WENECJA – WŁOCHY
Ten wąż może zmiażdżyć człowieka w kilka sekund.
Pytanie za 25 000 funtów.
Jak długi jest ten wąż?
Sto osiemdziesiąt pięć centymetrów?
Dwieście dwadzieścia centymetrów?
Dwieście sześćdziesiąt pięć centymetrów?
Na pewno odpada 185.
Dwieście dwadzieścia też. Bliżej 265?
- Na pewno? - Tak.
- Dobra. - Spróbowaliśmy.
- To niełatwe. - Tak.
Ile razy można mierzyć węża?
- Spoko? - C, 265.
W pytaniu za 25 000 funtów
wybraliście odpowiedź C.
Ta odpowiedź jest...
No mów.
Ty draniu.
Prawidłowa.
- Tak! Chodź tu! - Chodź tu, młody!
- Bosko! - O rany.
007: DROGA DO MILIONA
Nie... Trzymaj ręce na kierownicy.
APULIA – WŁOCHY
- Spokojnie. - Nie rób tak.
Trzymaj kierownicę.
Nie martw się.
Znosi cię na bok.
Zaufaj mi.
Już nie mogę.
Jeszcze pół godziny.
Tak. Pół godziny.
Na odnalezienie pytania.
Josh i Kamara.
Małżeństwo.
O rany. Co to?
Owce.
Co jest grane?
Powoli, kochanie.
O Boże.
Pójdę go zapytać.
Powiedz: „Il ponte di Gravina”.
Il ponte di Gravina.
- Il ponte di Gravina. - Okej.
Przepraszam!
Il ponte di Gravina.
Zna pan angielski?
Nie.
Il ponte di Gravina.
Tak.
Lewo.
Tędy?
Nie wiem. Co powiedział?
Mamy jechać prosto, a potem w lewo.
A czas?
Czas.
Dziesięć? Dziesięć minut. Dobra.
Dobra, jedźmy.
- Kamara jest z Karaibów. - Tak.
A ja z Bangladeszu.
- Taki miks się nie zdarza. - Nie. Boże.
To mieszanka, która wszystkich dziwi.
- I która zapada w pamięć. - Boże.
Do tej pory szło im nieźle.
POZIOM 1 SZKOCKI REGION HIGHLANDS
Telefon dzwoni.
Halo?
Pytanie za 5000 funtów.
Według legendy
na tych terenach żyło mityczne stworzenie.
Co to za rogaty stwór?
CO TO ZA ROGATY STWÓR? A. CYKLOP – B. DIABEŁ – C. JEDNOROŻEC
Na jednej z flag
jest lew i jednorożec.
- Stawiam na C. - To działaj.
Dobrze.
- Co to? Zielony? - Trzymaj wysoko.
Tak!
WYGRANE PRZYZNANO 5000 FUNTÓW
Następne pytanie jest za 10 000 funtów.
Znajdziecie je 13 kilometrów za górami
w mieście Kinlochleven,
w domu zwanym Kincaid.
Dom Kincaid. Kincaid!
Cholera.
Halo?
Szukamy czegoś.
Co za dom.
Boję się. Czekaj.
Zaczekaj.
Dużo tu królowej.
Trzeba było ściągnąć buty.
Halo? Patrz. „Odtwórz mnie”.
- Cholera. - Coś tu jest.
Tak. Czekaj.
To księżniczka Elżbieta po przybyciu do Szkocji z dziećmi.
To książę Karol?
Pytanie za 10 000 funtów. Który to był rok?
O kurczę.
KTÓRY TO ROK? A. 1940 - B. 1950 - C. 1960
Została królową w 1953 r.
Tak, więc 1960 odpada.
- Tak. - Tak?
A w 1940 roku nie miała dzieci.
Nie miała męża. To był 1950 r.
- Tak. - Mamy to.
Jesteś pewna?
Cholera.
Milion funtów zmieniłoby życie nasze i naszych dzieci.
Moglibyśmy kupić dom i samochód.
Wybraliście odpowiedź B.
Moglibyśmy się przeprowadzić.
