POZIOM 5 – SZWAJCARIA
Niedobrze mi.
Czuję się jak mała pszczółka.
Kiedy widzę coś zapierającego dech w piersiach,
wiem, że czeka mnie męka.
Niesamowite.
- Rany... - Mam ciarki.
Zaczekaj.
Szlag.
- Zimno w ręce. - Tak.
WIADOMOŚĆ: 15,7 KM NA WSCHÓD LOKALIZACJA: 46,5575 N, 8,0054 E
Co?
- Mamy tam iść? - Tak.
Boże.
To chyba tam. Na wschód.
Północ, wschód. Wschód.
Zrobiliśmy kilka kroków, a już jestem zmęczona.
Boże.
- Wywołasz lawinę. - Cicho.
Dobra. Chodź.
Jest ciężko.
Nie dam rady.
Musisz kopnąć i się zaprzeć.
Dobrze. Tak.
Palce, stopy.
Zatrzymajmy się.
Nie zobaczymy już tego.
Takie rzeczy nam się nie zdarzają.
Nie.
Jeśli nie przejdziemy tego poziomu,
spójrz, ile osiągnęliśmy.
- Zabierzemy to ze sobą. - Tak.
Zachowamy te doświadczenia
i część pieniędzy.
Naprawdę daliśmy radę.
Te sytuacje uświadomiły mi,
że muszę zacząć w siebie wierzyć.
Muszę w siebie wierzyć.
007: DROGA DO MILIONA
Zostały trzy pary.
Każdą z nich dzielą od miliona trzy pytania.
Tędy?
- Dobrze idziemy? - Tak.
WIADOMOŚĆ: 17,1 KM NA PÓŁNOC LOKALIZACJA: 46,5388 N, 7,9626 E
Patrzymy w tę stronę. Musimy dojść tam.
Północ jest...
Która godzina?
Nigdy nie widziałam tak głębokiego śniegu.
Na kolanach jest łatwiej.
Trzeba się czołgać jak pies.
Z tyłkiem w górze.
Boże.
- Podsadź mnie. - Dobra.
- Gotowa? Raz, dwa, trzy. - Tak.
W porządku?
To wyczerpujące.
O to chodzi.
Nic ci nie jest?
Nigdy nie jest łatwo.
Moje zawsze opanowane pielęgniarki.
Tędy.
To jakiś absurd.
Zastanawiam się,
czy będziecie w stanie dotrwać do końca?
Staram się nie myśleć o pieniądzach.
- To ogromna kwota. - Tak.
Może zmienić życie.
Im dalej jesteśmy,
tym bardziej nie chcę odpaść.
Tam jest chatka.
Beth i Jen.
Gratulacje, że tu dotarłyście.
Może poćwiczymy strzelanie?
Przed wami znajduje się strzelba laserowa.
Wasza walizka jest w stodole.
Żeby się do niej dostać, musicie wysadzić drzwi,
strzelając w pięć ładunków wybuchowych.
Każda z was musi trafić w przynajmniej jeden cel.
Macie trzy minuty od chwili dotknięcia strzelby.
Jeśli wam się nie uda, walizka wybuchnie,
a wasza podróż dobiegnie końca.
Dobra.
Myślmy logicznie.
Spróbuję się położyć.
- Co myślisz? - Nie wiem.
- Może na leżąco. - Na leżąco?
- Jest pewniej. - Tak?
- Dasz mi ją. - Dobra.
- Spróbuję trafić dwa. - Okej.
A ty? Uklękniesz?
Chyba wykorzystam stolik.
- Dobra? - Tak.
O które ramię oprzesz kolbę?
O prawe.
- Powiedz, jak będziesz gotowa. - Jestem.
- Na pewno? - Tak.
Gotowa do strzału.
Cudownie.
Super. Dwa.
Masz.
Trzy.
Cztery. Został ostatni.
Ile mamy czasu?
Nie wiem. Szybko nam poszło.
Mam spróbować jeszcze raz?
Został jeden.
Tak, spróbuj.
Dobra.
Światło mnie razi.
Wiem. Ja nic nie widziałam.
Nie przestawaj. Szybko.
To trudne.
- Mogę spróbować? - Tak. Nic nie widać.
Może uklęknij?
Nie widzę, gdzie jest.
Chcesz spróbować?
Imponujące.
Nie do wiary, że się udało.
Mamy walizkę.
Myślisz, że zawiera pytanie?
Ale śmierdzi.
Dobra.
- Na trzy? - Tak. Raz, dwa, trzy.
- Czyli to nie pytanie. - Nie.
To jakiś lokalizator?
- To klucz. - Klucz.
Do czego?
Telefon.
WIADOMOŚĆ: 4,3 KM NA PÓŁNOCNY WSCHÓD LOKALIZACJA: 46,5531 N, 7,9018 E
Czyli musimy się tam udać.
Niewiele sił nam zostało.
To pewnie tutaj.
Prowadzi nas do stodoły.
Tu spędzimy noc?
Nie mów tak.
Znajdźmy coś, do czego pasuje klucz.
Na drzwiach jest kłódka?
Chyba nie.
Boże. Jakie piękne auto.
Aston Martin.
Oby klucz był do niego.
Widzę walizkę.
Dosięgniesz?
- Masz? - Tak. Ciężka.
Dobrze.
- Bardzo ciężka. Trzymasz? - Tak.
Sprawdzę, czy pasuje.
- Nie. - To nie ten klucz.
Patrz. Może tu? Nie.
- Nie ma? - Czekaj.
Brązowa koperta.
- O nie. - To ty. I ja.
- Co to? - Boże.
- „Grindelwald”. - „Grindelwald”.
Tam mamy się dostać?
Myślisz, że to nasz cel?
Jak się tam dostaniemy?
Spróbujmy włączyć silnik.
No cześć.
Poklikajmy przyciski.
A ten? „Dym z tyłu”.
„Przednia broń”.
„Plama oleju”.
„Tarcza kuloodporna”.
- Super. - Genialne.
Co jest w walizce?
Nie mogę jej otworzyć.
Został jakiś przycisk?
- „Grindelwald'. - Jest.
- Tu jesteśmy. - To my.
- Musimy tam pojechać. - Tak.
Nieziemski widok.
- Wciąż nas zaskakuje. - Tak.
- To coś nowego. - Poza moją strefą komfortu.
Nigdy nie byłem w takim miejscu.
- To będzie ciężka przeprawa. - Tak.
- Ciężka przeprawa. - Na bank.
- Chcemy wygrać milion funtów. - Tak.
Zrobimy, co trzeba.
- Stary. - Nie do wiary.
- Rozejrzyj się. - To...
Co teraz?
Wyskoczyliśmy z helikoptera
i jesteśmy gdzieś w Alpach Szwajcarskich.
- Byłeś w Alpach? - Nie.
Nigdy...
Nigdy nie byłem nawet na lodowisku w Milton Keynes.
- Telefon. - Mamy wiadomość.
- To mapa. - Tak.
WIADOMOŚĆ: 17,2 KM NA POŁUDNIOWY ZACHÓD LOKALIZACJA: 46,5585 N, 9,9973 E
Musimy tam dotrzeć.
Zaczekaj. Żebyś widział. Nie masz okularów.
Nie.
To raczej nie tam.
- To chyba tam. - Tak. Typowe.
- Patrz. - Każe nam się wspinać.
- Wiesz co? - Głęboko.
- Bardzo. - Fakt.
Bardzo głęboko.
Mam nogi jak patyki. 43-letnie.
Już płoną.
- Wbiegasz? - Chodź.
W porządku?
To jest brutalne.
Chodźmy na górę.
- O rany. - Rany.
- Tak. - Ja pierdzielę.
Rany.
A to dopiero początek.
Słuchaj...
To sam początek, a już mam lód w gaciach.
Czasem trzeba po prostu odpuścić.
Grawitacja zrobi swoje.
Na dół i w prawo?
Tak.
To wyczerpujące.
- Myślisz, że to jezioro? - Na to wygląda.
Zamarznięte jezioro.
Zastawił na nas pułapkę?
Zdecydowanie. To lodowisko.
Ma coś w planach.
Co to jest?
Chyba stół...
Jest na nim walizka.
- Widzisz? - To jakaś gra.
Musimy zdobyć walizkę,
ale to nie będzie łatwe.
Patrz, broń.
- Boże. - Będziemy strzelać.
To wygląda jak kręgle. Czy to szampan?
Jamesie i Joeyu Bone, witajcie w Szwajcarii.
Wejdźcie na zamarznięte jezioro i podejdźcie do strzelby,
żeby spróbować wygrać pół miliona funtów.
Będzie wam potrzebna zawartość walizki,
ale jest ona zabezpieczona ładunkami wybuchowymi.
Żeby uniknąć wybuchu,
musicie trafić do pięciu celów.
Macie trzy minuty od chwili dotknięcia strzelby.
Jeśli wam się nie uda,
a tak obstawiam,
walizka wybuchnie, a wasza podróż dobiegnie końca.
O rany.
Jezu Chryste.
- Nie dotykaj. - Nie.
- Może najpierw... - Nie wiem nawet...
Patrz. Tam są butelki szampana,
a przed nimi znajdują się cele.
- Patrz, jak ten jest daleko. - Wiem.
- Umiesz używać broni? - Nie.
Ostatni raz używałem jej...
na wieczorze kawalerskim. Szło mi strasznie. Byłem nawalony.
Jezu Chryste.
Rany.
Więc to jest Grindelwald.
Tylko to jest napisane.
Nie widzę żadnych innych informacji.
Przyglądam się każdej górze.
- Tak. - „Może to tam?”
Ciężka ta walizka.
Przepraszam. Zna pan angielski?
- Tak, trochę. - Wie pan, gdzie to jest?
Tak, wiem.
- Widzicie kolejkę? - Tak.
- Prowadzi na górę.
- Okej. - Tak.
- Stamtąd jedzie pociąg. - Okej.
- Jest tam publiczny teren. - Tak.
Ale nie wiem, czy tam dotrzecie.
- Nie tą drogą. - Czemu?
Bo to nie jest publiczny teren.
Jest tam coś w pobliżu?
- Da się podejść? - Tak.
- Jak nazywa się to najbliższe miejsce? - Jungfraujoch.
- Tam, wysoko? - To to.
- Tak. - Tak.
- Ruszyło się? - Tak. Coś się rusza.
Nic nie słyszę.
Brzmi jak puszka.
- Metalicznie. - Tak.
Może otworzę ją wsuwką.
No pewnie.
Zrób to.
Sprawdzę, czy coś drgnie.
- I co? - Nic.
Trzeba wcisnąć i przekręcić.
Mam bolec, ale...
- Proszę. Otwórz ją. - Nie.
Szkoda.
Czemu wciąż ją trzymasz?
Skoro niosę walizkę, to ją otworzę.
Dobra. Możesz ją otworzyć.
Oby to nie była bomba.
Jungfraujoch, tor trzeci.
To nasz.
Boję się, co będzie na końcu.
Musi dać się tam dotrzeć.
Ktoś to zbudował.
- Albo może... - Słuchaj.
Pociąg będzie miał pozaplanowy postój.
Prosimy o pozostanie na miejscach,
z wyjątkiem Elizabeth Foxwell i Jennifer Dorward.
Wy musicie jak najszybciej opuścić pociąg.
- Co? Dobra. - Musimy iść.
Boże, Jen.
- Sprzęt do wspinaczki. - Tak.
Spójrz.
I patrz na to.
Patrz, jak się wspinają.
Przerażające.
Ma czekany.
Serio...
- Używałaś tego kiedyś? - Nie.
Ja też. Czym różnią się te dwie strony?
Nie wiem.
Może spróbuję zajrzeć przez drzwi?
Idź.
Tam są liny.
Pewnie musimy się do nich przypiąć.
Będziemy mieć ładny widok.
Świetny. Ale umiesz się wspinać?
Na ściankach wspinaczkowych.
Dobra.
- Rany. - W porządku?
Już się trzęsę.
- Przez wysokość? - Tak.
Nie przepadam za wysokościami.
Nie patrz w dół.
Posłuchaj tego wiatru.
Przerażające.
Ten wiatr mnie przeraża.
Miejmy to już z głowy.
Gotowa?
Tak. Denerwuję się.
Wcale nie.
Wybacz. Ekscytuję się.
- Tak. - Bardzo.
Patrz w górę, nie w dół.
Jak się czujesz?
Szalenie zestresowana. Okropnie.
Śmiało. Nie bójcie się.
Otwórzcie drzwi.
- To jest wykonalne. Pamiętasz? - Wiem.
Powoli i spokojnie.
- Dobra? - Tak.
- Gotowa? - Tak. Idź.
Zróbmy to.
Boże. Wysoko.
- W porządku? - Tak. Tylko...
Jezu.
- Patrz, jak wysoko. - Nic ci nie jest?
Trzeba to zrobić. Inaczej strach będzie rosnąć.
Jak wysoko musimy się wspiąć?
Nie wiem.
Jak przejdziemy przez to?
- Kończy się. - Mamy iść w dół?
Nie rób tego, Jen.
Coś tam jest.
Boże. Musimy zejść na dół?
Nie wiem.
Może trzeba zejść i coś przynieść.
- Tak sądzisz? - Tak.
- Nie widzę, co to. - Jak zejdziemy?
- Coś wystaje. - Nie zbliżę się do krawędzi.
To rączka?
Mamy opuścić się na dół? Rany.
Ja to zrobię.
Znamy swoje słabości, bo o nich rozmawiałyśmy.
Uzupełniamy się.
To ma więcej sensu,
jeśli tylko jedna z nas ma zejść, bo mniej boję się wysokości.
- Jeśli ma to być jedna z nas... - Tak.
...chętnie ustąpię ci miejsca, ale...
Ja mam to zrobić?
- Jeśli wolisz. - Tak.
Jen jest nieustraszona.
Nie wiem, co mogłoby ją tak przerazić,
żeby się wycofała.
Jeśli czegoś się boję, ale tego chcę,
trzeba się zmusić...
do tego. Więc tak.
Będziemy się wspierać.
Pomagać sobie.
Co myślisz?
- To trudne. - Nie jest łatwo.
Nie wiem, czy założyć okulary.
Mam być pierwszy?
Przyjrzę się. Poczekaj.
Niewielka różnica przez ten śnieg. Ja będę pierwszy.
- Nie jesteśmy snajperami. - Nie.
Spróbujmy.
I nie gadajmy za dużo.
Trzy minuty to mało na pięć celów.
- Zaczynamy? - Tak. Zróbmy to.
- Dobra. - Jak tylko jej dotkniesz.
Patrzymy przez... Tu jest celownik.
- Patrzysz. Wciskasz. - Tak.
Celujesz. Nie spiesz się. Patrz na cel.
- Mam pięć strzałów? - Tak.
Oki-doki.
Zaczynajmy.
Nic nie widzę.
Wciśnij.
Spróbuj.
Wciśnij.
Piąty strzał.
To naprawdę trudne, James.
- Nic nie widać. - Teraz ja.
Szybko.
Ręce mi się trzęsą.
Masz. Okulary nie pomogły.
To niewykonalne.
Musimy zapracować na te 500 kafli.
Trafiłem.
Strzelaj dalej.
Czas leci. Po prostu pociągnij za spust.
- Jest ciężko. - Wiem.
Tak.
Rany...
Spróbuję jeszcze raz.
Trafiliśmy dwa zewnętrzne.
Rany.
Kontynuuj.
To koniec.
Misja przerwana.
To było szaleństwo.
Jestem załamany. Całkowicie.
Przykro mi.
Zawsze mówiliśmy,
że damy z siebie wszystko. Co jeszcze mogliśmy zrobić?
Czyń honory.
Nie wybij mi oka.
Dziwne uczucie,
bo jestem przybity.
Ale jesteśmy bogatsi o 150 koła na głowę.
To znaczna kwota, zwłaszcza dla nas.
Zwiedziliśmy razem sporo świata,
co może się już nigdy nie powtórzyć.
- Piękna podróż. - Czysta przyjemność.
Podziękujmy głosowi za to, że tu dotarliśmy.
Tak.
- Ale twardy z niego gracz. - Tak.
To wkurzające,
- bo mogliśmy wygrać więcej. - Tak.
Ale każdy, kto trafił, zasługuje, by grać dalej.
Stuknijmy się.
Życzę im powodzenia, bo zrobili coś niewykonalnego.
- Czeka nas długi spacer. - Tak.
EIGER – PÓŁNOCNA ŚCIANA
- Tak? - Idź dalej.
Dobrze.
- Idź dalej. - Jeszcze trochę?
Kilka metrów.
Nie słyszę cię. Mów głośniej.
Idź dalej.
Boże. Nie chcę patrzeć w dół. Krzycz.
Stój.
Jesteś?
Jeszcze metr.
Już. Zaczekaj.
Widzę torebkę.
Mam. To sakiewka. Dobra.
Ciągnij.
Dobra. Stój.
Stój.
Ciągnij.
Już prawie jesteś.
- Ciągnij. - Próbuję.
- Jesteś? - Tak.
- W porządku? - Tak.
Dałaś radę.
To nie klucz.
Co to jest? Boże.
Kolejna mapa.
Nieużywane tory. Może jesteśmy tutaj
i musimy odnaleźć drogę.
- To drzwi. - Tak.
Musimy wrócić do tunelu.
Nie ma klucza.
Zaczekaj, kochanie. Sprawdzę telefon.
Poczekaj.
I co?
Dwie godziny, 45 minut.
Kochanie.
Boże.
Tędy.
- Co to? - Dobrze idziemy?
Kiedy poznałam Josha...
Szlag. Gdzie to jest?
Nie znałam wcześniej nikogo podobnego
i nie sądziłam, że ktoś taki istnieje.
To dobry kierunek?
Twardo stąpający po ziemi i uczciwy.
Nie byłam do tego przyzwyczajona.
Do takiej otwartości i szczerości.
Ma serce na dłoni.
Kochanie.
Dobra, już.
Rzucił nowe światło na wiele spraw...
Tak.
Możesz mnie ponieść?
Dobra.
Po ślubie mieliśmy
trójkę dzieci z rzędu.
Nie mieliśmy czasu dla siebie.
Nadchodzę!
Chcę, żeby dzieci widziały,
że ich rodzice odkrywali świat,
przeżywali przygody,
wciąż żyli swoim życiem.
To chyba tam. Widzisz?
Tak. Co to? Stół?
To stół. Coś na nim jest.
Butelka piwa? Nie.
Co to?
Wygląda jak snajperka.
- Do dzieła. - Jesteśmy.
Kamaro i Joshu, gratulacje, że tu dotarliście.
Jesteście o krok od wygrania pół miliona funtów.
Przed wami jest walizka.
Żeby ją uwolnić, musicie trafić w ładunki wybuchowe
przymocowane do pięciu łańcuchów.
Każde z was musi trafić przynajmniej w jeden cel.
Nie widzę pięciu.
Ja też.
- Jeden, dwa. - Dobra, może...
Od chwili dotknięcia strzelby
będziecie mieć trzy minuty na wykonanie zadania.
Jeśli się wam nie uda, walizka wybuchnie,
a wasza podróż dobiegnie końca.
Strzelałeś z takiej?
- Nie. - Ja nigdy nie strzelałam.
Ja też.
Spróbujmy trafić po jednym w ciągu minuty.
Jeśli któreś z nas będzie lepsze,
- to dostanie broń. - Tak.
- Wystarczy, że trafię raz. - Musimy trafić po razie.
- Ty też. - Tak.
- Będzie dobrze. - Tak.
To trochę...
Może na stojąco.
Jak myślisz? Czy wolisz klęknąć?
Kiedy będziesz ją trzymać w powietrzu,
ręce będą ci się ruszać.
Jak się oprzesz, musisz tylko...
Dobra? Siadaj.
Obok mnie. Czy mam się odsunąć?
- Czyli tutaj? - Tak.
Wkurzam się, bo mam wrażenie, że czegoś mi brakuje.
Potrzebujesz okularów?
- Chcesz założyć okulary? - Muszę.
- Jest jak jest. - To pomoże?
- Pomoże ci to? - Tak.
- Dobra. - Już.
- Zacznijmy od zewnątrz. - Tak.
- Spokojnie. - Tak.
- Damy radę. - Gotowa?
Rozgrzej palce.
Tak?
Dosłownie...
Na ramię.
Zacznij się modlić.
- Dobra. - Dasz radę?
Tak. Jestem gotowa.
- Zaczynaj. - Dobra.
Okej.
Masz.
- Dawaj. - Gdzie to jest?
Szybciej, Kamara. Czas leci.
Szlag.
Trafiłeś.
Dobra robota.
Dawaj. Naciśnij.
Dobrze. Moja krew.
Teraz kolejny.
Dobrze, szybko. Moja kolej.
Wybacz. Masz.
- Spodobało ci się. - Szybko.
Gdzie to jest?
Dasz radę.
Dawaj. Tak!
Dawaj.
Ile mamy czasu?
Naciskaj.
Dawaj, Kamara.
Co jest?
Zdążylibyśmy.
Nic się nie stało.
Daliśmy z siebie wszystko.
Jest dobrze.
Postaraliśmy się. Jest dobrze.
Nie mogę tego przyswoić.
Niedobrze mi.
- Ale daleko zaszliśmy. - To fakt.
Jest jak jest. Udało nam się.
Wracajmy do domu. Do dzieci.
- Tęsknię za nimi. - Tak. Chodź.
- To te nieużywane tory. - Dobra.
Odłożę mapę, bo tu się kończy.
Dokąd teraz?
To pewnie tunel techniczny.
Tak.
Piękna muzyka.
Ignorujmy go.
Chce nas zmylić.
Chyba próbuje nas przestraszyć.
Nie wiem. Czemu to robi?
- Czemu puścił muzykę? - Nie wiem. To Vivaldi?
Nie wiem.
Aria na strunie G Bacha.
Ciężko mi się oddycha, a tobie?
- Ciekawe, jak wysoko jesteśmy. - Nie wiem.
Spójrz na ten lód.
Wiedziałyście, że nagrania z muzyką Bacha
zostały wysłane w kosmos?
- Co to jest? - Co to?
Chyba wagonik.
- Wsiadamy? - Zajrzyjmy.
Pewnie musimy wejść do środka.
To chyba szczyt.
Wchodzimy?
Spójrz na te ubrania.
Szampan. Zaczyna się.
On nas obserwuje.
Szach mat.
- Patrz. - Ma zdjęcia.
- Tak. - Byłyśmy tam.
Chyba.
Beth i Jen.
Znalazłyście moją górską kryjówkę na szczycie Europy,
ponad 4000 metrów nad poziomem morza.
Żałuję, że nie witam was osobiście.
Rozgośćcie się.
Napijcie się i uczcijcie to, jak daleko zaszłyście.
Dziewięć par rozpoczęło tę podróż.
Z przyjemnością je obserwowałem.
Spójrz na nich.
Co to?
Patrz.
- Byli w Szwajcarii. - Też tu byli.
A teraz
zostałyście tylko wy.
O Boże.
Od miliona funtów dzielą was tylko trzy pytania.
Wyobraźcie to sobie.
Jesteśmy ostatnie.
Nie do wiary.
Szaleństwo. Jak nam się to udało?
Dobrze wiedzieć, że nie jesteśmy najgorsze.
Ale to spora presja.
- Trzy pytania. - Tak.
Jest coraz trudniej.
Musimy otworzyć walizkę.
Wciąż ją mamy.
A teraz wyjdźcie, proszę, na zewnątrz.
Okej.
Pogoda jest tu dość zmienna.
- Gotowa? - Tak.
O rany. Chyba jest chłodno.
Idź.
Pogoda na wysokości 4000 metrów.
Wiatr o prędkości 120 kilometrów na godzinę.
Rześko.
Dwadzieścia dwa stopnie na minusie.
Walizka na pewno jest w lodzie.
Zobaczmy, jakie jesteście opanowane.
- Świetnie. Gotowa? - Tak.
Dobra.
- Okej. - Mamy walizkę.
- Gotowa? - Tak.
- Okulary mi zamarzły. - Mi też.
- Ściągamy je? - Tak.
- Nic nie widzę. - Dobra. Na trzy?
Raz, dwa, trzy.
- O nie. - No nie.
- Co to? - Nie wiem.
- To klucz. - Przyjrzyjmy się.
Tak, to klucz.
Weźmy walizkę.
Tyle czekałyśmy.
- Gotowe. - Okej.
W końcu. Gotowa?
Boże.
Mój Boże.
Następne pytanie jest za 500 000 funtów,
czyli równowartość dziesięciu sztabek złota, które są przed wami.
Weź je. Żartuję.
Która z tych rzeczy
również jest warta około 500 tysięcy?
Aston Martin DB5 Silver Birch.
Dwadzieścia cztery butelki bollingera R.D., szampana z 1969 roku.
Maksymalny zakład w kasynie w Monte Carlo.
Prywatna wyspa na Karaibach o wielkości 1,5 hektara.
Dwadzieścia pięć gramów promieniotwórczego plutonu.
- Okej. - To chyba nie...
Aston Martin DB5 chyba odpada.
- To nie on. - Kosztuje więcej.
Prywatna wyspa na Karaibach też
- kosztuje więcej. - Tak.
Dwadzieścia cztery butelki bollingera.
- Pluton jest szalenie drogi. - Tak.
Dwadzieścia pięć gramów
- to malutko. - Tak.
Więc wykluczamy A.
- Raczej też D. - D, tak.
- To nie wyspa. - Półtora hektara.
Szampan jest możliwy, B jest możliwe.
Tak.
Nie wiem nic o hazardzie,
więc zakład w kasynie...
Nie wiem, czemu mieliby zabraniać wysokich zakładów.
- Aston Martin odpada. - Tak.
Bollinger nie wiem, ale nie sądzę.
Rocznik 1969 nie jest taki stary.
Po co ograniczać zakłady?
- To kasyno. - Tak.
Półtora hektara prywatnej wyspy.
Stawiam na pluton, bo jest najdroższy.
- To mała ilość. - Tak.
Nie spodziewałabyś się, że jest tak drogi.
- Dlatego stawiam na E. - Tak.
- Wybieramy? - Boże. Dobra.
- Robimy to? - Tak.
- Podniosę. - Dobrze.
- Decyzja zapadła? - Tak.
Znasz nas.
- Zrobimy to razem? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
- Co? - Trzymaj wysoko.
No nie.
- Nieważne. Dobrze nam poszło. - Tak.
Co za szkoda.
Tak.
Prawidłowa odpowiedź to D.
D?
Wasza podróż dobiegła końca.
Karaibska wyspa.
Masakra.
- Nie zgadłybyśmy. - Tak.
Nie udało wam się wygrać miliona.
Ale możecie być całkiem dumne, że dotarłyście dalej niż reszta.
Tak.
Nie martw się.
- Świetnie sobie poradziłaś. - Tak.
- Chodźmy, bo zamarzniemy. - Tak.
- To koniec drogi. - Wiem.
Ale było niesamowicie.
Patrz, ile zwiedziliśmy.
- Niesamowite. - Gdzie byliśmy.
- Zaczęliśmy w Szkocji. - Tak.
W małej Szkocji. Potem byliśmy we Włoszech
- i w... - Chile.
Chile.
- Na Jamajce. - Potem Jamajka.
- A teraz... - Szwajcaria.
Szwajcaria.
- Co to znaczy? - Wspaniale.
Było wspaniale.
- Tak. - Tak.
To tu. Zobaczmy, co jest w środku.
No dobra.
Zobaczmy.
Cholera.
Niech mnie.
- Zamknij, szybko. - Dobra.
Cicho.
No już.
- Dobra robota. - Zrobiliśmy to.
- Tak.
- Daliśmy radę. - Owszem.
I co?
Co to? Kanapka i herbatka?
Czyń honory.
Spójrz na to.
Niesamowite.
Torba pełna kasy.
Jak to przewieziemy?
W życiu nie widziałem tyle gotówki.
Stary.
Starczy na rachunki za ogrzewanie.
Boże.
Ogromna kwota.
Jasna cholera.
Jeden dla ciebie.
Mogę już wracać.
- Chodźmy na pociąg. - Dobra.
Chodź. Szybko.
- Dobra. - Do domu.
Fajnie jechać autem, gdy reszta jedzie pociągiem.
- Tak. - Jest super.
Nikt nie dotarł do pytania za milion funtów.
Tym razem.
Szkoda.
Ciekawe, czy jest ktoś,
kto byłby w stanie dotrzeć do samego końca?
Napisy: Kinga Stańdo
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński