AMAZON YAĞMUR ORMANLARI BREZİLYA
Axl Rose'un sözleriyle, "Ormana hoş geldin."
Seviye atladı, değil mi? Hem de büyük.
Bay Ses yine bütün şartları zorlamış.
Konuşmayı iple çekiyorum.
İşte başlıyor.
Yine başlıyoruz kardeşim, yine.
Bone kardeşler üçüncü seviyeye ulaştı.
-Pekâlâ. İşte gidiyoruz. -Tamam.
Onlara 50.000 borçluyum.
Çıkalım evlat.
-Sıradaki soru bunu ikiye katlayabilir. -Hoşça kal.
Hadi.
Dur, yavaş! Pervaneye dikkat et.
-Tamam. -Neyin içine düştük böyle?
Dostum.
-Tekne var. Ayağım yapışıyor. -Balçığa dikkat et.
-Ne var burada? -Bakalım.
O motor çalışır umarım, hiç kürek çekemem.
-İşte. -Evet.
Bir sürü şey var.
Dışarı çıkaralım.
Kumsala. Onları al.
O ne?
-Vay be. -Alıcı-vericiye benziyor.
Şuna bak. Telefon kulübemiz.
Dur bir dakika.
Hayatta kalma çantası.
-Görünüşe göre bir pala. -Evet. El altında dursun.
İki hamak.
-Fener. -Fener.
İki fener.
-Dur. -Ne oluyor?
Sorunuzu bulmanız kolay olmayacak.
Kahretsin.
-İki gün yolculuk yapacaksınız. -İki gün.
Ormanın derinliklerine.
Takip cihazındaki sinyali izleyin.
Sorunuz 100.000 paunt için.
İki günlük yolculuk.
Bu inanılmaz.
-Ormanda iki gün mü? -Ne denir ki?
-Bize göz kulak ol. -Evet.
-Sana ihtiyacımız olabilir. -Seni arayabiliriz.
Bir bakalım. Yakın gözlüğünü tak. Güneş gözlüğünü çıkar.
Orada bir şey var mı?
Bakalım. Böyle bir şey kullandın mı?
-Ha, işte. -Onu çek.
Böyle, galiba şu da şöyle açılıyor. Evet.
Sonra bu kapalı. Çevirelim, açıldı.
-Sesi de açalım. -Sonuna kadar aç.
-Maksimum. -Güzel.
Ve umarım
bir sinyal duyacağız.
Bulmamız gereken bir sinyal kaynağı olmalı.
Yukarı tut. Bakalım ses var mı?
-Biraz ayar gerekebilir. Bak. -Bekle.
-İşte, bak. Evet. -Duyuyor musun?
Bence tekneye atlayıp bulana kadar dolaşmalıyız.
Sola. Demek ki ses arttıkça
bir şeye o kadar yaklaşıyorsun.
Ormana gidiyoruz.
Dur. Bir dakika bekle.
Kahretsin, suya düşüyordum.
Bir dakika. Şunu açayım.
-Mesaj mı var? -Evet.
Diyor ki...
MESAJ: D.R.A.X
D-R-A-X. Drax.
-Drax mi? -O kadar. Sadece bu yazıyor.
-Ne, koordinat falan mı? -Bilmem.
-Hiçbir fikrim yok, senin? -Hayır.
007: BİR MİLYONA GİDEN YOL
Alıcı ne diyor?
-Sağa dön James. -Sağa? Peki.
Tam oraya Jimmy'cik.
Bone kardeşler bip peşinden ormana gidedursun...
...dışarıda hâlâ yedi çift daha var.
Onlardan biri bu ikisi, acil hemşireleri Beth ve Jen.
ADI: BETH VE JEN
SEVİYE 1
İlk soruları onları geçmişe götürdü.
APPLECROSS YARIMADASI İSKOÇYA
Kuzeybatı Dağlık Bölgesi'ndesiniz ve ayaklarınızın altındaki kayalık özel.
Dünyanın en eski kayalıklarından.
5.000 paunt için,
bu dağlar yaklaşık olarak kaç yıl önce oluşmuştur?
A. 25.000 YIL ÖNCE - B. 250.000 YIL ÖNCE C. 2,5 MİLYAR YIL ÖNCE
Bana 2,5 milyar yıl fazla geldi.
Hayır, bence daha eskisi.
-Pardon, hangisi? -C.
Sence C mi?
Doğru çıkmazsa aleyhimde kullanır mısın?
-Hayır. -Söz mü?
Evet. Çünkü hiç fikrim yok.
Hiç faydam olmadığını düşünüyorum.
-C mi? -Evet.
El sıkışalım mı?
-Bol şans. -Ne kaybederiz?
Tamam, alıyorum.
-Hazır mısın? -Tamam.
Ah, Jen.
-Peki. -Tamam mı?
-Evet. -Hadi yapalım.
Tamam.
Ne renk?
Yaşasın.
KASADA: 5.000£
Müthiş.
Buna bayıldım.
Tanrı'ya şükür.
İkinci sorunuz 10.000 paunt için.
Bu dağların 13 kilometre ötesinde,
Lochcarron Tamirhanesi'nde.
Bir şey diyeyim mi? Bu süreçte ikimiz de strese girmedik.
Hep sakin kaldık.
Evet. Bu çok doğru.
Bunu biliyorduk. Baskı altında sakiniz.
Evet, bunu sürdürmeliyiz.
Acil durum ortamında çalışırken
iş arkadaşlarınıza bağlı olmayı öğrenir ve güvenirsiniz.
Ben de kaygılanıp korkmama
ve adrenalin bedenimi sarmasına rağmen
dışarıya karşı rahatlık hissi vermede çok iyiyimdir.
Bunu 25 yıldır yapıyorum. Refleks gibi.
Baskıyı düşünmüyorum
çünkü düşünürsen sakinliğini yitirmeye başlarsın.
Manchester'daki bombalamada
yaralıların geldiği ikinci hastaneydik.
Oradan bir sürü çocuk bize geldi.
Soğukkanlı olmak zorundasın
yoksa çevrendeki herkes etkilenir.
Hayat kurtarmak söz konusuysa bu çok önemli.
LOCHCARRON İSKOÇYA
Benzin işareti var. Bu o olabilir mi?
Bak. Lochcarron Tamirhanesi.
Ve marketi. Peki.
Girelim.
LOCHCARRON TAMİRHANESİ
Koltukta bir kutu var.
Bir şey var mı?
Hayır, bence bunlar alet takımı.
-Arkadaki araba güzelmiş. -Evet.
Peki. Nasıl indireceğimizi düşünelim.
Hidrolik. Yani bir manivela arıyoruz.
Aşağı.
"Beni çal." yazıyor.
Bu Daimler Sovereign 4.2.
Bir bombalı terör saldırısından sonra bir başbakan tarafından kullanıldı.
Arabası zırhlıydı.
Gün içi kısa uykuları için özel bir koltuk başlığı da kondu.
10.000 paunt için,
hangi başbakanın arabasıydı?
A, Tony Blair.
B, Winston Churchill.
C, Margaret Thatcher.
Churchill döneminde terörist saldırılar olduğunu sanmıyorum.
Winston Churchill'i ele.
Bence Churchill değil, bu araba tam onun zevkine göre
-olsa da. -Evet.
Arabaya göz atmak işe yarar mı?
Bir başbakan kimliği bulsak.
Bilgi veren herhangi bir şey.
Ama oldukça eski bir araba. Tony Blair dönemi olduğunu sanmam.
Fakat Margaret Thatcher'ı bu arabada hayal edemiyorum.
Bir ipucu olmasını gerçekten umuyordum.
Ama Tony Blair.
O yaşta siyasete pek ilgi göstermiyordum.
Keşke gösterseymişim.
Terörist saldırıyı düşünüyorum.
Bu sorudaki anahtar kelime bu.
-IRA yapmış olmalı, değil mi? -Evet.
Çünkü ben çocukken her yerde IRA vardı.
-Demek ki 1980'ler. -Evet.
Tony Blair'le ilgili pek bombalama duyduğumu hatırlamıyorum.
-Peki. -Ben Thatcher demek istiyorum.
Sırf pek sevilmemiş olmasından
ve kesinlikle öldürmek isteyen olmuştur.
Çok mu sert oldu?
Thatcher günde dört saatten fazla
uyumadığını söylemişti, değil mi?
Evet, bu doğru.
Dört saatten fazla uyumazsan
sağlığın pek yerinde olmaz.
Kısa bir uyku gerekir.
C mi diyeceksin?
C mi diyelim?
Evet.
-Öyle mi? Hı? -Evet.
-İkimiz de emin miyiz? -Evet.
-Olabileceğimiz kadar eminiz. -Peki.
-C. -Tamam.
-Margaret Thatcher mı? -Evet.
Çok gerginim. Hazır?
-Basıyorum. -Bas.
10.000 paunt için C'yi seçtiniz.
Margaret Thatcher'ı.
Cevabınız...
Doğru.
-Evet! Başardık! -Tanrım.
KASADA: 10.000£
Süper oldu.
SEVİYE 2
İSTANBUL TÜRKİYE
Bayağı kalabalık.
-Ne aradığımızı nasıl bileceğiz? -Bilmiyorum.
Belki biri bize bilgi verir mi?
Belki verir.
AMAZON YAĞMUR ORMANLARI BREZİLYA
Takip cihazı hâlâ bizi buradan geçiriyor.
-Ya? -Evet.
Kavşak.
Sola mı, sağa mı?
-Sağa gidelim. Evet. -Sağa?
Birden pala meraklısı oldun. Rambo gibisin.
Aman Tanrım.
-Bu bir mezarlık. -Tanrım.
Sesin dediğini yapan son kişilerin başına gelen bu.
Ama bir dakika. Bak.
Burada biraz medeniyet var.
Evet, bu bir ilerleme.
Bir şey bulmuş olabiliriz.
Baksana.
Dur, yakın gözlüğümü takayım.
Bu bize ne tür ayarlara ihtiyacımız olduğunu mu söylüyor?
Bir şeyi çalıştırmak için mi?
Bu ayarların hepsi aynı.
O baş aşağı.
Alıcı, ayırıcı, mıknatıs.
Bunlar şunu mu çalıştırıyor?
-Bu bir... -Ne olduğunu bilmiyorum.
Türbin gibi. Göremiyorum bile.
-İşte. Bu resmen şu. -Evet.
Şuraya girmeliyiz. Bu bir bina. Baksana.
Evet. Şu sistemin kontrol paneli bu.
Büyük kırmızı bir çark görsek işe yarar.
Evet. Dışarıda bir şey var mı?
Pekâlâ.
Takip cihazı hâlâ ötüyor. Doğru yoldayız.
Hava hızla kararıyor, değil mi?
Tehlikeli olmaya başlayacak.
Bence bir açık alan bulmalıyız.
Evet.
Burası olur abi. Burası mükemmel.
Düğüm atmak sorun değil, önemli olan iyi düğüm atmak.
Birimiz poposunun üstüne düşecek.
Sanırım
bu geceki yatağım bu.
En iyi yatağım değil.
O elindeki ne?
Çantaya bu viskiyi koymuş, değil mi?
Yani...
-Ciddi olamazsın. -Her şeyi düşününce
bence zamanı.
Evet.
Önce sen abi.
Vay be.
-Çok da sevmem aslında. -Şerefe.
Alev alabiliriz ama.
Babamla kampa gitmiştik hani?
Evet.
Galiba annemle babam yeni boşanmıştı.
Babam, ben, sen ateşin etrafında oturup saatlerce sohbet etmiştik.
Yıllar öncesine gittik şimdi.
Ama sen,
annemle babam boşanırken en büyüğümüzdün...
Senden çok küçüktüm. Nasıl... Bu seni...
-Evet, altüst etti. -Ya?
-Yüzde yüz. Ben... -Kaç yaşındaydın?
On bir.
Orta okula yeni başlıyordum.
Bilmiyorum. Beni mahvetti.
Bu yüzden birkaç yıl çok hırçındım.
-Neler olduğunu bilmiyordum. -Kaybolmuş gibi.
Evet, biraz.
Evet, anlamıyordum gerçekten.
Bu benim için bir tür ikinci şans.
Gençken evden ayrılmadım.
İşe güce daldım ve "Ev almalıyım." diye düşündüm vesaire.
Tamam, hayat beni pas geçmedi
ama ne olduğunu anlamadan yaşım 30 oldu.
Benim için böyle oldu.
Şimdi ise bu, gözümü açtı
ve derin düşüncelere itti.
Çıkıp dünyayı görmek istiyorum.
Buna dört elle sarılacağım.
Günün sonunda para
amaçladığımız şey ama ondan öte,
bu maceraya devam etmeliyiz.
Umarım uzun sürer.
Pekâlâ, ben yatıyorum.
-Sabah görüşürüz. -İyi uykular.
Yarın gidiyoruz.
Yine gidiyoruz.
İSTANBUL TÜRKİYE
Duyuyor musun? Yok artık.
-Hazır mısın? -Evet.
Tamam.
İstanbul'a hoş geldiniz.
Sıradaki sorunuz 25.000 paunt için.
Sıradaki soru 25.000 paunt.
Ve soruyu
Taksim Meydanı altında, metro istasyonunda bulacaksınız.
Metro istasyonunda.
Bir bakım tünelinde.
Doksan dakikanız var.
Doksan dakikamız var.
Sormamız gerekecek mi?
-Şurada da tabelalar var. -Tamam.
Meslek hayatımda epey riskli zamanlarım oldu.
Hava Kuvvetleri ihtiyat personeli olarak 2010'da Afganistan'a gittim.
HAVA SAĞLIK BİRİMİ ONLARI EVE GÖTÜRÜYORUZ
Gerçekten çok zordu çünkü
yaraları korkunç delikanlılar görüyordunuz.
Bu... Bu zordu.
Belli bir stres düzeyinde çalışmaya alışıyorsunuz sanırım.
Kabil'de İngiliz Elçiliği'ndeki kliniği
yöneten hemşirelerden biriydim.
Büyük bir patlama duydum, çok yakındaydı.
Sonra öğrendiğime göre birisi
hastaneye girip kendini havaya uçurmuş.
Bir sürü sivil öldü.
O kadar yakın olmak korkutucuydu.
Bu tür bir iş yapmak için
sakin biri olmak zorundasınız.
Yüksek baskı ortamında çalışmak için hızlı düşünmek şart,
acil tepki verip hızlı karar almak da.
Şurada merdiven var. Bak, metro işareti.
"Taksim" yazıyorsa. Yazıyor mu?
-"Taksim" diyor. -Bak, burası. Metro.
Kapalı.
Evet. Hayır.
-Başka yol olmalı. -Arkaya dolaşalım.
Bak, asansör.
Çalışıyor mu?
Bilmiyorum. Kablolar hareket ediyor.
Evet.
Tanrım. Çok büyük.
Kocaman.
Hayır.
Taksim Meydanı,
Türkiye'nin en kalabalık metro istasyonlarından.
Bu gece kapalı.
Bir şey var mı? Buraya girebilir miyiz sence?
Bir şey var mı Beth?
Bu resimlerde bir şey görebilir miyim diye bakıyorum.
Bakım tüneli.
Tamam. Şurada ne yazıyor? Peron 1 mi?
Oraya gidelim.
-Gerçekten ürkütücü. -Korkunç ürkütücü.
Trene gidiş.
-Bak. Bir tren. -Evet.
Üstünden atlayalım.
Jen, 15 dakikamız var.
Tamam.
Bir kapı var.
Bakım tüneli.
Olamaz.
Bu ürkütücü.
Çok ürkütücü.
Raylara mı inelim?
İki tünel var, o yüzden...
-Şu ne? -Burada bir tren var.
Bence trene gidelim.
-Açık mı? -Evet, açık.
Binelim. Tamam.
Sadece dört dakikamız kaldı Jen.
Tanrım. Bomboş.
Ne uzun bir tren.
-Hızlan. -Tamam.
Çanta! Buldum.
Dur.
Açacak mıyız?
-Hazır mısın? Aldın mı? -Evet.
Bu bir kafatası.
Dünyanın en eski metrolarından birindesiniz.
Bölgedeki kazılar sırasında
bir hayvan iskeletleri hazinesi gün yüzüne çıktı.
Bir sirkin kalıntıları dâhil.
25.000 paunt için,
bu kafatası hangi sirk hayvanına aitti?
Bir şempanzeye,
bir file,
bir ayıya.
-Kesinlikle fil değil. -Yüzde yüz.
-Bakabilir miyim? -Evet.
Büyük köpek dişleri var.
Kafatası da daha uzun.
Daha çok köpeğe benziyor.
-Şempanzenin kafatası bizimkine benzer. -Evet.
-Bu hiç benzemiyor. -Hayır, kesinlikle.
-Yani ayı mı? -Evet. Bence ayı.
Bakalım.
-Tamam. -Hazır mısın?
Bir, iki, üç.
C şıkkını seçtiniz.
Cevabınız...
Tamam.
En uzun bekleyişim.
Tanrım, lütfen.
Doğru.
Oh be.
-Aferin. -Biliyordum.
KASADA: 25.000£
Şimdiden amma sıcak.
Cihaz çıldırdı.
Bu iyiye işaret.
İğne oynayıp duruyor.
Sahi mi?
İlk defa böyle yapıyor.
-Bu iyi... -Açıkçası.
-Yaklaşmış olmalıyız. -Burada bir şey var.
-Ses ne kadar yüksek, gördün mü? -Çok.
Hayır, bu olamaz.
Oraya mı, karşıya mı?
Ses hiç bu kadar yükselmemişti, burada olmak zorundayız.
Evet.
İşte. Kürek.
Evet.
Şuna bak.
-Öyle. Kazmaya başla. -Cihazı önümden çek.
Evet. Tam üstündesin.
-Abi. -Daha derine inilmez.
İşimizi kolaylaştırmıyor.
Bir de sen dene Joe. Biraz temizleyip yol aç.
-Şu, ağacın kökü mü yoksa... -Sanırım kök.
Epey derine gömdüğüne eminim.
-Orada bir şey var. -Bir şey var.
Biraz daha kazmak lazım.
-Orada. -Bulduk.
-Ulaştım. -Kulp mu şu?
-Kulpu o. -Olamaz!
Koptu.
-Kayıştan tutup çek. -Naylona sarılı.
-Ama kayışla. -Çekemiyorum.
İşte öyle. Devam et.
-Oğlum. Tamam. Aldım. -Tuttun mu?
Öyle gelir.
Evet!
Aferin oğlum.
İşte başlıyoruz.
Merhaba.
"Rio'ya hoş geldiniz."
Joey ve James,
bir soru bekliyor olacaksınız.
Ama 100.000 paunt için o kadar kolay olmayacak.
Tanrım.
Sorunuz 3.200 km'den fazla uzaklıkta.
-Ne? -Ha siktir.
Bunca şeyden sonra.
Bunu yapmamızı nasıl bekleyebilir?
Nasıl... Ne... 3.200 km uzakta mı?
Şuna bir bakayım.
"Rio'ya hoş geldiniz."
Arkada bir şey var mı?
"Bu nerede çekildi?"
Rio'ya gitmemiz gerekiyor.
Rio de Janeiro bebek.
İnanılmaz. Bu Copacabana Plajı mı?
Copacabana. Evet.
Burada olacağım aklıma gelmezdi, inan.
Pekâlâ, ne diyorduk? Kartpostalı çıkart.
Evet.
"Bu nerede çekildi?"
Bence hâlâ Kurtarıcı İsa heykeli.
Ya?
Şimdi şuna bakınca hiç sanmıyorum.
Buradan hiç görünmüyor.
-Şu binayı görüyor musun? -Evet.
-Şu değil mi? -Şuradaki bina.
-Hilton. Hilton mu? -Evet.
Demek ki şu Şeker Topağı Dağı.
Evet. Bundan emin miyiz?
-Yüzde yüz. Teleferiği görüyor musun? -Evet.
Makaralar bunun için olabilir.
-Resimler? Kontrol odasında. -Evet.
-Yüzde yüz. -Evet.
Oraya gitmenin bir yolunu bulmalıyız.
Tamam, yürüyelim.
-İlk önce yürümeliyiz. -Gidelim.
Dur.
Tebrikler Joey ve James.
Çözdünüz.
Çevrenize bakın.
Siyah bir Jaguar sizi oraya götürmek için bekliyor.
-Şu Jag mi? -Arabalarımı tanımıyorum.
-Siyah Jag. -Jag, değil mi?
-Bu bir Jag. -Ne, bu kılıkta mı?
Bu işe bayıldım. Çok kalabalık bir şehirdesin.
Evet.
Plajı, dağları var.
Gerçek dışı.
Kıyafet kodundan haberim olmadı.
Slip mayo ve tanga bikini abi.
Günün modası.
Sen kışlık pijama giymiş gibisin.
Çok temiz de kokmuyorum.
İşte başlıyoruz.
-Hadi. -Hadi evlat.
Yukarıda mı sence?
Dur, telefon yine çaldı.
MESAJ: ORMAN YOLUNDAN GİDİN
"Orman yolundan gidin."
-Şu olmalı. Tam şurası. -O olmalı.
Hamama girmiş gibi terleyeceğiz.
Senin gibi zıpır bir delikanlının burayı koşarak çıkması lazım.
Ya tabii.
O Jag yolculuğu çok geride kaldı şimdi.
Evet.
Şu son kısmı da çıkalım. Oyalanmayalım.
Şeker Topağı Dağı'na hoş geldiniz.
Tanrım.
Olamaz.
Buna tırmanacağız.
Dalga geçiyor, değil mi?
Nasıl yapacağız ya?
Sanırım kıyafetleri giyip elimizden geleni yapacağız.
Bu çok fazla dostum.
Dimdik bir uçurum.
Bu iş ciddileşiyor.
Bunlar hamur gibi. Hangisi hangi ayağa, anlamadım.
Evet.
Bu ayakkabılar
bugüne dek sende gördüğüm bazılarından havalı.
Yapma, beyaz sivri burunlularım
Blue Orchid zamanında efsane ayakkabılardı.
-Ben önden gideyim mi? -Olur.
-Yaşlılar önden. -O şeref sana ait.
Pekâlâ. Hadi bakalım.
Göster kendini.
Acele etme.
Tutunamıyorum.
-İyi misin James? -Evet.
Dinle, kimi yerler kaygan.
Tanrım.
-Tanrım! -Bu ağır iş James.
Gücüm yok.
Tanrım!
Saçmalık bu.
Parmaklarımda derman kalmadı.
Beynin sana "Kollarında hiç kuvvet kalmadı." diyor.
Hoş bir durum değil.
"Elimi bırakamam." diyorsun
ve biraz panik yapıyorsun. Ben yapıyorum.
Yükseklik korkum falan yok.
Ama sorun şey duygusu...
Gerçeklikten kopma duygusu. Anlıyor musun?
İyi misin?
Aman.
Lanet olsun!
Zorlanıyorum.
Evet.
İyi misin Jimmy? Az kaldı evlat.
Hadi!
-Aferin oğlum. -Evet.
-Vay be. -Tanrım.
Yapabileceğimi sanmıyordum.
Kollarım pelte gibiydi.
Şimdi kocaman bir puro iyi giderdi.
Vay be. İnanılmaz, değil mi?
Ne manzara.
Şu güzel manzaralara bak.
Kartpostal yanında mı?
Galiba. Ama geriye pek bir şey kalmamış.
Anlaşılır. Bak, aynen bu.
Evet.
Doğru noktadayız.
Buralarda olmalı.
Kontrol panelini gördük.
Dur. Şeye... Fotoğraflara benziyor.
Evet, makaralar.
Doğru yerdeyiz.
Abi.
ŞEKER TOPAĞI TELEFERİĞİ PARQUE BONDINHO PÃO DE AÇÙCAR
Evet.
Buralarda olmalı.
Bizi zirveye çıkartacak, değil mi?
Bir ana kontrol alanına ihtiyacımız var.
Şurası abi. Şurası.
Evet. Haklı olabilirsin. İçeri girebilir miyiz?
Hayır, kilitli.
Evet, sanırım köşedeki kontrol paneli.
Telefon ve kırmızı kapıyı hatırladın mı?
Evet.
Dur.
MESAJ: TELEFERİĞE BİNİN
-"Teleferiğe binin." -Teleferik nerede?
"Teleferiğe binin."
Ama teleferik burada değil.
Yok. Bir bakalım.
Teleferik yok.
Evet, teleferik aşağıda.
Oraya inip onu yukarı mı çıkaracağız?
Muhtemelen.
Bu kapı...
Nasıl açıldığını düşünelim.
-Hiç rakam var mıydı? -Drax?
-Rakam verdi mi bize? -Drax olabilir mi?
Evet. D-R-A-X. Bunu yaz.
D.
A.
İyi hatırladın oğlum.
Aferin.
Teleferiğe binmemizi istiyor. Bir şekilde.
Şu an bunu açmanın bir yolunu bulmalıyız.
Bilemiyorum.
Basmamız gereken bir düğme olmalı.
Bence bu çok teknik.
Bu meredi havaya uçurabiliriz de.
-Kapılar havaya uçabilir. -Aynen. Bence...
Yeşil düğme hareket ettirir. Yeşil bir düğmeye basmalıyız.
Şöyle. Ya da şuradaki mi?
Şu paneldeki?
Basmak ister misin?
Basarım. Teleferikte değilim. Düşecek değilim ya.
Peki. Hadi o zaman, basalım.
Tamam, hazır mısın?
Bir şeyler oluyor.
Hareket ediyor. Aferin.
-Harika. -Yaşasın.
Platforma gelir herhâlde.
Evet, geliyor. İşte.
Gel hadi.
Harika.
Ya içeride soru var ya da bir yere gitmemiz gerekiyor.
Sadece "Teleferiğe binin." dedi.
Onunla adım adım ilerlemeliyiz.
Kapılar açık. Bu açıldı. Harika.
Tamam, ne yapabileceğimize bakalım.
Ağırdan alalım.
Burada bir merdiven var.
Aşağı iniyor olmalıyız.
-İşte! -Bu... İşte gidiyoruz.
Yine gidiyoruz.
Nereye? Bundan sonra.
-Hareket ettik. -Ettik.
Diken üstündeyim.
Ben de kesinlikle.
Bir şeyler ters.
Bir tuhaflık var.
Bir şey olacağını biliyoruz.
-Burada bir şey olacak. -Merdiven var.
Evet. Öyle düşünmemeye çalışıyorum.
Bu...
Evet! Lanet olsun!
Tanrım!
Ne yapıyor bu?
Biliyordum be, biliyordum.
Telefon çaldı.
İsa aşkına. Bir mesaj daha.
MESAJ: SORUNUZ DIŞARIDA
Öyle tabii. Biliyordum.
Bak. Merdivendeki kancalar şuraya takılıyor.
Evet. Bu moruk canımı sıkmaya başladı.
Pekâlâ. Biraz geri alalım.
-Girdi. -Tamam mı?
Tamam. Kilitlendi.
Peki. Gidiyoruz.
-Nasıl açılıyor? -Kaldır, açılır.
Dikkat et, geri kapanmasın.
Bunu tut.
Lanet olsun.
Manzara buradan büyüleyici ama itiraf edeyim,
biraz korkutucu.
-Lanet olsun. -Ne oldu?
Bir teleferiğin tepesindesin. Olan bu.
Manzara büyüleyici ama durum farklı.
Sadece 600 metre havadasın.
Dur!
Ne var?
Lanet çanta iskelete asılı.
Çıkıp alabilecek misin peki?
-Başka çarem var mı ki? -Hayır, pek sayılmaz.
Dikkat et, biraz sallanıyor.
Resmen bir teleferiğin üstünde ayakta duruyorum.
600 metre havada.
Lanet olsun.
İyi misin?
-Aldım. -Tamam. Aferin sana. Aşağı uzat.
-Al şunu. -Uzat.
-Tamam. Evet. Tuttum. -Aldın mı?
Evet, aldım. Aferin sana.
-Senin inmeni bekliyorum. -İniyorum.
Tabureyi aldım.
Evet. Al da bunu üstüne koyalım.
Birlikte açalım.
Bir, iki, üç.
Altınızda Rio de Janeiro var.
Dünyanın en çarpıcı ama bazen en tehlikeli yerlerinden biri.
Bu şehrin kaosundan bossa nova çıktı.
Derin çağrışımlı ve duygusal bir samba türü.
Şu anda onu dinliyorsunuz.
100.000 paunt için,
bu müziğin hangi duyguyu uyandırdığı söylenir?
Neşe,
kıskançlık,
sevda?
Alt yazı çevirmeni: Nurale Aksu
Proje Kontrol Sorumlusu Berkcan Navarro