว่า เธอตายด้วยอาการอาหารเป็นพิษ
และไม่ได้ติดใจสงสัยว่ามันเป็นอาชญากรรม
ไม่มีการชันสูตรศพใดๆ
แต่โชคดีมาก ที่พวกเขาเก็บตัวอย่างตับของคาริต้าไว้
หลังจากที่โอบาระถูกจับ พวกตำรวจก็ถึงบางอ้อ
และนำตัวอย่างตับไปตรวจ แล้วก็เจอคลอโรฟอร์ม
จากนั้นพวกเขาก็จับกุมโอบาระ โจจิ ในข้อหาลักพาตัว
และฆาตกรรมคาริต้า ริดจ์เวย์
แต่เรื่องที่เขาทำกับลูซี่ยังคงเป็นปริศนา
เขาทำลายหลักฐานทิ้งไปแล้ว
เทปทุกม้วนที่เขามี หรือสิ่งใดก็ตามที่เขาทำกับลูซี่
ฉะนั้น มันยังยากที่จะกล่าวหาเขา ข้อหาลักพาตัวและกระทำชำเราลูซี่ แบล็คแมน
(หายตัวไป 134 วัน)
ทิม แบล็คแมนและโซฟีลูกสาวของเขา ยังคงไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูซี่
หญิงสาวอายุ 22 ปีที่หายตัวไปที่โตเกียว ในเดือนกรกฎาคมขณะที่ทำงานเป็นบาร์โฮสเตส
ในคำแถลงการณ์มีการเปิดเผยข้อมูลเพิ่มเติม ว่านักธุรกิจโอบาระ โจจิ
ถูกจับกุมเมื่อหนึ่งเดือนที่ผ่านมา
แต่เขายังคงปฏิเสธทุกอย่าง ที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของเธอ
ตอนนี้เป็นที่ปรากฏแล้วว่า เขายอมรับว่าเจอกับลูซี่ที่คลับคาซาบลังก้า
ทีนี้เราก็รู้แล้วว่ามันน่าจะเกิดขึ้น ประมาณหนึ่งอาทิตย์ก่อนเธอหายตัวไป
เขามีประวัติที่ยาวเหยียด
เกี่ยวกับการลักพาตัวสาวผมบลอนด์ชาวตะวันตก
แล้วดูสิ หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ลูซี่ก็หายตัวไป
ความหวังว่าการจับกุมตัวโอบาระได้ จะพาลูซี่กลับมาหาเรา
ดับลงอย่างรวดเร็วเพราะเรื่องราวหลังจากนั้น
เริ่มสกปรกขึ้นมากเลยทีเดียว
ตอนที่คุณเหนื่อยล้ามากๆ จนไม่สามารถแยกแยะระหว่าง…
ความดีใจ ความโล่งใจ ความหดหู่ใจ หรือความวิตกกังวล หรือ…
ความรู้สึกแย่สุดใจ
มันคือกลุ่มก้อนของอารมณ์ทั้งหมดนั้นนั่นแหละ
เรายังโฟกัสลูซี่เป็นหลักอยู่ครับ
อย่างไรก็ตาม เราได้วิเคราะห์หลักฐานหลายอย่าง
เพื่อช่วยชีวิตลูซี่
โอบาระมีนิสัยชอบเก็บสะสมของมากๆ
เขาเก็บใบเสร็จจำนวนมหาศาล ไว้ในอพาร์ตเมนต์ของเขา
หน่วยวิเคราะห์หลักฐาน พินิจพิเคราะห์บิลเหล่านั้นอย่างละเอียด
และสร้างไทม์ไลน์พฤติกรรมของโอบาระขึ้นมา
เขามีใบเสร็จทุกอย่าง
พวกเขาเลยสามารถปะติดปะต่อเรื่องราว
จากใบเสร็จเหล่านั้นได้ว่า วันวันหนึ่งเขาจะไปที่ไหนบ้าง
หน่วยวิเคราะห์หลักฐานสันนิษฐานว่า วันที่ 1 กรกฎาคม ประมาณบ่ายสามโมง
โอบาระนัดเจอกับลูซี่และมุ่งหน้าไปซูชิ
ระหว่างมุ่งหน้าไปซูชิ
โอบาระกับลูซี่แวะร้านอาหาร ใกล้ท่าเรือยอชต์ในฮายามะ
เรื่องนี้ได้รับการยืนยันโดย หมวดอาซาโนะในตอนนั้น
(วันที่ 1 กรกฎาคม ปี 2000)
และตอนห้าโมงเย็นวันนั้น
ทั้งคู่ก็ไปที่พักตากอากาศ ของโอบาระที่ซูชิมารีน่า
ซึ่งเป็นที่ที่ลูซี่หายตัวไป
(วันที่ 2 กรกฎาคม ปี 2000)
ระหว่างกลางดึกของวันที่ 2 กรกฎาคม ถึงเช้าของวันที่ 3 กรกฎาคม
โอบาระขับรถกลับมาโตเกียว
วันที่ 4 กรกฎาคม
โอบาระซื้อของเยอะมาก
วันที่ 5 กรกฎาคม โอบาระไป อพาร์ตเมนต์ที่บลูซี อาบุรัตซึโบะ
ซึ่งเป็นหนึ่งในทรัพย์สินมากมาย ที่เขาถือครองอยู่ทั่วทั้งญี่ปุ่น
วันต่อมา
มีผู้พักอาศัยร้องเรียนกับผู้ดูแล ว่าได้ยินเสียงดังจากห้องของโอบาระ
ในบรรดาใบเสร็จทั้งหมด พวกเขาพบการสั่งซื้อนี้ซึ่งน่าสงสัยมาก
เลื่อยไฟฟ้า ปูนซีเมนต์ และเต็นท์แบบพกพา
และพวกเขาก็เริ่มคิดออกว่า
สิ่งของเหล่านี้ น่าจะถูกใช้ในการอำพรางอาชญากรรม
แต่หน่วยวิเคราะห์หลักฐานสรุปว่า…
คุณลูซี่เสียชีวิต ตอนกลางคืนของวันที่ 1 กรกฎาคม
และร่างของเธอ
ถูกย้ายจากซูชิมารีน่า ไปบลูซี อาบุรัตซึโบะในช่วงเวลาไม่กี่วัน
มีความเป็นไปได้สูงว่าศพของเธอถูกชำแหละที่นั่น
หลังวิเคราะห์หลักฐานหลายๆ อย่างแล้ว
เราไม่มีทางเลือกนอกจากสรุปเรื่องราวแบบนี้
ส่วนคดีของคุณลูซี่
เรายังขาดหลักฐานอีกมาก
ถึงเราจะมีพยานหลักฐานแวดล้อมก็เถอะ
แต่เรายังขาดหลักฐาน ที่จะมัดตัวว่าเขาเป็นฆาตกร
เราไม่สามารถทำให้คดีนี้เป็นคดีฆาตกรรมได้
หากเราหาร่างของคุณลูซี่ไม่เจอ
จนอัยการเริ่มพูดกับเราว่า
ถ้าไม่มีคำรับสารภาพก็ทำรูปคดีได้ยาก
ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหาศพให้เจอ
(ผู้กำกับอาเบะ คัตสึโยชิ ตำรวจนครบาลโตเกียว)
เริ่มต้นการค้นหาจาก
สถานที่ที่น่าจะซ่อนศพเอาไว้ได้
จนแล้วจนรอดเราก็ไม่รู้ว่าศพอยู่ที่ไหน
ศพไม่น่าอยู่ไกลจาก อพาร์ตเมนต์ในอาบุรัตซึโบะขนาดนั้น
ผู้บังคับบัญชาในตอนนั้น
ให้เวลาค้นหาอีกแค่หนึ่งสัปดาห์
แล้วจะพอเท่านี้ จะปิดการสืบสวน
ผมปวดท้องขึ้นมาเลยครับ
ผมบอกลูกน้องว่านี่เป็นโอกาสสุดท้าย
ในใจก็รู้สึกว่า
ถ้าหาไม่เจอจะทำอย่างไรดี
เราปล่อยให้มันลอยนวลไม่ได้ ยังไงก็ต้องหาทางเอามันเข้าคุกให้ได้
ความรู้สึกนั้นมันแรงกล้ามาก
(หมวดโนโซเอะ ยูจิ ตำรวจนครบาลโตเกียว)
ทางไปพื้นที่เพาะปลูกมันโหดมากเลย
ลักษณะภูมิประเทศก็อันตรายมาก
เราค้นหาอยู่ที่นั่นหลายวัน
จนตัวดำปี๋และเหม็นโฉ่ไปหมด
(9 กุมภาพันธ์ ปี 2001 หายตัวไป 223 วัน)
พวกเราไปที่ชายฝั่งตอน 08:15 น.
ที่นั่นมีถ้ำใหญ่ๆ อยู่สองสามถ้ำ
ผมเลยลองใช้สัญชาตญาณของตัวเอง
แถวนั้นมีสิ่งของที่ถูกทะเลซัดมา เกลื่อนกลาดเต็มไปหมด
สุดท้ายเราก็เคลียร์ทุกอย่างออก ทั้งด้านในและด้านนอกถ้ำ
พอเคลียร์ทุกอย่างออกหมด
เราก็เจออ่างอาบน้ำ
ผมเลยพลิกอ่างดูครับ
แล้วบอกคนอื่นว่า "นี่มันแมลงกินเนื้อ"
ผมเลยเคลียร์พื้นที่ และขุดรอบบริเวณนั้นไปเรื่อยๆ
ตอนแรกผมเจอบางอย่าง เหมือนถุงกระสอบใหญ่ๆ
พอลองเปิดดูมันก็โผล่มา
ต้องเป็นคุณลูซี่แน่นอน
ผมเตรียมตัวรออยู่ตรงโขดหินใกล้ถ้ำ
แล้วโทรศัพท์มือถือก็ดัง
ผมได้ยินเสียงโนโซเอะพูดว่า "เจอแล้วๆๆ "
ลิ้นเขาพันกันไปหมดจนไม่รู้ว่าพูดอะไร
ผมเลยพูดว่า "รออยู่ตรงนั้น ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"
มีฝูงเหยี่ยวดำ บินมารวมตัวกันเหนือถ้ำเยอะมาก
พวกมันร้องแข่งกันเซ็งแซ่ไปหมด
พวกมันคงได้กลิ่นศพเลยบินวนอยู่บนท้องฟ้า
ในเช้าวันนั้นที่พวกเขาพบศพ
ผมเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องโทรบอกทิม
ผมจะคอยอัปเดตเรื่องราว เพราะตำรวจไม่บอกอะไรเขาเลย
ผมเพิ่งนึกขึ้นได้
ตอนผมบอกเรื่องนี้กับเขา เขาเงียบไปพักใหญ่ แล้วก็…
ผมจำการโทรคุยกันครั้งนั้นได้ขึ้นใจเลย
ผมจำได้แม่นเลยว่าตอนนั้นผมอยู่ที่ไหน ผมยืนอยู่ในซอย
มันเป็นวันที่ฝนตกปรอยๆ
และเจคก็พูดว่า "คือว่าพวกเขาเจอร่างเธอแล้ว"
ผมมีความหวังอยู่ตลอดมา
จนถึง ณ ช่วงเวลานั้น ตอนที่…
น่าจะหลังจากนั้น 20 นาที ล่ามชาวญี่ปุ่นก็โทรมาหาผมและบอกว่า
พวกเขามีบันทึกทันตกรรมย้อนหลัง เป็นร่างของลูซี่อย่างแน่นอน
ผมยืนบนถนนและตะโกนออกมา
และนั่นคือครั้งแรกที่
ผมปลงใจว่าลูซี่อาจจะตายแล้วก็ได้
ฉันรักลูซี่มาก
ที่เธอเป็นคนงดงามและแสนวิเศษ
ทั้งภายในและภายนอก
เธอไม่เคยพูดจาให้ร้ายใคร
และมักจะทำให้คนอื่นรู้สึกพิเศษอยู่เสมอ
มีคนมากมายรักและเอ็นดูเธอ
ทำไมมนุษย์ถึงได้ทำเรื่องน่าสะพรึง
โหดเหี้ยม และชั่วร้ายได้ถึงเพียงนี้
ตอนคนร้ายที่ฆ่าลูซี่ถูกตัดสินโทษในคดีนี้
สำหรับฉัน ความยุติธรรมต้องการให้เขา ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก
และให้เขาได้ไตร่ตรอง ถึงความร้ายแรงในสิ่งที่เขาทำลงไป
ผมคิดว่า "ทีนี้เราก็ทำ ให้มันเป็นคดีฆาตกรรมได้แล้ว"
เขาควรได้รับโทษหนักที่สุด ซึ่งน่าจะดีที่สุดสำหรับเหยื่อทุกคน
ผมตัดสินไม่ได้เลยว่า การพิจารณาคดีจะจบลงในรูปแบบไหน
ถ้าเขาเป็นคนฆ่าลูซี่จริง
ฉันก็หวังว่าเขาจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน หรือหายใจอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป
(โอบาระ โจจิถูกแจ้งจับข้อหาลักพาตัว ข้อหาข่มขืนเหยื่อทำให้ถึงแก่ชีวิต)
(และข้อหาทิ้งศพของลูซี่)
(และข้อหาข่มขืนคาริต้า ริดจ์เวย์ จนทำให้ถึงแก่ชีวิต)
เรานั่งกันอยู่ในศาล ตอนที่พวกเขาพาตัวโอบาระมา
มันรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงเลย
ผมไม่หลงเหลืออะไรให้รู้สึกอ่อนไหวอีกแล้ว
(มีหลักฐานเพียงพอในการแจ้งข้อหาจับโอบาระ)
(เพียงแปดคดี จากบรรดาเหยื่อของเขาประมาณ 400 คน)
ถ้าผมทุ่มความหวังทั้งหมดในชีวิตผม ไปกับการตัดสินว่าเขามีความผิดจริง
มันก็เหมือนกับผมหาเรื่องให้ตัวเองลำบากอีก
(โอบาระถูกตัดสินโทษตลอดชีวิต สำหรับคดีการเสียชีวิตของคาริต้า ริดจ์เวย์)
(และโดนข้อหาข่มขืนอีกแปดคดี)
(ทว่า เขาถูกตัดสินว่าไม่มีความผิด ในทุกข้อหาเกี่ยวกับลูซี่)
คำตัดสินของศาลในวันนี้ได้แสดงให้เห็นว่า
ชีวิตของลูซี่ไม่ได้เสียไปอย่างเปล่าประโยชน์
ลูซี่ได้นำความยุติธรรม มาให้กับคาริต้า ริดจ์เวย์
และเหยื่อคดีข่มขืนคนอื่นๆ อีกแปดคน
ผู้ซึ่งก้าวออกมาอย่างกล้าหาญ เพื่อสนับสนุนคดีของลูซี่
แต่โชคร้ายที่วันนี้ เราไม่ได้รับความยุติธรรมให้กับลูซี่
ฉันใจสลายมาก
จะไม่มีความผิดได้ยังไงกัน
เหล่านักสืบในตอนนั้นทำได้แต่โกรธครับ
โอบาระทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้
เชิญครับ
คุณช่วยยืนยันได้ไหมคะ ว่าคุณวางแผนจะทำอะไรในขั้นต่อไป
เราได้แสดงจุดยืนของเราอย่างชัดเจนมากๆ
ว่าเราเชื่อว่าครอบครัวของเรา สมควรได้รับความยุติธรรมที่เหมาะสมให้กับลูซี่
และพวกเขาควรพิจารณาการอุทธรณ์อย่างจริงจัง
ตำรวจมีข้อหาที่แตกต่างกันมากมาย
แต่พวกเขากลับ ทำให้มันกลายเป็นรูปคดีที่หนักแน่นพอไม่ได้
และสิ่งที่พวกเขาทำต่อมา หลังจากครอบครัวแบล็คแมนยื่นอุทธรณ์
ก็คือทำให้คดีนี้มีน้ำหนักขึ้นมากๆ
(ในเดือนเมษายน ปี 2007 คดีเข้าสู่กระบวนการอุทธรณ์)
เราทุ่มเททุกหยดเลือด หยาดเหงื่อ และน้ำตาลงไปกับสิ่งที่เรามี
เรา…
ทำในสิ่งที่เราจำเป็นต้องแล้ว
(ในวันที่ 16 ธันวาคม ปี 2008 โอบาระถูกตัดสินให้มีความผิด)
(ข้อหาชำแหละและทิ้งศพของลูซี่)
(โทษจำคุกตลอดชีวิตของเขา ไม่สามารถเปลี่ยนกลับได้)
ในวันนี้ความจริง ศักดิ์ศรีและความยุติธรรม ได้รับชัยชนะแล้ว
ไม่ใช่แค่สำหรับลูซี่ แต่สำหรับเหยื่อ อาชญากรรมทางเพศอย่างรุนแรงทุกๆ คน
เขาถูกตัดสินโทษตลอดชีวิต ฉันคิดว่าความยุติธรรมเกิดขึ้นแล้วค่ะ
(เซเว่นโอ๊คส์ ประเทศอังกฤษ)
ปี 2010 ผมเดินทางไปประเทศอังกฤษ
เพื่อไปเยี่ยมหลุมศพของคุณลูซี่
และทำความเคารพศพของเธอ
คุณเจนชงชายามบ่ายให้ผมดื่ม
เธอต้อนรับขับสู้ผม
เป็นอย่างดีเลย
ผมซาบซึ้งมากที่เธอต้อนรับผมอย่างอบอุ่น
หลุมศพของลูซี่อยู่ที่สุสานของโบสถ์
มีชื่อของเธอเขียนอยู่บนป้ายหลุม
(ลูซี่ เจน แบล็คแมน 1 กันยายน 1978 - 1 กรกฎาคม 2000)
บนป้ายหลุมศพเขียนไว้ว่า
"ดวงดาวที่ส่องแสงให้ท้องฟ้าของเรา"
การที่ลูซี่มาจากต่างประเทศ
เพื่อมาทำงานที่ญี่ปุ่นแล้วกลายเป็นเหยื่อ ความรู้สึกที่มีต่อเธอ
ยังคงติดตรึงอยู่ในใจของผม
หลังจากนั้นทุกปี เราจะไปที่นั่น เพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณของเธอ
และภาวนาให้เธอหลับใหลอย่างสงบ
เราทำแบบนี้ติดต่อกันมาเป็นเวลา 20 ปีแล้ว
ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยาก
ในแง่มุมแปลกๆ
ลูซี่ให้ประสบการณ์ชีวิตมากมายแก่พวกเรา
ถึงมันจะน่าสะพรึงกลัวและน่ารังเกียจแค่ไหน
แต่มันก็เป็นบางอย่างที่
ลูซี่ทิ้งไว้เป็นมรดก
ให้กับผมทั้งในใจและจิตวิญญาณ
และความรู้สึกเหล่านั้น
บริสุทธิ์มากๆ และไร้มลทิน
จากความเกลียดชัง ความโกรธแค้น และความรู้สึกอื่นๆ
เพราะผมเอาความรู้สึกพวกนั้น ออกไปจากความทรงจำของลูซี่แล้ว
คำบรรยายโดย: ธนิตา เอียสกุล