AMAZOŃSKI LAS DESZCZOWY – BRAZYLIA
Cytując Axla Rose'a: „Witajcie w dżungli”.
Zaczyna się prawdziwa gra.
Facet z telefonu się postarał.
Chciałbym z nim pogadać.
Zaczyna się.
Znów działamy, bracie.
Bracia Bone dotarli do Poziomu 3.
- Ruszajmy. - Dobra.
Jestem im winny 50 tysięcy.
Wychodzimy.
- Kolejne pytanie może podwoić kwotę. - Do widzenia.
Chodź.
Czekaj, powoli! Uważaj na śmigło.
- Dobra. - W co my się wpakowaliśmy?
Stary.
- Widzę łódź. - Uważaj na glinę.
- Co my tu mamy? - Patrz.
Oby silnik działał. Nie chcę wiosłować.
- Trzymaj. - Tak.
Dużo rzeczy.
Wyciągnijmy to.
Weźmy to na brzeg.
Co masz?
- Cholera. - To chyba jakiś nadajnik.
Oto nasza budka telefoniczna.
Zaczekaj.
Zestaw survivalowy.
- To chyba maczeta. - Tak. Pilnuj jej.
Dwa hamaki.
- Latarnia. - Latarnia.
Dwie latarnie.
- Chwila. - Co...
Niełatwo będzie wam znaleźć pytanie.
Szlag.
- Musicie odbyć dwudniową podróż... - Dwa dni.
...w głąb lasu.
Podążajcie za sygnałem z nadajnika.
To pytanie jest za 100 tysięcy funtów.
Dwudniowa podróż.
Nie do wiary.
- Dwa dni w dżungli? - No cóż.
- Pilnuj nas, kolego. - Tak.
- Możemy cię potrzebować. - Może zadzwonimy.
Przyjrzyjmy się temu. Muszę założyć okulary.
Co tu jest?
Korzystałeś z czegoś takiego?
- No dobra. - Wysuń to.
To się chyba wysuwa.
To trzeba zdjąć, włączyć
- i pogłośnić. - Daj na ful.
- Na maksa. - Dobra.
Mam nadzieję,
że usłyszymy jakiś sygnał.
Pewnie musimy znaleźć jakiś sygnalizator.
Podnieś go.
- Może trzeba go dostroić. - Czekaj.
- Patrz. - Słyszysz?
Chyba musimy wsiąść do łodzi i poszukać...
W lewo. Im jest głośniejszy,
tym bliżej celu jesteśmy.
Musimy wejść do dżungli.
Zaczekaj.
Cholera. Prawie wpadłem.
Poczekaj. Odczytam.
- Mamy wiadomość? - Tak.
Napisano w niej...
WIADOMOŚĆ: D.R.A.X
D, R, A, X. Drax.
- Drax? - Tylko tyle.
- Co to? Współrzędne? - Nie wiem.
- Nie znam się na tym. - Ja też nie.
007: DROGA DO MILIONA
Co mówi nadajnik?
- Płyń w prawo. - Dobra.
W tamtą stronę, Jimmy.
Podczas gdy bracia Bone zmierzają w głąb dżungli,
z pytaniami walczy siedem innych par.
W tym ta. Pielęgniarki Beth i Jen.
IMIĘ: BETH & JEN
POZIOM 1
Ich pierwsze pytanie przeniosło je w czasie.
PÓŁWYSEP APPLECROSS – SZKOCJA
Jesteście w Górach Kaledońskich, a skała pod waszymi stopami jest wyjątkowa.
Jest jedną z najstarszych na Ziemi.
Pytanie za 5000 funtów.
Jak dawno temu zostały uformowane te góry?
A. 25 000 LAT TEMU - B. 250 000 LAT TEMU C. 2,5 MILIARDA LAT TEMU
Dwa i pół miliarda to trochę za dużo.
Nie... Myślę, że to to.
- Czyli co? - C.
Myślisz, że to C?
Będziesz miała mi za złe błąd?
- Nie. - Obiecujesz?
Naprawdę nie mam pojęcia.
W ogóle ci nie pomagam.
- C? - Tak.
Zgadzamy się?
- Powodzenia. - Nic nie tracimy.
Dobra. Wezmę go.
- Gotowa? - Okej.
Jen.
- Okej. - Tak?
- Tak. - Do dzieła.
Dobra...
Jaki to kolor?
O rany.
PRZYZNANO 5000 FUNTÓW
Super.
Cudownie.
Dzięki Bogu.
Kolejne pytanie jest za dziesięć tysicy.
Znajduje się 13 kilometrów dalej, za górami,
w Lochcarron Garage.
Wiesz co? Żadna z nas się nie zestresowała.
Zachowałyśmy spokój.
To prawda.
To nic nowego. Umiemy działać pod presją.
Tak. Byle tak dalej.
Pracując z sytuacjami kryzysowymi,
uczysz się polegać na kolegach z pracy. Ufacie sobie.
Mimo że martwię się i boję,
a w moim ciele krąży adrenalina.
Potrafię udawać spokojną.
Robię to od 25 lat. To odruch.
Nie myślę o presji,
bo gdy o tym myślisz, możesz zacząć się stresować.
Po zamachu w Manchesterze
byliśmy drugim szpitalem, który przyjął ofiary.
Przywieźli do nas dużo dzieci.
Trzeba było zachować spokój,
bo to wpływało na wszystkich dookoła.
A to ważne, gdy chodzi o czyjeś życie.
LOCHCARRON – SZKOCJA
Znak paliwa. Może to tutaj?
Tak. Lochcarron Garage.
Warsztat i sklep.
Wejdźmy tam.
Na fotelu jest skrzynka.
I co?
Nic. To tylko narzędzia.
- Ładne auto. - Tak.
Zastanówmy się, jak je opuścić.
Poszukajmy dźwigni.
W dół.
„Odtwórz mnie”.
To Daimler Sovereign 4.2.
Z takiego auta korzystał premier po zamachu bombowym.
Było pancerne.
Zainstalowano w nim też specjalne zagłówki do drzemek.
Pytanie za dziesięć tysięcy.
Który to był premier?
A, Tony Blair.
B, Winston Churchill.
C, Margaret Thatcher.
W czasach Churchilla nie było chyba zamachów terrorystycznych.
Wykluczmy go.
Churchill odpada, mimo że to auto
- by pasowało. - Tak.
Może mu się przyjrzymy?
Może znajdziemy jakieś dokumenty.
Cokolwiek przydatnego.
To stare auto. Nie z czasów Tony'ego Blaira.
Ale nie wyobrażam sobie w nim Margaret Thatcher.
Liczyłam, że znajdziemy jakąś wskazówkę.
Ale Tony Blair...
Nie interesowałam się wtedy polityką.
Teraz żałuję.
Atak terrorystyczny...
To chyba słowo klucz w tym pytaniu.
- Może to IRA? - Tak.
Dużo o nich mówiono, kiedy byłam mała,
- czyli w latach 80. - Tak.
Nie przypominam sobie zbyt wielu ataków za Blaira.
- Okej. - Postawiłabym na Thatcher,
bo nie była powszechnie lubiana
i niektórzy chcieli się jej pozbyć.
Brzmi okrutnie?
Thatcher chyba mówiła,
że nie śpi dłużej niż cztery godziny.
Prawda.
Kiedy ktoś tak krótko śpi...
ma problemy zdrowotne.
Musi drzemać.
Czyli stawiamy na C?
Wybieramy C?
Tak.
- Robimy to? - Tak?
- Zgadzamy się? - Tak.
- Lepiej nie będzie. - Dobra.
- C. - Okej.
- Margaret Thatcher? - Tak.
Stresuję się. Gotowa?
- Zrobię to. - Dawaj.
W pytaniu za dziesięć tysięcy wybrałyście odpowiedź C,
Margaret Thatcher.
Wasza odpowiedź jest...
prawidłowa.
- Udało nam się! - O Boże.
PRZYZNANO 10 000 FUNTÓW
Fantastycznie.
POZIOM 2
STAMBUŁ – TURCJA
Ale tłum.
- Czego mamy szukać? - Nie wiem.
Może ktoś nam podpowie?
Może tak.
AMAZOŃSKI LAS DESZCZOWY – BRAZYLIA
Nadajnik wciąż prowadzi nas przez busz.
- Tak? - Tak.
Skrzyżowanie dróg.
W lewo czy w prawo?
- W prawo. - Tak?
Możesz pomachać sobie maczetą. Jesteś jak Rambo.
Mój Boże.
- To cmentarz. - Boże.
Tak skończyli ludzie, którzy słuchali faceta z telefonu.
Zaczekaj. Patrz.
Ślady cywilizacji.
Coś tu jest.
Chyba coś znaleźliśmy.
Patrz.
Muszę założyć okulary.
Pokazuje nam ustawienia?
Potrzebujemy ich, żeby coś włączyć?
Wszystkie są takie same.
Do góry nogami.
Nadajnik, wybierak, magnes.
Chodzi o to, żeby to uruchomić?
- Czy to... - Nie wiem.
To chyba jakaś turbina.
- To to. - Tak.
Musimy dotrzeć do tego budynku.
Tak. To panel kontrolny.
Rozglądaj się za czerwonym kołem.
Może na zewnątrz?
Dobra.
Nadajnik wciąż piszczy. Dobrze idziemy.
Ściemnia się. I to szybko.
Robi się niebezpiecznie.
Musimy wyjść z buszu.
Tak.
Może tutaj. Jest idealnie.
Niełatwo zawiązać dobry węzeł.
Któryś z nas obije sobie tyłek.
A więc...
to będzie dziś moje łóżko.
Bywało lepiej.
Co tam masz?
Wrzucił nam whiskey do torby?
Przecież...
- Poważnie. - W sumie
to chyba czas...
Tak.
Ty pierwszy.
O rany.
- Nie jestem wielkim fanem. - Do dna.
Możemy wlać ją do ognia.
Pamiętasz biwaki z tatą?
Tak.
Rodzice byli chyba świeżo po rozwodzie.
Tata, ja i ty. Siedzieliśmy przy ognisku i gadaliśmy bez końca.
To było lata temu.
Jako najstarszy brat,
kiedy rodzice się rozwiedli...
Byłem od ciebie młodszy.
- To mną wstrząsnęło. - Tak?
- I to jak. - Ile miałeś lat?
Jedenaście.
Zaczynałem szkołę średnią.
Byłem tym załamany.
Dlatego tak rozrabiałem przez kilka kolejnych lat.
- Nic nie rozumiałem. - Byłeś zagubiony.
Trochę tak.
Nie rozumiałem tego do końca.
Czuję się, jakbym dostał drugą szansę.
Nie wyjeżdżałem, gdy byłem młodszy.
Zająłem się różnymi rzeczami i uznałem, że czas kupić dom.
Życie może mnie nie ominęło,
ale nagle obudziłem się, mając 30 lat.
Stało się to nagle.
Otworzyło mi to oczy
i zacząłem myśleć,
że chcę zobaczyć więcej świata.
I chwytać życie garściami.
Te pieniądze
są dla nas ważne, ale równie ważne jest to,
żeby ta przygoda trwała.
Oby jak najdłużej.
Czas spać.
- Do zobaczenia rano. - Dobranoc.
Do jutra.
Jutro znów idziemy.
STAMBUŁ – TURCJA
Słyszysz to? Nie do wiary.
- Gotowa? - Tak.
Dobra.
Witajcie w Stambule.
Następne pytanie jest za 25 tysięcy funtów.
Pytanie za 25 tysięcy.
Znajdziecie je
pod placem Taksim, na stacji metra.
Na stacji metra.
W tunelu technicznym.
Macie 90 minut.
Mamy 90 minut.
Zapytamy kogoś?
- Tam są znaki. - Dobra.
Miewałam w pracy ryzykowne sytuacje.
W 2010 roku poleciałam z RAF-em do Afganistanu jako rezerwistka.
AEROMED – SPROWADZAMY ICH DO DOMU
Było ciężko, bo widziałam
młodych mężczyzn ze strasznymi urazami.
To było trudne.
Można przyzwyczaić się do działania pod presją.
Byłam jedną z pielęgniarek w klinice
w brytyjskiej ambasadzie w Kabulu.
Doszło do wybuchu w pobliżu,
a później okazało się, że ktoś
wszedł do szpitala i się wysadził,
zabijając masę cywilów.
To było straszne, być tak blisko tego.
Żeby wykonywać tę pracę,
trzeba być opanowanym.
Żeby pracować pod presją, trzeba szybko myśleć,
szybko podejmować decyzje.
Tam są chyba schody. Patrz, znak metra.
Chyba jest tam napisane „Taksim”.
- Tak. - To tutaj. Metro.
Zamknięte.
No nie.
- Musi być inne wejście. - Sprawdźmy.
To winda?
Działa?
Nie wiem. Ale kable się ruszają.
Tak!
Boże. Jaka ogromna.
Wielka.
Nie.
Plac Taksim
to jedna z największych stacji metra w Turcji.
Dziś jest zamknięta.
Masz coś? Możemy tu wejść?
I co, Beth?
Próbuję coś znaleźć na monitorach.
Tunel techniczny.
Dobra. Co jest tam napisane? Peron pierwszy?
Chodźmy tam.
- Strasznie tu. - Bardzo.
Dostęp do pociągu.
- Patrz, pociąg. - Tak.
Przeskoczmy.
Mamy 15 minut, Jen.
Dobra.
Bramka.
Tunel techniczny.
O nie.
Ale strasznie.
Bardzo.
Mamy wejść na tory?
Tu są chyba dwa tunele.
- Co to? - Tu jest pociąg.
Podejdźmy do niego.
- Otwarty? - Tak.
Wchodźmy.
Mamy tylko cztery minuty.
O rany. Jest pusty.
To długi pociąg.
- Szybciej. - Dobra.
Walizka! Mam ją.
Czekaj.
Otwieramy?
- Gotowa? - Tak.
To czaszka.
Jesteście w jednym z najstarszych metr na świecie.
W trakcie niedawnych wykopalisk
odkryto tu zwierzęce szczątki
oraz pozostałości cyrku.
Pytanie za 25 tysięcy funtów.
Do jakiego zwierzęcia cyrkowego należy ta czaszka?
Do szympansa,
do słonia,
do niedźwiedzia.
- To na pewno nie słoń. - Na 100%.
- Mogę zerknąć? - Tak.
Ma duże kły.
I długą czaszkę.
Przypomina psa.
- Szympans miałby czaszkę podobną do nas. - Tak.
- Nie jest podobna. - Zdecydowanie.
- Więc niedźwiedź? - Tak uważam.
Zobaczmy.
- Dobra. - Gotowa?
Raz, dwa, trzy.
Wybrałyście odpowiedź C.
Wasza odpowiedź jest...
No dobra.
Ile to trwa.
Boże, proszę.
Prawidłowa.
Stara!
- Dobra robota. - Wiedziałam.
PRZYZNANO 25 000 FUNTÓW
Ale gorąco.
Nadajnik wariuje.
To dobry znak.
Igła skacze jak szalona.
Serio?
Wcześniej tak nie było.
- No to... - Szczerze.
- Musimy być blisko. - Coś tu jest.
- Widzisz, jaki głośny? - Bardzo.
To niemożliwe.
Tam czy tu?
Wcześniej tak nie hałasował, więc to tu.
Tak.
Mamy łopatę.
Tak.
Patrz...
- To tu. Kop. - Zabierz nadajnik.
Musi być tuż pod nami.
- Stary. - Głębiej się nie da.
Nie ułatwia nam tego.
Spróbuj, Joe. Oczyść teren.
- To korzeń? - Chyba tak.
Pewnie zakopał ją głęboko.
- Coś tu jest. - Tak.
Trzeba kopać dalej.
- Jest tam. - Mamy ją.
- Mam ją. - To rączka?
- Tak. - O nie!
Złamała się.
- Pociągnij za pasek. - Jest owinięta.
- Za pasek. - Nie mogę.
Ciągnij.
- Mam ją. - Pękła?
Wystarczy. Wyjdzie.
Tak!
Dobra robota.
Zaczynamy.
No cześć.
„Witajcie w Rio”.
Joeyu i Jamesie,
spodziewacie się pytania.
- Tak. - Za sto tysięcy nie będzie tak łatwo.
Jezu.
Wasze pytanie jest ponad 3000 kilometrów stąd.
Ja pierdzielę.
Tak się namęczyliśmy.
Jak on może?
Jak? 3000 kilometrów?
Pokaż mi to.
„Witajcie w Rio”.
Jest coś z tyłu?
„Skąd jest to zdjęcie?”
Musimy lecieć do Rio.
Rio de Janeiro, skarbie.
To plaża Copacabana?
Tak.
Nie sądziłem, że tu będę.
To co? Wyciągnij pocztówkę.
Dobra.
„Skąd jest to zdjęcie?”
Myślę, że ze statuy Chrystusa.
Tak?
Jak na nią patrzę, to nie wiem.
Stąd jej nie widać.
- Widzisz ten budynek? - Tak.
- To nie on? - Ten tutaj.
- To Hilton? - Tak.
Więc to Głowa Cukru.
Mamy pewność?
- Tak, na 100%. Widzisz wagoniki? - Tak.
To pewnie linki od nich.
- Zrobiono je w sterowni. - Tak.
- Na bank. - Tak.
Musimy się tam dostać.
Chodźmy.
- Zacznijmy od marszu. - Ruszajmy.
Czekaj.
Gratulacje, Joeyu i Jamesie.
Rozwiązaliście zagadkę.
Rozejrzyjcie się.
Czeka na was czarny jaguar.
- To ten? - Nie znam się na autach.
- Czarny jaguar. - To ten, nie?
- To on. - W takim stroju?
Uwielbiam to. Ruchliwe miasto.
Tak.
Plaża, góry.
To nierealne.
Nie ubrałem się odpowiednio.
Obcisłe kąpielówki i wycięte bikini.
To się tu nosi.
Wyglądasz jak w piżamie.
Nie pachnę najlepiej.
To tutaj.
- Do dzieła. - Tak jest.
To co, na górę?
Czekaj. Telefon dzwoni.
WIADOMOŚĆ: IDŹCIE DROGĄ PRZEZ DŻUNGLĘ
„Idźcie drogą przez dżunglę”.
- Czyli tędy? - Pewnie tak.
Niezły trening.
Myślałem, że taki młodzieniaszek jak ty wbiegnie na górę.
Jasne.
Ten jaguar to odległe wspomnienie.
Tak.
To już końcówka.
Witajcie na Głowie Cukru.
Jezu.
O rany.
Wchodzimy na szczyt.
Jaja sobie robi.
Jak mamy to zrobić?
Załóżmy sprzęt i spróbujmy.
To niedorzeczne.
Przecież to pionowy klif.
Robi się poważnie.
Ale kapsztyle. Nie wiem, który prawy, a który lewy.
Nie.
Te buty są ładniejsze
niż wiele rzeczy, które nosisz.
Moje białe pikolaki
były legendą za czasów klubu Blue Orchid.
- Mam prowadzić? - Tak.
- Starszy przodem. - Oddam ci ten zaszczyt.
No dobra. Raz kozie śmierć.
Wskakuj.
Nie spiesz się.
Nie mogę się złapać.
- W porządku? - Tak.
Bywa ślisko.
O rany.
- Boże! - Nie jest łatwo.
Nie mam siły.
Jezu!
Co za absurd.
Nie mam siły w palcach.
Mózg mówi mi, że nie mam już sił.
Nieprzyjemne uczucie.
Nie mogę się puścić
i zaczynam panikować.
Nie boję się wysokości.
Ale czuję...
że przestaję kontaktować.
W porządku?
Rany.
Jasna cholera!
Nie daję rady.
Tak!
W porządku, Jimmy? Już niedaleko.
Dawaj!
- Dobra robota. - Tak.
- Jezu. - Boże!
Nie sądziłem, że dam radę.
Mam ręce jak galaretka.
Przydałoby się wypasione cygaro.
Nie do wiary.
Co za widok.
Patrz na to.
Masz pocztówkę?
Chyba tak, ale niewiele z niej zostało.
To ten widok.
Tak.
Dobrze trafiliśmy.
To pewnie gdzieś tu, w sterowni.
Widzieliśmy panel.
Wygląda jak na zdjęciach.
Tak. Koła przewojowe.
Trafiliśmy.
Rany.
KOLEJKA NA GŁOWĘ CUKRU PARQUE BONDINHO PÃO DE AÇÙCAR
Tak!
To gdzieś tutaj.
Pewnie każe nam wejść na szczyt.
Musimy znaleźć panel sterujący.
To tutaj.
Chyba masz rację. Możemy tam wejść?
Zamknięte.
W rogu chyba jest panel.
Pamiętasz telefon i czerwone drzwiczki?
Tak.
Czekaj.
WIADOMOŚĆ: WEJDŹCIE DO WAGONIKA
- „Wejdźcie do wagonika”. - Gdzie?
„Wejdźcie do wagonika”.
Nie ma tu wagonika.
Rozejrzyjmy się.
Nie ma wagonika.
Jest na dole.
Musimy tam wejść i go przyzwać?
Możliwe.
Te drzwi...
Jak je otworzyć?
- Mamy jakiś numer? - Drax?
- Dał nam jakieś liczby? - A Drax?
Tak. Wpisz to.
D.
A.
Dobra pamięć.
Brawo.
Mamy wsiąść do wagonika.
Musimy to jakoś otworzyć.
Nie wiem jak.
Pewnie jest jakiś przycisk.
To zbyt skomplikowane.
Możemy to wysadzić w powietrze.
- Wysadzilibyśmy drzwiczki. - Dokładnie.
Spróbujmy wcisnąć zielony guzik.
Coś takiego. A może to ten?
Na panelu?
Chcesz go wcisnąć?
Wcisnę. Nie ma mnie w wagoniku. Nie spadnę.
- To zrób to. - Tak?
Dobra. Gotowy?
Coś się dzieje.
Jedzie. Dobrze.
- Super. - Świetnie.
Chodźmy na zewnątrz.
Jedzie do nas.
Tak jest!
Czadowo.
Albo jest tam pytanie, albo musimy gdzieś pojechać.
Kazał nam wejść do wagonika.
Więc róbmy po kolei, co nam każe.
Drzwi są otwarte. To też. Świetnie.
No to chodźmy.
Powoli.
Widzę drabinę.
Pewnie jedziemy na dół.
- Hej! - Pewnie... Zaczyna się.
Znów to samo.
Jedziemy.
Dokąd tym razem?
- Ruszamy. - Tak.
Stresuję się.
Ja też.
Coś mi tu nie gra.
Wyczuwam coś dziwnego.
- Zaraz coś się wydarzy. - Jak...
- Na pewno. - Jest tu drabina.
Nie chcę o tym myśleć.
To...
Tak! Jasna cholera!
Jezu!
Co on robi?
Wiedziałem.
Telefon.
Chryste. Kolejna wiadomość.
WIADOMOŚĆ: PYTANIE JEST NA ZEWNĄTRZ
No jasne. Wiedziałem.
Patrz. Na drabinie są haczyki.
Ten koleś zaczyna mnie wkurzać.
Dobra. Wycofaj trochę.
- Może... - Weszła?
Tak. Udało się.
No to ruszajmy.
- Jak to działa? - Popchnij.
Oby klapka nie spadła.
Trzymaj.
Jasna cholera.
Widok byłby niesamowity, gdyby nie było tak strasznie.
Muszę przyznać.
- Cholera. - Co tam jest?
Dach wagonika.
Niesamowity widok, ale to nietypowa sytuacja.
Jesteś tylko 600 metrów nad ziemią.
Czekaj!
Co masz?
Walizka zwisa z ramy.
Możesz wstać i ją wziąć?
- Chyba nie mam wyjścia. - Niezbyt.
Uważaj, wagonik się chwieje.
Stoję na dachu wiszącego wagonika
jakieś 2000 metrów nad ziemią.
Cholera.
W porządku?
- Mam ją. - Dobrze. Podaj ją.
- Weź ją. - Daj mi ją.
- Dobrze. Trzymam. - Masz?
Tak. Dobra robota.
- Zaczekam, aż zejdziesz. - Już idę.
Mam stołek.
Położymy ją na nim.
Zróbmy to razem.
Raz, dwa, trzy.
Pod wami jest Rio de Janeiro.
Piękne miejsce, choć bywa niebezpieczne.
W chaosie tego miasta powstała bossa nova,
działająca na wyobraźnię i emocjonalna odmiana samby...
której właśnie słuchacie.
Pytanie za sto tysięcy funtów.
Jakie uczucie ma wzbudzać ta muzyka?
Radość,
zazdrość,
tęsknotę?
Napisy: Kinga Stańdo
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński