Odchodzisz, mój aniele
Już cię nie zobaczę więcej
Zostawiasz ranę w mej duszy
I bolejące serce
Odchodzisz…
Obsmarkasz to całe.
Przestań płakać.
Po twojej miłości Zostało mi tylko wspomnienie
Cześć.
- No dobrze. - Rekonwalescencja jest trudna.
Może to go przekona, by odpoczął.
- Wszystko dobrze? - Tak, skarbie.
Dziękuję, nic mi nie jest.
Skoro przykułem już waszą uwagę,
chciałbym opowiedzieć o moim koledze.
José Luis był leniem.
W najlepszym znaczeniu tego słowa, nie martwcie się.
Lubił żyć bez pośpiechu.
Zmodyfikował nawet syrenę swojej karetki,
żeby brzmiała tak…
Ospała, jak on.
Ale dzięki temu wolnemu tempu mógł wychować swoje dzieci.
A w Acapulco… był ponad sto razy.
Ja dawno nie byłem nad morzem.
Nas nigdy nie zabrał.
Sam niedawno otarłem się o śmierć, więc myślę o moim przyjacielu i…
jego wspaniałej służbie jako ratownika.
Odszedłeś, ratując życie, przyjacielu.
Trzeba wiedzieć, kiedy odejść.
Prawdziwy wojownik musi wiedzieć, kiedy się poddać.
To znaczy, że przestanie jeździć?
Powinien.
Dlatego po mojej operacji serca,
kiedy spojrzałem śmierci w oczy,
chciałbym coś ogłosić.
Nie, nie, nie…
Wróciłem.
Cholera, co za gość.
Wrócę do mojej karetki,
żeby uczcić pamięć mojego leniwego kolegi.
Szlag.
To mój tata!
Zamknij się.
RODZINA Z KARETKI
NA BAZIE FILMU DOKUMENTALNEGO NOCNA RODZINKA
Będziesz silny, Ramón.
Silny i napakowany.
Bardzo napakowany!
Nie ulegaj pokusom, Ramón.
Co słychać?
Nie biegacie z Lety wieczorami?
Biegamy. Cały czas.
Ale jeśli rano mam chwilkę,
to też lubię pobiegać, Ramón.
Chodzę na siłownię, podnoszę ciężary, boksuję.
Hej, możesz chodzić ze mną.
Potrenować podnoszenie i tak dalej.
Masz wolny czas, to może pobiegasz?
Jestem gruby i już się zmęczyłem.
Nie mów tak o sobie, stary.
Naprawdę nie rozumiesz czy w chuja lecisz?
Ramón, wszyscy kiedyś byliśmy na dnie.
Co jest w tym dobrego? Najważniejszego?
Od dna można się już tylko odbić.
Mnie pomógł Bóg, i to bardzo.
Chwała Panu.
Tobie też może, ale tylko, jeśli chcesz.
Już mnie ochrzciłeś, nie? Czego jeszcze chcesz? Daj mi spokój.
Zrobiłem to dla Lety, mistrzu.
Jesteś głupi. Na pewno nie zdasz.
Dyrektor mówił, że masz mi pomóc.
Świetnie sobie radzę w szkole,
a to ja obrywam przez twoją karę.
Jemu to powiedz. Co ja mogę?
Tabliczki mnożenia powinieneś nauczyć się w podstawówce,
a nie tutaj.
Dopiero zacząłem tę szkołę. I muszę już iść.
Nie możesz iść. Jeśli nie zdasz, nie dostanę dodatkowych punktów.
- Muszę pracować. Nie mam czasu. - Co ty gadasz? Gdzie pracować?
To tajemnica, a skarżypytom się ich nie wyjawia.
Nie jestem skarżypytą.
A kto wygadał, że pielęgniarka i trener zamykają się w schowku?
Przynajmniej nie kłamię i nie zawodzę mojej mamy.
Ja też nie kłamię.
No, może czasem.
A o mojej mamie nie mów. Nic nie wiesz.
Jeśli powiesz mi, jako kto pracujesz,
pomogę ci naprawdę.
A nie wygadasz się?
Obiecuję.
Ratownik.
Ratownik?
Ratowałem ludzi po trzęsieniu ziemi.
UDOWODNIJ
Koleżanka poprosiła, żebym to właśnie ja wziął ten dyżur.
Jak nam zaufają, kiedy to nie ja będę prowadził?
No weź, tato. Z tyłu wcale nie jest tak nudno.
No i musisz wziąć leki.
Potrzymam je.
Nawet mam tu wodę.
Mama pozwoliła mi jechać, jeśli się tobą zaopiekuję, więc to robię.
Cierpliwości, dopiero co wstałeś z wózka. Jeśli nie odpuścisz, dostaniesz udaru.
Pamiętaj, co mówił lekarz.
- Lekarzyk. - Ten lekarz, nie?
- Podoba ci się, co? - Raúl!
- No jedź. - Skąd on się wziął? Pewnie cię uczy.
Dr Raúl!
Ściągnij jej maskę!
Mówiłem ci, że ją załatwi.
Pamiętaj, że jesteśmy rodziną.
Musisz unikać moich problemów,
więc od teraz koniec z tłustym jedzeniem i tacos.
Dawaj!
No nie wierzę.
Załatw ją!
- Chodź tu, piękna. - Zostaw ją!
- Zostaw! - Czemu ją łapiesz?
- Zostaw go! - Zatrzymajcie show!
Nie wtrącaj się!
Widzieliście?
Nie martw się, mały, to część show.
- Na pewno? - Jasne.
To nie wygląda na część show.
Do karetki, szybko.
Ale kto pomoże tacie na ringu?
Co on tam wyprawia?
Idźcie do karetki, ja po niego pójdę.
- Czemu go puściłeś? - Już!
- Tato! - Posłuchasz mnie
choć raz i zostaniesz tam, jasne?
Przepraszam. Noż kurwa. Odsunąć się!
- Uważaj na te ciosy. - Wkurwiają mnie.
Spokojnie. Pomóż dziecku.
Pomóż mu. Tam jest!
Proszę się odsunąć!
Cholerne dupki!
Przepraszam. Jestem ratowniczką. Proszę się odsunąć.
Jestem ratowniczką. Mogę ci pomóc?
Nie bój się tej krwi, kochana.
- To przez leki przeciwzakrzepowe. - Czyli nie chorujesz na serce?
- Biorę je do pracy. - Dobrze.
Żeby chlapać na widzów.
Rozumiem, ale nie ruszaj głową, dobrze?
Leż spokojnie.
Muszę ściągnąć ci maskę.
Nie ma szans! Nie!
Muszę, bo się wykrwawisz.
To mój wizerunek.
Dobrze, jak wolisz.
Zaczynam. Już.
Leki przeciwzakrzepowe? Serio?
Czego to oni nie wymyślą, żeby zrobić show.
Ale cóż, chyba wszyscy tacy jesteśmy.
Robimy to, co wydaje się nam najlepsze, tak w pracy, jak w życiu.
A potem znosimy ciosy i nadrabiamy miną.
Ramón!
Spokojnie.
No chodź!
- Masz zawroty głowy? - Duże.
Wszystko dobrze? Pomogę ci wejść.
Ostrożnie.
Nosze, już!
Obniżcie te nosze! Połóżcie ją.
Pomóżcie mojemu koledze. Patrzcie na niego.
Dobrze. Dzięki!
- Proszę, pomóżcie mu. - Już.
- Na trzy. Raz, dwa, trzy! - Proszę.
Dawaj!
Dobra, już. Macie ją?
- Poczekajcie, proszę. - Krwawi. Pomóżcie mu.
Poczekaj, człowieku!
- Spokojnie. - Skurwiele!
Mówiłem, że za chwilę.
Spokojnie. Mamy tu, kurwa, ranną.
Jedziemy. Gdzie, do cholery, jest Julio?
- Julito! - Gdzie on się podział?
Doktorko, musimy jechać.
Czekajcie!
- Spokojnie. - Wskakuj!
Zgubiłem Pikę!
Co zgubiłeś?
Tam jest!
Ja pierdolę.
Szybko!
Ximena Montemayo…
wychodź stamtąd!
Co ci się stało?
Co to jest?
- Przepraszam. - To twoja?
Przepraszam.
Przepraszamy. Nie wiedzieliśmy, że pani córka tu jest.
Pomaga pańskiemu synowi w szkole.
A wy mi ją psujecie.
Musi pani przede wszystkim wiedzieć, że…
Takie rzeczy się dzieją, kiedy matki porzucają dzieci.
Idziemy.
Nie oglądaj się.
To ma być ostatni raz.
Jak mogłeś porwać dziecko i tego nie zauważyć?
Nie porwałem jej. Twój syn ją przemycił.
Nie porwałem jej.
Pika dała mi 100 peso, żeby pojechać.
- Co? - Porąbało cię.
- Jeśli każe ci obrabować bank… - Chciała.
…to co zrobisz?
Błagałam dyrektora, żeby cię nie wyrzucał, no i masz.
Obiecałeś, że będziesz grzeczny.
Teraz jesteś mamusią, Lety?
Jestem grzeczny. Miałem się nim opiekować.
Właśnie! A nie bawić się z koleżankami.
Przestań. Wiedziałeś i nic nie zrobiłeś.
- Serio? - Kurde, Ramón.
- A teraz go łajasz? - Jak mogłeś?
- Jesteś dorosły, Ramón! Boże! - Nie obwiniaj Julito.
Jesteś dorosły.
Nie powinniście się schodzić. Lepiej wam osobno!
Ma rację.
Idę sobie. Na razie.
ZAMKNIĘTE
Na co masz ochotę? Będę zamawiał.
Zjadłabym te tacos, o których ci opowiadałam.
Możemy też iść.
Ale ty masz dyżur, a ja muszę wracać do szpitala.
Mamy tylko dwie godziny. Musimy je wykorzystać.
Więc tak to będzie, zanim ty nie skończysz specjalizacji,
a ja szkoły, nie?
Jak?
Widzimy się w szpitalu i pieprzymy.
Widzimy się u ciebie i pieprzymy. Widzimy się…
U mnie i pomagam ci z operacją taty.
- Wybacz. Nie wiem, czemu to powiedziałem. - Spoko.
Jestem ci wdzięczna, że pomogłeś tacie.
Wybacz. To było słabe.
Tak, było.
Nie idź. Przepraszam cię.
Jest za zimno.
Nie marudź.
Dobrze wyglądasz. Przestań.
Przyszliśmy na koncert Mare.
Wiem, ale chcę wyglądać super, kiedy mnie zobaczy.
Już wyglądasz super.
Ta laska wymiata. Te jej teksty. Zupełnie, jakby napisała je dla mnie.
Serio?
Jeśli ona może odnieść sukces, to my też.
Teraz jesteś taką fanką?
A kto ci puścił Mare?
No już, zaśpiewaj.
Ty zaśpiewaj.
Teraz przypomina mi się tylko to:
„Podziwiam twoje kroki, ale nie pójdę tą samą drogą”
Zarąbiste.
To dla Ramóna. Pierdol się, dupku.
Nie wrócił jeszcze?
Nie. Zrobił dokładnie to samo, co Lety.
Wkurwił się i uciekł. A dzieci? Jakoś sobie poradzą. Zajebiście.
- Kochanie. - Niech się wali.
- Ja taki nie jestem. - Wiem!
Serio, Crisis. Ja nie odpuszczam.
- Wiem, że nie. - Dla ciebie, dla…
Mówię tylko, że nie odpuszczę.
Jeśli zdecydujemy się je mieć. To znaczy jeśli ty chcesz…
Teraz to nie osoba, tylko płód,
ale zrobimy, jak ty chcesz, Crisis.
- Chcę, żebyś wiedziała… - Hej, a ty dokąd?
Co się wpychasz, gościu? Chciał się wepchnąć do kolejki!
Co za menda.
- Będziesz zarąbistą mamą. - Musimy bardziej uważać.
Dobra.
Bo inaczej stracimy kolejkę.
- Następna grupa! - Mare, musimy iść.
Idę.
Zrobimy sobie selfie?
Dzięki.
Wystarczy, ludzie.
Nie gadaj. Strasznie długo czekaliśmy, kolego.
- Nic nie poradzę. - Nie możemy wejść?
Jak to nic nie poradzisz?
Jeśli nie ty, to kto?
Co mam zrobić?
Nie wiem. Mnie pytasz?
Niech wyjdzie i sama nam powie.
Po coś tu pracujesz, nie?
Nie pozwalają nam zobaczyć Mare.
Przyszłam dla Mare i nie pójdę, póki jej nie zobaczę.
- Serio. - Poszła już.
No nie.
Ja już nie mogę.
Po to mnie uratowałaś?
Żebym udusiła się w masce żyrafy?
Nie! Sorry, nie miałam innego pomysłu na prezent dla aktorki.
Patrz, od tego na pewno się nie udusisz.
„Joga dla rekonwalescentek”.
Nie przemyślałeś tego, co?
To na kiedy będziesz na chodzie.
Nie chodziło mi o to.
Przekażę to traumatologowi.
- Nie przejmuj się. - Spoko.
Sarkazm ostatnio nie bardzo mi wychodzi.
- Spoko. - Nie wymagaj od siebie za wiele.
Czasem się nie poprawia
i trudno jest znaleźć dobre strony.
Można się poddać,
nawet jeśli na chwilę.
Ja tego jeszcze nie opanowałam. Trudna sprawa.
Okropnie tęsknię za bieganiem.
Uspokajało mnie.
Zaczynałam tak każdy dzień.
Trzymaj się mocno.
- Czemu? - Trzymaj się!
Zaraz pobiegniemy. Naprzód!
Tak, wiem, że może być źle
Dwoje na jednego to układ nie fair
No chodź.
Ale super.
Dawaj, dziewczyno.
Patrzę ci w oczy i wiem, że idzie dobre
One nie kłamią, karmią marzenia słodkie
Słyszę podszepty i nie będę kryć
Dla ciebie mógłbym umrzeć Lecz jestem gotów żyć
Skąd ten pomysł, by zmienić przeznaczenie?
Jutro jest niepewne O przyszłości nic nie wiem
Nagła zmiana, robi się chaotycznie
Ja w znaki nie wierzę Własną ścieżkę wytyczę
Patrz, gdzie jesteśmy, gdzie jesteśmy
Co zrobimy, jeśli to cześć pieśni
Patrz, gdzie jesteśmy, muszę już iść
Ogień nie przebacza Parzy mnie, chcę wyjść
Będę przy twym boku, dotrzymam ci kroku
Obiecuję, pokonam tysiąc smoków
Wiem, co powiem Temu, co dopiero się urodzi
Że z najlepszego rapu pochodzi
Patrz, gdzie jesteśmy, gdzie jesteśmy
Co zrobimy, jeśli to cześć pieśni
Patrz, gdzie jesteśmy, muszę już iść
Ogień nie przebacza Parzy mnie, chcę wyjść
Kocham cię!
Krótki przystanek, dobrze?
ABYSTOMA MEKSYKAŃSKA REZERWAT
Co my tu robimy?
Pomożesz mi?
- Serio mi nie powiesz? - Cierpliwości.
Pomóż mi.
- Bernardo! - Co słychać?
Wszystko gra.
Poncho, Marigaby.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Uwaga… Ostrożnie.
Czekaj, dam ci drugie.
Cześć.
Patrz. Chodź tu.
To Pixie, mój ulubieniec.
Zobacz, uśmiecha się do mnie.
Przykro mi, ale do wszystkich uśmiecha się tak samo.
Tak jak ty?
- Słucham? Ja? - W szkole mówią na ciebie Flirciarz.
- Na mnie? - Jasne.
- No weź. Jestem grzeczny. - No jasne.
Nie, przestań.
Są bardzo wrażliwe.
- Tak jak ty? - To też?
- W tym też cię przypominają! - Rzeczywiście.
- Hej! - Czego chcecie?
Wszystko już wiemy.
Chcę zdjęcia, filmy, krew, kości. Wiesz, co pokazać. Nie udawaj.
Dobra, dość tego. Przepuśćcie mnie!
Ale mówiłaś…
- Wiem. - Co im mówiłaś?
Poczekaj. Spokojnie.
Hej, no co?
Pika się wkurzyła.
Jest mała, ale ostra.
Wbij to sobie do łba.
Co?
Jesteśmy teraz najfajniejsi w szkole, ciołku.
Mama nie pozwala ci się ze mną zadawać.
Możemy kupę zarobić.
Twoja karetka to kopania złota.
Nie jest moja.
Masz rację.
To nasza karetka.
Jeśli się zgodzisz, pomogę ci z każdym przedmiotem.
To będzie koniec twoich kłopotów.
Wchodzisz w to czy nie?
Wchodzę.
Pochodzę znikąd, pochodzę z gór wysokich
Pochodzę z ziemi, z trawki i koki
To właśnie myślisz, siostro Gdy mnie widzisz
Gdy mój akcent słyszysz i się dziwisz
Kolumbijką jestem, Kolumbijką nie jestem
Przemytniczką, emigrantką Nikt nawet nie udaje
Mówią: „Muszę cię przeszukać Wybacz, kochanie”
Pochodzę z ziemi śpiewu Z ziemi bogatej w złoża
Nie muszę nikogo deptać, panie majorze
Mogliście mnie zabić, a teraz nie zginę Bo mam swój rap
Nie zranisz mnie, Meksykaninie
Tam jest Mare.
To Mare, ziom!
Co?
Mare Advertencia Lírika!
Bardzo mi się podobało. Super.
Gratuluję. Naprawdę ekstra.
Mogę cię przytulić?
Pewnie!
Macie telefon?
Sorry.
Muszę już iść, ale chciałabym posłuchać tego więcej.
To świetny materiał.
Jutro lecę do LA na nagranie. Jeśli tam będziecie, poszukajcie mnie.
Jasna sprawa.
Prezent.
Dobrze, Mare. Musimy już iść.
Poszukajcie mnie!
Bardzo ci dziękuję, Mare.
Mare, kocham cię!
Los Angeles, kurwa!
Ja pierdolę!
To nie koniec. Chcemy mieć parę basenów więcej,
warzywniak i kompostownię.
Naprawdę super.
Sam to wszystko zrobiłeś?
Z Poncho i jeszcze dwoma innymi.
Dorzuciłem swoje oszczędności.
Dlaczego?
Chciałem być weterynarzem, ale moja rodzina by padła.
Jasne, weterynarzem.
Tak.
- To żart? - Nie.
To czemu studiujesz medycynę, jeśli…
W końcu trzeba powiedzieć rodzicom, nie?
W końcu to twój wybór.
Tak, ale…
Jak ty to robisz?
Kiedy byliśmy teraz z Nallely,
pomyślałem brzydko, że ledwo co przeżyła.
To porąbane. Nie mam odwagi, żeby to robić.
Sama nie wiem.
No tak.
Przez cały ten czas, od kiedy pracuję w karetce…
nie uratowałam tylko jednej osoby.
To było niedawno.
Wybuchł pożar i teraz…
jego żona i dziecko zostali sami.
Pojebana sytuacja.
Słuchaj, tym zwierzakom
grozi wyginięcie.
Tak naprawdę pomagamy im tu nauczyć się lepiej rozmnażać,
a potem znów je wypuścimy na wolność.
W połowie przypadków nie przeżyją,
bo ich ekosystem jest zrąbany.
Ale i tak warto próbować.
Tamayo…
masz ogromne powołanie.
Widziałem to u mojej rodziny.
Zapewniam cię,
że trzeba więcej lekarzy jak ty, a mniej jak oni.
Nie postawili ci za wysoko poprzeczki, co?
To gwiazdy chirurgii plastycznej.
Też prawda.
Daj mi pięć minut i jedziemy, dobra?
Dobra.
To jest kąt prosty.
Ma 90 stopni,
tak jak róg ulicy.
Potem jest kąt ostry.
O taki. Jeśli się skupisz…
Julito, słuchasz mnie?
Tak, tak.
To co jest tu napisane?
Kąt rozwarty?
No dobrze.
JULITO = CIOŁEK
A tutaj?
Kąt prosty?
Nie jesteś głupi.
Jesteś ślepy.
Wiesz, prawie zabrałam Pixie ze sobą.
No co ty.
Nie, ale serio…
dziękuję ci.
Za co?
Za to, że jesteś.
Że zadajesz pytania.
O rany.
Jeśli ja nie myślę o Raúlu, to wy też nie myślcie, co?
Wolałabym nie iść, ale muszę.
Dzięki.
Hej!
Hej. To super, że tak cię pasjonują zwierzaki.
Pa!
Czemu nie kupisz nowego?
Na tych stronach są dobre rzeczy.
Nie kupię czegoś, co już mam.
To rower Marcusa, nie?
Nie jeździ na nim.
Gdzie Marcus? Nigdy go nie ma, kiedy jest potrzebny.
Może ma swoje życie.
No dobrze…
Zostań.
Ramón…
Przyszłam to naprawić.
Nie wrócę do ciebie i księżulka.
Nie chcę, żebyś był sam.
Nie martw się. Zmieniłem się.
Posłuchaj.
Nie chcę umrzeć, Lety.
Chcę żyć.
Kocham moje dzieci…
i kocham ciebie.
Bez względu na wszystko.
Mimo że chodzę do kościoła?
Mimo że chodzisz do kościoła.
Zobaczmy.
Możemy to wyjąć. Nie pasuje tutaj.
PUNKT ZBIÓRKI
Pani Mandy, później przyniosę koce, okej?
Hej.
Co tam, doktorko?
Jak poszło?
No to… pomóc ci?
Zobaczmy. Podaj mi to.
Co to jest?
To Cris.
Ja pieprzę, to Mare.
Się wie.
Wszystkie jej płyty? Ile to kosztowało?
Cris je dostała.
- Od kogo? - A jak myślisz? Od Mare.
- Nie pierdol. - A jak.
Kumplujecie się? Gdzie ją poznaliście?
Byłem z Cris na evencie.
Usłyszała, jak rapuje i…
nie miała innego wyboru.
Zajebiście.
Zaprosiła nas do Los Angeles.
Po co?
Na nagranie.
Coś taki spokojny? Co zrobicie?
Urodziłem się za kółkiem tej karetki.
Czasem czuję, że nigdy z niej nie wyjdę.
A jeśli jestem dobry w czymś innym?
Mógłbym żyć gdzie indziej.
Z Cris.
We trójkę.
Jak sytuacja?
I co?
Chce wyjechać, prawda?
Pewnie, że tak.
Chce tego od dawna.
A ty?
Ramón jest skończony.
Julito chce być tylko w karetce.
Mógłby robić, co chce, a zawsze jest tutaj.
Nie chcę, żeby był jak ja.
A ty jeszcze studiujesz. I wymiatasz, serio.
Jestem tu jedynym durniem.
Poczekaj.
To porąbane, że nikt nas nie pytał, czy tego chcemy.
Ale jestem z tobą. Jedziemy na tym samym wózku.
Na wózku?
Oj, Chango. Przytul mnie, idioto.
Gotowi?
Wiecie, która godzina?
Twój syn się obija.
Carmenko, masz info od policji?
Tak, to 10-31. Może być niebezpiecznie.
Jesteśmy najbliższą karetką? Możesz sprawdzić?
Daj mi parę sekund.
Jesteś pewien?
Tak, jesteście najbliżej.
- Włącz syrenę. - Ramón…
Włącz syrenę!
Panie kapitanie, co się dzieje?
Mieli zamykać sklep. Dwoje nastolatków chciało go obrabować.
Pracowniczka wcisnęła guzik alarmowy.
Przyjechała ochrona. Zaczęli strzelać.
W środku jest ranna kobieta.
- Kiedy to było? - Jakieś pół godziny temu.
Udało nam się wynegocjować, że wyniesie ją dwoje ratowników.
Marigaby, wchodzimy z noszami i Hartmannem.
Nie, za ratownika musi przebrać się jeden policjant.
A umie pomagać pacjentom?
Skoro jest jedna ranna, może być też więcej.
Co będzie, jeśli się zorientują, że jedno z nas nie jest ratownikiem?
Dobra, wynieście ją.
Idę z Marcusem, ty nie możesz.
Marcus nie opatrywał rany postrzałowej. Ja idę.
Nie chcę bohaterów.
Spokojnie, dziś nie przyjechali.
Idą. Nie ruszać się.
Obiecaj, że zachowasz spokój.
Ja zajmę się trudną robotą.
Gotowi?
Gotowi.
Otwórz.
Zamykaj. Szybko.
Idź już.
Szybko!
Nie róbcie niczego głupiego.
To nie my okradamy jubilera.
Chcemy tylko pomóc, tak jak prosiliście, dobrze?
W porządku?
Jeśli ma żyć, musi trafić do szpitala.
Nie, czekajcie.
Jeśli wyjdziecie, wejdzie policja. Wiem, jak to działa.
To nie jest film. Słyszałeś, że może umrzeć?
Pomyśl. Chcesz ją mieć na sumieniu
- przez resztę życia? - Zamknij się!
Sytuacja się pogmatwała.
Jeśli umrze, to będzie koniec.
Koniec dla ciebie, dla was.
Wszyscy tu chcemy przeżyć, nie?
Durne pojeby.
Biżuteria nie jest warta więcej niż czyjeś życie.
Nie powinno być tak łatwo ryzykować, żeby móc robić tę robotę.
Zostań ze mną, kochana. Hej.
Jak tam?
Mój ziom Marcus!
Słyszeliśmy przez radio. Co się dzieje?
Wciąż czekamy. Pojebana sytuacja. Nic mi nie mówią.
- Wchodzimy za pięć minut. - Przyjąłem.
Dajcie mi chwilę.
- Panie kapitanie. - Nie można wchodzić.
Mój tata i moja siostra tam są. Proszę mnie wpuścić. Chcę tylko pogadać.
Musimy ją wynieść.
Nie, kurwa!
Opatrzycie ją tutaj.
Nikt nie wychodzi.
Przez nerwy nie wiesz, co mówisz.
Zamknij się!
Napisy: Marzena Falkowska