Dorastaliśmy na największym
osiedlu socjalnym w Europie.
Rasizm, przemoc, broń.
Wszystko, co teraz robimy, jest z myślą o naszych dzieciach.
Nie chcemy dla nich takiego życia.
Wasza odpowiedź jest...
Boże.
Proszę.
Prawidłowa.
- Tak! - O Boże!
Co?
- Tak? - Dałaś radę.
Dobra robota.
WYGRANE PRZYZNANO 10 000 FUNTÓW
POZIOM 2
Następne pytanie jest za 25 000 funtów.
Znajdziecie je 50 kilometrów dalej,
obok Il ponte di Gravina.
Gdy tam dotrzecie, szukajcie najwyższego punktu.
Macie 90 minut.
Widzę skrzyżowanie.
No dalej. Jedziemy.
- Skup się. - Patrz na znaki.
Wypatruj znaków.
- Dobra. - Il Ponte Di Gravina.
„Gravina”.
- Chodź, kochanie. - Już.
Damy radę.
Uważaj.
O rany.
Co to jest?
Znajdźcie najwyższy punkt.
Żeby znaleźć pytanie.
Na tych budynkach?
- Na wieży kościelnej? - A może na żurawiu?
Na żurawiu?
Boże.
O Boże.
Widzisz to, kochanie?
Tak, coś tam jest.
- Na końcu? - Tak.
Nie spodziewaliście się tego.
Kochanie?
O Boże.
To chyba jakieś jaja.
Muszę się uspokoić.
Jedna uprząż. Czyli jedno z nas musi po to pójść.
W porządku?
Jestem posrany.
Mam lęk wysokości. Ty nie.
- Tak? - Mam.
Nie możesz nagle stwierdzić, że boisz się wysokości.
- Nie żartuj sobie. - Dobra.
Nigdy o tym nie wspominałaś
i nagle mówisz, że masz lęk wysokości? Bez jaj.
Dasz radę.
Ja naprawdę boję się wysokości.
- Dobra. - Tak?
To? Odpada.
- Jeśli... - Od tamtego klifu
jestem cały posrany.
Dobra.
- Więc ja mam iść? - Tak.
Będę patrzył.
Tak.
Zawsze musiałam być twarda
i nie pokazywać emocji.
Ruszaj.
Myślę, że to przez moje wychowanie.
Uważaj na głowę.
Obrót. I sygnał...
Dawaj, Kamara.
Wychowywała mnie tylko matka.
Mój tata odszedł, kiedy miałam sześć lat.
Powoli.
W domu działy się różne rzeczy
i szybko go opuściłam.
Musiałam stać się odpowiedzialna,
żeby przetrwać
i wyjść na ludzi.
Od zawsze muszę walczyć.
Walczyć o siebie.
O swoje przetrwanie i żeby o siebie zadbać.
Jezu. Cholera.
Niedobrze mi. Allahu.
Jestem zmęczona.
Naprawdę.
Poradzisz sobie.
Dobrze, kochanie. Dasz radę!
Idź dalej.
Jesteś wspaniała.
Nie zatrzymuj się.
Nie powinnam patrzeć w dół.
Ale wieje.
Dasz radę.
Cholera.
Zaczyna wiać!
Szlag.
Boże. Dobra.
Dotarłam.
Mam paczkę.
Tak!
Brawo!
Jestem dumny. Dobra robota.
Świetnie ci poszło.
Świetnie.
Musimy odpowiedzieć na pytanie.
Dobra.
- Otwieramy. - Tak.
Mam nadzieję, że podobały wam się zapierające dech w piersi widoki.
To tutaj, na południu Włoch,
zawodowa trucicielka tworzyła śmiertelną miksturę
i sprzedawała ją w butelkach po perfumach kobietom, które chciały pozbyć się mężów.
Była bezbarwna,
bezzapachowa, bezsmakowa
i przypuszczalnie spowodowała 600 zgonów.
Nie inspiruj się.
Pytanie za 25 000 funtów.
Z czego była zrobiona trucizna?
Z arszeniku.
Z siarki.
- Ze złota. - No dobrze.
Złoto odpada.
- Ma kolor. - Tak.
Siarka...
Boże. Jestem taka zmęczona.
Nie mogę myśleć. Siarka...
Arszenik.
Chyba był używany w truciznach.
- Na pewno? - Nie wiem.
Arszenik.
Może doznałem olśnienia.
- Wybierasz arszenik? - Tak. Zróbmy to.
- Jeśli będzie czerwony, pożałujesz. - Nie martw się.
Dałaś radę. Byłaś odważna.
Nie martw się o to.
To, co zrobiłaś,
było wielkie.
Kiedy trzeba szybko myśleć,
- masz pustkę w głowie. - Zero.
No dobrze...
Tak. Dobra robota, kochanie.
Boże! Udało nam się.
- Powiedz wszystkim. - Boże!
- Włochy. Bellissimo! - O Boże.
To było naprawdę trudne.
- Tak się cieszę. - Niesamowite.
Łzy szczęścia. Niesamowite.
Dobra. Przepraszam.
- Po prostu... - To koniec.
Byłaś niesamowita.
Tak się cieszę. Udało nam się.
„Nam”?
Ciekawe.
Dobra robota.
PRZYZNANO 25 000 FUNTÓW
NEAPOL – WŁOCHY
Mogą tu być jakieś znaki.
Widzę budkę, jeśli chcesz...
- Chcesz zapytać? - Możemy.
Tak.
Angielski?
- Trochę. - Trochę?
Via dei Tribiani?
Tak.
Nie.
Kierunek.
Szukamy Via dei Tribiani.
- Via dei Tribiani. - Tribunali.
- Droga? - Tak. To tam?
Tam. Tak. Dziesięć minut.
Dobrze. Dziękuję.
- Tak? - Tak.
Chciał dać mi Peroni.
- Co? - Piwo.
POZIOM 1
Keith i Nick.
Wyważyłeś więcej drzwi niż ja.
Załatwione.
Byli policjanci.
Kijki narciarskie i duża metalowa skrzynka.
Pytanie za 5000 funtów.
Jak nazywały się rodzinne grupy, które rządziły Szkocją?
Wydaje mi się, że B, klany.
- Razem. - Razem.
- Tak! - Tak!
Następne pytanie jest za 10 000 funtów.
To zamek Stalker.
Przez wieki trzymano w nim jastrzębie.
Do czego je wykorzystywano?
Do szpiegostwa?
Do polowań?
Do wysyłania wiadomości?
Nie do szpiegostwa. To były gołębie.
Stawiam na polowanie.
Nie wciskaj guzika, póki nie masz pewności.
Wciśnijmy go razem.
Wasza odpowiedź jest...
prawidłowa.
Tak!
POZIOM 2
Następne pytanie jest za 25 000 funtów.
Prosto, tak?
Znajdziecie je na Via dei Tribunali.
W Caseggiato Sciarra, na trzecim piętrze.
- Tak. - Casabla da...
Dobra. To tutaj?
Tak.
Mamy 15 minut.
Dobra.
Po przejściu na emeryturę musiałem
przyzwyczaić się do tego, że nie mam przy sobie odznaki.
To określało mnie przez 30 lat.
To moja tożsamość.
Mamy dziewięć minut, Nick.
Wypadałoby już to znaleźć.
Trzydzieści lat w rodzinie. To prawdziwa strata.
- Caseggiato Sciarra. - Znalazłeś?
Zacząłem pracować z Keithem w 1991 roku.
Od tej pory się przyjaźnimy.
Musimy biec.
- Na trzecie piętro. - Trzecie.
Myślimy tak samo.
Dobrze nam się razem pracowało,
a kiedy robiło się ciężko
albo miałem gorszy dzień, wspierał mnie.
- Sprawdź drzwi. - Otwarte.
- Dobra. - Halo? Jest tu kto?
- Ciekawe. - Co my tu mamy?
Ktoś chyba czytał pamiętnik.
- Chodź tu, Nick. - Dobra.
Wielka skrzynia.
Otwieramy?
Dobra.
Zrobisz to?
Za chwilę.
Wyglądają groźnie.
No dobra.
Ukrywa się w niej wąż?
Sugerowałbym, żeby odłożyć go
- do skrzyni. - Z powrotem?
Mogę podnieść go za ogon?
Wije się.
Tak mówisz?
Czekaj.
Dobra... Pójdę...
Za bardzo się zbliżył.
Trzeba kontrolować głowę.
Śmiało.
Dobra. Gotowe.
- Trzymasz? - Tak.
- Otwórz skrzynię. - Idę.
Otwórz.
Pospiesz się.
- Wracaj do kolegów. - Uwaga na ogon.
- Spoko? Gotowe. - Gotowe.
Praca zespołowa.
Nigdy w życiu
nie miałem w rękach węża.
Nie miałeś. Upuściłeś go.
Miałem, ale zbliżył głowę do mojej ręki.
- Wtedy... - Wiem.
Nie przejmujcie się wężami.
Są raczej niegroźne.
„Raczej”.
Obraz przed wami to dzieło sztuki.
Kobieta z wachlarzem Modiglianiego.
W 2010 roku został skradziony
podczas jednej z największych kradzieży,
wraz z dziełami Picassa i Matisse'a.
Wartość skradzionych dzieł
była szacowana na ponad 100 milionów funtów.
Sprawca został złapany
i skazany w paryskim sądzie.
Pytanie za 25 000 funtów.
Na ile lat więzienia został skazany?
Co...
Dwa lata?
Osiem lat?
25 lat?
Dobra.
Nie mam pojęcia.
Tam jest gazeta.
Powiedziałbym, że...
- Rozejrzyjmy się. - Może są tam wskazówki.
Niestety nie znam włoskiego.
Może będzie coś wielkimi literami.
Tu nic nie ma.
Dobra.
Wszystkie książki są o sztuce.
- Masz coś? - Nie.
A jak myślisz?
To francuski sąd.
Francuzi są surowi, prawda?
Muszę przyznać, że dlatego...
skłaniam się ku 25 latom.
Dwa to za mało.
Nawet osiem lat. Chodziło o 100 milionów funtów.
Daliby mu tylko osiem lat?
Raczej dostał 25.
- Co mówi ci instynkt? - Że to 25.
Mój tak samo.
Nie ma tu nic więcej.
Nie widzę nic przydatnego.
Instynkt podpowiada ci 25. Mój też.
Zadowolony?
- Nie. - Nie.
Ale będziesz, gdy wciśniemy C.
Nic więcej nie wymyślimy.
Chyba tak.
- Gotowy? Trzy, dwa, jeden. - Już.
- Gotowy? - Tak.
Wybraliście odpowiedź C.
- To pewnie B. - Też tak myślę.
Wasza odpowiedź jest...
Nieprawidłowa.
Powiedz nam.
Ukróć nasze cierpienia. Proszę.
Nieprawidłowa.
Karygodne.
Pa, pa.
GRAVINA – WŁOCHY
Halo?
Następne pytanie jest za 50 000 funtów.
Znajdziecie je 30 kilometrów stąd.
- Trzydzieści kilometrów. - Trzydzieści?
- W mieście zwanym Matera. - W Materze.
W restauracji o nazwie Taranto.
W restauracji Taranto.
Macie 90 minut, żeby tam dotrzeć.
Mamy 90 minut.
- Restauracja Taranto. - Dobra.
- Ruszajmy. - Co robimy?
- Trzydzieści kilometrów. - Może...
Pojedźmy autem.
Tą samą drogą. Pamiętasz?
- Tak. - Matera.
Boże. Pasy. Jedziemy?
Nie mów, że auto nie działa.
Działa. Chyba.
Co się dzieje?
Przekręcam.
- Auto nie działa. - Dobra.
Poważnie?
Dali nam takie dobre auto i co?
Wiesz co?
To sprawka tego gościa z telefonu.
Zepsuł nam auto.
Przepraszam. Angielski? Nie?
- Okej. - To nie Londyn. Nie ma taksówek.
Zapytamy ich?
- Kogo? - Gości w aucie.
- Trochę. - Świetnie.
Chcemy pojechać do Matery.
- Zabierze nas pan? - Wsiadajcie.
- Świetnie. - Dziękujemy.
Nazywam się Gino.
- Cześć. - Gino?
Jesteś gwiazdą. Bardzo dziękujemy.
- Mamy 65 minut. - Mamy godzinę.
Musimy tam dotrzeć w godzinę.
Możesz jechać najszybszą drogą?
W dialekcie z Matery...
- Tak. - ...„do dzieła” to...
Dobra.
Jedźmy!
Gino, znasz restaurację...
- Tak? - Taranto.
Taranto.
Tak. To bardzo dobra restauracja.
Zabierzesz nas tam?
Jesteś aniołem.
Chodźmy.
Mamy iść prosto.
Tak powiedział, więc idźmy.
- Kwadrans. - Mamy 15 minut. Chodź.
Jest 19.00.
- Dobra. Gdzie? - Nie. Chodź.
- Uwaga na schody. - Dobra.
Nie ma świateł. To nie tam.
Patrz. Tak.
- Chodź. - Szybko.
Naciśnij.
Jest tu klucz?
Jakieś klucze?
Muszę pomyśleć.
Co robić?
- Szlag. - Nic tu nie ma.
To klucze? Nie, szkło.
Mamy robić szybę?
Wyważyć drzwi?
Spróbuję kopnąć.
Tak, kopnij.
Raz, dwa, trzy. Cholera.
- Chodźmy. - Dobra.
Boże.
Co za szaleństwo.
- Chodź. - O co tu chodzi?
- Mam dreszcze. - Idziemy na górę?
- Boże! - Patrz.
Czekaj. Co?
Patrz.
- Chyba nie jest prawdziwy? - Nie wiem. Zapukaj.
Nie jest. Widzisz?
Mamy walizkę. Udało nam się.
Dobra.
Nie...
Pobliskie miasto Taranto
było inspiracją dla nazwy tego pięknego pająka.
Tarantula.
Przez tysiące lat ludzie żyli w strachu przed tarantulą i w harmonii z nią.
Jej ugryzienie dało początek tańcowi,
taranteli,
który jest powiązany z agonią następującą po ugryzieniu tarantuli.
Pytanie za 50 000 funtów.
Ile waży ta tarantula?
Jezu Chryste.
Dwadzieścia trzy gramy?
Pięćdziesiąt trzy gramy?
Osiemdziesiąt trzy gramy?
Skąd mamy to wiedzieć?
- Przecież... - Ile waży?
Trzeba wyciągnąć pająka.
- I znaleźć... - Nie dotknę go.
- Nie dotknę. - Coś...
- Nie dotknę go. - Jakąś wagę czy coś.
- I... - To prawdziwy pająk?
Nie wiem.
- Czekaj. Nie! - Słuchaj...
- Cholera. - Jest prawdziwy. Niech mnie!
To...
Jezu!
Poważnie. Nie dotknę go.
Znajdziemy wagę.
- Nie. - Położymy go na niej.
- Nie ma tu wagi. - I załatwione.
Położymy tarantulę na wadze.
Kochanie.
Szlag.
- Poszukajmy wskazówek. - To kuchnia.
Jest tu waga.
Tak.
Dobra...
Możemy...
Zastanówmy się, jak to zrobić.
Nie chcę go wkurzyć.
Ten waży 50.
- Pięćdziesiąt. - Okej.
Pięćdziesiąt to środek.
Połóż go. Jeśli pająk będzie wyżej...
- Jeśli będzie wyżej... - To jest lżejszy.
Jeśli pająk będzie wyżej niż 50,
to znaczy, że waży 23 gramy.
Jeśli opadnie,
to znaczy, że waży 80.
Jeśli szale będą równe, to waży 53.
Ma to sens?
- Tak. - Tak?
Więc dajmy 50, bo to środek.
Włosy mi się jeżą.
- Mam ciarki. - Nie wiem, jak to zrobić.
Zajmę się wagą.
David Attenborough mógłby się z nim bawić,
ale to nie dla mnie.
Nie mogę. Kiedy się nie ruszał, było dobrze.
Patrz!
Po prostu to zróbmy. Nie strasz mnie.
Dasz radę.
Nie dotykaj wagi. Dobrze.
Dobra robota.
Dobrze.
Co się stało z wagą?
- Co się stało? - Nie widziałam.
- Daj mi to. - Weź skrzynkę.
Szlag.
Dobrze.
Powoli wróć na miejsce.
Dobrze.
- Patrz na wagę. - Dobra.
Dobrze. Czekaj. Nie...
- Żadnych gwałtownych ruchów. Czekaj! - Widzisz?
Czekaj. Nie.
Waży...
Ciągle się rusza. Odsuń skrzynkę.
Czekaj. Dobra.
Waży 53.
- Tak. Wsadzamy go? - Tak.
Dobra. Chodź, pajączku.
Chodź. Dobrze.
Dobrze.
Dobry chłopak. Przynieś pokrywę.
Boże.
Trzęsę się. Wyszło 53, tak?
- Tak. - Nogi mi się trzęsą.
- Pięćdziesiąt trzy? - Tak.
W pytaniu za 50 000 funtów
wybraliście odpowiedź B.
Wasza odpowiedź jest...
No dalej.
Proszę.
Prawidłowa.
- Tak! - Tak.
Zrobiliśmy to.
Hej, pajączku.
Udało ci się.
- Dobrze się spisałeś. - Ty się dobrze spisałaś.
IMIĘ: KAMARA & JOSH
O rany.
PRZYZNANO 50 000 FUNTÓW
WENECJA – WŁOCHY
Mama? Mówi James.
Cześć. Jak się masz?
Gdzie jesteś?
Jesteśmy w Wenecji.
CROYDON – ANGLIA
W Wenecji? Boże.
Wygraliśmy 25 000 funtów.
Co takiego?
Nie mów, bo nas okradną.
Zrobiliśmy to, mierząc węża.
Dam ci Joego. Zaraz musimy lecieć.
- Mamo? - Cześć. Wszystko gra?
Tak. Jest dobrze. 25 tysiaków.
Dobrze wam idzie. Dbasz o niego?
Tak, zachowuje się. Rozwalił sobie kolano
i rozerwał koszulkę.
Ale jest dobrze. Brat o niego dba.
Co James mówił o tym wężu?
Nie usłyszałam do końca.
Trochę przerywa. Musimy ruszać.
Coś przerywa.
Zobaczymy się, jak będziemy bogatsi o 50 kafli.
Powodzenia. Pa, kochanie. Kocham was.
- Dbajcie o siebie. Pa. - Pa, mamo.
No dobrze.
Następne pytanie jest za 50 000 funtów.
Pytanie za 50 kafli.
Znajdziecie je przy Placu Świętego Marka.
Przy Placu Świętego Marka.
Na żółtej boi
pośrodku laguny.
Pośrodku laguny.
Boże.
Musicie tam dotrzeć przed 19.00
albo wasza podróż się skończy.
- To ta żółta boja? - Możliwe.
Patrz, tuż przed tobą.
Potrzebny mi teleskop.
Na pewno coś tam jest.
Nie mam wątpliwości.
- Dobry. - Hej.
Podrzuci nas pan do tej żółtej boi?
Chcemy coś stamtąd wziąć i wrócić.
- Prosimy. - Prosimy.
- Nie da rady. - Czemu?
- Bo trwają wyścigi. - Zamknięte.
- Wyścigi? - Tak.
Można dostać się tam na około?
- W tej chwili nie. - Nie.
Teren jest zamknięty.
- Zamknięty teren. - Co teraz?
Musimy znaleźć zbuntowanego gondoliera.
Widzę motorówkę.
- Zapytamy go? - Tak.
- Razem z bratem... - Tak.
...musimy dostać się do tej boi.
- Twoją łodzią. - To możliwe?
Nie.
Zamknięte. Regaty.
- Prosimy. - Prosimy.
Musimy tam dotrzeć.
- To ważne. - Dobrze.
Może o 18.30.
- 30 minut. - Czyli...
- O 18.30. - 18.30.
- 18.30? - Tak.
- Popłyniemy? - Tak.
- Dobry człowieku. - Musimy być na czas.
- Mamy czas do 19.00. - Okej.
- Dobra. - Okej.
- Na razie. - Dobra.
- O 18.30. Dzięki. - Tak.
To jakiś koszmar. Tracimy czas.
To nie nasza wina.
Byliśmy tu o 17.00.
Oby udało nam się ruszyć o czasie.
O 18.30 będziemy na łodzi.
- To na pewno ona. - Tak.
- Spróbujmy jeszcze raz. - Musimy ruszać.
Gotowy, żeby wypłynąć?
- Daniel. Gotowy? - Nie. Są regaty.
- Daniel. - Nie można płynąć.
Jak skończą, może uda się...
Poczekajcie tu.
Czas nas goni.
Goni nas czas.
- Okej. - Zachowujemy spokój.
- Patrz. - Próbujemy.
Czas się liczy.
Akurat dziś mają regaty.
Ale jest wyluzowany. Pali papierosa.
To nie na niego czeka 50 kafli.
To pieniądze, które mogą odmienić życie.
Ile mamy czasu?
Dziesięć minut.
- Skończyli. Chodźcie. - Dobra.
- Wskakuj. - Dziękujemy.
Musimy się spieszyć.
Jeszcze trochę bliżej, Daniel.
Jest przywiązana łańcuchem.
Zajmę się tym.
- Zbliż się. - Podpłyń jak najbliżej.
Ile możesz.
Nie mogę złapać.
- Dobra. - W porządku.
Gotowy?
- Jest przywiązana. - Dobra.
Przede wszystkim...
Rozwiążmy linę.
Ile mamy czasu?
Róbmy, co możemy.
Spróbujmy to rozplątać.
Trzeba to poluzować.
- Chyba mam. - Spróbuj.
Uda się.
Rozłóżmy ją.
Odpowiadamy tutaj czy wracamy na brzeg?
- Jak myślisz? - Nie mamy czasu. Tutaj.
- Dobra. - Okej.
No dobra.
- Gotowe. - Boże.
Zaczynamy.
Jesteście w Lagunie Weneckiej.
Widzicie stąd wlot kanału Canal Grande.
To jedna z najbardziej ruchliwych lagun na świecie,
po której pływają wszelkie możliwe łodzie.
By uniknąć uszkodzenia fundamentów Wenecji,
wprowadzono ograniczenie prędkości.
Jasna cholera.
Pytanie za 50 000 funtów.
Jaki obowiązuje limit prędkości
w tej lagunie?
Dwa kilometry na godzinę.
Siedem kilometrów na godzinę.
Czterdzieści trzy kilometry na godzinę.
Obstawiam, że siedem.
Też tak sądzę.
Łodzie pływają tu szybciej niż dwa.
Ludzie przekraczają prędkość. Pamiętaj.
- Ale 43 to dużo. - To odpada.
- Zdecydowanie. - Zgadzamy się.
- Tak. - Dobra.
Dwa kilometry na godzinę.
- Jeśli mogę biec pięć... - Tak?
Te łodzie są szybsze niż ja.
Nawet jeśli będą się wlec.
Na bieżni biegnę osiem na godzinę.
Obstawiam siedem. Tylko...
- Na pewno więcej niż dwa. - Patrz.
Ile płynie ta łódź?
- Więcej niż dwa. - Tak.
Nie pędzi, ale na pewno więcej niż dwa.
A 43 to za szybko.
Na pewno.
- Zostaje siedem. - Po prostu to zrób.
- Jestem wykończony. - Dobra. Zróbmy to.
Zróbmy to.
Gotowy?
- Tak! - Tak!
- 50 kafli! - 50 kawałków!
Mój kredyt studencki jest spłacony.
Tak!
POZIOM 3
AMAZOŃSKI LAS DESZCZOWY – BRAZYLIA
Cytując Axla Rose'a: „Witajcie w dżungli”.
Pełna konspiracja.
Napisy: Kinga Stańdo
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński