Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Siedziałem w ogrodzie, gdy zadzwonił telefon.
Moja córka Lucie zaginęła.
W pierwszej chwili pomyślałem: skąd wiadomo, że zaginęła?
Od kilku dni się nie odzywała.
Nie odbierała telefonu, nie wysyłała maili.
Pracowała w Japonii.
Pomyślałem, że musi być jakieś racjonalne wyjaśnienie,
że musi być jakiś powód, dla którego nie można się do niej dodzwonić.
Japońska policja zwróciła się o pomoc
w odnalezieniu 21-letniej Brytyjki.
Zaginęła po wyjściu z baru,
w którym pracowała jako hostessa.
Były jeszcze trzy lub cztery telefony.
Wiedziałem, że coś było nie tak.
Ogarniała nas
całkowicie ślepa panika.
Tokio, największa metropolia świata.
Dla wielu urzekające miejsce, dla niektórych koszmarne.
Od zaginięcia Lucie Blackman minął ponad tydzień.
Co roku setki młodych dziewcząt o błyszczących oczach zmierzają
w stronę jasnych świateł Tokio.
Policja Metropolitalna prowadzi śledztwo
w sprawie porwania przez sektę religijną.
Japońskie władze polują na seksualnego drapieżnika,
który od dziesięcioleci poluje na ulicach Tokio.
ZAGINIĘCIE LUCIE BLACKMAN
TOKIO, JAPONIA
Po ukończeniu szkoły Lucie postanowiła
ruszyć w świat.
To fantastyczne doświadczenie.
I pamiętam, jak Lucie powiedziała: „Chciałabym pojechać do Japonii”.
„Interesuje mnie tamtejsza kultura,
to byłoby ciekawe doświadczenie”.
Japonia ma reputację kraju, w którym
ludzie są uprzejmi
i nie ma przestępstw.
Gubisz portfel w metrze i zostaje ci zwrócony.
Tokio w latach 2000 było fascynującym miejscem.
Mnóstwo obcokrajowców przyjeżdżało tu pracować.
Można było zarobić, dobrze się bawić.
Jak reszta kanału 4, jestem w Japonii.
W tej chwili najpopularniejszym produktem eksportowym jest Pokemon.
Konnichiwa. Witamy w Japonioramie.
Wizerunek Japonii bezpiecznej i uprzejmej dominował do tego stopnia,
że nikt nie podejrzewał, że ten kraj ma swoją mroczną stronę.
YOYOGI, TOKIO
Zadzwonił do mnie znajomy, właściciel pensjonatu.
Powiedział, że martwi się o 21-letnią dziewczynę imieniem Lucie,
która mieszka w jego pensjonacie, ale nie mógł się z nią skontaktować.
Był wstrząśnięty, bo nigdy
czegoś takiego nie przeżył.
Zobaczyłem, jaki jest zdenerwowany.
Wiedziałem, że sytuacja jest poważna.
3 LIPCA 2000 ROKU 3 DNI OD ZAGINIĘCIA
Pojawiały się wzmianki w japońskich mediach.
BRYTYJSKA STEWARDESSA PORWANA PRZEZ SEKTĘ
Na początku nikt nie wiedział o sprawie.
Może jakaś grupka obcokrajowców
wiedziała, że ktoś zaginął.
Byłem dziennikarzem śledczym w Japonii.
Mój szef skontaktował się ze mną: „Hej, Gaijin!”.
Tak nazywa się tu obcokrajowców.
Powiedział: „Kopę lat. Potrzebujemy cię. Ta sprawa dotyczy Gaijin”.
Na początku myślałem, że pewnie poleciała do Tajlandii,
tylko nikomu nie powiedziała, nic strasznego.
Pojechałem na posterunek policji.
Poinformowali mnie o wszystkim.
POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Nadzorowałem śledztwo w sprawie Lucie.
INSPEKTOR
POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Początkowo przypuszczaliśmy, że po prostu uciekła,
więc musieliśmy dowiedzieć się od jej rodziny,
czy miała ku temu jakiś powód.
W tamtych czasach…
wielu obcokrajowców miało nieważne wizy lub pracowało nielegalnie
i często znikali bez uprzedzenia.
PODINSPEKTOR POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Kiedy o tym usłyszałem,
nie byłem pewien, czy to sprawa kryminalna.
11 DNI OD ZAGINIĘCIA
Ojciec Lucie, Timothy Blackman, przyleciał do Tokio,
bo policja obawiała się, że dziewczyna mogła zostać porwana.
Rozmawiałem z nią trzy tygodnie temu.
Zwykła rozmowa córki z ojcem:
„Cześć, tato. Świetnie się bawię w Japonii”.
Mówiła coś o swoim życiu w Japonii?
Mówiła, że się dobrze bawi i że Tokio to miłe miasto.
Coś się stało i musieliśmy ją odnaleźć.
Jakiekolwiek obawy, że nie macie doświadczenia
przed kamerami czy coś w tym stylu,
schodzą na drugi plan, bo przecież chodzi o wasze dziecko.
Gdy Tim przyleciał, na lotnisku roiło się od ludzi i reporterów.
Nagle ta historia zrobiła się poważna
i błyskawicznie zaczęto o niej mówić.
Co się stało z Lucie Blackman?
Była stewardessa British Airways zaginęła pierwszego lipca.
Japońska policja apeluje o informacje
na temat 21-letniej Brytyjki, zaginionej w Tokio 11 dni temu.
Tokio to ogromne miasto,
które zamieszkuje około 27,5 miliona ludzi.
To jak szukanie igły w stogu siana.
Poznałem Tima Blackmana i Sophie, młodszą siostrę Lucie.
Wydawał się niesamowicie zatroskany,
ale był także ekstrawaganckim showmanem,
który używał swojej charyzmy, by wywołać poruszenie
i zmusić do działania.
Który zadba o to,
by wszyscy wzięli się w garść i szukali Lucie.
Jake dobrze znał japoński system.
Był dwujęzyczny, co było jego wielkim atutem.
Myślę, że miał też kontakty w policji.
Każda informacja się przyda.
Proszę dzwonić.
Policja szukała informacji jeszcze przed jego przybyciem.
Aktywnie o nie zabiegali.
W Tokio rozwieszono 30 000 plakatów Lucie Blackman.
Policja sprawdza informacje otrzymane przez telefon,
ale nie ma pewności, czy są one wiarygodne.
Dzień dobry.
ZAGINĘŁA
Lucie była naszym pierwszym dzieckiem.
Całkowicie odmieniła nasze życie.
Dla naszej rodziny była wyjątkowa.
Była błyskotliwa.
Miała wpływ na wielu ludzi.
Myślę, że każdy, kto ją znał, kiedy była dziewczynką,
w pewnym sensie krążył wokół jej światła,
jakby Lucie stanowiła centrum wszystkiego.
Uznała, że dobrym sposobem na podróżowanie
jest praca dla linii lotniczych.
To było coś wielkiego.
Ale zaginęła, była w niebezpieczeństwie.
Naszym zadaniem było odnalezienie Lucie.
POSTERUNEK POLICJI W AZABU
Spotkałem się z Timem w imieniu policji i wyjaśniłem sytuację.
Nie miałem doświadczenia
w rozmowach z ludźmi z innych krajów,
więc byłem zaskoczony jego pytaniami w pewnych kwestiach.
Zapytał mnie, czy porządnie przejrzałem nagrania z kamer monitoringu.
Wyjaśniłem mu wtedy,
że w Japonii ograniczono użycie kamer
ze względu na prywatność.
Odparł: „Mitsuzane, chyba żartujesz.
W Londynie kamery są na każdej ulicy
i wszystkie są wyprodukowane w Japonii”.
Policjanci zareagowali zgodnie z oczekiwaniami. Byli bardzo uprzejmi.
Ale ktoś się do mnie zgłosił.
Pewien Anglik, który poślubił Japonkę.
Powiedział:
„Lucie nie jest Japonką, więc nie będzie dochodzenia”.
Dotarło do mnie.
Zaniepokojony pomyślałem,
że muszę naprawdę przemyśleć,
jak do tego śledztwa doprowadzić.
AMBASADA BRYTYJSKA
Stwierdziłem, że najpierw musimy powiadomić media.
Wyszliśmy wczoraj z komisariatu policji
z wrażeniem,
że sprawdzane są wszystkie wątki,
że przyjęto szeroką perspektywę
i rozważane są wszystkie możliwości.
Zorganizowaliśmy konferencję prasową, by zyskać rozgłos w Tokio.
Przenieśli ją do największej sali,
bo chciały wziąć w niej udział wszystkie japońskie media.
Spojrzałem na tych ludzi i powiedziałem do Sophie:
„Tak znajdziemy Lucie”.
„Ci ludzie znajdą dla nas Lucie”.
W kwestii mojego samopoczucia…
Zdajecie sobie na pewno sprawę z tego, że zaginęła moja siostra.
Chcę tylko, żeby wróciła do domu.
Jeśli ktoś może nam pomóc,
byłabym wdzięczna, gdyby się ujawnił.
Było duże zainteresowanie brytyjskiej prasy.
Japońskie media unikają spekulacji,
podczas gdy brytyjskie media
prześcigają się w tworzeniu teorii
i szukaniu ludzi niekoniecznie obeznanych z Japonią,
z którymi można poruszyć ten temat.
Byle tylko zdobyć rozgłos.
CZY SEKTA PORWAŁA NASZĄ CÓRKĘ?
Mówiono nam, że Lucie żyje.
Że zabrano ją na statek do Hongkongu.
Że była ofiarą handlu ludźmi.
Że została wciągnięta do sekty.
PORWANA PRZEZ SEKTĘ
NIEWOLNICA SEKSUALNA
Lucie to sceptyczna młoda dama.
Pomysł, że nagle zainteresowała się
kultem religijnym,
wydawał się nierealny.
Myśleliśmy, że to niedorzeczne.
Skierował na tę sprawę tyle uwagi,
że japoński rząd
i tokijska policja przydzieliły do sprawy ogromny zespół.
Zwykle przy zaginięciach
pracuje czterech lub pięciu policjantów.
Ale 100 osób? To nie jest normalne.
Policja zaczyna węszyć w Roppongi, gdzie pracowała Lucie.
W Roppongi było wiele barów
i klubów z hostessami.
Interesujące życie nocne.
Dużo obcokrajowców, dużo pieniędzy.
Był tam Goldman Sachs,
Lehman Brothers i wszyscy finansiści.
To było jak impreza, pieniądze płynęły.
Roppongi zaczynało to dostrzegać.
Niektórzy byli gotowi wydać
wieczorem mnóstwo pieniędzy.
Pracowałam w Casablance,
czyli tam, gdzie Lucie Blackman.
To był mały, nic nieznaczący klub z hostessami.
Ciężko wyjaśnić ten zawód, bo nie ma odpowiednika na Zachodzie.
Idziesz do klubu pełnego starszych mężczyzn.
Rozmawiasz ze starszymi mężczyznami i podajesz im drinki.
Ale bez seksu. Nic z tych rzeczy.
Nie chodziło o niemoralne zachowania.
Mając dwadzieścia parę lat,
robi się to za darmo,
chodzi się do barów i spotyka z ludźmi.
Można nieźle zarobić jako hostessa.
Płacili około 50 dolarów za godzinę.
Dostawałaś premie, jeśli piłaś dużo alkoholu.
Pracowało się po pięć, może sześć godzin.
To prosta, niewinna praca, jeśli takiej się szuka.
Bycie hostessą w Japonii
pociąga dziewczyny, które chcą przeżyć coś ciekawego
i korzystać z życia.
Było wiele niezależnych dziewcząt,
podróżniczek.
Spotykanie ludzi tak odważnych,
marzących o wielkich rzeczach,
było czymś niesamowitym.
„Dohan” to chyba najbardziej szemrana część bycia hostessą.
Oznacza to, że jecie kolację przed pracą
i potem zabierasz klienta do klubu,
on płaci premię za kolację i stawia ci drinki.
Wszystko zostaje dodane do rachunku klienta.
To zacierało pewne granice, bo wychodzenie poza klub,
bycie sam na sam z klientem,
w wolnym czasie,
mogło sprawić, że niektórzy klienci zakładali, że mogą więcej.
Była presja, by przyciągać nowych klientów
lub praktykować „dohan”,
ale osobiście
nigdy nie czułam się zagrożona w klubach.
Ale pewne niebezpieczne rzeczy
mogły zdarzać się poza klubami.
Pracowałam w Londynie jako dziennikarka kobiecego magazynu,
który często poruszał temat zawodu hostessy.
Pojechałam do Japonii,
by przyjrzeć się kulturze tego zawodu i dowiedzieć się o nim więcej.
Czułam, że pieniądze
były ważnym czynnikiem i pokazem siły między mężczyznami i kobietami.
Że to mężczyźni trzymali pieniądze, a kobiety nie,
więc to mężczyźni dominowali.
W klubach widać było politykę seksualną.
INSPEKTOR METROPOLITALNA POLICJA W TOKIO
Pierwszym zespołem pracującym nad sprawą Lucie
była grupa Teramae.
Nasz zespół usłyszał od nich tylko, że zidentyfikowali podejrzanego.
To Japończyk, który bywał w klubach z hostessami w Roppongi,
między innymi w Casablance.
Kazano nam go aresztować
i ustalić,
czy jest winny.
Obawialiśmy się,
że podejrzany dowie się, co robimy,
i zabije ją, gdyby wciąż jeszcze żyła.
Podjechaliśmy do jego auta, zanim poszedł do pracy.
Poprosiliśmy, by dobrowolnie stawił się na przesłuchanie.
Ujęliśmy go i doprowadziliśmy
na najbliższy komisariat, by go przesłuchać.
Facet miał alibi, które potwierdziliśmy.
To nie on był odpowiedzialny
za uprowadzenie Lucie.
Musieliśmy
zacząć od początku.
15 DNI OD ZAGINIĘCIA
Tydzień z Timem Blackmanem ukazał,
że jest on kochającym i oddanym ojcem,
który wierzy, że jego córka żyje i jest gdzieś w mieście,
ale musi ją znaleźć jak najszybciej.
Z Tokio Dave Russell, Meridian Tonight.
Stało się jasne, że Tim ma plan.
Jeśli historia przestanie wrzeć…
…media znajdą inny temat.
Lucie zniknie z ich radarów.
Tim musiał jak najszybciej skupić ich uwagę na Lucie.
Wychodził na ulicę i wieszał plakaty. Chciał, by pojawiły się też w telewizji,
by wszyscy wiedzieli, jak wygląda.
Między Timem i policją doszło do starcia kultur.
Można je umieszczać na słupach, ale nie tam.
Nie mam zamiaru ich ściągać.
Aresztujcie mnie.
Musieliśmy odnaleźć Lucie.
Każdy rodzic zrobiłby wszystko,
żeby rozwiązać ten problem.
Nie zamierzałem dać się spławić albo uciszyć.
Tim czuł się całkowicie wykluczony.
To, co robił, sprawiało, że policjanci wyglądali na niekompetentnych.
Bardzo ich to rozjuszyło.
Myślę, że pod wpływem niepokoju
i nieufności wobec japońskiej policji, która nie potrafi się komunikować,
czuł, że im bardziej się im przeciwstawi,
tym lepsze będą wyniki.
19 DNI OD ZAGINIĘCIA
Wiedziałem, że odbędzie się szczyt G7
i że będzie tam Tony Blair.
Sprawa wzbudzała duże zainteresowanie mediów w Wielkiej Brytanii.
Wykorzystaliśmy tę sytuację.
Premier Blair zatrzymał się w Tokio,
by zająć się sprawą zaginionej
brytyjskiej hostessy, Lucie Blackman.
Współpracując ściśle z japońskimi władzami,
zwracamy się do mieszkańców Japonii,
którzy mogą coś wiedzieć o sprawie,
by dali nam jakieś wskazówki.
To tragiczna sprawa,
rodzina jest u kresu możliwości.
Premier Japonii powiedział:
„Japońska policja złapie podejrzanego”.
Pomyśleliśmy, że łatwiej powiedzieć, niż zrobić.
Sami czuliśmy tę presję.
Zauważyłem pewną niespójność
w postępowaniu dochodzeniowym.
Dlatego też niektórzy policjanci zaczęli działać na własną rękę.
Nazywam ich detektywami Suppon.
Detektywami, którzy nie gubią tropów.
Uznaliśmy, że lepiej będzie rozpocząć śledztwo od początku,
zamiast tracić czas na fałszywe tropy.
SIERŻANT
Kuku jest wytrwały i nieustępliwy.
Jak ugryzie, to nie puści, zupełnie jak suppon.
Wiele nocy przeglądaliśmy codzienne raporty
złożone przez główny oddział.
Sprawdzaliśmy w nich wszystko.
Gdy przeglądałem raporty,
by zrozumieć przebieg śledztwa,
natknąłem się na raport z Roppongi,
gdzie jest wiele nocnych klubów.
Zagraniczna hostessa pracująca w klubie
na zaproszenie stałego klienta pojechała z nim nad morze.
W pewnym momencie straciła przytomność
i spała wiele godzin.
Gdy się obudziła, bolała ją głowa.
Podejrzewała, że została odurzona.
Raport stwierdzał, że właściciel klubu,
który podał tę informację, nie jest wiarygodny.
Że nikt nie powinien polegać na jego słowach.
Po przeczytaniu tego uznaliśmy, że to niedorzeczne.
Taka osoba może dostarczyć wiarygodną wskazówkę.
Zdawało się to mieć związek ze sprawą Lucie Blackman.
Zaczęli przeglądać stare raporty
i szukać powiązań łączących fakty.
Tylko że policja na poziomie lokalnym
nie traktowała tych raportów poważnie.
Mimo że złożono skargę,
nie wszczęto śledztwa.
ROPPONGI, TOKIO
Inni właściciele klubów twierdzili,
że ich pracownice doświadczyły tego samego.
Tu i ówdzie pojawiały się
podobne historie.
PODINSPEKTOR POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Postanowiliśmy porozmawiać z pracownicami
wszystkich klubów.
Na początku kobiety pracujące w klubach
nie chciały rozmawiać.
Co trzy miesiące przychodziła policja
i hostessy, które nie miały wiz,
musiały wyjść tylnymi drzwiami.
To była bardzo niekorzystna sytuacja dla tych dziewczyn.
Jeśli zagraniczne hostessy padały ofiarami,
dużo ryzykowały, zgłaszając się na policję,
bo istniało spore prawdopodobieństwo
aresztowania za nieważną wizę.
Jeśli hostessa jest ofiarą, nie opłaca się iść na policję.
Nie mogliśmy z nimi porozmawiać w pracy,
więc najpierw zatrzymywaliśmy je na ulicy
i tam zadawaliśmy pytania.
Wreszcie zgłosiło się kilka kobiet,
które chciały pomóc nam znaleźć Lucie.
Okazało się,
że wszystkie te kobiety doświadczyły czegoś podobnego.
Wszystkie raporty mówiły to samo.
Hostessy były odurzone i prawdopodobnie zgwałcone przez zamożnego Japończyka.
Przestępcy zwykle nie zmieniają swoich metod.
Złodzieje mają swoje sposoby na włamania.
Coś w rodzaju nawyku.
Te nawyki się nie zmieniają.
Woził je luksusowymi samochodami,
takimi jak Porsche, Mercedes Benz
i tym podobne.
Zapraszał je na kolacje
w miejsca z widokiem na ocean.
I stosował narkotyki.
Ofiary mówiły, że czuły się odurzone.
Budziły się całe roztrzęsione.
Niektóre wymiotowały.
Inne czuły pieczenie.
Było mi ich bardzo żal.
Tak więc dzięki licznym zeznaniom
hostess z Japonii i z innych krajów,
ustalono, że w Roppongi od lat działa
przestępca seksualny, którego nigdy nie złapano.
Nigdy nie został osądzony.
52 DNI OD ZAGINIĘCIA
Rodzina zdecydowała się wyznaczyć nagrodę
półtora miliona jenów za nowe informacje,
które pomogą odnaleźć Lucie.
Z naszego punktu widzenia
była to kolejna okazja, by sprawa powróciła na ekrany.
Ludzie myśleli, że robię to, bo uwielbiam udzielać wywiadów.
A ja chciałem uwagi mediów, by poszukiwania Lucie trwały dalej.
Jedynym sposobem na to było danie im jakiejś pożywki.
Wokół Tima kręciło się wielu dziennikarzy.
Uznaliśmy,
że może ujawnić coś,
co utrudni śledztwo.
Po ośmiu tygodniach stwierdzamy,
że to bardzo stresująca sytuacja.
Faktem jest, że policja wciąż
nie informuje mnie o postępach,
gdyż wciąż uważają tę sprawę za niezwykle delikatną.
Zawsze mówiłem, że śledztwo
posuwa się naprzód.
I że nie mogę nic więcej powiedzieć.
Japończycy uważali, że jestem nieuprzejmy.
Pewnie tak było,
bo nie miałem czasu ani możliwości umysłowych,
by dostosować się do ich zasad.
Byłem w kiepskim stanie psychicznym.
Było święto państwowe,
wielki pokaz fajerwerków.
Staliśmy tam i patrzyliśmy na fajerwerki.
Wszyscy się bawili, świętowali,
ale nie Tim.
Na początku byłem tam jako dziennikarz. Śledziłem go.
Pchałem się z kamerą, a on ciągle kazał mi się wynosić.
Z czasem Tim zaczął mi ufać,
bo obaj byliśmy tam obcy
i próbowaliśmy wymyślić, jak znaleźć Lucie.
Wydzwaniał do mnie o czwartej nad ranem.
„Chcesz iść na spacer? Nie mogę zasnąć”.
Wyraźnie był zmęczony.
Źle się to na nim odbijało.
Zaczynam czuć się wyczerpany i zmęczony.
Dni przechodziły w tygodnie, miesiące,
dopadało mnie uczucie beznadziei…
Człowiek się zastanawia, co może jeszcze zrobić.
Dziękuję. Dobrze.
Jestem ojcem Lucie Blackman,
młodej Brytyjki, która zaginęła w Japonii.
Wymyśliliśmy, że podamy konkretny numer telefonu,
by europejskie i zachodnie dziewczyny mogły
rozmawiać z nami bezpośrednio.
Szanse na to, że miały jakieś informacje, były bardzo wysokie.
Tokijska policja nie do końca to rozumiała.
A. Dlaczego? B. Czego się w związku z tym spodziewaliśmy?
Byli bardzo przeciwni infolinii, dzięki której mogliśmy uzyskać
jakiekolwiek informacje, ale nie mogli nas powstrzymać.
62 DNI OD ZAGINIĘCIA
Wiadomość od matki i brata była prosta.
„Sto lat dla Lucie”.
Tysiąc balonów wypuszczono w niebo,
by uczcić 22. urodziny byłej stewardessy.
Chcę, żeby Lucie wiedziała, że pamiętamy o jej urodzinach.
Dziś kończy 22 lata.
Uwielbiała urodziny i robiła wielkie zamieszanie.
Chcę, żeby wiedziała,
że gdziekolwiek jest, pamiętamy o niej.
Odkryliśmy liczne doniesienia o mężczyźnie,
który zabierał hostessy na przejażdżki
i odurzał je, by je molestować.
Jedną z ofiar była Jessie z Australii.
Do przestępstwa doszło trzy lata wcześniej.
PODINSPEKTOR POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Zapisała jego nazwisko
i numer telefonu
w starym notesie,
który zostawiła w Australii.
Notes przyleciał z Australii.
Poprosiliśmy jej ojca,
by wysłał go nam do Japonii. Chcieliśmy go zobaczyć.
Z wściekłości zamazała jego numer.
Próbowaliśmy odczytać cyfry, patrząc pod światło.
Nazywał się „Yuji Honda”.
Jego numer telefonu, kończący się na 3301, był zapisany w notesie.
Zaczęliśmy sprawdzać numery,
na które dzwoniono z tego telefonu.
RACHUNEK TELEFONICZNY
Numer był wciąż używany.
Sprawdziliśmy rejestr połączeń z tego numeru.
Znaleźliśmy dziesięć numerów, na które dzwoniono.
Jeden z nich
należał do Lucie.
To był mocny trop. Wielki krok naprzód.
Pierwszy raz dowiedli,
że osoba, którą podejrzewali
o porwanie Lucie Blackman, miała z nią jakiś kontakt.
Podejrzany stworzył
wiele fałszywych tożsamości, by nie można było do niego dotrzeć.
Poprosiliśmy firmę telekomunikacyjną
o zlokalizowanie dzwoniącego.
O godzinie 15.00
odebraliśmy sygnał z anteny z Tokijskiej Wieży.
WIEŻA TOKIJSKA
Minutę czy pięć minut później
sygnał został odebrany z zupełnie innego kierunku.
Pięć minut później
antena na zachodzie odbierała sygnał.
Pięć minut później antena na wschodzie odebrała sygnał.
Żaden samochód
nie może tak szybko przemieszczać się z jednego miejsca na drugie.
To była dla mnie zagadka.
Doszedłem do wniosku,
że skoro telefon lokalizują cztery anteny z czterech kierunków,
to możliwe,
że dzwoniący jest gdzieś na styku zasięgów anten.
Był rok 2000.
To nie jak w filmach,
że można ustalić, skąd dzwoniono.
Można wyznaczyć tylko ogólny obszar.
Namierzyli telefon w ekskluzywnej dzielnicy, zwanej Akasaką.
Dzwoniono chyba z Moto-Akasaka Towers,
bardzo luksusowego apartamentowca
wyposażonego w kamery.
Nie można tam wejść. Trudno się tam dostać.
Pokazaliśmy nasze odznaki kierownikowi.
Na szóstym piętrze znajdowały się dwa pomieszczenia
wykorzystywane przez firmę Plant Orihara.
Kierownik powiedział, że właściciel to dziwny człowiek.
Mijał kierownika,
nigdy się z nim nie witał,
zawsze patrzył w dół, nie pokazując twarzy.
Jeździ wieloma luksusowymi zagranicznymi autami.
Porsche, Mercedes-Benz, Aston Martin, Rolls-Royce.
Były tam wszystkie samochody wspomniane w zeznaniach.
Nie wiedziałem, czy P-Orihara to nazwisko czy nazwa firmy.
Nie było żadnych informacji.
Nie wskazano nazwiska lokatora.
Pomyśleli, że to ich podejrzany,
ale nie mieli dość dowodów, by zdobyć nakaz.
To tylko przypuszczenia, na tym kończy się śledztwo.
Nie posuną się dalej.
Kilka spośród hostess, z którymi rozmawialiśmy,
zgodziło się zeznawać.
Jedną z nich była Monica z Anglii.
Ten mężczyzna przedstawił się jako Koji.
Był 10 października 1997 roku.
Poznała Kojiego w Roppongi.
Pojechali do apartamentowca
z widokiem na ocean.
Zapamiętała rząd palm.
Zushi Marina była jedynym miejscem w okolicy,
gdzie były takie drzewa.
Mogła sobie coś przypomnieć,
więc pojechaliśmy do Zushi Mariny.
TOKIO
Zushi Marina leży półtorej godziny drogi od Tokio.
Znajduje się tam luksusowy apartamentowiec,
a sama dzielnica zamieszkana jest przez bogaczy.
Monica rozpoznała to miejsce.
Właśnie do tego apartamentowca ją zabrano.
Przejechaliśmy się po okolicy.
Sądziła, że chodzi o budynek numer cztery lub siedem,
ale nie była pewna który.
Pamiętam, jak poszliśmy do pobliskiej restauracji
i pokazaliśmy kelnerce zdjęcie Lucie.
Była pewna, że to właśnie ta kobieta
przyjechała tam 1 lipca.
WZROST 175 CM, OWALNA TWARZ
Gdy spytałem, czy była sama,
powiedziała, że była z mężczyzną.
Chciałem zdobyć listę mieszkańców Zushi Mariny.
Rozmawiałem z zastępcą kierownika.
Wyjaśniłem mu, że to pilne i zrozumiał.
SIERŻANT
POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Musiałem wykluczyć jednego po drugim.
To skomplikowana i czasochłonna praca,
ale jeśli poszukiwana żyje, trzeba ją jak najszybciej uwolnić.
Sprawdziłem wszystkie nazwiska. Nic nie znalazłem.
Ale jedno z nich wydawało mi się podejrzane.
Dlatego pomyślałem, by szukać mężczyzny,
który posiadał dużo luksusowych aut z zagranicy.
Zwróciłem uwagę na nazwisko „Obara”.
Kiedy je usłyszałem,
przypomniałem sobie,
że w Moto-Akasaka Towers
jest firma o nazwie Plant Orihara.
O BARA.
Znak kanji dla Obara…
ORI HARA
…można też czytać jako Orihara.
Dostałem gęsiej skórki i przeszedł mnie dreszcz.
To ważny moment dla śledztwa,
bo po raz pierwszy mogą połączyć fakty.
A310 JOJI OBARA
Policja wreszcie ma nazwisko.
Joji Obara był kiedyś
aresztowany w Wakayamie
za przebieranie się za kobietę
i potajemne filmowanie w damskiej toalecie.
Rozmawiałem z policjantami, którzy wtedy nad tym pracowali,
i zapytałem ich, jaki on był.
Powiedzieli, że bardzo się opierał.
Po aresztowaniu
odmówił zrobienia zdjęcia policyjnego.
Odwrócił twarz i nie chciał współpracować.
Prosiłem o przefaksowanie jego zdjęcia.
Faks miał wtedy kiepską jakość i zdjęcie było dość ciemne.
Zebraliśmy około 100 zdjęć podejrzanych
i pokazaliśmy je ofiarom.
Monica i Jessie
bez wahania wybrały zdjęcie Obary.
Po raz pierwszy
powiązaliśmy pseudonimy z prawdziwym nazwiskiem.
Znali twarz podejrzanego i zrozumieli,
że jeśli Lucie jest jego zakładniczką,
nie mają czasu i muszą się spieszyć.
103 DNI OD ZAGINIĘCIA
Nie mieliśmy na niego nic w związku z Lucie,
ale dzięki innym ofiarom
mogliśmy go aresztować.
O szóstej rano byliśmy na swoich pozycjach.
INSPEKTOR POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Śledczy denerwują się przy każdym aresztowaniu.
Ja bardzo się stresowałem.
Dwie osoby stały przy wyjściu awaryjnym,
dwie przy oknie,
a jedna przy drzwiach, na czatach.
Łącznie chyba siedem osób.
Przez radio usłyszałem, że podejrzany się obudził i włączył telewizor.
Monitorowałem więc sytuację.
Zawsze o siódmej wychodził kupić gazetę.
Uznałem, że nie ma potrzeby wyważać drzwi.
Obara nie wyglądał na porywczego.
Myślałem, że nie będzie agresywny.
Ale bałem się, że wyskoczy z okna.
Tylko o tym myślałem.
Drzwi otworzyły się tuż przed 7.00.
Gdy zapytałem: „Pan Obara?”, natychmiast opuścił głowę.
Potwierdził, że to on.
Myślę, że wiedział, że niebawem go aresztują.
Joji Obara, prezes firmy zarządzającej nieruchomościami,
został dziś rano aresztowany.
Według policji Obara często bywał w miejscu,
gdzie pracowała 22-letnia Lucie z Kent.
Dowiedzieliśmy się,
że mają podejrzanego tuż po tym, jak dowiedzieliśmy się o aresztowaniu.
To była duża sprawa.
On być może wiedział, gdzie jest Lucie.
Joji Obara był playboyem, który odziedziczył duże pieniądze.
Ojciec uczynił go bardzo zamożnym człowiekiem.
Wszyscy sąsiedzi twierdzili, że był samotnikiem.
Był właścicielem wielu nieruchomości.
Policja zaczęła przeszukiwać je wszystkie.
Proszę się cofnąć.
Odpowiadałem za miejsce zbrodni w Zushi Marinie, budynek nr 4.
Znaleźliśmy tam
dużo narkotyków i alkoholu.
Dobrze pamiętam
metalowy uchwyt na suficie.
Pamiętam,
że zastanawiałem się, do czego służy.
Kierowałem poszukiwaniami w Moto-Akasaka Towers.
Najbardziej zapadł mi w pamięć jego notes.
Nie wiem, kiedy to napisał,
ale jeden wpis mówił, że stanie się zły.
Że poświęci się złu.
Nagle zmienił sposób myślenia i stał się całkowicie zły.
Zmienił się w potwora.
Po aresztowaniu Jojiego Obary
policja zrobiła nalot na kilka jego nieruchomości w Tokio.
Był niejako magnatem nieruchomości.
Między innymi miał to nadmorskie mieszkanie w Zushi Marinie,
gdzie zwabił wiele ofiar.
Skonfiskowaliśmy sporo kaset wideo.
I to nie dwie czy trzy.
Kasety były oznaczone imionami, ale bez nazwisk.
To, co robił Obara, było nagrywane na kasety wideo.
Nie powinienem do tego wracać.
Policja znalazła
ponad 400 kaset wideo,
na których są kobiety
leżące na łóżku, nieprzytomne, a on je atakuje.
Sceny jak z horroru.
Okazało się, że te metalowe uchwyty na suficie
służyły do podnoszenia ofiar za nogi.
Nie myśli o ludziach jako o ludziach,
tylko jako o lalkach.
Nigdy nie widziałam
czegoś tak ohydnego.
Nie sądziłam, że tacy ludzie istnieją.
Tych kaset było tak wiele,
a detektywi musieli przejrzeć jedną po drugiej.
Ale nie było ani jednej z Lucie Blackman.
Chcieliśmy znaleźć Lucie.
Czułem presję.
Przy tylu dowodach myślałem, że mamy szansę.
Podczas rozmowy miałem wrażenie,
że to człowiek głęboko wypaczony.
Zaprzeczał wszystkiemu, co dotyczyło jego zbrodni.
Nawet gdy pokazałem mu dowody,
twierdził, że to było udawane.
Że wszystkim zapłacił.
Wymyślał różne wymówki tego rodzaju. I tylko do tego się przyznał.
Obara zaprzeczał, że znał Lucie.
Zaprzeczał, że ją spotkał, że miał z nią jakikolwiek kontakt.
Teraz śledztwo musiało skupić się
na posiadanych dowodach.
Obara twierdził, że seks na nagraniach odbył się za obopólną zgodą.
Teraz należało zidentyfikować niektóre z ofiar,
by potwierdziły, że seks nie był za obopólną zgodą,
że były jego ofiarami.
Dopiero wtedy można wytoczyć mu sprawę.
Gdy zobaczyłam nagrania,
pomyślałam, że ta zbrodnia była porównywalna do morderstwa.
Dla kobiety przestępstwa na tle seksualnym są jak morderstwo.
SIERŻANT POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Pamiętam, że w dużym pokoju utworzyliśmy zespół analityczny.
Pokój mógł pomieścić dziesiątki osób.
Brakowało nam ludzi,
więc musieliśmy poprosić o pomoc młodych policjantów z prewencji.
Ofiary się zmieniały,
ale oglądali te same zbrodnie.
Kilku młodych policjantów
przeszło załamanie nerwowe.
Chodziłam do domów ofiar
i rozmawiałam z nimi.
Gdy się budziły, nie wiedziały, że coś im się stało.
Wszystkie tak zeznały.
Mieliśmy dowody na to, że jednak coś się stało.
Najtrudniej było im je pokazać.
Zakrywały oczy.
Któraś wyszeptała: „Powiedzcie, że to nie ja”.
Inna mówiła: „To przeszłość. Nie chcę już tego oglądać”.
Jedna z ofiar dostała krwotoku z nosa.
Musiała cierpieć.
Wyjaśniłam, że musimy aresztować tego przestępcę i ukarać go,
ale by to zrobić,
potrzebujemy ich pomocy.
Nie chcieliśmy, by się wymigał.
Tak wtedy czuliśmy.
Próbowałam to wyjaśnić ofiarom.
To był jedyny sposób.
Policja musiała udowodnić, że seks nie był za obopólną zgodą.
Gdy ktoś zostanie odurzony, nie może wyrazić zgody na stosunek,
co w Japonii nazywa się „quasi-gwałtem”.
Byli przekonani,
że na jednej z ofiar użył chloroformu.
Technik śledczy przyjrzał się tym nagraniom.
Brał ręcznik i brązową butelkę
i nalewał z niej płynu.
Kładł ręcznik na twarzy ofiary.
BIEGŁY SĄDOWY
Wszystkie miały twarze przykryte ręcznikami.
Znaleziono między innymi środki nasenne,
a także duże ilości eteru, chloroformu
i innych nielegalnych substancji,
które powodują senność.
Oglądając nagrania ofiar,
zauważyłem pewną kobietę.
Nagle
jej ręce zaczęły się trząść.
Dlaczego wykonywała te ruchy, będąc nieprzytomną?
Chloroform może doprowadzić do ostrej żółtaczki,
a to do encefalopatii wątrobowej.
Jednym z objawów są asteriksje, czyli trzepotanie dłoni.
Po dokładniejszym zbadaniu sytuacji ofiary okazało się,
że była to 21-letnia kobieta o imieniu Carita,
która zmarła.
Carita Ridgway miała 21 lat, jak Lucie.
Zaginęła osiem lat wcześniej, w 1992 roku.
Poznałam siostrę Carity, Samanthę.
Obie podróżowały wcześniej po Japonii i Australii.
Obie uwielbiały przygody.
Potem Sam pojechała do Tokio uczyć angielskiego.
Jej siostra Carita przyleciała do niej, ale nie mogła znaleźć pracy.
Zdecydowała się pracować dorywczo jako hostessa.
Pewnego dnia Caritę podrzucił do szpitala mężczyzna,
który powiedział, że kobieta ma zatrucie pokarmowe.
Lekarze nie potrafili zrozumieć, co się z nią dzieje.
Doszło do niewydolności wielu narządów.
Po tygodniu w szpitalu
musieli odłączyć aparaturę podtrzymującą życie.
Ale policja wtedy nic nie zrobiła, bo stwierdzono,
że zmarła wskutek zatrucia pokarmowego.
Nie podejrzewali, że to przestępstwo.
Nie było autopsji.
Na szczęście zachowali wycinek wątroby Carity.
Po aresztowaniu Obary policja połączyła fakty.
Zbadali próbkę wątroby i znaleźli chloroform.
Mogli aresztować Jojiego Obarę za porwanie
i spowodowanie śmierci Carity Ridgway.
Wciąż nie było jednak wiadomo, co zrobił Lucie.
Najwidoczniej zniszczył taśmę
z nagraniem tego, co jej zrobił.
Nadal ciężko było powiązać z nim porwanie i atak na Lucie Blackman.
134 DNI OD ZAGINIĘCIA
Tim Blackman i jego córka Sophie wciąż nie wiedzą, co się stało z Lucie.
W lipcu zaginęła w Tokio, gdzie pracowała jako hostessa.
W oświadczeniu Joji Obara, biznesmen, którego aresztowano miesiąc temu,
ujawnił więcej informacji,
ale nadal twierdzi, że nie ma nic wspólnego z jej zaginięciem.
Przyznał, że poznał Lucie w klubie Casablanca.
Wiemy, że było to prawdopodobnie tydzień przed jej zaginięciem.
Ma długą historię uprowadzeń
blondynek z Zachodu,
a tydzień później Lucie zaginęła.
Nadzieja na to, że aresztowanie Obary zwróci nam Lucie,
nie trwała długo, bo potem zrobiło się
dość ponuro.
Byłem tak poobijany, że nie odróżniałem…
radości, ulgi, załamania, niepokoju…
czy przygnębienia.
Emocje sięgały zenitu.
Przede wszystkim skupialiśmy się na Lucie.
Musieliśmy przeanalizować każdy dowód,
żeby ją uratować.
Obara zbierał różne drobiazgi
i miał w mieszkaniu mnóstwo paragonów.
Zespół badawczy przeanalizował je uważnie
i stworzył oś czasu działań Obary.
Miał paragony za wszystko.
Na podstawie tych paragonów ustalili,
gdzie przebywał w ciągu dnia.
Według naszej analizy, 1 lipca, około godziny 15.00,
Obara spotkał Lucie i pojechali do Zushi.
Po drodze do Zushi
Obara i Lucie zatrzymali się w restauracji niedaleko przystani w Zushi Marinie.
Potwierdził to wtedy podinspektor Asano.
1 LIPCA 2000 ROKU
Wieczorem, około 17.00,
udali się do mieszkania Obary w Zushi Marinie.
Od tamtej pory nie wiadomo, gdzie przebywała Lucie.
2 LIPCA 2000 ROKU
Pomiędzy 2 lipca a wczesnym rankiem 3 lipca
Obara wrócił do Tokio.
4 lipca
Obara zrobił zakupy.
5 lipca pojechał do apartamentu Blue Sea Aburatsubo,
jednej z jego wielu nieruchomości.
Następnego dnia
jeden mieszkaniec skarżył się kierownikowi na hałas dobiegający z mieszkania Obary.
Wśród paragonów znaleźli coś bardzo interesującego.
Piłę łańcuchową, cement i przenośny namiot.
Doszli do wniosku,
że prawdopodobnie użyto tego, by zatuszować zbrodnię.
Z naszej analizy wynikało,
że Lucie straciła życie w nocy 1 lipca.
Po kilku dniach jej ciało
zostało przetransportowane z Zushi Mariny do Blue Sea Aburatsubo.
Prawdopodobnie tam je rozczłonkowano.
Przeanalizowaliśmy wiele dowodów
i nie mogliśmy dojść do innego wniosku.
W sprawie Lucie
potrzebowaliśmy dobrych dowodów,
ale mieliśmy tylko poszlaki, świadczące o tym, że to zrobił.
Potrzebowaliśmy twardych dowodów, by ruszyć z postępowaniem,
ale bez ciała nie mogliśmy
oskarżyć go o morderstwo.
Prokurator powiedział, że trudno byłoby
oskarżyć go bez przyznania się do winy,
więc za wszelką cenę musieliśmy znaleźć ciało.
INSPEKTOR POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Zaczęliśmy rozglądać się za miejscem,
gdzie można by było zakopać ciało.
Nie mieliśmy pojęcia, gdzie była.
Nie mogła być daleko od mieszkania w Aburatsubo.
Kierownictwo dało nam
ostatni tydzień na poszukiwania.
Po tygodniu zamknęliby naszą sprawę.
Miałem ściśnięty żołądek.
To była nasza ostatnia szansa.
Bałem się,
co się stanie, jeśli jej nie znajdziemy.
Musieliśmy wsadzić tego gościa na dobre.
Tak czułem.
PODINSPEKTOR POLICJA METROPOLITALNA W TOKIO
Teren, który przeszukiwaliśmy,
był niebezpieczny.
Robiliśmy to przez kilka dni,
aż wszyscy zaczęliśmy cuchnąć z brudu.
9 LUTEGO 2001 ROKU 223 DNI OD ZAGINIĘCIA
Pojechaliśmy na wybrzeże o 8.15 rano.
Było tam kilka skalnych grot.
Polegałem na mojej intuicji.
Było tam pełno śmieci wyrzuconych na brzeg.
Opróżniłem więc jedną z jaskiń.
Gdy to zrobiłem,
znalazłem wannę.
Odwróciłem ją.
Zobaczyłem tam mięsożerne robaki.
Oczyściłem teren i przeszukałem.
Trafiłem na wielki worek.
Gdy go otworzyłem, byłem pewien,
że to Lucie.
Stałem na skalistym wybrzeżu koło jaskini,
gdy zadzwonił telefon.
Nozoe powiedział: „Jest tu”.
Nie wiedziałem, co mówił.
Kazałem mu zaczekać i ruszyłem w jego stronę.
Nad miejscem zdarzenia zebrało się wielkie stado jastrzębi.
Skrzeczały.
Wyczuły zapach śmierci i zaczęły krążyć po niebie.
Rano, w dniu znalezienia ciała,
uznałem, że muszę zadzwonić do Tima.
Informowałem go, bo tokijska policja tego nie robiła.
Pamiętam, że kiedy mu powiedziałem…
zapadła długa cisza.
Ta rozmowa cały czas siedzi mi w głowie.
Dokładnie pamiętam, gdzie byłem. Stałem w bocznej uliczce,
był dżdżysty dzień.
Zadzwonił Jake. Powiedział: „Słuchaj, znaleźli ją”.
Cały czas miałem nadzieję,
do tego właściwie momentu…
20 minut później zadzwonił do mnie japoński tłumacz i powiedział,
że wróciły akta dentystyczne i to na pewno Lucie.
Stałem na ulicy i krzyczałem.
Wtedy po raz pierwszy pomyślałem,
że Lucie może nie żyć.
Bardzo kocham Lucie.
Za to, jaka była wspaniała i piękna,
zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz.
Nigdy nie powiedziała o nikim złego słowa
i sprawiała, że ludzie czuli się wyjątkowi.
Kochało ją wiele osób.
Jak można zrobić coś tak strasznego,
nieludzkiego i złego?
Gdy zabójca Lucie zostanie skazany,
sprawiedliwie będzie, jeśli spędzi resztę swojego życia w więzieniu,
myśląc o ogromie swoich zbrodni.
Mogliśmy go teraz oskarżyć o zabójstwo Lucie.
Dla dobra ofiar powinien dostać najwyższą karę.
Nie mogę teraz osądzać, jak przebiegnie proces.
Jeśli to on zabił Lucie,
oby już nigdy nie zaznał słońca lub nie wziął kolejnego oddechu.
JOJIEGO OBARĘ OSKARŻONO O PORWANIE, GWAŁT ZE SKUTKIEM ŚMIERTELNYM
I POZBYCIE SIĘ CIAŁA LUCIE
ORAZ O GWAŁT ZE SKUTKIEM ŚMIERTELNYM NA CARICIE RIDGWAY.
Siedzieliśmy w sali rozpraw, Obara tam był.
To było wręcz surrealistyczne.
Nie miałem już powodu, by okazywać emocje.
DOWODY POZWALAJĄ OSKARŻYĆ OBARĘ O OSIEM
Z DOMNIEMANYCH 400 PRZESTĘPSTW.
Jeśli stawiam całą nadzieję na to, że zostanie uznany za winnego,
sam narażam się na kolejną katastrofę.
OBARA ZOSTAŁ SKAZANY NA DOŻYWOCIE ZA ŚMIERĆ CARITY RIGWAY
I ZA OSIEM ZARZUTÓW O GWAŁT.
ZOSTAŁ JEDNAK UNIEWINNIONY OD WSZYSTKICH ZARZUTÓW W SPRAWIE LUCIE.
Sądowy werdykt pokazał,
że życie Lucie nie poszło na marne.
Lucie dała sprawiedliwość Caricie Ridgway
oraz ośmiu innym ofiarom,
które odważnie zgodziły się zeznawać.
Niestety sama Lucie nie została pomszczona.
Byłam rozczarowana.
Nie mogłam uwierzyć, że uznano go za niewinnego.
Śledczy byli wtedy po prostu wściekli, a nie zaskoczeni.
Robił straszne rzeczy.
Tak?
Czy mógłby pan potwierdzić swój kolejny krok?
Postawiliśmy sprawę jasno. Wierzymy,
że nasza rodzina zasługuje na sprawiedliwość dla Lucie
i że powinni rozważyć odwołanie się od wyroku.
Policja miała różne poszlaki,
ale nie zebrano wystarczająco silnych dowodów.
Kiedy Blackman złożył apelację,
sprawa została umocniona.
W KWIETNIU 2007 ROKU SPRAWA TRAFIA DO SĄDU APELACYJNEGO.
Włożyliśmy w to wszystko. Krew, pot i łzy.
Tym razem zrobiliśmy to, co trzeba.
16 GRUDNIA 2008 ROKU OBARA ZOSTAŁ UZNANY WINNYM
POĆWIARTOWANIA I PORZUCENIA CIAŁA LUCIE.
WYROK DOŻYWOCIA STAJE SIĘ NIEODWRACALNY.
Zwyciężyła prawda, honor i sprawiedliwość,
nie tylko dla Lucie, ale dla wszystkich ofiar przestępstw seksualnych.
Dostał dożywocie i wymierzono sprawiedliwość.
SEVENOAKS, ANGLIA
W 2010 roku miałem okazję
odwiedzić grób Lucie i złożyć wyrazy szacunku.
Poleciałem do Anglii.
Jane zaprosiła nas na podwieczorek.
To było moje pierwsze takie doświadczenie.
Słyszałem, że to forma gościnności.
Jej ciepło bardzo mi zaimponowało.
Grób Lucie jest przy kościele.
Na pomniku widnieje jej imię.
Na nagrobku napisano:
„Gwiazda rozświetlająca nasze niebo”.
Lucie pojechała pracować za granicą
i padła ofiarą przestępstwa.
Poruszyło mnie to.
Co roku jeździmy tam uspokoić jej ducha i modlić się,
by spoczywała w pokoju.
Jeździmy tam od 20 lat.
To chyba nieczęste.
W pewien dziwny sposób
Lucie dała nam doświadczenie życia.
Choć było ono koszmarne…
Lucie zostawiła
mi to dziedzictwo
w sercu i duszy.
Te uczucia są
bardzo czyste i nieskalane
nienawiścią czy gniewem.
Bo nie tak chcę pamiętać Lucie.
Napisy: Robert Prusakowski