W Meksyku jest 5.14 rano
i już czuć upał, prawda?
W mieście panują wysokie temperatury,
więc dla ochłody zacznijmy dzień
od odświeżającej muzyki.
Słuchacie radia La primera 95,1 FM.
Powinienem był ich skasować.
Żebyś mógł poflirtować?
A co w tym złego?
Mówisz tak, bo zostaniesz lekarką.
Ja wciąż umiem używać uroku osobistego.
A jak.
Poza tym robię to dla rodziny.
A nie?
Wiesz, że jestem wierny jak pies.
Zwłaszcza teraz, kiedy Crisis...
Crisis co?
Nic.
Szlag.
Noż kurwa.
Czemu nie uważacie?
Uważamy, kurde.
To znaczy...
Jasne. Zamierzacie je mieć?
Nie wiem, doktorko.
Ale nie chcę zrobić tego, co nasi rodzice.
Zawalić.
Na tym targu sprzedają te quesadille, które lubi Julito. Sprawdzę, czy mam kasę.
- A ty dokąd? - Sprawdzić.
Po pierwsze, nazywają się „maczety”.
Po drugie, nie olewaj mnie. Coś ci mówiłem.
Za ostro oceniasz naszych rodziców.
Nie byli tacy źli.
Masz tu doktorkę Tamayo, nie?
Byli okropni.
Nie bądź kutasem, zwłaszcza kiedy tata zdrowieje.
- Szlag. - O cholera.
To trzęsienie ziemi!
Kurwa mać!
- Cholera, co jest? - Wyjdź na zewnątrz. Już.
Dobra.
Ale pierdolnik.
- Kurde. - Jesteś cała?
- Tak, a ty? - Też.
Zajebiście mocno trzęsie.
Ja pierdolę. Nie słyszałem alarmu.
Ja też nie. Nic.
Spokojnie.
Co się dzieje z niebem?
Poczekaj. Nie ruszaj się.
Złap mnie, proszę.
Jasne. Spokojnie, doktorko.
Tata i Julito.
Nie wiem, czy wiecie,
ale w mieście Meksyk potrafi konkretnie zatrząść.
W końcu zostało zbudowane na wodzie.
Poza tym jesteśmy w strefie sejsmicznej.
Mówiąc krótko, trzęsień ziemi jest od zarąbania. I to mocnych.
RODZINA Z KARETKI
NA BAZIE FILMU DOKUMENTALNEGO NOCNA RODZINKA
To strefa bezpieczeństwa!
Proszę nie blokować wyjść!
Proszę iść spokojnie i pewnie. Musimy jak najszybciej się ewakuować!
Ramón!
Tutaj! Ostrożnie! Proszę iść w prawo!
Pacjenci, którzy nie mogą iść, niech trzymają się...
Julito, chodź ze mną.
Chodź ze mną.
IZBA PRZYJĘĆ
Pacjenci, którzy nie mogą iść, proszę na bok!
Dalej!
Nie płacz. Już po wszystkim. Jesteśmy tu bezpieczni.
Nie dlatego płaczę.
- To dlaczego? - Nie wiem, co z bratem, siostrą i mamą.
- A jeśli zginęli? - Nie, nikt nie zginął.
Nikt nie zginął, jasne? Złego licho nie bierze.
Tato, doktor Raúl kazał ci odpoczywać.
- Możesz zrobić sobie krzywdę. - Odpoczywałem dwa dni.
Nie ma sygnału.
Musimy poszukać reszty, wyjść i pomagać.
Pomogę ci, jeśli usiądziesz.
No już.
Nie zatrzymujcie się.
Dalej.
Spokojnie!
Po powrocie do sali będziemy wychodzić grupami!
Zaczniemy od drugiego piętra!
W razie potrzeby sanitariusze pomogą!
Grałeś online!
- Tylko przez chwilę. - Wyczerpałeś dane!
Odezwali się?
Szukam ich.
Ale nie ma sygnału.
Co pan tu robi?
Nic mi nie jest.
Nie, nie. Musi pan odpoczywać, bo pańskie serce...
Chcę rozmawiać z dr. Raúlem.
- Kazał mi się wszystkim zająć. - Hej, no proszę!
- Musimy wejść. - Proszę się zastanowić.
Weź to.
Poszukaj zasięgu.
Albo złap ich jakoś inaczej. Niech nas odbiorą.
Proszę się uspokoić, bo podam leki.
Nie, proszę.
Bateria mi padła! Pomocy!
Chodźmy!
Uważajcie i chrońcie głowę!
Proszę mnie przepuścić!
Uwaga!
- Ranni proszę tędy! - Pomocy!
Jest pani ranna.
Proszę przestać nagrywać. Proszę za mną.
Marcus, wyślij ich tu na triaż!
- Jeśli złapię tatę, dam ci znać! - Zobaczmy.
- Tu jest. - Zostań tu, pomożesz mi.
- Dobrze. - Jestem Marcus, ratownik.
- Co pana boli? - Ramię!
Dobrze.
- Może pan ruszać nogami? - Tak.
Jak się pan nazywa?
- Cynamon. - Jak się pan nazywa?
- Martín. - Dobrze.
Czuje pan to?
- Tak. - Dobrze.
Wszystko zaczęło się walić.
Proszę pokazać. Uderzył się pan w głowę.
Cynamon!
Muszę unieruchomić pańskie ramię. Jest złamane.
Dobrze. Proszę je podnieść, tak?
Żeby nie opadło.
- Cynamon. - Proszę tu przycisnąć.
Nie może opaść.
- Cynamon. - Dobrze.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Świetnie.
Musi pan podtrzymywać ramię.
Nie może opaść. Pomogę panu gdzie indziej. Teraz wstaniemy. Już?
- Tak. - Dobrze. Raz, dwa...
Powoli. Tak, wiem.
- Poszuka pan mojego psa? - Chodźmy tędy. Znajdziemy ją.
Proszę nie puszczać ramienia.
- Uwaga! - Cynamon!
- Uwaga! - Spokojnie.
Proszę nie puszczać.
Alarm sejsmiczny!
Spokojnie.
- Zawali się! - Proszę się uspokoić.
Uwaga!
Alarm!
- Alarm! - Cynamon!
Szybko! Tędy.
Szybko!
Zatrzymało się!
- Zatrzymało się! - Zatrzymało się. Spokojnie.
- Pomóż mi! Zaprowadź go tam, proszę. - Dobrze.
- Znajdź moją suczkę. - Dobrze.
Zaraz jej poszukamy.
- Cynamon! - Spokojnie. Już się skończyło.
Spokojnie. Nie biegnijcie.
Zawaliło się!
Coś się w środku zawaliło.
Spokojnie!
Wychodźcie!
Wychodźcie szybko! Już!
Na zewnątrz! Już!
Szlag.
Pomocy!
- Hej! Pomocy! - Spokojnie!
Nie ruszajcie się!
Pomóżcie nam, proszę!
Nie ruszajcie się!
Jestem Marcus, ratownik.
- Może pan wstać? - Tak.
Wstajemy. Pomogę panu.
To rana powierzchowna.
Proszę wyjść, pomogą panu. Ostrożnie.
Proszę się nie ruszać!
Tam jest kobieta z dzieckiem! Pomóż jej!
Tutaj!
- Czekajcie! - Nie, proszę nie iść!
Spokojnie. Trzymaj się mnie mocno.
Pójdę po jakąś drabinę!
- Zostańcie tam! - Proszę się pośpieszyć!
Tam jest pomoc!
Idźcie tam!
Proszę o pomoc.
Otwórz oczy.
Dobrze. Połóż rękę na mojej i naciskaj.
Nie zabieraj tego. To powstrzyma krwawienie.
Jak mocno boli?
- Jest dobrze. - Lepiej?
- Tak. - Dobrze.
Za chwilę wrócę!
Jak sobie radzisz, skarbie?
Bardzo boli!
Czerwony Krzyż, jednostka 23. Jaka jest sytuacja?
Marigaby Tamayo. Przeprowadzam triaż.
Potrzebujemy jednostek i strażaków.
Proszę wezwać trzy jednostki do resuscytacji.
Wiele osób wciąż jest w środku.
- Dobrze. - I więcej karetek.
Centrala, wzywam wsparcie.
- Jest dużo rannych. - Potrzebują opieki!
Przepraszam, macie drabinę? Kurwa.
Wiem, że to straszne, ale spokojnie.
Nie, proszę ją zostawić.
Jestem Marcus, ratownik.
Na zewnątrz jest karetka. Musi pani wyjść.
- Proszę pytać o Marigaby. - Dziękuję.
- Przepraszam, drabina? - Nie wiem.
Cholera.
- Ma pani drabinę? - Nie.
Proszę stąd wyjść.
Ja pierdolę.
Cholera, Crisis.
Crisis.
Numer, na który dzwonisz...
- Uwaga! - Wychodźcie!
Proszę mi z nimi pomóc.
Angel, zajmij się panią, a ja ich zbadam.
Zobaczmy.
Przepraszam. Potrzebuję, żeby zajęła się pani moją przyjaciółką.
Chętnie, ale mamy procedurę. Zbadają panią...
- To pilne. - Wezwie pani karetkę?
Jestem ratowniczką. Zaraz pani...
- A nie lekarką? - Ratowniczką.
Chcę prawdziwego lekarza.
- Serio? Proszę bardzo. - Chodź.
- Zobaczmy. - Pomocy!
Jest poważnie ranna! Pomocy!
Poczekaj chwilę. Ty też. Nie ruszajcie się.
Pomocy! Potrzebuje pilnej pomocy!
Tutaj!
Kładziemy na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Hej, pomóż mi powstrzymać krwawienie!
Tam są gazy. Weź je i przyciśnij.
- Co się stało? - Utknęła.
Myśleliśmy, że nie żyje.
- Długo jest nieprzytomna? - Tak.
Ma wstrząs hipowolemiczny.
- Naciskać mocno? - Tak.
Liczne złamania ramion i żeber. Poza tym złamanie otwarte.
Wiesz co? Przynieś Hartmanna do kroplówki.
Dobrze.
Ja się tym zajmę. Dziękuję bardzo.
Dajcie nową gazę!
Opaska uciskowa, proszę!
Mogę pomóc?
Co ty tu robisz?
Opaska i roztwór, proszę!
Idę.
Słyszałem, że budynek się zawalił.
Wysłali mi do głównej lekarki. To ty?
Tak. Możesz mi, proszę, pomóc?
Potrzebuję tlenu. Widzisz tę czerwoną karetkę?
Jest moja. Tlen jest na bocznych drzwiach. Przyniesiesz go?
Idź! Proszę, Bernie.
Proszę wyjść!
Drabina?
- W sklepie z narzędziami. - Proszę wyjść.
Sklep z narzędziami, proszę pana?
Po tej stronie.
Dobrze.
Po tej stronie.
- Cholerny sklep... - Proszę pana!
Proszę mi pomóc! Mój dziadek utknął!
- Pomoc już idzie. - Proszę pokazać.
Cholera.
- Słyszy mnie pan? - Tak.
Jestem Marcus, ratownik. Wyciągniemy pana.
Zablokowało się. Patrz.
- Na trzy. - Raz, dwa...
- Trzy. - Udało się.
Proszę trzymać.
Do góry.
Nic mu nie jest.
- Bez obaw. - Dzięki.
Wyciągnę pana. Proszę pomóc z nogami.
- A moja wnuczka? - Jest tutaj.
Dzięki, Marcus.
Proszę nie ruszać ręką.
Chodźmy.
Gdzie wasza karetka?
Mogę wysyłać wam ludzi?
Pomóż mi. Ciągle wychodzą nowi.
- Dobrze. - Daj jej to.
- Dla kobiety w różowym. Dzięki. - Dobrze.
To właśnie robisz nocami?
Tak, ale nie każda noc jest tak szalona.
Jak to robisz? Ktoś jeszcze wie?
Nie. Nikomu nie mów, proszę.
- Będę mieć przerąbane. - Jasne.
Chodźmy.
Ma powierzchowne obrażenia.
- Co się stało? - Drzwi go przygniotły.
- Muszę wracać. - Zbadam go.
- Proszę. - Panie Pérez, miło mi.
- I jesteś tu... - Hej.
Poczekaj. Pogadamy potem, dobra?
- Dobra. - Dzięki.
Chodź tutaj!
- Czułaś to, doktorko? - Było okropnie.
- Jesteś cała? - Tak. Gadałeś z tatą?
Nie. Dzwonię, ale nie ma sygnału.
W środku jest kobieta z dzieckiem. Muszę iść.
Bernie ci pomoże. Studiuję z nim.
- Hej. Bernie. - Dobry jest?
- Nie pierdol. - No to do roboty.
Możesz to zrobić?
Tak.
Uważajcie!
Na razie, mała!
Pa!
Będzie dobrze. O co chodzi, dziecko?
Gdzie jest dr Raúl?
Nie wiem, ale jeśli tam idziesz, to uważaj, proszę.
- Dobrze. - Uważaj na siebie.
Proszę iść.
Co robisz? Nie możesz tu być.
Gdzie jest dr Raúl?
Jaki Raúl? Zostaw to, proszę.
Szpital Główny? Chwileczkę.
Chwileczkę.
Zawołam ochronę, słyszysz?
Spokojnie!
Połóż się, proszę.
Zakładam opaskę, bo masz otwartą ranę. Jeśli się ruszysz, będzie gorzej.
Jak ci na imię?
- Nallely. - Słuchaj.
Utknęłaś w budynku, bo był silny wstrząs wtórny,
a był już zniszczony.
Która godzina?
Muszę znowu nacisnąć, dobrze?
- Ruszyłaś się. - Nie.
Tak, kochana. Oddychajmy razem.
Raz, dwa, trzy.
- O tak. - Która godzina?
- Nieważne. Oddychaj, proszę.
Mam samolot.
Nie martw się. Odwołali wszystkie loty. Nie przejmuj się tym teraz.
Świetnie zorganizowany triaż.
Tak, moja siostra się zna.
Pomocy!
Co się dzieje? Chodźmy.
- Moja koleżanka utknęła! - Szybko.
- Co się stało? - Gdzie?
- Jest uwięziona! - Wyciągniemy ją.
Dawaj, Marcus! Na trzy.
Raz, dwa...
Dobra. Już.
Do tyłu.
Proszę podać mi rękę. Spokojnie.
Spokojnie.
To rana powierzchowna. W karetce pani pomogą.
- Wyciek gazu! - Weź ją!
Hej, nie idźcie tam! Gaz wycieka!
Bernie, chodźmy po tę kobietę.
Wyciek gazu. Wyprowadźcie ich.
Jesteśmy tutaj! Proszę!
Idziemy, ludzie!
Pomoc jest w drodze! Spokojnie!
Oddychaj. Patrz na mnie. Pójdziesz pierwszy, dobrze?
- Tak. - Ja potem.
- Dlaczego? - Musisz być dzielny.
Dobrze?
- Dobrze? - Tak.
Oddychaj. Jestem z tobą.
- Tutaj! Weźcie go! - Proszę pani!
- Tak? - Już idziemy, dobrze?
- Dobrze. - Proszę się nie ruszać.
- Dobrze. - Proszę zaczekać.
Uwaga!
Ustaw to dobrze.
W porządku?
- Jesteś cały? - Tak.
W porządku?
Ratownicy! Mamy zawalenie!
Możliwe ofiary.
Proszę pani! Słyszy mnie pani?
Chłopiec jest cały?
Pomoc jest w drodze!
Już idę!
No nie.
- Słyszy mnie pani? - Cisza!
- Nie słyszę.
Proszę pani?
- Bernardo, przynieś latarkę! - Idę!
Proszę się odezwać!
Trzymaj.
Dobra. Słyszy pani?
Słyszy mnie pani?
Cholera, nic nie widzę.
Proszę pani?
Słyszy pani? Szlag!
Szybko! Budynek się zawali!
Cicho!
Tutaj.
Tu jestem.
Słyszę dziecko.
- Jest cały? - Mów dalej.
Zewsząd leci pył. Chodźmy.
Idę.
Szlag. Znalazłem cię!
Widzisz moją rękę?
Cholera.
Masz go, Marcus?
Możesz mnie złapać?
- Tak. - Ciągnij!
Trzymam cię.
Musimy wyjść.
- Nie puszczaj. - Gdzie moja mama?
- Bernardo! - Idę!
Widzę cię.
- Spokojnie. - Gdzie moja mama?
- Jesteśmy. - Mama.
- Nosze. - Tutaj.
- Uwaga na głowę. - Mama.
O tak.
- Chcę do mamy, proszę! - Raz, dwa, trzy.
- Ostrożnie. - Trzymajcie nosze.
Zamknij oczy. Podniosę go.
Proszę.
- Raz, dwa, trzy. - Mamo!
- Raz, dwa... Spokojnie. - Dobrze.
- Wyciągniemy ją. - I ciebie.
Raz, dwa, trzy.
- Proszę! - Spokojnie. Zbadamy cię.
Wyciągniemy cię, a potem twoją mamę.
- Moja mama! - Gdzieś cię boli?
- Nie. - Jestem Marcus.
Obiecuję, że ją znajdziemy.
- Spokojnie. - Oddychaj.
Trochę pomogliśmy, ale wciąż jest dużo pracy.
Wyślijcie ludzi, zaopatrzenie, koce, wodę.
Dziękuję.
Spokojnie.
Koleżanko. Hej. Muszę iść do toalety.
Już idę. Chwila.
Już nie krwawi.
Poczekaj!
Nie możesz teraz iść do toalety. Znajdę coś, dobrze?
Muszę iść.
Wiem. Nie usiedzisz w spokoju, co?
Moi znajomi mówią to samo.
Znajomi ze szkoły czy skąd?
Z teatru.
Jestem aktorką.
Lubisz teatr?
Nigdy nie byłam.
A kino?
Nie mam na to czasu.
To gdzie występowałaś? W czym cię można zobaczyć?
W jednym filmie.
Takiej utalentowanej dziewczyny.
Wygraliśmy na festiwalu. Był mały, ale w LA.
Tamtejsza agencja się odezwała.
Jutro mam z nimi spotkanie.
Pomóż mi to zabrać!
Już!
- Dobrze. - Zabierz to, już!
To też zabierz!
Już. Przepraszam.
Czekaj.
Ma krwiaka opłucnej. Potrzebuję dużej igły, 14 albo 16.
- Złap ją za ramiona. - Będzie dobrze.
Trzymaj nogi.
Uwaga na złamanie.
Dobrze.
- Puśćcie. - Spokojnie.
To będzie bolało. Musisz wytrzymać i być dzielna.
- Już. - Trzymaj.
Wchodzi!
Spokojnie.
Puść.
Bardzo dobrze.
Zadzwoń, Marigaby.
Zadzwoń, Marcus!
Zadzwoń!
Ci z mniejszymi obrażeniami na oddział B.
Pomóż mi, proszę.
- Co się stało? - Zemdlała.
- Jak mogę pomóc? - Nie wiem, co się stało.
- Sprawdzić parametry? - Tak. Mam wielu pacjentów.
- Kogo zawołać? - Nie wiem.
Lekarz zaraz przyjdzie.
Spokojnie. Mamy po prostu mało personelu.
- Gdzie ja jestem? - W szpitalu. Jestem Ramón, ratownik.
Jak ma na imię?
Nie wiem.
- Alberto! - Jestem.
W centrum zawaliły się budynki.
Na Targu Południowym uwięzionych jest wiele osób.
Carmen! Mówi Julio Tamayo.
Julio! Jesteś cały?
Tak. Mój tata też. Jesteśmy w szpitalu.
Ale martwimy się o moje rodzeństwo. Może uda ci się z nimi skontaktować.
Nie martw się. Przekażę im, że jesteście cali.
Ale musisz opiekować się tatą. Dbaj o niego. Nie pozwól mu się stresować.
Tak, dbam o niego.
Teraz odpoczywa.
Dobrze. Wdech, wydech.
Jest pan lekarzem?
Ratownikiem.
Proszę podejść i ją powąchać.
- Proszę. - Proszę mi pozwolić.
Sprawdzał pan, czy nie ma cukrzycy? Jej oddech pachnie jabłkiem.
Proszę dać nam pracować.
To pewnie atak paniki.
Podaj pięć miligramów relanium.
- Dobrze. - Rób, co mówię.
Mamy ciężki dzień. Jeśli chce pan ratować życie,
proszę zacząć od swojego.
Wrócę, dobrze?
Jak moja aktorka?
Kiedyś cię zaproszę cię na mój film. Daj znać, kiedy będziesz wolna.
Chętnie.
Nie chciałam lecieć na ten festiwal.
Moja dziewczyna bardzo się cieszyła.
A teraz chcę lecieć.
Gdzie teraz boli?
Nie wiem.
Wszędzie.
Dam ci tabletkę, poczujesz się lepiej.
Ile będę wracać do zdrowia?
Teraz się tym nie martw, dobrze?
Przepraszam!
Pójdę tam pomóc.
Hej, ziomuś.
Uważaj na siebie.
Ty też.
Pij wodę.
Wciągnąłeś kupę pyłu.
Jak twoja ręka?
Tak samo.
Znajdziemy twoją mamę.
Hej, idźcie stąd. Mocno czuć teraz gazem.
Chodźmy.
- Chodź. - Bez mamy nie idę.
Musimy. Mocno czuć gazem.
- Znajdziemy ją. - Obiecujesz?
Tak, ale musimy iść, dobrze?
- Ta ręka jest zdrowa? - Tak.
Ruchy.
Spokojnie.
Tutaj.
- Wszyscy na zewnątrz! - Wyciek gazu!
Hej, chodź.
No chodź.
Spokojnie, dobrze?
- Pomocy! - Spokojnie!
Tam jest miejsce.
Dobrze? Spokojnie.
Proszę tam. Mamy miejsce.
W porządku? Na pewno?
- Nie! - A moja mama?
Poczekaj. Słuchaj mnie. Musimy iść.
Chodź.
Hej!
Co się stało? Wszystko dobrze?
Wciąż tu jestem. Jest od cholery gazu.
Zajmij się nim, proszę.
Muszę znaleźć jego mamę.
Dobra. A Bernie?
- Nie wiem. - Znajdź go.
Muszę iść. Bądź ostrożny!
Chodź tutaj!
Zostań z moją siostrą. Znajdę twoją mamę i wrócę.
Idź do niej. Pokaż mi.
Idź.
Skończyły się kroplówki.
Poszukam więcej. Pilnuj jej, proszę.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie, dziękuję.
Dasz radę.
Dobrze.
Tamayo, karetka 36.
Wiadomość dla karetki 36, Tamayo.
Wasz tata i brat są cali. Odezwijcie się, jeśli możecie.
Wiadomość dla karetki 36, Tamayo.
Wasz tata i brat są cali.
Lupe, trzymaj to!
Co się dzieje?
Połóż się.
Wszystko dobrze.
Ktoś wie, jakie ma ciśnienie?
Tampony i igły, proszę!
Zostań ze mną, dobrze?
Nallely?
Nallely? Otwórz tampony.
Kochana, proszę.
Nallely?
Cynamon!
Złapałeś Carmen?
Tak. Powiedziała, że spróbuje się z nimi skontaktować.
Przyjadą po nas?
- Nie. - Dlaczego nie?
To hipergklikemia.
Potrzebuje zastrzyku insuliny. Znajdź pielęgniarkę, już!
- Mamo? - Cicho!
Nie możesz tu być.
Mam tu dziecko. Pomóżcie, proszę.
Wyprowadźcie go.
Pomóżcie mi z tym dzieckiem.
Wyjdź, skarbie.
Mamo!
- Co się stało? - Wszyscy się śpieszą. Olali mnie.
Tu jest insulina.
Niech to szlag.
Ja to zrobię.
Musisz opróżnić ampułkę.
Nie może w niej zostać żadne powietrze.
Powoli. Spokojnie.
Powoli, synu.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
Co robicie?
Doszło do hiperwentylacji. Daliśmy jej insulinę.
Nic jej nie jest?
Uratowaliście ją.
Mieliście rację. Jej stan jest stabilny.
Mój synek.
Dalej!
Mamy tu jednego!
Idzie do was!
Idziemy!
- Moja mama tu jest. - Wiem.
Ale musisz stąd iść.
Proszę, nie. Chcę pomóc mamie.
Wiem. Pomożemy jej.
Co tu robisz, dziecko? Nie ruszaj się.
- Pomóżcie mojej mamie. - Dobrze.
- Jak masz na imię? - Nico.
Proszę.
Musisz stąd iść. Jest niestabilnie.
Nie! Chcę pomóc! Moja mama tam jest.
Nico, proszę. Musisz wyjść.
- Jest niestabilnie. - Nico! Czekaj, znam go!
- Nico. - Mamo!
Chodź, Nico. Znam go. Zostawiłem cię na zewnątrz. Co tu robisz?
- Słyszysz moją mamę? - Tu jest niebezpiecznie.
Zostawiłem cię z siostrą.
Znam go.
Nico, wstań.
- Musisz wyjść. - Co robisz?
Chodź, Nico. Znajdziemy ją, dobrze?
- Chodźmy już. - Słyszę moją mamę.
Proszę o ciszę.
Cisza.
Słyszę. Pomóżcie.
Słyszę tu kogoś!
Oddychaj. Spokojnie.
Jaki mam kolor?
- Słucham? - Jaki mam kolor?
Czarny.
Te dupki chciały mi to sprzedać.
Wyobrażasz sobie?
Jak moja gwiazda?
Kurde, Nallely. Jesteś jak dąb.
Wiem, jaki mam kolor.
Czasem bywa trudno,
ale nie decyduję, kto przeżyje.
Choć chciałabym tego z całego serca.
Na trzy. Raz, dwa...
Do tyłu!
Ze mną! Do środka!
Tak jest.
Dobrze.
Jest solidnie.
- Tutaj, proszę. - Trochę bliżej.
Do dzieła, ludzie!
Już prawie!
Tak.
Dobrze. Jest bezpiecznie. To bezpieczne miejsce.
Dobrze.
Teraz uważajcie, proszę. Trzymajcie mocno.
Powoli.
Do góry!
Powoli!
- Do środka! - Tak jest!
Wyciągają ją na tej linie.
- Tak. - Nie martw się.
Dawaj.
Powoli.
Mamo!
- Mamo! Tu Nico! - Dobrze?
Świetnie. Powoli.
Już dobrze.
Ofiara na zewnątrz. Ratownicy i nosze gotowi.
- Tak! - Mają ją.
Poczekaj. Zostań tu.
Spokojnie, dobrze? Zostań tu.
- Mamo! - Zostań tu.
Mamo, idę do ciebie.
Hej, ziomuś!
Owiń to wokół pasa.
Nie puszczaj.
Pytam, jak się czujesz i słyszę, że jesteś bohaterem.
Nie, doktorze. Jedynym bohaterem jest tu Julio.
- Serio? - Dałeś radę, synu.
- Tak. - Brawo, Julio.
A teraz pilnuj, żeby tata leżał.
Inaczej twoja siostra nas zabije.
Tak?
Nico!
Gdzie mój syn?
Ostrożnie. Muszę ją przenieść.
Pani jest tu główną lekarką?
Jeszcze nie jestem lekarką, ale mieliśmy tu mnóstwo pomocy.
Dobra robota.
Kochanie, gdzie jesteś? Dzwoniłam milion razy.
Wszystko dobrze?
Cholera, Crisis. Było ciężko.
Uratowałem mamę i dziecko... Przysięgam, że was nie zostawię.
Nigdy.
Uważaj na siebie.
Nie martw się.
- Kocham cię, Cristina. - Ja ciebie też. Bardzo.
Uważaj na siebie.
Opróżnili nam, kurwa, karetkę.
Ale co tam. Wyszliśmy z tego cało.
Jak widzieliście, przydała się każda pomoc.
Zauważyliście, ile osób się zaangażowało?
Strażacy, ratownicy, wolontariusze,
psy, chłopcy, dziewczyny, starsi ludzie.
Wszyscy robili, co w ich mocy.
Każdy dokładał swoją cegiełkę,
zapominając, że czasem myślimy inaczej
albo że się nie znamy.
Szkoda, że potem nie pamiętamy, że tacy też możemy być.
WSZYSTKO DOBRZE? JADĘ DO SZPITALA
TUTAJ OKEJ NAPISZ, KIEDY MOŻESZ
Z TWOIM TATĄ I BRATEM W PORZĄDKU
JESTEM ZMĘCZONY, ALE CAŁY
Tamayo.
Masakra.
Duży szacun. Naprawdę.
Dzięki.
Musiało zawalić się miasto, żebym bliżej cię poznał.
Czekaj. Następne będzie tsunami, więc przynieś dmuchane materace.
Właśnie.
Parę godzin temu, kiedy cię zgubiłam,
bałam się.
Jestem tutaj.
Co się stało?
Na razie, Nico.
- Dziękuję. - Trzymaj się.
Opiekuj się mamą.
Jednostka 236, potrzebna pomoc w...
Myślałem, że jej nie znajdziemy.
Było zajebiście ciężko. Nigdy nie przeżyłem takiego trzęsienia.
- Nie? - Nie.
Dajesz radę, ziomuś.
- To znaczy? - Nie jesteś mięczakiem.
Robimy to, jak należy.
Potwierdź zmarłych.
Nie używaj czarnej karty bez potwierdzenia.
Tak jest.
Hej. Dwoje siedzących, jedna leżąca.
Dobra.
Uważaj na mundurowych.
Ta kobieta, ten mężczyzna i ona też.
Doktorko, ona ma czarny znak.
Mówię, że ona też, jasne?
Jasne.
Dobrze. Podejdźmy bliżej.
- Obniż to. - Jak?
Ma tu takie coś.
Pomogę ci.
Dwa.
- Pomóż mi tu. - Dobra.
- Nie może się ruszać, jasne? - Tak.
Wsuń rękę pod spód i złap oba.
Dobra.
Doktorko?
Mówiłam już. Proszę.
Mogę prosić o pomoc?
Nie ciebie.
Wyprostuj jej drugą nogę.
Pamiętasz, co mi mówiłaś?
Jesteś aktorką...
Prawie skończyłam, kochana.
Mówiłam ci, że jesteś moją gwiazdą. Wiem, że mnie słyszysz.
Nawet nieprzytomna. Musisz wytrzymać. Dojeżdżamy do szpitala.
Jak tam, doktorko?
Lepiej. Dotleniam ją.
- Złap tu. - Dobra.
Jest w stanie krytycznym.
- Już. - Hej, zostań z nimi, dobra?
Zawieziemy ją i wrócimy.
- Dobra. - Chodź.
- Wypadek! - Pomocy!
Pacjentka w szoku. Otwarte złamanie.
Złap to!
Nie przeżyje.
Spokojnie.
Twój ziomuś.
- Doktorko! - Idę.
Sram ze strachu.
Będę tatą.
Nie.
To nie najlepszy dzień na decyzję.
Odpocznij trochę.
Ciocia Marigaby.
Ty ciołku.
Jeszcze nic nie mów.
Skarbie, jak tam?
Dajemy czadu, Ramón. Nie przestajemy.
Gdzie złapało was trzęsienie? Uratowaliście wiele osób?
Zrobiliśmy, co byliśmy w stanie.
Ja uratowałem jedną panią i już nie boję się krwi.
Jak się czujesz, tato?
Nie byłeś zły, że nie mogłeś nic zrobić?
Nie, w ogóle. Wiedziałem, że pokażecie, na co was stać.
Ważne, żebyś o siebie dbał.
Wy też odpocznijcie. Zasłużyliście na to.
Wszystko będzie dobrze.
Tak, będzie dobrze.
Zadzwońcie do mamy, żeby była spokojna.
Ty zadzwoń. To twoja kolej.
- Nie dzwonię do niej. - No weź.
- Zadzwońcie. - Ty to zrób.
- Sprawdźcie, co u niej. - Dobra.
Co się dzieje?
Poczekaj, tato.
- Marigaby? - Co to?
Zobaczymy się wkrótce, dobra?
- Dobra. - W porządku.
Co się stało?
Mówią, że nie możemy tu spać.
Muszą najpierw sprawdzić, czy nie ma uszkodzeń konstrukcji.
Gdzie niby mamy iść?
W 2017 TRZĘSIENIE ZIEMI O MAGNITUDZIE 7,1 ZNISZCZYŁO MIASTO MEKSYK.
ZGINĘŁO 370 LUDZI, A TYSIĄCE ZOSTAŁO RANNYCH.
OTO NIEKTÓRE Z OSÓB, KTÓRE RYZYKOWAŁY ŻYCIE,
ŻEBY POMÓC INNYM.
Napisy: Marzena Falkowska