Z musztardą?
Na dół.
Witajcie na Plaza Garibaldi,
krainie tequili, muzyki na żywo i orkiestr mariachi.
To obowiązkowy przystanek dla międzynarodowych turystów.
Po prawej Plaza Garibaldi.
Że co? Mówię po angielsku?
Ale serio, każdy szanujący się tubylec
choć raz leczył tu złamane serce.
O czym to ja mówiłam? No tak. To zarąbiste miejsce, ale co ważne,
przyjazne dla całej rodziny.
Choć zawsze jacyś cholerni studenci wymiotują tu na chodniku.
Muszę pójść po więcej.
- Tak. - I jakieś żarcie!
Tak. Potrzebujesz kasy?
Dzięki.
To coś to urządzenie do rażenia prądem.
Tak, w Meksyku płacimy, żeby razić się prądem.
To się wydaje szalone, ale tak naprawdę jest bardzo fajne...
Co mam powiedzieć? Tacy jesteśmy.
W tej grze razisz się prądem.
Meksyk jest zajebisty.
- Z panem! - Nie.
Proszę, zagrajmy.
Brzuch mnie boli. Jestem na to za stary. Żona mi zabroniła.
Proszę!
Trzy dolce. Proszę.
- Gotowi. - Nie.
- Proszę.
Na trzy. Raz...
- Jesteście okropni! - ...dwa...
trzy!
Cholera! Mocniej!
- Mocniej! - Kurwa!
- W porządku? - Mocniej!
RODZINA Z KARETKI
NA BAZIE FILMU DOKUMENTALNEGO NOCNA RODZINKA
Wszystko w porządku?
Dzwońcie po karetkę!
Niech ktoś zadzwoni! Już!
Odsuńcie się!
O Boże! Nick!
Jonah! O Boże!
Nie podchodź!
- Będziesz miał nieżyt żołądka. - E tam.
Widzisz szczurze pyszczki Ale wcinasz chipsy
A ja tu rapuję, bo mnie nie oklaskujesz
Patrzcie na Julito, znowu wali chujem
Posłuchaj tego. Uczę się.
Codzienna spina, mózg jak mięsień napinam
To krajobraz panoramiczny
Bo mój umysł jest inny
Lubię to, lubię
Twój angielski jest do dupy.
Ucz się piosenek, ciołku.
Zapodaj bit.
Ścisz, córeczko.
Czuję się jak w knajpie.
- Już, tato. - Ramón!
Ramón! Słyszysz?
GDZIE JESTEŚ? PODJECHAĆ?
- Jesteśmy. - Trzech rannych na Plaza Garibaldi.
Powtarzam. Trzech rannych na Plaza Garibaldi.
Jedziemy, Carmenko.
Chodź, mały.
- Szybko. - Idę, doktorko.
Dokąd jedziemy, Ramón?
Ludzi od zarąbania. Uważaj.
- Dobra. - Idziemy.
Kolego, widziałeś, gdzie był wypadek?
- Tam, Ramón! - Chodź!
Co jest?
Wszystko dobrze, tato?
Co jest?
Nie mogę, synu.
Skręciłem kostkę!
Ja pierdolę. Szybko!
- W porządku? - Dzięki, synu.
- W porządku. - Tak?
Przepraszam! No już!
Proszę nas przepuścić! Ratownicy!
Przepraszam!
- Ratownicy! - Z drogi!
Proszę się odsunąć! Ratownicy!
Popytaj, co się stało.
Czy ktoś widział wypadek?
Tutaj! Ona ich zna.
- Co się stało? - Proszę pana.
Przed chwilą przyszłam...
Spokojnie.
Zatrzymanie krążenia. Od razu do szpitala.
Powoli, dobrze?
Pomogę ci. Trzymaj się mnie. O tak.
Pomogę ci.
Ktoś wie, co się stało?
Powoli, dobrze? Chodź.
Jestem ratowniczką. Pomogę ci, dobrze?
Jak masz na imię?
Nie rozumiem.
- Mówisz po hiszpańsku? - Pomóżcie im!
Ktoś im coś zrobił?
Okradziono was? Mezcal, narkotyki?
Nie wiem. Nie rozumiem.
Julio, przynieś kołnierze.
Szybko, kurde!
Dobra, już idę.
Wrócę po panią.
Bawili się we troje urządzeniem do rażenia
- i poraził ich prąd. - Cholerni turyści.
Zostań tutaj.
Nie! Nie dotykaj go! Jest porażony.
Przez to.
Ale jak? To nie ma żadnego sensu.
Tak powiedziała.
Spokojnie. To był wstrząs elektryczny, ale wyłączyliśmy już prąd.
Dobra, dawaj.
- Jak tam, tato? - Chodź, Ramón!
Julio!
- Wszystko dobrze? - Tak.
Dawaj.
Czekaj. Raz, dwa, trzy.
Nie martw się.
- Nick! - Będzie dobrze.
Pomogą mu.
Posłuchaj. Muszę zabrać twoich kolegów, bo potrzebują pomocy.
Nie wiem.
Do szpitala. Zawiozę cię tam.
- Dobrze. - Tak? Szpital.
- Szybko. - Proszę!
Proszę zrobić miejsce! Wypadek!
- Patrz! - Jak się czujesz?
Źle.
- Fajnie wygląda. - Skup się. Podłącz to.
Powstrzymaj krwawienie.
Mam zawroty głowy. Nie czuję rąk.
Hej, wszystko z nim w porządku?
Dokąd jedziemy?
Oczywiście.
Jonah, wiesz, dokąd nas zabierają?
Jonah.
Nie wiem. Dowiedz się.
Czemu on jest taki zmęczony? Jesteście w ogóle lekarzami?
Tato, wyglądasz...
W porządku, tato?
Pomóż mu.
- Nie, ja to zrobię. - Daj mi, tato.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem, dziewięć... Co jest?
Wszystko gra.
21, 22, 23, 24, 25, 26, 27...
- Patrz, co mamy. - Cris, macie wolne łóżka?
Wchodzimy. Potrzebujemy wózka.
- Tu jest. - Dobrze.
Mężczyzna, 60 lat. Krążenie zatrzymane wskutek porażenia.
Potrzebuje szybkiej pomocy.
Mężczyzna.
Lat 24.
Oparzenia.
Na obu ramionach.
Ma 14 punktów w skali Glasgow i tętno 132.
- Mężczyzna. - Wydobrzeje.
...13 punktów w skali Glasgow...
Wszystko będzie dobrze.
Widziałeś ramię Nicka? Co oni z nim zrobią?
Co tam, mały?
Jak im powiedziałeś, żeby zapłacili?
- O co ci chodzi? - Nie znasz angielskiego.
Zawiozę cię do szpitala
Nauczyłem się z rapu.
Patrz.
Napiwek od Amerykanów.
Ani słowa.
Nic nie piśnij.
I już. Jedziemy.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Chodźmy po kasę. - Nie, ja pójdę.
- Muszę pogadać z lekarzem. - O czym?
Później ci powiem.
- To Amerykanie. Mają dużo... - Ja się tym zajmę.
Co teraz?
Dzięki tym pacjentom masz pokryte koszty EKG.
A badanie krwi?
Oj, stary.
Do tego potrzebujesz jeszcze dwóch przejazdów.
Ale to Amerykanie.
- No i? - Płacą dolarami.
Mario, dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Co tam, Ramón?
Powiedz synowi, żeby cię nie namawiał.
Powinien ci zapłacić.
Poza tym, jeśli umrą, mamy przesrane.
Pomostowanie aortalno-wieńcowe.
W tej klinice nie mamy na to czasu.
Ale mamy inne opcje.
- Jakie? - Modyfikację przebiegu choroby.
Leki antyarytmiczne.
Coś czuję, że masz mnie za idiotę.
Wiem, że kantujesz ludzi.
Ale nie ciebie.
Jesteś dla mnie jak rodzina.
Posłuchaj.
Ta butelka wystarczy na miesiąc.
Dam ci ją w zamian za...
pięć przejazdów.
Nie pierdol. A co mamy jeść?
- 28 i 29 kwietnia. - Nie wygłupiaj się.
- Nie chcesz brać ślubu wiosną? - Pewnie mówisz to wszystkim.
- Ale teraz na poważnie. - Przestań.
Mnie zaproponował ślub latem.
No cóż. To moja wina, że wszystkie jesteście śliczne?
Kurde.
- Chwileczkę. - Dostanie opieprz.
Mam nadzieję, że wszystko gra. Myślę o tobie.
Dostanę opieprz i to nie bez powodu.
Wasza strata.
Kiedyś wyjadę z Crisis i to na zawsze.
Przysięgam.
CHCĘ SIĘ Z TOBĄ SPOTKAĆ
CO DZISIAJ ROBISZ? GDZIE JESTEŚ? MOGĘ PRZYJECHAĆ
POSZŁAM NA INNĄ IMPREZĘ
Co znowu zrobiłeś?
Ten twój tik.
Kiedy się denerwujesz, oblizujesz i zagryzasz wargi.
Nieprawda. To przez sos.
Znowu dostałeś uwagę czy co?
Nie.
Oblałeś?
To co zrobiłeś? Co się dzieje?
Wszyscy możemy mieć tajemnice, nie?
Musisz być Tamayo.
Poczekaj tu.
Jeśli te tajemnice tak cię męczą,
lepiej, żebyś ich nie miał, mały.
Wierz mi.
Popatrz na mnie.
Wdech. Trochę zaboli.
Wiem, wiem. Nic nie mówcie.
Świetnie udzielam rad, tylko sama ich nie słucham.
To już trzeci raz i nikt, kurwa, nie wie, gdzie jest kasa.
Zapieprzamy, ratując tych turystów, a oni nie płacą ani grosza.
A chłopak powinien być, kurwa, w szkole.
Zrozum, człowieku.
Staramy się, zasuwamy,
a ty dajesz sobie wciskać każde gówno.
Powinieneś mu przypierdolić!
Ile już pracujemy za darmo?
Gówno mamy, Ramón.
- Było zamknięte... - Mam to w dupie!
- Zapłacą później! - Czyli kiedy?
Już za późno, Ramón.
Hej, szanuj szefa. Wracajmy do roboty.
Zamknij się! Masz swojego adwokata.
Broni cię.
Brawo, mały.
- Nie wtrącaj się. - Wsiadaj.
Dobry! Co słychać?
Dzień dobry. Dobrze, a u pani?
Też. Miłego dnia.
Wzajemnie.
Blastocyty...
Kolloblasty...
Noż kurwa!
Marcus!
Pacanie!
Umyj podłogę, ty zjebie.
I ścisz to, kurwa, bo się uczę.
Kurde, doktorko.
Zrób jakieś śniadanie albo coś.
Ta, jasne.
No weź!
- Chodź. - Jeszcze trochę.
- Nie, idziemy. - Chwileczkę.
No chodź.
Na bok, proszę.
Proszę nam pomóc.
Rusz się, kierowco vana!
Po co nam syreny, tato? Przecież nigdzie się nie śpieszą.
Nie zatrzymają nas, bo myślą, że wieziemy pacjentów.
A nie dwa ciała.
Jeśli wyłączę syrenę,
nagle pojawi się kupa patroli.
Trzymaj to.
Dobra. Nasz sekret.
Tak, była w ciąży.
Podoba ci się to.
Zajebiście to lubisz.
Nigdy już nie będę pić mezcalu. W życiu.
Ostatnio też tak mówiłaś.
- Ale Chech mi o tym przypomniał. - Nie.
- „Chech”? - To nasza ksywa.
- Od kiedy? - Od imprezy w piątek.
- Było super. - Ale to było w sobotę, nie?
- Było zajebiście śmiesznie. - Piłaś szot za szotem.
Bez przerwy.
A potem leżałaś na podłodze i śpiewałaś...
- Twerkuj i płacz - Ruszaj się, ruszaj
Ciągle płaczę, umrzeć pragnę Ale najpierw zabawię się z Donem Omarem
Zarąbisty pomysł z tym Chechem.
- A ty dokąd? - Czekaj!
Też chcesz mieć ksywę?
Może „Geniuszka histologii i wyjątkowy talent”?
Dobre.
Niezłe.
Gdzie ty balowałaś?
Bo masz wielkie wory pod oczami.
To twoje wory są zajebiste.
Na pewno poszłaś z ludźmi, których lubisz bardziej.
- Idzie to ciacho Luna. - Kto to?
Hej, Raúl. Dzień dobry.
- Hej. - Skoczymy coś zjeść?
Dzięki, ale mam zajęcia w drugiej szkole.
Dobra. No to do jutra.
- Tak. - Pa, pa.
- Kurde, co to miało być? - No co?
Nie spuszczam celu z oka.
Uczymy się dziś u Reginy czy co?
- Spoko. - Idziesz?
Tak, przyjdę później, bo muszę coś zrobić.
- Chodźcie. - Obiecuję.
- Przyjdę. - Dobrze.
Okej.
Jesteś żałosny
Ode mnie możesz spodziewać się chłosty
Jestem pełen testosteronu i bezlitosny
Dobrze, żeś ratownik Wyprowadzę cios prosty
I do karetki cię wyślę
Muskuły napinasz, ale jesteś pozerem
To ma być bitwa, a słabości w tobie wiele
Mówisz o karetce? Zapodam ci tę wiedzę
Zawsze mam kontrolę, bo za kółkiem siedzę
Siedzisz za kółkiem? W rapie to zbędny fach
Takich amatorów wdeptuję co dzień w piach
Za byczka się masz, tutaj czeka cię gleba
Ładna buźka nie pomoże Gdy wykazać się trzeba
Posłuchaj, ziom, uściśnij moją dłoń
Nie chcę wygrywać, ale i tak muszę
Zazdrościsz mi, bo dziewczynom się podobam
A moja siostrzyczka dała ci kosza
Brawo, stary.
- Gratki. - Gdzie jest Crisis?
Chyba tam.
Gałganie, weź na wstrzymanie.
Wszystko się układa
Jak domino, co upada
Crisis!
Wytarłem podłogę Gałganem.
Pokonałem Gałgana, dziewczyno.
Wszystko gra?
Co to jest?
Dwie kreski to coś dobrego?
Zjebaliśmy. Jestem w ciąży.
Nie pierdol, Crisis.
Kochanie, jeśli urodzę,
i tak pojedziesz ze mną do Stanów?
Ni chuja nie chcę zostawać w tym kraju.
Ani ja, ani moi rodzice tu nie pasujemy.
Za nic tu nie zostanę.
A w Stanach kim będziemy?
Będzie tak samo, Crisis.
Tam będzie lepiej.
No, może nie lepiej.
Ale przynajmniej inaczej.
Nie chcę tu zostawać.
Wiesz o tym.
Jeśli wyjedziesz, pojadę z tobą. Na bank.
Ale nie mogę zrobić tego tak, jak moja mama.
Ona odeszła bez słowa.
Muszę powiedzieć rodzinie.
Wszystko gra?
Pewnie.
Masz całkowitą rację.
Nie powinniśmy być teraz rodzicami, nie?
Dobra.
Powiedziałem coś nie tak? Crisis! Poczekaj, potrzebuję trochę czasu.
DOM POGRZEBOWY
- Ciekawe, jakie to uczucie. - Umrzeć?
Nie mieć grosza przy duszy.
- Miał rodzinę? - Tak.
Ale nie było ich stać na karawan.
Dziękuję ci za to, że mi pomogłeś i ich przywiozłeś.
Za tak małą opłatą.
Od tego są przyjaciele, Chemo.
Co się dzieje?
Mogę ci pomóc?
Próbuję kupić kozacką syrenę do karetki.
Super.
Nie, te są amerykańskie.
No wiesz.
Jeśli chciałbyś tu rano pomagać,
proszę bardzo.
Chętnie poznałbym też prawdę.
Jedziemy.
WODA ŚWIĘCONA WODA DO PICIA
Wyglądasz, jakbyś biegał.
Cały jesteś spocony.
Gorąco jest.
Mówiłeś, że jesteś głodny.
Dziwnie tu pachnie, co?
- Nie wydaje ci się, że jak... - Zwłoki?
Nie.
Może to chorizo.
Ma silny zapach.
Dobre jest.
Tato, czy dusze zmarłych mogły tu utknąć?
Na przykład na dachu.
Dlatego nie idą do nieba.
I dlatego zostaje ich zapach.
Posłuchaj.
Jeśli tak się o to martwisz,
wymyjemy karetkę wodą święconą.
Żeby pozbyć się złych fluidów.
Dobra.
Szczerze? Niektóre rzeczy cieszą bardziej, kiedy są sekretem.
Doktor Raúl.
Super jest wiedzieć, że należą tylko do nas.
Prawda?
Podobasz mu się.
Co?
Twojemu koledze.
Nie pieprz.
Dziś jesteśmy we dwóch, co?
Przynieś rzeczy.
No już.
Przepraszam.
Tato!
- Skończyła się woda święcona! - Co?
Skończyła się woda święco...
Dodaj...
trzy krople chloru i dwie wody święconej.
Dusze pójdą prosto do nieba.
Jednak przyszłaś.
- Przecież mówiłam. - Zawsze mówisz.
Przestań, Regina.
No chodź.
- Idziesz już? - Tak.
Pokażę ci pokój, który się zwolnił.
Może go zechcesz.
Spoko.
Chyba jest zajęty.
- Jak tam? - Dobrze.
- Nie mieliśmy się uczyć? - I leczyć kaca.
Marigaby, co za zaszczyt.
Co słychać?
Nie chcesz piwa?
- Nie, dzięki. - Na pewno?
Na pewno.
Masz kawę?
- Kawę? - Tak.
- W kuchni. - Super.
W kuchni zawsze jest kawa.
Cieszę się, że cię widzę, dziewczyno.
Cieszę się, że cię widzę, chłopaku.
Nie mówiłeś, że tak bardzo lubisz tańczyć.
Co mogę powiedzieć?
- Jestem rzadkim okazem Hiszpana. - No proszę.
Serio?
Mam mało czasu.
Muszę później zrobić coś z rodziną.
Co takiego?
Pracę, obowiązki...
Nie mam w domu lekko.
Mogę jakoś pomóc?
Nie, dzięki.
Ale wiesz co?
Chcę się zrelaksować,
oderwać,
pobawić.
Tak jak ty tam.
Wyglądałeś na bardzo zajętego.
Ale teraz jestem tutaj.
Chcesz?
Świetnie.
Dobra.
No to... zdrowie.
Zdrowie.
To, co tam robiłeś...
to nie był taniec.
Słucham?
- No nie. - Przecież widziałaś.
To nie był taniec. Nauczę cię.
- Ty mnie nauczysz? - Boisz się?
Nie.
- To co, idziemy? - Dobra.
Kurde, jestem artystą.
Zajebiście brzydkie.
Przynajmniej ktoś w tej rodzinie ma talent.
To czary, nie?
Hej.
Więcej tego nie zrobimy. To dla zarobku.
Poza tym umyłeś karetkę wodą święconą, nie?
Mamy ochronę.
- Podpal to. - Dlaczego?
Poprosimy diabła o przysługę.
O tak.
Diabełku, nie siedź w piekiełku.
Ześlij nam jakiś wypadek.
Ja pierdolę.
Teraz zgaś to wodą święconą.
Kupa malutkich wypadków.
Kupa hajsu. Wszyscy są szczęśliwi.
No zgaś to.
A jeśli to nie jest woda święcona?
No co ty. Jak to nie?
Przeżegnaj się.
Hej, tato.
Cześć, kochanie!
Hej, odprawiacie jakiś rytuał czy co?
Czuję cię aż stąd. Ktoś tu się dobrze bawił.
Zjedz miętówkę.
Dawaj, gówniarzu!
Widzisz, mały? Mówiłem ci.
Dziękować diabłu!
Mamy wypadek...
Walcie się, skurwiele!
Szybko, Ramón!
Przepuśćcie mnie, muszę dotrzeć prędko
Jestem ratownikiem, nie jestem przestępcą
Przegapiłeś zjazd.
Ramón?
Co się dzieje?
Co jest?
Marcus, co się dzieje?
Cholera.
Co jest?
- Jesteś cały? - Tak.
Ramón!
Kurwa, Ramón!
Nie reaguje. To jebany zawał.
Pomóż mi go wyciągnąć.
Co jest?
Weź nosze.
- Wszystko dobrze? - Ramón. Pomocy!
Potrzebujemy pomocy!
- Kurde, Marigaby, pomóż mi! - Idę!
Nosze! Idę.
Czekaj.
Nosze, Julio!
Dawaj te nosze! Trzymam go.
Poczekajcie tu.
- Nosze, kurwa! - Kurwa! Ramón!
Pomóż mi, Julio!
Cholera.
Obniż je! Na dół!
- Pomocy! - Szybciej!
Chodź, Ramón.
- Już! - Raz...
dwa...
trzy...
- Idziemy. - Podnieśmy go na trzy.
Raz, dwa...
Pchaj go! Dobra.
Woda.
Jedziemy, kurwa!
Dziękujemy! Wsiadaj, Julio.
- Szybko. - Już.
Biały van! Proszę zjechać!
Na bok! To wypadek!
Pomóż mi. Weź tlen i mu podaj, dobra?
Idź!
Idź, Julio!
Jest przytomny?
Przygotuj wszystko do kaniulacji, dobra, Julio?
- Jedźmy do Szpitala Głównego. - Jest za daleko.
Jedziemy do Szpitala Głównego.
Czerwony samochód, proszę zjechać! Mamy wypadek!
Napisz na ten numer, że tata ma zawał.
- Szlag. Zawał. - Już, kurwa!
- Proszę zjechać! - Będzie dobrze, tato.
Będzie dobrze.
No już, tatusiu, dobrze?
Przywróciłam puls.
Wyjdziesz z tego.
Szybko!
Ramón!
Spokojnie. Będzie dobrze. Jesteśmy w szpitalu.
Spokojnie.
Hej!
Powoli.
Co mu się stało?
Właśnie przywróciłam tętno. Ma 60, 40 i 50 uderzeń na minutę.
Ile miał zatrzymane krążenie?
Jakieś dziesięć minut.
Zajmiemy się tym.
To przeze mnie, kurwa, bo wezwałem diabła.
Nie, to moja wina,
bo wypiłem wodę święconą i nikomu nie powiedziałem.
Co?
Wypiłem ją po tym, jak grałem w nogę z dziećmi w domu pogrzebowym.
Pogrzebowym?
- Żeby zdobyć leki... - Jakie leki, Julio?
Wiedziałeś o jego sercu?
Powiedział, że to nasza tajemnica.
Nie. W rodzinie nie ma tajemnic.
Julio, takie rzeczy się mówi.
Nieważne, że obiecałeś.
Rozumiesz, że to sprawa życia i śmierci i mogliśmy tego uniknąć?
Wydobrzeje?
Tak. Nazywa się Ramón Tamayo, nie?
Przepraszam.
Do kogo dzwonisz?
- Do twojej mamy. - Noż kurwa. Serio?
Po co dzwonisz do Leticii?
- Ma to w dupie. - To jej odpowiedzialność.
Wcale nie.
Od trzech lat już nie.
Ma nas gdzieś.
Nie ma.
Powiedziała tacie, że pomoże z kasą, jeśli u niej zamieszkam,
ale się wystraszyłem i zwiałem.
Kiedy ją, do cholery, widziałeś?
I czemu nic nie mówiłeś?
Wstydu nie ma.
Wieści o tacie.
Jak bardzo jest źle?
Twój tata miał migotanie komór.
Ma przewlekłą chorobę serca.
Jego stan jest stabilny, ale nie było łatwo.
- Rozumiesz? - Tak.
Musimy położyć go na kardiologii.
Ma ubezpieczenie?
Nie.
Musi mieć operację, prawda? Nie ma innej opcji.
Musimy cewnikować.
Tak się dowiemy, czy potrzebuje bajpasa.
Ma ciężką i zaawansowaną miażdżycę.
To nie jest tanie i...
Nie wiem, kiedy wypadnie operacja,
jeśli zarejestrujemy go do ubezpieczenia.
Co możemy zrobić w międzyczasie?
Przepiszemy leki przeciwzakrzepowe i nitroglicerynę.
Ale ryzyko jest wysokie.
Może mieć dławicę albo kolejny zawał nawet przy minimalnej aktywności.
Musi cały czas leżeć.
Dobrze.
Przykro mi. Chciałbym zrobić więcej, ale nie jestem kardiologiem.
Dziękuję, że nam pomogłeś.
Ale...
będzie żył, prawda?
Niczego nie mogę obiecać.
Problemem jest nie to, że mamy tajemnice,
tylko że sądzimy, że inni nie zniosą prawdy.
Że nie jesteśmy gotowi, by decydowali za nas.
Ale prawda jest taka...
że nie wiem, czy jesteśmy gotowi, by zostać bez taty.
Napisy: Marzena Falkowska