Widzę skrzyżowanie.
Jedziemy.
Patrz na znaki.
- Dobra. - Il Ponte di Gravina.
„Gravina”. Tędy.
O rany! Co to jest?
Znajdźcie najwyższy punkt.
Na budynkach? Na wieży kościelnej?
A może na żurawiu?
Na żurawiu? Tak, coś tam jest.
Boże.
No dobra.
Czy przygoda rodem z filmu o Bondzie przerośnie
zwykłych ludzi?
Dadzą się złamać?
A może sprostają wyzwaniu
przy odpowiedniej motywacji?
Czekaj, Grace.
Jesteśmy tak blisko.
Tak blisko.
Co skłoniłoby ludzi do wyprawy na koniec świata?
Znowu się zaczyna.
Miłość?
Rodzina?
Mam sygnał z lewej, tato.
- Tak. - Z... Tato.
- Tu nie ma skrętu. - Jedź w lewo.
- Mamy napęd na tylne koła. - No jedź!
Jedź, tato!
Nie.
Jeśli nasz świat czegoś nas nauczył,
to tego, że najlepszą motywacją
są pieniądze.
Dziewięć milionów funtów.
Dziewięć par prawdziwych ludzi.
Po milionie dla każdej z nich.
Umieściłem dziesięć pytań w różnych zakątkach świata.
Telefon dzwoni.
- Tak? - Znajdźcie je.
Halo?
Odpowiedzcie.
KIEDY VIKING 1 WYLĄDOWAŁ NA MARSIE?
I wygrajcie milion funtów.
Milion funtów, stary.
Czego byś nie zrobił?
Jedyną przeszkodą na ich drodze
jestem ja.
007: DROGA DO MILIONA
POZIOM 1
SZKOCKI REGION HIGHLANDS
Zacznijmy od tej dwójki.
James i Joey Bone.
Bracia Bone z południowego Londynu.
Te góry wyglądają złowieszczo.
I to jak.
Przerażające.
- Będziemy się wspinać? - Byłoby słabo.
NAZWISKO: BRACIA BONE
To zdecydowanie nie jest Croydon, Jimmy.
Telefon dzwoni.
Halo?
Pierwsze pytanie jest za 5000 funtów.
- Pytanie za 5000. - Oki.
- Musicie je znaleźć. - Mamy je znaleźć.
Przejdźcie przez wzgórza za budką telefoniczną.
Przejdźcie przez wzgórza za budką.
Aż dotrzecie do skalistej góry.
Aż do skalistej góry.
Wejdźcie na nią.
- Wejdźcie na nią. - Po drugiej stronie
zejdźcie do zatoki.
Po drugiej stronie jest zatoka.
To wszystko?
- To wszystko? - Tak.
Tam jest skalista góra.
Musimy na nią wejść i zejść do zatoki.
No to idziemy tam.
W porządku.
Chcesz znaleźć łatwiejszą drogę
- czy idziemy na wprost? - Podać ci rękę?
Rękę?
Jakbym znów był małym chłopcem.
- A kto mnie potrzyma? - Mam cię.
Mój 42-letni brat.
Spodnie rurki
to niezbyt dobry wybór.
To moje najlepsze dżinsy.
Obaj jesteśmy dość inteligentni
i mamy sporą wiedzę ogólną.
A także jesteśmy...
- Zmotywowani. - Tak.
Możecie stracić pieniądze.
- Serio. - Tak.
Zabierzemy wam kasę.
Krok po kroku, ale...
Wygląda przytłaczająco.
To nie będzie łatwe zadanie.
- Patrz, owca. - Dlatego...
Coś cienko przędzie.
Brat zawsze o mnie dbał.
Czasem się kłóciliśmy,
ale...
jako dziewięciolatek nie miałem szans z 15-latkiem.
Ja pierniczę. To wąż.
Jezu!
Żmija.
Syczy. Irytuje się.
Zaatakuje nas.
Co za szaleństwo.
Jako dzieciak był pulchny.
Wyglądał jak żółw.
Tak go nazywałem. Żółw.
Był naprawdę okrągły i miał dużą, okrągłą głowę.
Razem z siostrą byliśmy starsi i go nosiliśmy.
Mama mówiła, że nie nauczy się chodzić.
Co za mgła. Jak w Psie Baskerville'ów.
Prawie jak w krainie olbrzymów.
Jesteśmy w chmurach.
Dorastając, mieliśmy problemy z pieniędzmi.
Gdy miałem cztery lata, nasi rodzice się rozwiedli.
Jeśli w domu brakuje pieniędzy,
zawsze towarzyszy ci stres.
Posiadanie większej kasy wydawało się nieosiągalne.
Ciągle myślisz: „A jeśli praca się skończy?
A jeśli coś się stanie?”.
Dół pleców, kolana,
- łydki... - Zaczynasz czuć?
...płoną.
Milion funtów może zmienić życie.
Dzielimy się 60:40. James na pewno się zgodzi.
To chyba ta zatoka.
Tak wygląda.
Jest tam torba...
- Czy... - Prawie skręciłem kostkę.
- Czego szukamy? Jakiegoś sygnału? - Nie mam pojęcia.
Czegoś...
nietypowego.
Czegoś, czego nie powinno tu być.
Powiedział „zatoka”.
Może musimy wejść do wody?
Tutaj nic nie widzę,
chyba że straciłem rozum.
Jesteśmy zmęczeni. Jestem wykończony fizycznie.
Ja czuję się w porządku.
Jesteś sześć lat młodszy.
Czekaj! Między kamieniami.
Coś tam jest.
Trzeba to wyciągnąć. To pewnie jakaś skrzynka.
Ciągnij mocno.
Powoli.
- Ruszyło się coś? - Chyba nie.
Mam wejść? Wejdę.
Mogłem zdjąć ubrania.
Zaraz sięgnie klejnotów.
Sprawdzam, jak głęboko jest.
Widzisz łańcuch?
Mam też wejść?
A myśleliśmy, że wystarczy pociągnąć za łańcuch.
Powoli, ale do przodu. Pomogę ciągnąć.
Jest ślisko.
Widzę coś.
Jest tu! Rusza się!
- Jest tam coś? - Mam!
- Masz? Super. - Tak.
Dobra robota.
Jezu Chryste!
Pociągnij tutaj.
Ciągnij za to. Dobrze.
Jeśli nie rozwiążemy zadania...
- Chodźmy z tym na ląd. - Gotowe.
- Dobra. Co to? - Przesuń to w bok.
Świetnie.
- Boże. - O rany.
Niezły sprzęt.
Jesteście na Hebrydach Wewnętrznych,
jednych z najsurowszych i najpiękniejszych wysp na świecie.
Podobno są tu zakopane szczątki ponad 40 szkockich królów,
którzy rządzili tymi ziemiami w średniowieczu.
Jeden z tych królów został uwieczniony przez Szekspira.
Jak się nazywał?
JAK NAZYWAŁ SIĘ TEN KRÓL? A. HAMLET B. RYSZARD III C. MAKBET
Hamlet był z Danii, więc odpada.
To on rozmawiał z czaszką...
Był księciem.
Makbet to ten od czarownic?
Tak, Makbet był Szkotem.
- Widać to po imieniu. - Ale...
- Ryszard III to sztuka Szekspira? - Tak.
- Ryszard. - Bo wiesz...
Ryszard III to ten niepełnosprawny król.
Ty to studiowałeś...
- Nie chcę zwalać tego na ciebie. - Nie, spokojnie.
Nie pamiętam, czy był Szkotem.
Chyba był królem Anglii.
Podejrzewam, że to Ryszard III,
bo to jedna ze sztuk Szekspira
o prawdziwych królach.
Henryk IV, Henryk V, Ryszard III.
Makbet to tragedia.
- Tak. - Tak jak Romeo i Julia.
- I tak dalej. - Nie są prawdziwe.
Historyczne sztuki Szekspira opowiadają o prawdziwych postaciach.
- Niestety... - Hebrydy Wewnętrzne.
...po trekingu mój mózg nie działa.
To nie Hamlet. Odpada.
Zostaje B i C.
Nie jestem tak oczytany jak ty,
jeśli chodzi o Szekspira i literaturę angielską.
Słyszałem o Makbecie.
Wiem, że to Szkot.
Ale czy był prawdziwy? Był królem?
Sztuka była osadzona w średniowieczu.
W tym sęk...
O czym jest Ryszard III?
„Zima naszego niezadowolenia”. To Ryszard III.
- Znany cytat. - Tak.
- Nie jestem tak oczytany. - Jest znany.
A Ryszard Lwie Serce?
To chyba nie Ryszard III.
Richard III był zdeformowany.
Mam papkę z mózgu.
Czasem oczywista opcja jest najlepsza.
Makbet to Szkot. Wiesz, o co mi chodzi?
Wybieramy oczywistą opcję?
Ja pierdykam.
Sam nie wiem.
Posłuchaj...
Tyle przeszliśmy.
Wyciągnęliśmy to z wody.
I dostaliśmy takie pytanie.
Nie wiem. Wybrałbym Makbeta.
Gdybyśmy nie mieli odpowiedzi,
- tylko samo pytanie... - Zrób to.
- ...stawiałbym na Makbeta. - Zrób to.
- Boję się. - Ja też, ale...
To dużo pieniędzy.
- To dopiero początek. - Zapomnij o pięciu kaflach.
To sporo...
No nie.
Macie przed sobą trzy granaty dymne:
A, B i C.
Zielony dym oznacza prawidłową odpowiedź.
Czerwony to zła odpowiedź.
- Wybierz C. - Na pewno?
- Tak. - Dobra.
Zrób to.
Jak będzie źle, to będzie źle.
Wybieramy C, Makbet?
Tak!
Dzięki Bogu!
Wierzyłem w ciebie.
Ja nie. Nie przejmuj się.
Jak mówiłeś: „Szkot, Makbet”.
Czemu zawsze muszę
wszystko komplikować?
Nigdy w życiu nie byłem tak zestresowany.
WYGRANE PRZYZNANO 5000 FUNTÓW
Kolejne pytanie jest za 10 000 funtów.
Jest dziesięć kilometrów stąd.
Po drugiej stronie przylądka znajdziecie auto.
Zaczekaj.
Stary land rover.
Jedźcie na wschód, przez góry,
na farmę we wsi Torrin.
Tędy dojedziemy do głównej...
- Drogi. - Oby.
Tak. Dodaj gazu.
Ogary poszły w las.
Dwie pielęgniarki.
Przyjaciele.
Byli policjanci.
Jeśli to było łatwe, patrz na to.
- To twoja wina. - Wiem.
Zabiję cię.
Ojciec i syn.
Małżeństwo.
Przekrój dzisiejszej Wielkiej Brytanii.
Ostatnia para...
Siostry.
Sana i Saiqa.
Świeże absolwentki.
Właśnie skończyłyśmy studia.
Studiowałam ekonomię.
A ja inżynierię projektową.
Pracuję obecnie jako inżynier procesu.
A ja jestem analityczką w banku.
To są meandry.
Działanie wody zmienia brzeg rzeki.
- Podzieliła go? - Z jednej strony.
Dlatego jest zakrzywiona.
Było o tym na geografii.
Natura jest super.
O Boże.
Jakie ogromne!
Są wielkie.
Boże. Co my robimy?
TELEFON
Dzwoni?
Tak. Wolno nam...
Halo?
Pierwsze pytanie jest za 5000 funtów.
Pierwsze pytanie.
- Musicie je znaleźć. - Musicie je znaleźć.
Za budką telefoniczną jest rzeka.
Za budką jest rzeka.
- A za nią... - Za nią...
- ...będzie wąwóz. - ...będzie wąwóz.
Dotrzecie stamtąd do góry.
Na szczycie jest małe jezioro.
Co powiedział?
- Że za rzeką... - Za rzeką.
- Jest góra. - Tak.
Mamy wejść na szczyt.
Tak powiedział?
- Tak szybko? - Powtarzałam na głos.
Dzieli nas tylko półtora roku.
Zawsze dbałam o siostrę. Jest tak do dziś.
- Wejdziemy na górę. - Nie, chodź.
- Widzisz to? - Co?
Widziałyśmy tam ścieżkę.
Może chodźmy na przełaj?
- Tam jest bardziej płasko. - A ściana?
- Widziałyśmy to po drodze. - Tam jest ściana.
Możemy się jej trzymać.
- Chcesz spróbować? - A ty?
Dobra. Chodźmy.
Jako starsza siostra
pilnowałam jej jak złota.
Nikt nie mógł jej tknąć ani się do niej zbliżyć.
Saiqa pomaga mi być bardziej pewną siebie.
Chodź.
Ostrożnie.
Niech mnie!
O nie!
Tędy, nie tamtędy, tak?
Tak mi się wydaje.
Jesteśmy bardzo zżyte.
- Tak. - Co on powiedział?
Wróćmy do wskazówki.
Spędzałyśmy dużo czasu, grając w gry planszowe.
To na pewno ta góra? A nie ta za nami?
- Tak. - Nie mówił nic więcej?
Kiedy wychodziłyśmy z domu,
rodzice mówili: „Napiszcie, jak wsiądziecie do auta
i jak z niego wysiądziecie”.
Mieli dobre intencje,
ale nie miałam okazji zrozumieć, jaki jest prawdziwy świat.
Chodź.
Chcę doświadczyć trudnych sytuacji.
Jestem tuż za tobą.
- Zamarzam. - Tędy?
Jest coraz wyższa.
Musimy iść tam.
Gdzie jest to jezioro?
- Co to? - Co?
To.
- Chyba jest za małe. - Na co patrzysz?
Dużo wody.
Boże.
Największe, jakie widziałam.
Proszę, niech to będzie to.
Nie wytrzymam.
Straciłam całą nadzieję.
Nic nie rzuca mi się w oczy. A tobie?
To nie będzie oczywiste.
- Jest duże. - Tak.
Nie.
„Na szczycie jest małe jezioro. Tam znajdziecie pytanie”.
„Tam znajdziecie pytanie”.
Może ja będę prowadzić?
Gdzie idziemy, Sana? Tu czy tam?
To bardziej przypomina górę,
- więc tam. - Wszędzie są góry.
Ta góra jest okrutna.
Oszukuje nas.
Wcale nie. To ten człowiek jest okrutny.
Ten głos.
Nie jest po naszej stronie.
Nie bierzcie tego do siebie.
Tędy dojedziemy do głównej...
- Drogi. - Oby.
Ciągle myślę o tym pytaniu.
- Jezu. - Stary.
Padł. Nic nie zrobiłem.
- To pewnie silnik. - Wciśnij gaz.
- Zaciągnąłeś ręczny? - To nie to.
Jedzie do tyłu.
Wcale nie.
Nic z tego.
Skończyło się paliwo.
Mniejsza z tym. „Znajdźcie auto”?
- Okłamał nas. - To na nic.
Po trekingu obiecał nam auto.
Nie pojedzie, więc możemy zacząć iść.
- O rany. - Dziesięć kilometrów na nogach.
Obiecał nam górę za wzgórzem.
A skończyło się siedmiogodzinną wędrówką.
Przez ostatnie dwa lata nie przeszedłem tyle, co dzisiaj.
Chciałeś więcej wychodzić.
No dobra. Torrin.
- Szukamy farmy. - To ma być farma.
Jakieś działające gospodarstwo.
No...
Jesteśmy. Wchodzimy na farmę.
O to mi chodzi.
To farma.
Bez wątpienia.
- Odległość się zgadza. - Tak.
Gdzie jest pytanie?
- Rany. - O rany.
Niezłe auta.
Ten przypomina mi starego capri taty.
Patrz na tego rollera.
Porządne auto.
Musimy znaleźć skrzynkę czy coś takiego.
Może pod spodem?
- Szukamy... - Jeśli...
- No proszę. - Czekaj.
Włącz go.
To Rolls-Royce Phantom III.
Cud brytyjskiej inżynierii
stworzony, gdy na tronie siedział król Jerzy VI.
A to najpopularniejsza przemowa króla Jerzego.
Wielokrotnie
próbowaliśmy znaleźć pokojowe rozwiązanie
różnic między nami
a tymi, którzy stali się naszymi wrogami.
Lecz na próżno.
Pytanie za 10 000 funtów.
Przed jakim wydarzeniem król wygłosił tę przemowę?
A, przed I wojną światową.
B, przed II wojną światową.
C, przed lądowaniem w Normandii.
Widziałeś Jak zostać królem?
- Z Colinem Firthem? - Tak.
To ojciec królowej Elżbiety.
Miał brata, Davida, który abdykował z Wallis Simpson.
Jąkał się, miał problemy z mową.
- Wiem. - To II wojna światowa.
Nie pierwsza?
Nie. Przy pierwszej był król Jerzy.
Znam tę przemowę, ale nie wiem, o czym jest.
Musiał przystąpić do wojny. Chyba...
- Postawmy na II wojnę światową. - II wojna...
Jeśli to lądowanie w Normandii, to trudno.
- Nie kombinujmy. - Racja.
- Przekombinujemy. - Postawmy na II wojnę.
Dobra. Czyli B?
Za 10 000 funtów wybraliście odpowiedź B.
Wasza odpowiedź jest...
prawidłowa.
- Tak! - Chodź tu!
Pozamiatane.
POZIOM 2
To bardziej mi się podoba.
Dużo bardziej.
WENECJA – WŁOCHY
Jak tam twój włoski?
Zanim wyskoczymy z naszym włoskim,
- spróbujmy po angielsku. - Tak.
Może uda nam się
jakoś porozumieć, jeśli będzie trzeba.
Następne pytanie jest za 25 000 funtów.
Dwadzieścia pięć kafli.
Znajdziecie je na ulicy Fondamente Nove.
Szukamy ulicy Fonda demente Novay.
Teraz?
Jest tam willa o nazwie Donà Dalle Rose.
Willa Donà Dalle Rose.
Na drugim piętrze.
Macie 60 minut, żeby tam dotrzeć.
Mamy godzinę na znalezienie pytania.
- Donà Dalle Rose? - Tak.
Jaka to była ulica?
Nie pamiętam. Za szybko mówił.
Fonta Valla Nova?
- Coś takiego. - Jak nazywała się willa?
- Donà Dalle Rose. - Dobra.
- Trochę. - Trochę.
Jak nazywała się ta ulica, Joe?
Nie pamiętam nazwy ulicy. Dolla Delle Nova.
Tam jest willa. Szukamy willi.
- Donà Dalle Rose? - Donà Dalle Rose?
- Wie pani? - Gdzie jest?
Nie.
- Gdzie? - Może...
Nie jestem pewny.
Mamy godzinę.
To musi być blisko, więc bez paniki.
Patrz na znaki.
- Fondamenta. - Może to nazwa okolicy.
- Tak. - Tak?
Fondamenta... To było Del Lovo?
Nie, Fondamenta Del Novi...
Fondamenti Novi...
- De La Novi? - De La Novi?
- Tak to brzmiało przez telefon. - Tak.
Ledwo opanowałem angielski.
Na włoski miałem jakieś 20 minut.
Szukamy ulicy o nazwie Fondamente Nove.
- To tam. - Za mostem?
- Druga ulica. - Miłego dnia.
Co mówiła? Żeby za mostem skręcić w prawo?
Ty z nią gadałeś.
Obaj przy tym byliśmy.
Prosto w stronę wody.
Szukamy ulicy Fondamenta Nove.
- Tak. - Zna ją pani?
Tak, właśnie ją minęliście.
- Co za labirynt. - Głupota.
Zimno.
Chodź. Jesteśmy blisko.
Nie czuję rąk. Tak mi zimno.
- Dokąd idziesz? - To tutaj.
Boże.
To tylko 76. jezioro.
Boże.
Co on mówił? „Wasze pytanie będzie w jeziorze”?
- Tak. - Płyń. Dasz radę.
Będę cię wspierać.
Jaka zimna.
Nie myśl o tym.
Buty mi utykają.
Mam to wyciągnąć? Nic więcej tu nie ma.
To jakieś jaja. Czekaj, coś widzę.
Coś tu jest,
ale nie wiem co.
Mam przyjść?
Gdzie to jest?
- I co? - Nic.
- Masz coś? - Nie.
Spróbuj wyczuć podłoże.
- Masz? - Nie. Nogi mi utknęły.
Sprawdź tę stronę, a ja sprawdzę tę.
Spróbuj coś wyczuć stopami.
Jest. Czekaj.
Mam coś z boku.
- Przesuń rękę. - Mam.
- To chyba kamień. - Nie.
Nie?
Tak! Boże!
Nie chcę tego powtarzać.
Jakie ciężkie.
- Utknęłam! - Dobra.
Chodźmy.
Moje plecy.
No dobra.
Oby było warto.
Nie czuję... Jak...
- Tak. - Gotowa?
Przez tysiące lat te spektakularne góry
dawały schronienie klanom, które tu żyły,
zapewniając im naturalną ochronę przed atakiem.
W 84 roku naszej ery
pewna armia próbowała podbić te ziemie
i poniosła porażkę.
Pytanie za 5000 funtów.
Kto to był?
Boże.
KTO TO BYŁ? A. HUNOWIE B. RZYMIANIE C. WIKINGOWIE
Wikingowie tu byli, prawda?
- Są częścią historii Szkocji. - Tak.
Skoro ją podbili, nie ponieśli porażki.
Zgadzam się.
- Skreślmy ich. - Tak.
To albo Hunowie, albo Rzymianie.
Rzymianie chyba nie dotarli do Szkocji.
Gdzie oni zaatakowali?
Próbowali zrobić szybką ekspansję.
Nie udało się i stracili dużo wojowników.
Może część stracili w Szkocji.
Nie wiem, kim są Hunowie.
Ja też. Nie słyszałam o nich.
Myślę, że to Rzymianie,
ale to dlatego, że nie wiem, kim są Hunowie.
- Stawiasz na Rzymian? - Tak...
A jak ty myślisz?
- Że to Hunowie. - Serio?
- Nic o nich nie wiemy. - Tak.
- To nie mogli być Rzymianie. - Mogli. Czemu nie?
Znasz się na historii.
Ale nie na tym. To szczegółowe pytanie.
Ja nie znam się na historii. Ufam ci.
Powinnaś zaufać intuicji. Obstawiasz Rzymian.
- Tak... - Dobra.
- Nie wiemy nic o Hunach. - Nie.
Zróbmy to.
- Stawiamy na Rzymian? - Tak.
Zastanawiam się,
czy było coś o Rzymianach w Szkocji.
- 84 rok naszej ery? Wiesz coś... - Czekaj...
Rzymianie byli tu wcześniej.
- A później? - Nie wiem.
- To było w naszej erze? - Chyba tak.
- Czy wcześniej? - Byli przed naszą erą.
- Serio? - Na pewno,
bo to było przed chrześcijaństwem.
- Nie wiem. - Na pewno. Pomyśl.
Dlaczego wierzyli w swoją...
rzymską mitologię?
Chrystus tam nie dotarł.
- To chyba Hunowie. - Serio?
- Tak. - Zmieniamy?
Rzymianie byliby wcześniej.
- Jak myślisz? - To ma sens.
Możliwe, że to było przed Chrystusem.
Ale nie wiem, kim są Hunowie...
- Zrób to. - Hunowie?
- Tak. - Do dzieła.
No nie wiem.
Dobra. Hunowie?
Boże. Nie wiem. Tak się stresuję.
Tak?
Tak. Zaraz nie wytrzymam. Nie wiem.
- Podjęłyśmy decyzję razem. - Tak.
- Spokojnie. - Dobra.
- Chcesz to zrobić? - Nie.
- Ja mam? - Tak. Zrób to.
- Co myślisz? - Nie wiem.
- Zrób to. - Dobra.
Nie wyszedł.
- Możemy zmienić zdanie. - Nie.
- O nie. - Szlag.
No nie.
Nic się nie stało.
Spokojnie. To nic.
Jest dobrze.
Biedne dziewczęta.
No proszę.
- Szybko poszło. - Tak.
- Cholera. - Spokojnie.
No dobrze.
Pa.
Ile mamy czasu?
- Calle Lunga de Caterina. - Fondamente Nove.
- Mamy to! - Super. Tędy.
Dobra. Teraz Donà Dalle Rose.
- Donàtella. - Donà Dalle Rose.
To wygląda bardziej obiecująco.
To nie tutaj.
- To jakaś znana willa? - To tu.
- Nie. Donà. - Ponte Donna.
- Donà Dalle Rose! - Znalazłeś.
- Tak! Zajebiście. - Wchodźmy.
- Dobra robota. - Tak.
A teraz...
Na drugie piętro.
Musimy wejść na drugie piętro.
- Halo? - Wejdźmy od tyłu.
Tylne wejście.
No dobra.
- Jest rusztowanie. - O tym mówiłem.
Dobra.
Zajrzyj za mur.
Da się zejść?
Nie będę skakał. Wchodzisz?
Jest tu lina. Daj mi chwilę.
Widać, że pracujesz w biurze.
- Zawiązałeś mocno? - Tak.
Jest tu ławka.
- Dobra. - Cudownie.
Widzę otwarte okno.
- Na górze? - Tak.
Jesteś?
- Gotowe. - Super.
Chyba musimy tam wejść.
Tylko jak?
Patrz... Świetnie.
- Wysoka. - Patrz.
- Wysuwa się. Uważaj na palce. - Dobra.
Mam ją zaczepić na górze?
- Tak. - Trzymaj dół.
Dobra, idź.
Trzymasz?
Trochę się trzęsie.
Jimmy.
- Jest dobrze? - Spodoba ci się tu.
No nie wiem.
- W porządku? - Tak.
Dobra robota.
Nie ma czasu podziwiać. Mamy osiem minut.
Łatwo się tu rozproszyć.
To...
To niesamowity kawał historii.
Wiem.
Miej oczy szeroko otwarte. Coś tu musi być.
Nie.
Boję się cokolwiek ruszać.
- Wiem. - Tak?
Czekaj.
Jezu.
- Jaki wielki. - Boże.
Ja to zrobię.
- Uważaj. - Wiem.
Opiera się o walizkę.
Dobra. Trochę się rusza.
Zostań tu, kolego.
Możesz się zdrzemnąć.
Uroczy wąż. Dobra, do dzieła.
- Niech mnie. - Na stół.
Lecimy.
Mamy to.
Zaczyna się.
Na wzgórzach w środkowych Włoszech odbywa się pogańskie święto.
Święto łowców węży,
podczas którego czczone są węże takie jak ten boa dusiciel.
Ten wąż może zmiażdżyć człowieka w kilka sekund.
Pytanie za 25 000 funtów.
Jak długi jest ten wąż?
Jezu. Stary.
Sto osiemdziesiąt pięć centymetrów?
Dwieście dwadzieścia centymetrów?
Dwieście sześćdziesiąt pięć centymetrów?
Dobra. Obaj mamy...
- Jakieś 190. - Coś takiego.
Przyjrzymy się mu?
Tak na oko
wydaje się krótszy od nas.
- Trzeba to zrobić, jak należy. - Zróbmy to.
Chcesz go wyciągnąć?
Zdecydowanym ruchem.
Ale ma mięśnie. Nie chcę go wkurzyć.
Jeśli go połaskoczesz, wkurzy się.
Zrób to jednym ruchem.
Dobrze.
Lepiej go nie ciągnij.
Nie ciągnę.
- Weź go... - Jest ciężki.
Jest ciężki.
- Trzymaj. - Jaki ciężki.
Połóżmy go na podłodze. Wezmę miarkę.
Niech się rozciągnie.
Nie ma szans.
Spróbuję go wyprostować.
Trzymaj mocno. Założę okulary i go zmierzę.
- Trzymaj go. - Nie chcemy go udusić.
Nie uduszę go. On chce udusić nas.
Przytrzymaj mu głowę.
To wąż, Joe.
- Ucieka. - Czekaj.
Wracaj tu.
Ma 185 cm.
- Na pewno? - Tak sądzę.
Czekaj. Ucieka.
- Tak. - Przytrzymaj go.
Nie tak wyobrażałem sobie Wenecję.
Nie trzymasz przy pysku.
Nie chcesz się zbliżać...
Nie w tym rzecz.
Aż do samego czubka.
Uspokoił się. Szybko.
- Zaczynasz od pyska? - Tak.
Mam bok.
Musisz zakręcać.
Próbuję. Ogon ucieka.
Muszę go przytrzymać. Dobry chłopak.
Może to dziewczynka. Rozluźnij go.
Rozluźnij go.
Niech robi, co chce.
Teraz 220. Jeszcze raz.
Niech to szlag.
Szybko, teraz mamy szansę. Ile?
- Teraz wyszło 255. - Przyciśnij...
To może 255?
Ma 185, 225 albo 265 cm.
Uspokój się, Joe.
Wyszło 246. Tu się gubię.
Musimy zrobić to dobrze.
Teraz wyszło mi 230.
Blisko 225.
Puściłeś miarkę.
Dobra.
Wracamy.
I już. Pilnuj głowy.
Dobry chłopak.
Sam nie wiem. Stawiam na 225.
Ale potem wychodziło więcej.
Myślę, że ma 220, ale...
Sam nie wiem.
Albo 220, albo 265.
Dobra. Słuchaj. Wyszło mi 252 i 256.
- Chyba zmierzyłem. - Tak.
Na pewno odpada 185. Stawiam na 265.
- Zgadzasz się? - Tak.
- Wybierzmy 265. - Więcej niż dwa.
Ma 265.
- Tak. - Spróbowaliśmy.
- To niełatwe. - Tak.
Ile razy można mierzyć węża?
- Spoko? - C, 265.
Dwa, sześć, pięć.
W pytaniu za 25 000 funtów
wybraliście odpowiedź C.
Ta odpowiedź jest...
Napisy: Kinga Stańdo
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński